Book List

<h2 style="text-align: center;">ငါ့မှာ ရွှေလက်ချောင်းရှိတယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">(စာစဉ် -၂၀) </h2> <p> </p> <h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၉၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">လျှို့ဝှက်နယ်မြေမှ အခွင့်အရေး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p><br />  </p> <p>“မင်း... မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး...”</p> <p>ဖုန်းချန်ကောမှာ မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်လေသည်။ အစပိုင်းတွင် သူသည် ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်း၌ ထိတ်လန့်သွားလေတော့သည်။</p> <p>ရွှီနင်က သူ၏ဒဏ်ရာကို စမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>မိုးကြိုးဓားတံဆိပ် ဖောက်ဝင်သွားခဲ့သော နေရာသည် လုံးဝပျောက်ကင်းသွားခဲ့ချေပြီ။ စုတ်ပြဲနေသောအဝတ်အစားနှင့် သွေးကွက်အချို့ကသာ ရွှီနင် ယခုလေးတင် ဒဏ်ရာရထားခဲ့ကြောင်း သက်သေပြနေလေသည်။</p> <p>ဖုန်းချန်ကော၏ သတ်ဖြတ်လိုသောရည်ရွယ်ချက်ကို ရွှီနင် ကြိုတင်သတိပြုမိထားခဲ့လေသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် ရွှီနင်သည် အလစ်ဝင်တိုက်ခိုက်ခံရမည့်အရေးအတွက် အသင့်ပြင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>မိုးကြိုးဓားမှာ သူ၏ရင်ဘတ်ကို ဖောက်ဝင်သွားချိန်တွင် ရွှီနင်၏ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိရှောင်တိမ်းမှုနှင့် ခုခံမှုများကြောင့် ထိုတိုက်ခိုက်မှုမှာ မည်သည့်အတွင်းဒဏ်ရာကိုမျှ မဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပေ။ ထို့အပြင် နှလုံးကိုပါ ရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့သဖြင့် ရင်ဘတ်နှင့် ကျောကုန်းတွင်သာ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့လေသည်။</p> <p>ဤမျှသေးငယ်သော ဒဏ်ရာမျိုးကိုမူ အရိုးမီးလျှံသမထကျင့်စဉ်အား အသက်သွင်းလိုက်သည်နှင့် ရွှီနင်တစ်ယောက် လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်သက်သာလာခဲ့ပေသည်။</p> <p>“အံ့သြသွားတာလား”</p> <p>ရွှီနင်က သူ၏မျက်နှာကို အစစ်အမှန်ချီစွမ်းအင်ဖြင့် သုတ်သင်လိုက်ရာ မူလရုပ်သွင်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားလေတော့သည်။</p> <p>“မင်းက တကယ့်ကို မိစ္ဆာဂိုဏ်းက သိုင်းပညာရှင်ပဲ။ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သလို ပြတ်လည်းပြတ်သားတယ်။ မင်းရဲ့ဒုတိယဂိုဏ်းချုပ်ကိုတောင် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ သတ်ပစ်ခဲ့တာပဲ”</p> <p>ဖုန်းချန်ကော၏ လုပ်ရပ်များမှာ ရက်စက်လွန်းသည်ဟု ရွှီနင် ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>ဖုန်းချန်ကောသည် ဟွမ်ဇုံးရှောင့်နှင့် ရှန့်နန်ချွမ်းတို့၏ ပြဿနာကို သိသာစွာ သတိမထားမိခဲ့သော်လည်း မိစ္ဆာသွေးဆေးလုံး၏ ဆေးဖော်စပ်နည်းနှင့် ပါဝင်ပစ္စည်းများကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ထိုနှစ်ယောက်ကို သတ်ပစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။</p> <p>“မင်းက ဘယ်သူလဲ”</p> <p>ဖုန်းချန်ကောမှာ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားရသည်။</p> <p>ရှန့်နန်ချွမ်း၏ နောက်လိုက်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရုတ်တရက် အခြားလူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားရသနည်း။</p> <p>ရွှီနင်က ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “မင်း ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်သင့်တယ် မဟုတ်ဘူးလား။ ငါသာ မရှိရင် ဒီမိစ္ဆာသွေးဆေးလုံးက အောင်အောင်မြင်မြင် ဖော်စပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p>ဖုန်းချန်ကော၏ ဦးနှောက်များမှာ ထူပူသွားရလေသည်။</p> <p>မကြာမီတွင် သူ အသိဝင်လာပြီး တုန်ရီနေသော လက်ညှိုးဖြင့် ရွှီနင်ကို ညွှန်ကာ “မိစ္ဆာသွေးဆေးလုံးကို မင်း တစ်ခုခု လုပ်လိုက်တာလား” ဟု မေးလိုက်၏။</p> <p>“တစ်ခုခု လုပ်လိုက်တာလား ဟုတ်လား”</p> <p>ရွှီနင်က စဉ်းစားဟန်ဆောင်လိုက်သည်။ “ဖြစ်နိုင်တာပေါ့၊ ငါ မိစ္ဆာသွေးဆေးလုံးထဲကို ကျပန်းပါဝင်ပစ္စည်းတချို့ ထည့်လိုက်ရုံလေးပါ။ အဲဒီပါဝင်ပစ္စည်းတွေက နတ်ဆိုးသွေးဆေးလုံးကြီးရဲ့ ဆေးစွမ်းကို မထိခိုက်စေပါဘူး။ နတ်ဆိုးသွေး ပြောင်းလဲတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်ကို နည်းနည်းလေး ဆွဲဆန့်ပေးရုံတင်ပါ”</p> <p>ယခင်ကတည်းက ရွှီနင်သည် ရှန့်နန်ချွမ်းက နတ်ဆိုးသွေးဆေးလုံးကြီးအား အကြိမ်ကြိမ် ဖော်စပ်နေသည်ကို စောင့်ကြည့်ခဲ့ပြီး သူ ကျရှုံးသွားပြီးနောက် ဆေးဘက်ဝင်ပစ္စည်းများကို စိစစ်ကာ ဆေးစွမ်းအာနိသင် ပြောင်းလဲမှုများကို လေ့လာခဲ့သည်။ သူ၏ နက်ရှိုင်းသော ဆေးပညာဗဟုသုတဖြင့် နတ်ဆိုးသွေးဆေးလုံးကြီး၏ ဖော်စပ်မှုအခြေခံသဘောတရားများအပြင် ၎င်း၏ အာနိသင်နှင့် လုပ်ငန်းစဉ်များကိုပါ အပြည့်အဝ နားလည်ထားပြီး ဖြစ်လေသည်။</p> <p>အရာအားလုံးကို နားလည်သွားပြီးနောက် ရွှီနင်သည် သူ၏ ဆေးပညာဗဟုသုတအပေါ် အခြေခံ၍ ဆေးမှုန့်အချို့ကို ရောနှောထည့်သွင်းခဲ့သည်။</p> <p>ရောနှောထားသော ဆေးမှုန့်များမှာ အဆိပ်မရှိသော်လည်း လူ့ခန္ဓာကိုယ်အပေါ် သက်ရောက်မည့် မိစ္ဆာသွေးဆေးလုံး၏ အာနိသင်ကို ပြောင်းလဲစေနိုင်ပြီး မိစ္ဆာသွေး ပြောင်းလဲသည့် လုပ်ငန်းစဉ်ကို နှောင့်နှေးစေနိုင်ပေသည်။</p> <p>သူ့ရှေ့မှ လူငယ်လေးသည် အစွမ်းထက်သော ဆေးပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ဖုန်းချန်ကော နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားတော့သည်။</p> <p>ထို့အပြင် သူ့စကားအရဆိုလျှင် ဤမိစ္ဆာသွေးဆေးလုံးမှာ သူ၏ အကူအညီဖြင့် အောင်မြင်စွာ ဖော်စပ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပုံရလေသည်။</p> <p>“မင်းက ရှန့်နန်ချွမ်းရဲ့ လက်ထောက်ဆေးပညာရှင် မဟုတ်ဘူးလား”</p> <p>ဖုန်းချန်ကောသည် အမှန်တရားကို သိချင်နေဆဲပင်။</p> <p>“ဟုတ်တာ မဟုတ်တာက အရေးမကြီးပါဘူး”</p> <p>ရွှီနင်သည် ဖုန်းချန်ကောရှေ့သို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားလိုက်သည်။ “မကြာသေးခင်က မင်းသွားခဲ့တဲ့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေက ဘယ်နေရာမှာလဲဆိုတာပဲ ငါ သိချင်တယ်”</p> <p>ဖုန်းချန်ကော အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောလေတော့သည်။</p> <p>“မင်းက လျှို့ဝှက်နယ်မြေကို သိချင်ရုံလေးနဲ့ ဒီလောက်တောင် အားထုတ်ခဲ့တာလား”</p> <p>ဖုန်းချန်ကော၏ မျက်နှာထားမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်နေသည်။ “ဒါပေမဲ့ မင်းကို ဘာလို့ ပြောပြရမှာလဲ”</p> <p>ဤအချိန်တွင် သူကြုံတွေ့နေရသော အဖြစ်မှန်ကို ဖုန်းချန်ကော သဘောပေါက်လိုက်သည်။</p> <p>ယခုအခါ သူ၏ စစ်မှန်သောချီနှင့် စွမ်းအင်များ ပြန့်ကျဲသွားပြီဖြစ်ရာ ဤလူကို ပြန်လည်ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ချေ။</p> <p>အကယ်၍ အသက်ရှင်ချင်ပါက သူ၏ တန်ဖိုးကို ထိန်းသိမ်းထားရပေမည်။</p> <p>လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ တည်နေရာကို ပြောပြလိုက်သည်နှင့် သူသည် တန်ဖိုးမဲ့သွားပြီး အသတ်ခံရပေလိမ့်မည်။</p> <p>“မြန်မြန်ပြောဖို့ ငါ အကြံပေးချင်တယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ မလိုလားအပ်တဲ့ နာကျင်မှုတွေကို ခံစားရလိမ့်မယ်”</p> <p>သွေးစွန်းနေသော ဖုန်းချန်ကော၏လက်များကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် ရွှီနင်က မည်သည့် သနားညှာတာမှုမျှ မပြသခဲ့ပေ။</p> <p>“နာကျင်မှု ဟုတ်လား”</p> <p>ဖုန်းချန်ကောက ပြုံးလိုက်သည်။ “ငါက ကျိဖုန်းပြည်နယ်မှာ ဆယ်စုနှစ်ချီပြီး နေလာတာ၊ ဘာတွေများ မကြုံဖူးလို့လဲ။ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နာကျင်မှုဆိုတာ ငါ့အတွက် ဘာမှမဟုတ်တော့ဘူး”</p> <p>“ငါက ဆေးပညာရှင်ဆိုတာ မင်း မေ့နေတာပဲ”</p> <p>ရွှီနင်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ “အမှန်တရားဆေးလုံးဆိုတဲ့ ဆေးအကြောင်း မင်း သိလား”</p> <p>“အမှန်တရားဆေးလုံးကို သုံးပြီး ငါ့လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို အတင်းဖွင့်ပြောခိုင်းချင်တာလား”</p> <p>ဖုန်းချန်ကောက ရယ်မောလိုက်ပြီး လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်မှ သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် အရာအားလုံးကို အစွန်းရောက်သည်အထိ လုပ်ဆောင်တတ်သည်။ အမှန်တရားဆေးလုံးကိုသုံး၍ အခြားသူများကို လှည့်စားခြင်းမှာ အတိတ်တုန်းက သူ မကြာခဏ လုပ်လေ့ရှိသော ကိစ္စပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် ဖုန်းချန်ကောသည် အမှန်တရားဆေးလုံးနှင့် အလွန်ရင်းနှီးနေလေသည်။</p> <p>“အမှန်တရားဆေးလုံးက ကောင်းပေမယ့် ဘယ်သူ့အပေါ် သုံးသလဲဆိုတာအပေါ် မူတည်သေးတယ်”</p> <p>ဖုန်းချန်ကောမှာ အကြောက်အလန့် မရှိပေ။ “အမှန်တရားဆေးလုံးကို သုံးဖို့ ကြိုတင်လိုအပ်ချက်က တော်တော်လေး ကြမ်းတမ်းတယ်။ ပစ်မှတ်ရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ပြီး သူတို့ရဲ့ အသိတရားအားလုံးကို ဆုံးရှုံးသွားအောင် လုပ်နိုင်မှသာ အမှန်တရားဆေးလုံးရဲ့ အာနိသင်က အစွမ်းပြနိုင်တာ”</p> <p>“မင်းက စိတ်ဓာတ်မကြံ့ခိုင်တဲ့ ဂိုဏ်းသားတွေကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ရင်တော့ အလုပ်ဖြစ်ချင်ဖြစ်မှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ငါ့အတွက်ကတော့ လုံးဝ အလုပ်ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ သိုင်းပညာဆန္ဒက ကျောက်တုံးလို ခိုင်မာတယ်၊ ငါကိုယ်တိုင်ပြောရရင် ဖျက်ဆီးလို့မရဘူး။ မင်းတစ်ယောက်တည်းနဲ့ ငါ့စိတ်ကို လှုပ်ခတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p>ဖုန်းချန်ကောသည် ရွှီနင်ကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>ဖုန်းချန်ကောသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြောင်းလဲမှုများကို ဖြည်းညင်းစွာ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>သူ၏သွေးများက ပူလောင်သော ခံစားမှုကို စတင်ဖြစ်ပေါ်စေလေသည်။</p> <p>ဤသည်မှာ မိစ္ဆာသွေးများ ဖြစ်ပေါ်လာတော့မည့် လက္ခဏာပင်။</p> <p>‘ငါ့ရှေ့ကလူက မိစ္ဆာသွေးဆေးလုံးရဲ့ မိစ္ဆာသွေးဖန်တီးဖို့ လိုအပ်တဲ့အချိန်ကို နှောင့်နှေးစေရုံပဲ။ သူက ဆေးစွမ်းကို လုံးဝ ပြောင်းလဲပစ်တာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ အချိန်လုံလုံလောက်လောက် ဆွဲထားနိုင်သရွေ့ မိစ္ဆာသွေးဖန်တီးမှုကို အဆုံးသတ်နိုင်ပြီး တာအိုနယ်ပယ်ကို တက်လှမ်းနိုင်လိမ့်မယ်’</p> <p>သူ၏ခန္ဓာကိုယ် စတင်ပြောင်းလဲလာသော်လည်း ဖုန်းချန်ကော၏ မျက်နှာထားမှာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။ သူက သေရမည်ကို မကြောက်ရွံ့သကဲ့သို့ ဆက်လက်ဟန်ဆောင်နေလေသည်။</p> <p>‘ငါ တာအိုနယ်ပယ်ကို ရောက်သွားတဲ့အခါ ဒီကောင်ကို အပိုင်းပိုင်းအတစ်တစ် ခုတ်ထစ်ပစ်မယ်’</p> <p>ဖုန်းချန်ကောက သူ၏အမုန်းတရားများကို ဖိနှိပ်ထားလိုက်သည်။</p> <p>ရွှီနင်က ဖုန်းချန်ကောကို ကြည့်ကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။</p> <p>ဖုန်းချန်ကော၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြောင်းလဲမှုများကို သူ သတိထားမိထားပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဖုန်းချန်ကောကို မိစ္ဆာသွေးဖန်တီးရန် လုံလောက်သောအချိန် ရွှီနင် ပေးမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>“အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ တော်လိုက်တော့”</p> <p>ရွှီနင်သည် အနက်ရောင်နှင့် အပြာရောင်ရှိသော ဆေးနှစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p>သူက ဖုန်းချန်ကော၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်လိုက်ပြီး အနက်ရောင်ဆေးလုံးကို ဖုန်းချန်ကော၏ ပါးစပ်ထဲ ထည့်ကာ အတင်း မြိုချခိုင်းလိုက်လေသည်။</p> <p>“မင်း ငါ့ကို အမှန်တရားဆေးလုံးတွေ ကျွေးနေလည်း အလကားပဲ”</p> <p>ဖုန်းချန်ကောမှာ လုံးဝ မကြောက်ရွံ့ပေ။</p> <p>“မင်း သေသေချာချာ မကြည့်လိုက်ဘူးပဲ။ အခုလေးတင် ငါ မင်းကို ကျွေးလိုက်တဲ့ ဆေးက အမှန်တရားဆေးလုံး မဟုတ်ဘူး၊ နှလုံးသားမိစ္ဆာဆေးလုံးပဲ”</p> <p>ရွှီနင် ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>“နှလုံးသားမိစ္ဆာဆေးလုံး ဟုတ်လား၊ အဲဒါက ဘာလဲ”</p> <p>ဤဆေးအကြောင်း ဖုန်းချန်ကော ကြားဖူးသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်လေသည်။</p> <p>ထိုဆေး၏ နာမည်က မိစ္ဆာဆေးတစ်လုံးနှင့် ပိုတူနေပေသည်။</p> <p>“မင်းရဲ့ အတွင်းစိတ်ထဲက မိစ္ဆာကို သွေးဆောင်မယ့် ဆေးတစ်လုံးပဲ”</p> <p>ရွှီနင်က တိုတိုတုတ်တုတ် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>ဤနှလုံးသားမိစ္ဆာဆေးလုံးမှာ လုံးဝ ပုံမှန်မဟုတ်သော ဆေးတစ်မျိုးဖြစ်ပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် အသုံးပြုလေ့မရှိပေ။</p> <p>သွေးတစ္ဆေဂိုဏ်းသို့ မလာမီ လုံလောက်သော ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများ မလုပ်ခဲ့ပါက ရွှီနင်သည် ထိုဆေးကို ဖော်စပ်ခဲ့မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p>အကယ်၍ မြိုချလိုက်သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အစွမ်းထက်သော အတွင်းမိစ္ဆာ ရှိနေပါက နှလုံးသားမိစ္ဆာဆေးလုံးကို စားပြီးနောက် ၎င်းသည် ၎င်းတို့၏ ရင်ထဲရှိ အဆိုးမြင်စိတ်များကို နှိုးဆွပေးမည်ဖြစ်ကာ အသိတရားများ ဆုံးရှုံးသွားစေပြီး စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လုံးဝ ပြိုလဲသွားစေနိုင်သလို သတိလစ်သွားသည်အထိပင် ဖြစ်စေနိုင်ပေသည်။</p> <p>ယေဘုယျအားဖြင့် သာမန်သိုင်းပညာရှင်များ၏ ရင်ထဲရှိ အဆိုးမြင်စိတ်များမှာ အကန့်အသတ် ရှိလေသည်။ ၎င်းတို့သည် နှလုံးသားမိစ္ဆာဆေးလုံးကို စားမိပါကလည်း သူတို့၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေကိုသာ အများဆုံး သက်ရောက်နိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>စိတ်သန့်စင်သူတစ်ဦးက စားမိပါက မည်သည့်အာနိသင်မျှပင် ရှိမည်မဟုတ်ချေ။</p> <p>သို့သော် ဖုန်းချန်ကောသည် အစွမ်းထက်သော မိစ္ဆာလမ်းစဉ် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် အခက်အခဲများစွာကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး ခိုင်မာသော စိတ်နေသဘောထား ရှိသော်လည်း နှစ်များတစ်လျှောက် သူ စုဆောင်းထားခဲ့သော အဆိုးမြင်စိတ်များမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။</p> <p>ဖုန်းချန်ကောသည်လည်း တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း သဘောပေါက်သွားလေသည်။</p> <p>ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် သူ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်နေကြောင်း ဖုန်းချန်ကော ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>သူ သတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးသူများ၊ သူ မေ့နေခဲ့သောသူများပင် သူ့ရှေ့၌ ဆက်တိုက် ပေါ်လာကြသည်။</p> <p>ထိုပုံရိပ်များသည် လူမျက်နှာများအဖြစ်သို့ မပြောင်းလဲမီ မီးခိုးငွေ့များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။ သူတို့မှာ ရုန်းကန်၊ ဟိန်းဟောက်ကာ အော်ဟစ်နေကြပြီး သူ့ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာကာ စတင် ကိုက်ခဲကြလေတော့သည်။</p> <p>“ထွက်သွားကြစမ်း”</p> <p>ဖုန်းချန်ကောမှာ ၎င်းတို့အား ဖယ်ရှားရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း အလကားပင်။</p> <p>မီးခိုးမျက်နှာများသည် ပိုမိုများပြားလာပြီး ပြေးဝင်လာကာ မကြာမီမှာပင် သူ့ကို လွှမ်းမိုးသွားလေသည်။ ခေတ္တမျှကြာသောအခါ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နာကျင်မှုနှင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နာကျင်မှုတို့ကြားတွင် ဖုန်းချန်ကှောာ ခွဲခြားမရနိုင်တော့ချေ။</p> <p>ရွှီနင်သည် ဘေးမှရပ်ကာ ဖုန်းချန်ကော ရုန်းကန်နေသည်ကို ကြည့်နေလေသည်။ ‘ဒီနှလုံးသားမိစ္ဆာဆေးလုံးက မိစ္ဆာဂိုဏ်းက သိုင်းပညာရှင်တွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ တော်တော်လေး အသုံးဝင်တာပဲ...’</p> <p>သို့သော် နှလုံးသားမိစ္ဆာဆေးလုံးကို ဖော်စပ်ရသည်မှာ အလွန်တရာ ဒုက္ခများလှပြီး ပါဝင်ပစ္စည်းများ ရှာဖွေရသည်မှာလည်း ခက်ခဲလှပေသည်။</p> <p>ထို့အပြင် တစ်စုံတစ်ယောက်သည် စိတ်အာရုံကျင့်စဉ်ကို လေ့ကျင့်ထားပါက နှလုံးသားမိစ္ဆာဆေးလုံး၏ အာနိသင်ကို ခုခံနိုင်ပေသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် နှလုံးသားမိစ္ဆာဆေးလုံးမှာ လူကြိုက်မများလှဘဲ သိရှိသူ များများစားစား မရှိခြင်း ဖြစ်လေသည်။</p> <p>“အား...”</p> <p>ဖုန်းချန်ကောတစ်ယောက် စတင် အော်ဟစ်လေတော့သည်။</p> <p>သူ ဘာတွေမြင်နေရသည်ကို ရွှီနင် မသိသော်လည်း သူ၏ မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့နေမှုကိုမူ ခံစားမိနိုင်ပေသည်။</p> <p>ဖူး...</p> <p>ရုတ်တရက် ဖုန်းချန်ကောသည် သွေးတစ်ပွက် ထပ်မံအန်ချလိုက်လေသည်။</p> <p>သူသည် မိစ္ဆာသွေးကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖန်တီးနိုင်ခဲ့မည် ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲသွားပြီးနောက် ဖုန်းချန်ကော၏ မိစ္ဆာသွေး ဖန်တီးမှုမှာ ကျရှုံးသွားခဲ့ချေပြီ။</p> <p>“ငါ တာအိုနယ်ပယ်ကို တက်လှမ်းပြီး မင်းတို့အားလုံးကို သတ်ပစ်မယ်”</p> <p>ဖုန်းချန်ကောသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိသည်များကို စတင် ပြောဆိုလာတော့သည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ဆယ့်ငါးမိနစ်အကြာ၌ ဖုန်းချန်ကောသည် သူ့ကိုယ်သူ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ဆုံးရှုံးသွားလေတော့သည်။</p> <p>အချိန်ကျပြီဖြစ်ကြောင်း ရွှီနင် သိလိုက်သဖြင့် အမှန်တရားဆေးလုံးကို ဖုန်းချန်ကော၏ ပါးစပ်ထဲ ထိုးသိပ်ထည့်လိုက်လေသည်။</p> <p>အမှန်တရားဆေးလုံးကို စားပြီးနောက် ဖုန်းချန်ကောသည် လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p>“ဖုန်းချန်ကော၊ ငါ မေးမယ်။ မင်း မိစ္ဆာသွေးဆေးလုံးရဲ့ ဆေးဖော်စပ်နည်းကို ရခဲ့တဲ့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေက ဘယ်မှာလဲ”</p> <p>ရွှီနင်က အရေးကြီးသော မေးခွန်းကို မေးလိုက်သည်။</p> <p>“လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်နယ်မြေက ချွင်းကူပြည်နယ်က ယွင်ဖုန်းရေကန်မှာပါ”</p> <p>ဖုန်းချန်ကောမှာ မိန်းမောတွေဝေနေသည်။ သူ၏ မျက်နှာထားမှာ တောင့်တင်းနေပြီး စကားလုံးများမှာ စက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p>“ချွင်းကူပြည်နယ်၊ ယွင်ဖုန်းရေကန်...”</p> <p>ရွှီနင် ထိုနေရာကို မှတ်သားလိုက်သည်။</p> <p>“အဲဒီလျှို့ဝှက်နယ်မြေမှာ ဘာလျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိလဲ။ အဲဒီမှာ မင်း ဘယ်လိုအတွေ့အကြုံတွေ ရခဲ့လဲ။ မင်း ဘာတွေရခဲ့ပြီး အဲဒါတွေကို ဘယ်မှာ ဝှက်ထားလဲ”</p> <p>ရွှီနင်က သူသိချင်သော မေးခွန်းအားလုံးကို ပစ်မေးလိုက်လေသည်။</p> <p>ဖုန်းချန်ကောသည် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးမှ ရွှီနင်၏ မေးခွန်းများကို တစ်ခုချင်းစီ ဖြေကြားလေတော့သည်။</p> <p>ရွှီနင်က နားထောင်ပြီး တစ်ခုချင်းစီကို မှတ်သားထားလိုက်သည်။</p> <p>တစ်နာရီနီးပါး ကြာပြီးနောက် ရွှီနင်သည် သူသိလိုသော အသေးစိတ်အချက်အလက်အားလုံးကို မေးမြန်းခဲ့ပြီး သူလိုချင်သော အဖြေများအားလုံးကို ရရှိခဲ့လေသည်။</p> <p>‘မေးစရာ ဘာမှမကျန်တော့လောက်ပါဘူး...’</p> <p>ဖုန်းချန်ကောထံမှ အသုံးဝင်သောအရာ မရှိတော့ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် ရွှီနင်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အစစ်အမှန်ချီစီးကြောင်းတစ်ခုက သူ့ခေါင်းကို ဖောက်ဝင်သွားလေတော့သည်။</p> <p>လက်ရှိ ဖုန်းချန်ကောသည် သာမန်လူသားနယ်ပယ်တွင်သာ ရှိနေသေးသဖြင့် ရွှီနင်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို မကာကွယ်နိုင်ခဲ့ချေ။</p> <p>‘ဖုန်းချန်ကောကို ရှင်းလင်းပြီးပြီ။ နောက်ထပ် ငါလုပ်ရမှာက သူ လျှို့ဝှက်နယ်မြေကနေရလာတဲ့ အရာတွေအားလုံးအပြင် သူ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်းတွေကိုပါ သိမ်းယူဖို့ပဲ’</p> <p>ရွှီနင်သည် အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် ဖုန်းချန်ကော၏ သိုလှောင်ခန်းကို စတင် ရှာဖွေလေတော့သည်။</p> <p>မကြာမီတွင် ရွှီနင်သည် ထိုနေရာကို ရှာတွေ့သွားပြီး သူလိုအပ်သော အရင်းအမြစ်များကို စတင် ရှာဖွေလေသည်။</p> <p>‘ဆေးလုံးတွေနဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေက အရမ်းနည်းတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဘာမှမရှိတာထက်တော့ ကောင်းပါတယ်လေ...’</p> <p>ထိုရှာဖွေမှုမှ ရွှီနင်သည် စွမ်းအင်ယူနစ် ၂၀၀၀၀ ကျော် ရရှိခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save