Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၉၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဂုဏ်သတ္တိအားလုံး ပါဝင်သည့် နောက်ထပ်တာအိုလက်နက်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p><br />  </p> <p>“နှစ်ဆယ့်နှစ်လှမ်းမြောက်...”</p> <p>ရွှီနင်က အသက်ရှူနှုန်းကို ညှိလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်။</p> <p>“လာပြီပဲ”</p> <p>ချူယဲ့ယန်က လှေကားပေါ် တက်လာသည့် ရွှီနင်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p>ရွှပ်…</p> <p>ရွှီနင် ကိုယ်ဟန်မပြင်နိုင်ခင်မှာပဲ ချူယဲ့ယန်က သူ၏ တာအိုဓားကို အသုံးပြုကာ ရွှီနင်အား ပိုင်းဖြတ်လိုက်လေသည်။</p> <p>‘ဘာဖြစ်တာလဲဟ’</p> <p>ရွှီနင်၏ မျက်စိရှေ့တွင် ဓားအလင်းတစ်ချက် ဖျတ်ခနဲ လက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>‘ဒီမှာ လူတွေ ရှိနေတာလား’</p> <p>ရွှီနင် လုံးဝ မတုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့ချေ။ ဤလျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲတွင် သူတစ်ဦးတည်းသာ ရှိနေသည်ဟု သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် ယခုအခါ ရက်စက်သော အကြည့်များရှိသည့် အစိမ်းရောင်ဝတ် လူငယ်တစ်ဦးက သူ့ရှေ့၌ ပေါ်လာပြီး ဓားတိုတစ်လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ သူ့လည်ပင်းကို ပိုင်းဖြတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။</p> <p>မသိစိတ်၏ တုံ့ပြန်မှုဖြင့် ရွှီနင်၏ရှေ့တွင် မီးလျှံရောင် သံချပ်ကာတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ဓားချက်ကို ကာကွယ်လိုက်ပေသည်။</p> <p>ထိုအချိန်မှာပင် ချူယဲ့ယန်ကလည်း အသင့်ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူ၏ အလစ်အငိုက် တိုက်ခိုက်မှု မအောင်မြင်သည်ကို မြင်သောအခါ သူက ကန်ချက်တစ်ချက် ထပ်မံ ထုတ်လိုက်လေသည်။</p> <p>ရွှီနင်က ချက်ချင်းပင် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။ သူက ချက်ချင်း ပြန်မတိုက်ခိုက်ဘဲ အနောက်သို့ နှစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်ကာ အဆင့်နှစ်ဆယ်မြောက်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။</p> <p>‘ဟမ်’</p> <p>ရွှီနင်က အလိုအလျောက် ဆုတ်ခွာသွားလိမ့်မည်ဟု ချူယဲ့ယန် ထင်မထားခဲ့ပေ။</p> <p>ချူယဲ့ယန်၏ အစီအစဉ်အရဆိုလျှင် ရွှီနင်မှာ ဓားဖြင့် အပိုင်းခံရ၍ သေဆုံးသွားရမည် သို့မဟုတ် ဟင်းလင်းပြင်လှေကား၏ အောက်ခြေသို့ ကန်ချခံရမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအခြေအနေမှာ သူ မျှော်လင့်ထားသည်နှင့် များစွာ ကွာခြားနေချေပြီ။</p> <p>‘ငါ လှေကားအောက်ကို ဆင်းပြီး သူ့နောက်ကို လိုက်ရမလား’</p> <p>ချူယဲ့ယန် တွေဝေသွားရင်း တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p>သို့သော် သူ တွေးနေစဉ်မှာပင် ချူယဲ့ယန် တစ်စုံတစ်ခုကို ရိပ်မိသွားသည်။ ခုနကလူမှာ အရှိန်အဟုန်ကို စုဆောင်းရန်အတွက် အနောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားခြင်း ဖြစ်ပြီး သူ့ထံသို့ ထပ်မံ ပြေးဝင်လာတော့မည် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>‘သူ ငါ့ကို သတ်မလို့လား’</p> <p>ဤအတွေးက ချူယဲ့ယန်၏ စိတ်ထဲတွင် မသိစိတ်အရ ပေါ်လာလေသည်။</p> <p>သို့သော် သူ ဆက်မတွေးနိုင်တော့ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရွှီနင်က အဆင့်နှစ်ဆယ့်တစ်ကို ချက်ချင်း ဖြတ်ကျော်ကာ အဆင့်နှစ်ဆယ့်နှစ်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင် ပြန်တွေ့ကြပြန်ပြီ။</p> <p>ချူယဲ့ယန်က သူ၏ ဓားတိုကို အမြန် အသုံးပြုကာ ကာကွယ်လိုက်သည်။</p> <p>‘ပတ်ဝန်းကျင်က ဖိအားတွေကြောင့် ငါ့ရဲ့ အစွမ်းအစတွေကို အပြည့်အဝ အသုံးမချနိုင်ဘူး ဖြစ်နေတယ်’</p> <p>သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုများမှာ ကန့်သတ်ခံနေရသည်ဟု ချူယဲ့ယန် ခံစားနေရသည်။ သူ၏ အစစ်အမှန်ချီ၊ အစစ်အမှန်စိတ်ဆန္ဒနှင့် ဂုဏ်သတ္တိစွမ်းအားများမှာ အဆက်မပြတ် ဖိနှိပ်ခံနေရလေသည်။</p> <p>‘ဂုဏ်သတ္တိပိုင်နက်’</p> <p>ရွှီနင်က အဆင့်နှစ်ဆယ့်နှစ်သို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် သူ၏ တာအိုလက်ပတ်လက်နက်ကို အသုံးပြုကာ ချူယဲ့ယန်အား သူ၏ ပိုင်နက်အတွင်းသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်တော့သည်။</p> <p>ဟင်းလင်းပြင်လှေကားပေါ်တွင် သူ၏ ဂုဏ်သတ္တိပိုင်နက်မှာ အားနည်းသွားသော်လည်း ဤလူကို ကိုင်တွယ်ရန်အတွက်မူ လုံလောက်လှပေသည်။</p> <p>‘မကောင်းတော့ဘူး’</p> <p>ရွှီနင်၏ ဂုဏ်သတ္တိနှစ်မျိုး ပိုင်နက်အတွင်းသို့ ရောက်သွားသည်နှင့် ချူယဲ့ယန်မှာ အန္တရာယ်ရှိမှန်း ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။</p> <p>‘တာအိုလက်နက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားတဲ့ အစစ်အမှန်ပိုင်နက်နယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်ပဲ’</p> <p>ချူယဲ့ယန်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပျက်သွားပြီး သူ၏ အမူအရာမှာလည်း ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p>“သခင်လေး... ကျွန်တော်...”</p> <p>ရွှီနင်က သူ့ကို ရှင်းပြခွင့် မပေးပေ။ သူ၏ ဂုဏ်သတ္တိနှစ်မျိုး ပိုင်နက်အတွင်းမှ ဓားတံဆိပ်တော် လေးခုမှာ ချက်ချင်း ဆင်းသက်လာသည်။</p> <p>ဂုဏ်သတ္တိပိုင်နက်၏ အကူအညီကြောင့် ထိုဓားတံဆိပ်တော်များမှာ ဓားအစစ်အသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p>ဓားတံဆိပ်တော်နှစ်ခုသည် ချူယဲ့ယန်၏ ဘယ်နှင့်ညာ ပခုံးများကို ဖောက်ထွက်သွားပြီး ကျန်နှစ်ခုမှာ သူ၏ ခြေထောက်နှင့် ဒူးခေါင်းများကို ထိုးစိုက်လိုက်သဖြင့် သူ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ချေ။</p> <p>ထို့နောက် ရွှီနင်က ချူယဲ့ယန်၏ တာအိုလက်နက်ကို ဆွဲယူကာ အစစ်အမှန်ချီနှင့် ဂုဏ်သတ္တိစွမ်းအားများကို ထည့်သွင်းပြီး ချူယဲ့ယန် ထားခဲ့သော ထိန်းချုပ်မှုအမှတ်အသားကို ဖျက်ပစ်လိုက်သည်။</p> <p>ရွှီနင်အတွက် အစစ်အမှန်စိတ်ဆန္ဒနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး၏ ထိန်းချုပ်မှုအမှတ်အသားကို ဖျက်ဆီးရန်မှာ အလွန် လွယ်ကူလှပေသည်။</p> <p>‘ဒါက ဂုဏ်သတ္တိအားလုံးပါတဲ့ တာအိုလက်နက်လား’</p> <p>ထိန်းချုပ်မှုအမှတ်အသားကို ဖျက်ပြီးနောက် ဤဓားတိုမှာ ဂုဏ်သတ္တိအားလုံးပါဝင်သော တာအိုလက်နက်ဖြစ်ကြောင်း ရွှီနင် သိလိုက်ရသည်။</p> <p>‘ဂုဏ်သတ္တိအားလုံးပါတဲ့ တာအိုလက်နက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားတဲ့ အစစ်အမှန်စိတ်ဆန္ဒနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်ဆိုတော့ ဒီလူက သာမန်တော့ မဟုတ်ဘူးပဲ’</p> <p>လူတိုင်းက ရွှီနင်ကဲ့သို့ မဟုတ်ပေ။ ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ် အဆင့်ကိုးသို့ မရောက်မီ ဂုဏ်သတ္တိအားလုံးပါသော တာအိုလက်နက်ကို ကိုင်ဆောင်နိုင်သူများမှာ များပြားလှသော အရင်းအမြစ်များဖြင့် ပံ့ပိုးထားသူများသာ ဖြစ်တတ်သည်။</p> <p>“မင်းက ဘယ်သူလဲ၊ ငါ့ကို ဘာလို့ တိုက်ခိုက်တာလဲ”</p> <p>ရွှီနင်က ဓားတို တာအိုလက်နက်ပေါ်တွင် ယာယီ ထိန်းချုပ်မှုအမှတ်အသား တစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်ပြီး ဓားသွားကို ချူယဲ့ယန်ထံ ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။</p> <p>နှစ်ဖက်လုံး၏ အခြေအနေမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားချေပြီ။ တိုက်ခိုက်သူဖြစ်သည့် ချူယဲ့ယန်မှာ ရွှီနင်၏ အကျဉ်းသား ဖြစ်သွားလေသည်။</p> <p>‘မကောင်းတော့ဘူး၊ ချူယဲ့ယန် အဖမ်းခံလိုက်ရပြီ’</p> <p>ဖန်လိရှင်နှင့် ကျန်လီတို့၏ မျက်နှာများ ပျက်သွားကြသည်။</p> <p>ရွှီနင်က ချူယဲ့ယန်ကို အလွယ်တကူ ဖမ်းဆီးလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်လီမှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။</p> <p>‘ချူယဲ့ယန်ကို ပြန်တိုက်နိုင်တယ်ဆိုတော့ ဒီလူက တာအိုနယ်ပယ်ကို ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းထားတဲ့ ပညာရှင် ဒါမှမဟုတ် တာအိုလက်နက်ရှိတဲ့ ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ် အဆင့်ကိုး သိုင်းပညာရှင် ဖြစ်ရမယ်၊ ဒါမှမဟုတ် တာအိုလက်နက်ရှိတဲ့ တစ်ဝက်တစ်ပျက် တာအိုနယ်ပယ် ပညာရှင်လည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ’</p> <p>ကျန်လီသည် သူမကိုယ်သူမ ကောင်းစွာ သိသည်။ သူမမှာ တာအိုလက်နက်ရှိသည့် အစစ်အမှန်စိတ်ဆန္ဒနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်များကို ပိုမို နားလည်ထားသောကြောင့်သာ ချူယဲ့ယန်ထက် ရှေ့ရောက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခု ပေါ်လာသောလူနှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင် သူမ သေချာပေါက် အရေးနိမ့်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>ထိုသို့တွေးရင်း ကျန်လီက အံကြိတ်ကာ သူမရှေ့ရှိ မီးခိုးရောင်မြူထုကို ကြည့်ပြီး အပေါ်သို့ ဆက်တက်သွားလေသည်။</p> <p>ဖန်လိရှင်မှာလည်း ဆက်မနားတော့ဘဲ ဆက်လက် တက်လှမ်းနေတော့သည်။</p> <p>“ပြောစမ်း၊ မင်းက ဘယ်သူလဲ၊ ဒီကို ဘာလို့ လာတာလဲ”</p> <p>ချူယဲ့ယန် ချက်ချင်း ပြန်မဖြေသည်ကို မြင်သောအခါ ရွှီနင်က လက်ထဲရှိ ဓားတိုကို သူ၏ လည်ချောင်းတွင် ထိုးစိုက်လိုက်သည်။</p> <p>နောက်ထပ် တစ်လက်မလောက် တိုးလိုက်သည်ဖြစ်စေ၊ အစစ်အမှန်ချီနှင့် ဂုဏ်သတ္တိစွမ်းအားများကို အနည်းငယ် အသုံးပြုလိုက်သည်ဖြစ်စေ ချူယဲ့ယန်မှာ ထိုနေရာ၌ပင် အသက်ပျောက်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>“နေပါဦး... နေပါဦး”</p> <p>ချူယဲ့ယန်မှာ လှည့်ပတ်ပြောရန် ကြိုးစားချင်သော်လည်း ရွှီနင်၏ ပြတ်သားပြီး ရက်စက်သော ပုံစံကို မြင်သောအခါ ကြင်နာတတ်သူ မဟုတ်မှန်း သိလိုက်သည်။</p> <p>ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးရှေ့တွင် လှည့်ကွက်သုံးခြင်းမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>“ကျွန်တော်က လုယယ်ပြည်နယ်က ချူမိသားစုဝင် ချူယဲ့ယန်ပါ”</p> <p>ချူယဲ့ယန်က ဘာမှ မဖုံးကွယ်ရဲဘဲ အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။ သူ လိမ်ညာလိုက်လျှင် ချက်ချင်း အသတ်ခံရမည်ကို သိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>“လုယယ်ပြည်နယ်က မိသားစုလား”</p> <p>ရွှီနင် မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။</p> <p>လုယယ်ပြည်နယ်မှ ချူမိသားစုအကြောင်း ရွှီနင် ကောင်းကောင်း မသိသော်လည်း ချူယဲ့ယန်၏ လက်ထဲရှိ တာအိုလက်နက်ကို ကြည့်ရုံဖြင့် ၎င်းမှာ သာမန်မိသားစုလေး မဟုတ်မှန်း ခန့်မှန်းနိုင်ပေသည်။</p> <p>သူတို့မိသားစု၏ အင်အားမှာ ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခုနှင့်ပင် ယှဉ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>ဂိုဏ်းများနှင့် ယှဉ်လျှင် သီးခြားမိသားစုတစ်ခု၏ စည်းလုံးမှုမှာ ပို၍ပင် ကြောက်စရာ ကောင်းလှ၏။ အားနည်းချက်တစ်ခုမှာမူ ပါရမီရှင်များကို ရွေးချယ်ရာတွင် ကန့်သတ်ချက်များ ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>“ခုနက ကျွန်တော် အလစ်တိုက်ခိုက်မိတာက စိတ်လွတ်သွားလို့ပါ”</p> <p>ချူယဲ့ယန်က အမြန်ပြောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ထက် သာသွားပြီး အမွေအနှစ်ကို ရသွားမှာ စိုးလို့ အခုလို လုပ်မိတာပါ၊ ခင်ဗျားကို စော်ကားမိတဲ့အတွက် ခွင့်လွှတ်ပေးပါ၊ ကျွန်တော့်ကို အသက်ချမ်းသာပေးပါ၊ ဒီလျှို့ဝှက်နယ်မြေကနေ ထွက်သွားပြီးရင် ကျွန်တော့်မိသားစုကနေ ခင်ဗျားကို သေချာပေါက် ကျေးဇူးဆပ်ပါ့မယ်”</p> <p>ချူယဲ့ယန်၏ လက်ရှိ အခြေအနေအရ အမွေအနှစ်အတွက် ဆက်လက် ကြိုးစားရန်မှာ မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။ သူ့အတွက် အသက်ရှင်ရရုံဖြင့်ပင် ကျေနပ်နေရပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>“နောက်ဆုံး အမွေအနှစ်က ဒီလှေကားရဲ့ အပေါ်မှာလား”</p> <p>ရွှီနင်က ချူယဲ့ယန်၏ စကားထဲမှ အဓိကအချက်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။</p> <p>“ဟုတ်ပါတယ်၊ လှေကားရဲ့ ထိပ်ဆုံးကို ရောက်တာနဲ့ အမွေအနှစ် သုံးမျိုးထဲက တစ်ခုကို ရွေးချယ်နိုင်ပါတယ်”</p> <p>ချူယဲ့ယန်က သူသိသမျှကို ပြောပြလိုက်လေသည်။</p> <p>“အမွေအနှစ် သုံးမျိုး ဟုတ်လား၊ ဘာတွေလဲ”</p> <p>ရွှီနင် မေးလိုက်သည်။</p> <p>“တာအိုနယ်ပယ် ဆေးဖော်စပ်နည်း၊ အစွမ်းထက်တဲ့ မိစ္ဆာနည်းစနစ်နဲ့ မိစ္ဆာအဆီအနှစ်တို့ပါ”</p> <p>ချူယဲ့ယန် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“မင်းက ဘယ်လိုလုပ် ဒါတွေအကုန် သိနေတာလဲ”</p> <p>ရွှီနင်က ချူယဲ့ယန်ကို စူးစမ်းစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ “ဒီလျှို့ဝှက်နယ်မြေရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ အကုန်ပြောပြရင် မင်းကို လောလောဆယ် အသက်ချမ်းသာပေးမယ်”</p> <p>‘လောလောဆယ်’ ဟူသော စကားကြောင့် ချူယဲ့ယန် စိတ်မအေး ဖြစ်သွားသော်လည်း သူက ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဒီလျှို့ဝှက်နယ်မြေက ပင်လယ်နီမိစ္ဆာဘုရင် ထားခဲ့တာပါ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘိုးဘေးက တစ်ချိန်က သူ့ရဲ့ နောက်လိုက်တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ဖူးပါတယ်”</p> <p>ထို့နောက် ချူယဲ့ယန်က လျှို့ဝှက်နယ်မြေ တည်ဆောက်ခဲ့ရခြင်း အကြောင်းရင်း၊ ပင်လယ်နီမိစ္ဆာဘုရင်၏ အတွေ့အကြုံများနှင့် သူတို့ ဤနေရာသို့ မည်သို့ ရောက်လာခဲ့ကြောင်းများကို ရှင်းပြလေတော့သည်။</p> <p>‘ဒီပင်လယ်နီမိစ္ဆာဘုရင်က သာမန်တာအိုနယ်ပယ် ပညာရှင်တော့ မဟုတ်ဘူးပဲ၊ ဝမ့်ရှန့်ပြည်နယ်မှာတောင် သူက အင်အားကြီးတဲ့သူ တစ်ယောက်ပဲ’</p> <p>ရွှီနင် နားလည်သွားပေသည်။</p> <p>“မင်းကို လောလောဆယ် အသက်ချမ်းသာပေးလိုက်မယ်”</p> <p>ချူယဲ့ယန်နှင့် သူ၏မိသားစုမှာ လျှို့ဝှက်ချက်များစွာကို သိထားနိုင်သဖြင့် သူ့ကို မသတ်သေးဘဲ ထားရန် ရွှီနင် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် ရွှီနင်က သူ့ကို လွယ်လွယ်နှင့်တော့ လွှတ်မည် မဟုတ်ပေ။ ချူယဲ့ယန် ကျေးဇူးတင်စကား မပြောနိုင်ခင်မှာပင် ရွှီနင်က ဆေးလုံးအချို့ကို ယူကာ ချူယဲ့ယန်၏ ပါးစပ်ထဲသို့ အတင်း ထည့်လိုက်သည်။ ထိုအထဲတွင် အဆိပ်ဆေးလုံးများနှင့် အေးခဲတံဆိပ်ဆေးလုံး သုံးလုံး ပါဝင်လေသည်။</p> <p>“မသေချင်ရင် လှေကားရဲ့ အောက်ခြေမှာ ငါ့ကို စောင့်နေ”</p> <p>ချူယဲ့ယန် မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပင် ရွှီနင်က သူ့ကို မလိုက်ပြီး လှေကားအောက်သို့ ပစ်ချလိုက်လေသည်။</p> <p>သူ ထထိုင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်တောင့်တင်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>ချူယဲ့ယန်ကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် ရွှီနင်က အပေါ်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ့အထက်တွင် လူနှစ်ယောက် ရှိနေသေးကြောင်း သူ သိထားပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p>တာအိုနယ်ပယ် ဆေးဖော်စပ်နည်း အမွေအနှစ်ကို ရရှိရန်အတွက် ထိုနှစ်ယောက်ကို သူ မီအောင် လိုက်ရပေမည်။ သို့မဟုတ်ပါက အခြားသူများက ထိုအရာကို ရွေးချယ်သွားလျှင် သူ့အတွက် ဘာမှ ကျန်တော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>‘ချူယဲ့ယန် လှေကားအောက်ကို အပစ်ခံလိုက်ရပြီ၊ သူ သေလား ရှင်လားတောင် မသိဘူး’</p> <p>ကျန်လီမှာ အဆင့်သုံးဆယ့်နှစ်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး ဆက်တက်ရန် ခက်ခဲနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ရွှီနင် ပိုမိုနီးကပ်လာသောအခါ ကျန်လီ စိတ်ဓာတ်ကျလာသည်။ အမွေအနှစ်ကို ရရှိရန်သာမက သူမ၏ အန္တရာယ်အတွက်ပါ စိုးရိမ်နေရပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>‘ငါ လောင်းကြေးထပ်ကြည့်ရမယ်’</p> <p>ကျန်လီ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။</p> <p>သူမသည် ရွှီနင်နှင့် အသက်စွန့်တိုက်ခိုက်မည် မဟုတ်ဘဲ ရွှီနင်မှာ အကြောင်းမဲ့ လူသတ်တတ်သူ မဟုတ်ရန်သာ ဆုတောင်းနေမိသည်။ သူမ အရှုံးပေးလိုက်လျှင် ရွှီနင်က သူမကို လွှတ်ပေးလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>မကြာမီ ကျန်လီ ရွှီနင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>“သခင်လေး”</p> <p>ရွှီနင် ရှေ့သို့ တိုးလာသည်နှင့် ကျန်လီက သူမတွင် ရန်လိုစိတ် မရှိကြောင်း ပြသည့်အနေဖြင့် လက်ကို ဖြန့်ပြလိုက်သည်။</p> <p>‘ဒါ ချူယဲ့ယန်ပြောတဲ့ ကျန်လီလား’</p> <p>ကျန်လီ၏ အမူအရာကို မြင်သောအခါ သူမသည် သူ့ခွန်အားကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် မတိုက်ခိုက်လိုခြင်းဖြစ်မှန်း ရွှီနင် သိလိုက်သည်။</p> <p>“သခင်လေး... ဒီလှေကားပေါ်မှာ ကျွန်မတို့ သုံးယောက်ပဲ ကျန်တော့တာပါ၊ ဘယ်သူ ထိပ်ဆုံးကို ရောက်ရောက် အမွေအနှစ် တစ်ခုတော့ ရမှာမို့လို့ ကျွန်မတို့ တိုက်ခိုက်နေဖို့ မလိုပါဘူး”</p> <p>ကျန်လီက ရွှီနင်ကို ကြည့်ကာ အမြန် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ရွှီနင်က ကျန်လီကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမက အညံ့ခံနေသဖြင့် သူမကို သတ်ရန် အကြောင်းပြချက် မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် သူက ကျန်လီကို လျစ်လျူရှုကာ ရှေ့သို့သာ ဆက်တက်သွားလေသည်။</p> <p>ရွှီနင် ပျောက်ကွယ်သွားမှသာ ကျန်လီ စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့သည်။</p> <p>‘သူက မိစ္ဆာလမ်းစဉ် သိုင်းပညာရှင် မဟုတ်တဲ့ပုံပဲ’</p> <p>ကျန်လီ၏ နဖူးတွင် ချွေးများ စို့နေသည်။</p> <p>‘သူနဲ့ ဖန်လိရှင်တို့ မိစ္ဆာအဆီအနှစ်ကို မရွေးကြဖို့ပဲ ဆုတောင်းရမယ်’</p> <p>သူမအတွက်မူ မိစ္ဆာအဆီအနှစ်မှာ သူမ အလိုချင်ဆုံး အရာ ဖြစ်သည်။</p> <p>‘ငါ့အနောက်ကို ရောက်လာပြီလား’</p> <p>ဖန်လိရှင်က နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရွှီနင်မှာ သူ့အနီးဆုံးသို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save