Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း။ ၃၆၈</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ရှန်းယွီသည် သူ၏ရှေ့တွင် ဒူးထောက်နေကြသူ နှစ်ဦးကို ဘာမှပြန်မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။</p> <p>သူတို့သည် အသိဉာဏ်မပွင့်မီ တောကြက်ဘဝကတည်းက ယဉ်ပါးပြီးသား ဖြစ်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ အသိဉာဏ်ပွင့်လင်းလာပြီးနောက်တွင်ပင် သူ့ကို သခင်အဖြစ် ဆက်လက်သတ်မှတ်ထားလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။</p> <p>သူသည် ခေါင်းခါယမ်းကာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ အကယ်၍ သူတို့က ရုန်းကန်ရန် ကြိုးစားပါက သူ၏ စွမ်းအား တစ်သန်းပုံ တစ်ပုံခန့်ကို အသုံးပြု၍ ခြောက်လှန့်ရန် ပြင်ဆင်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့က ရိုရိုသေသေ ဦးညွှတ်နေကြသဖြင့် ထိုသို့လုပ်ရန် မလိုအပ်တော့ချေ။</p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် သူ သတိပြုမိလိုက်သည်မှာ အလွန်သေးငယ်သော ချည်မျှင်တန်းလေးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထိုချည်မျှင်မှတစ်ဆင့် သူတို့နှစ်ဦးနှင့် သူ၏ကြားတွင် သွေးမျိုးဆက်ချင်း ဆက်နွှယ်မှု ရှိနေသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>ရှန်းယွီသည် မေးစေ့ကိုကိုင်ကာ အလေးအနက် စဉ်းစားနေမိသည်။</p> <p>"ဆွေမျိုးတော်စပ်မှုလား"</p> <p>ဒါဟာ မူလဘိုးဘေးတစ်ဦးရဲ့ စွမ်းရည်ဖြစ်တဲ့ မျိုးနွယ်စုဝင်များ ဖန်တီးခြင်းဖြစ်နိုင်တယ်ဟု သူ ခန့်မှန်းလိုက်သည်။</p> <p>သူသည် မူလဘိုးဘေးအဆင့်သို့ လုံးဝမရောက်ရှိသေးသော်လည်း ဤအရာကို လုပ်ဆောင်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဤသူနှစ်ဦးမှာ သူ၏ မျိုးနွယ်စုဝင်များ ဖြစ်သွားကြပြီဖြစ်ရာ သူ့ကို သဘာဝအလျောက် သခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုကြခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>သူသည် သူတို့ကို အနီးကပ် ထပ်မံကြည့်ရှုလိုက်သည့်အခါ သွေးမျိုးဆက်ကို ရရှိပြီးနောက်တွင် သူတို့သည် အဆင့် ၅ သို့ တိုက်ရိုက် ခုန်တက်သွားသည်ကို တွေ့ရသည်။ ၎င်းမှာ ရွှေရောင်</p> <p>အမြုတေအဆင့်နှင့် ညီမျှသည်။ သူသည် ကျေနပ်သည့်သဘောဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် သူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ ကြီးထွားမှုနှုန်းစွမ်းရည်ကို အစွမ်းကုန် အသုံးပြုလိုက်တော့သည်။</p> <p>ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ထိုသူနှစ်ဦးမှာ ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်လှိုင်းကြီးတစ်ခု သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုနှုန်းမှာ အဆပေါင်း တစ်ရာကျော် ခုန်တက်သွားတော့သည်။ သူတို့သည် အသိဉာဏ် အသစ်စက်စက် ပွင့်လာသူများဖြစ်သဖြင့် လောကကြီး၏ သဘောတရားကို အပြည့်အဝ နားမလည်သေးသော်လည်း ဤမျှ မြန်ဆန်လွန်းသော အပြောင်းအလဲမှာ ပုံမှန်ဟုတ်ပါ့မလားဟု အံ့သြနေကြသည်။ သူတို့သည် ယခင်ကထက်ပင် ပိုမို၍ ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>"သခင်ကြီးရဲ့ ကျေးဇူးကို မမေ့ပါဘူး"</p> <p>သူတို့က ပြောကြသည်။</p> <p>"အေးအေး... ထားလိုက်ပါတော့"</p> <p>ရှန်းယွီက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ရှန်းယွီက ဤအရှိန်အဟုန်မှာ တစ်သောင်းနှစ်ထောင်ရှစ်ရာ ရာခိုင်နှုန်းအထိ မြှင့်တင်ပေးထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း တွေးလိုက်မိသည်။ ဤမျှပြင်းထန်သော အထောက်အပံ့မျိုးနှင့်မှ သူတို့ အလျင်အမြန် မတိုးတက်နိုင်လျှင် မည်သူမျှ တိုးတက်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>သူ၏ အကြည့်မှာ နဂါးလူသားထံသို့ ရောက်သွားသည်။</p> <p>"မင်း..."</p> <p>သူက စကားစလိုက်သည်။</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်ကြီး..."</p> <p>နဂါးက ခေါင်းမော့ကာ ရှန်းယွီ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ရှန်းယွီ၏ အကြည့်နှင့် ဆုံလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အေးခဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>"သခင်ကြီးက ဘာလဲ... မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီအရာကြီးက ဘာကြီးလဲ"</p> <p>သူ တွေးလိုက်မိသည်။ သူသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမဲလိုက်သတ္တဝါတစ်</p> <p>ကောင်၏ ရှေ့သို့ ရောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။</p> <p>သူက ငါ့ရဲ့မျိုးနွယ်စုဝင်အစစ်အမှန်ရော ဟုတ်ရဲ့လား။</p> <p>မျိုးနွယ်စုဝင်ထက်စာလျှင် သူ့ကို အချိန်မရွေး ဝါးမြိုပစ်နိုင်သည့် သဘာဝရန်သူနှင့် ပိုတူနေသည်။ သို့သော် သူသည် ပြင်းထန်လှသော ဖိအားများအောက်တွင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားကာ အကြည့်ကို မလွှဲဘဲ တောင့်ခံထားခဲ့သည်။</p> <p>"ကောင်းပြီ... မင်း အောင်မြင်တယ်"</p> <p>ရှန်းယွီက ပြောလိုက်သည့်အခါမှ ထိုဖိအားများမှာ ချက်ချင်းပင် လွင့်ပြယ်သွားတော့သည်။</p> <p>"အောင်မြင်တယ် သခင်ကြီးက ငါ့ကို စမ်းသပ်နေတာလား"</p> <p>နဂါးက တွေးနေမိသည်။</p> <p>ရှန်းယွီက သူ့ကို ပြုံးကြည့်လိုက်ပြီး "မင်းမှာ သတ္တိရှိတာပဲ။ အဲဒါကပဲ အရေးကြီးဆုံးပဲ။ ပါရမီဆိုတာကတော့ ငါ သိပ်ဂရုမစိုက်ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဒီနေ့ကစပြီး မင်းရဲ့နာမည်က ချင်းလုံပဲ။ မင်း ဒီနာမည်နဲ့ ထိုက်တန်အောင် နေထိုင်ပြီး ငါ့ကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ပါနဲ့"</p> <p>နဂါးမှာ အားပါးတရ ဦးညွှတ်လိုက်ရာ သူ၏ ဦးခေါင်းနှင့် မြေပြင်ဆောင့်မိသည့် အရှိန်ကြောင့် ခင်းထားသော ကျောက်ပြားများပင် အက်ကွဲသွားတော့သည်။</p> <p>"ဒုက္ခပဲ... ငါ ခုလေးတင် ခင်းထားတဲ့ ကျောက်ခင်းလမ်းလေး"</p> <p>ရှန်းယွီ နှမြောတသစွာ တွေးလိုက်မိသော်လည်း သူ၏ တည်ငြိမ်သော အမူအရာကိုမူ ဆက်လက် ထိန်းထားခဲ့သည်။</p> <p>"ချင်းလုံအနေနဲ့ သခင်ကြီးကို ဘယ်တော့မှ စိတ်မပျက်စေရပါဘူး"</p> <p>နဂါးက ကတိပေးလိုက်သည်။</p> <p>ရှန်းယွီက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး နဂါး၏ အနားသို့ တိုးသွားကာ သူ၏ နဖူးကို အသာအယာ တို့ထိလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါတွေက မင်းအတွက် သီးသန့် ငါဖန်တီးထားတဲ့ ကျင့်စဉ်တွေပဲ။ အသေအချာ လေ့ကျင့်ပြီး ဂိုဏ်းရဲ့ အရှေ့ဘက်ခြမ်း နယ်နိမိတ်ကို စောင့်ရှောက်ပါ"</p> <p>"နားလည်ပါပြီ"</p> <p>ချင်းလုံက ပြန်ပြောပြီးနောက် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်ကာ အရှေ့ဘက်သို့ ဦးတည်သွားတော့သည်။</p> <p>ရှန်းယွီ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ဤကဲ့သို့ တည်ကြည်ခန့်ညားဟန် ဆောင်နေရခြင်းမှာ အမှန်တကယ် ပင်ပန်းလှသော်လည်း ဤသူနှစ်ဦးအပေါ် သူ၏ အရှိန်အဝါနှင့် အာဏာကို တည်ဆောက်ရန်အတွက်မူ လိုအပ်သည်။</p> <p>...</p> <p>သူသည် ဖီးနစ်အမျိုးသမီးထံသို့ အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ရာ သူမသည် သူ၏ အကြည့်အောက်တွင် ချက်ချင်းပင် တုန်ရင်လာတော့သည်။</p> <p>ရှန်းယွီက သူမအနားသို့ တိုးကပ်သွားသည့်အခါ သူမမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း ထိုကြောက်စိတ်များကို အတင်းအကျပ် ဘေးဖယ်ထားလိုက်သည်။ သူမ၏ ပင်ကိုယ်အသိစိတ်များက ငြင်းဆန်နေသော်လည်း အားတင်းကာ သူမသခင်၏ အေးစက်သော အကြည့်ကို ခေါင်းမော့၍ ဆိုင်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"သခင်ကြီး..."</p> <p>သူမ စကားစလိုက်သည်။</p> <p>ရှန်းယွီက သူမထံသို့ လက်ကမ်းလိုက်ပြီး သူမ၏ နဖူးကို အသာအယာ တို့ထိလိုက်ရာ၊ သူမသည် ချက်ချင်းပင် ခမ်းနားထည်ဝါသော ဖီးနစ်ငှက်စစ်စစ်အသွင်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p>"သခင်ကြီး"</p> <p>သူမက နားမလည်စွာ မေးလိုက်သော်လည်း ရှန်းယွီက သူမစကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ငါ့အနားမှာ ရှိနေတဲ့အချိန်တိုင်း ဒီအသွင်သဏ္ဌာန်ကိုပဲ ထိန်းထားပါ"</p> <p>ရှန်းယွီက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"မင်း လူသားအသွင်နဲ့ ရှိနေရင် သေဆုံးနိုင်ခြေ ၉၉.၉၉% အထိ တိုးလာလိမ့်မယ်။ အဲဒါကို စိတ်ထဲမှာ အမြဲမှတ်ထားပါ"</p> <p>သူမသည် ထိုစကား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို အပြည့်အဝ နားမလည်သော်လည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်</p> <p>သည်။</p> <p>ငါ လူသားအသွင်နဲ့တောင် ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားအများစုကို ထုတ်သုံးနိုင်တာပဲလေ။ အဲဒီလို အစွမ်းထက်တဲ့သူက ဘာလို့ သေဆုံးနိုင်ခြေ ဒီလောက်အထိ မြင့်မားနေရတာလဲဟု သူမ တွေးတောနေမိသည်။ သို့သော် သခင်ကြီးက ထိုသို့ပြောဆိုခဲ့လျှင် သူ့တွင် ခိုင်လုံသော အကြောင်းပြချက် ရှိပေလိမ့်မည်။</p> <p>ရှန်းယွီက သူမ၏ နဖူးကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံတို့ထိလိုက်ပြန်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမအတွက် သီးသန့်ဖြစ်သော ကျင့်စဉ်များနှင့် နည်းစနစ်အချို့ကို လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဒီနေ့ကစပြီး မင်းရဲ့နာမည်က ကျူးချွယ်ပဲ။ ဒါတွေက မင်းအတွက် ငါဖန်တီးပေးထားတဲ့ ကျင့်စဉ်တွေပဲ။ ဒါတွေကို အသုံးပြုပြီး တောင်ဘက်နယ်နိမိတ်ကို စောင့်ရှောက်ပါ။ ငါ့ကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ပါနဲ့"</p> <p>ရှန်းယွီက မှာလိုက်သည်။</p> <p>"ကျူးချွယ်အနေနဲ့ သခင်ကြီးကို စိတ်မပျက်စေရအောင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ့မယ်"</p> <p>သူမက ကတိပေးလိုက်သည်။</p> <p>ရှန်းယွီက ကျေနပ်သည့်သဘောဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>ယခုအခါ သူ၌ ချင်းလုံနှင့် ကျူးချွယ်နှစ်ဦးစလုံး ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ပိုင်ဟူနှင့် ရွှမ်ဝူသွေးမျိုးဆက်များသာ ထပ်မံရရှိခဲ့လျှင် သူ၏ အစောင့်အရှောက်သားရဲ လေးမျိုးစုံလင်သွားပေလိမ့်မည်။ လောလောဆယ်တွင် ထိုသွေးမျိုးဆက်နှစ်ခုကို မည်သည့်နေရာမှ ရနိုင်မည်ကို မသိသေးသဖြင့် ချင်းလုံနှင့် ကျူးချွယ်တို့ဖြင့်သာ ကျေနပ်နေရမည်ဖြစ်သည်။</p> <p>ပျံသန်းထွက်ခွာတော့မည့် ကျူးချွယ်ကို သူ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"မင်းရဲ့ သခင်မလေးကို သွားကြိုလိုက်ဦး။ သူမ ပြင်ဆင်ပြီးလောက်ပြီ"</p> <p>ရှန်းယွီက ပြောလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ မင်္ဂလာပွဲဖြစ်သဖြင့် သတို့သမီးကို ဖီးနစ်ငှက်တစ်စင်းက တင်ဆောင်လာခြင်းမှာ အလွန်အကျွံ တောင်းဆိုမှု မဟုတ်ဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p>သူမက ခေါင်းညိတ်ကာ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p>ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်း၌ အကြီးအကဲဟွမ်က ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်နေသော လီယောင်း၏ ဆံပင်များကို ပြင်ဆင်ပေးနေသည်။ ရုတ်တရက် လီယောင်း၏ မျက်နှာရိပ်မျက်နှာကဲမှာ တည်ကြည်လေးနက်သွားပြီး သူမသည် ထိုင်နေရာမှ ထရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p>"ဘယ်ကို သွားမလို့လဲ"</p> <p>အကြီးအကဲဟွမ်က သူမ၏ ပခုံးကို ဖိထားရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p>လီယောင်းက လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ ဒေါ်လေး၏ မျက်လုံးထဲအထိ မရောက်သော အပြုံးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ တန့်သွားမိသည်။</p> <p>"ငါ ဒါကို ဘယ်နှခါပြန်လုပ်ပေးရမလဲ။ မင်းက ငါ့ကို စိတ်တိုအောင် လုပ်ချင်နေတာလား"</p> <p>သူမက ပြုံးလျက်ပင် မေးလိုက်သည်။</p> <p>လီယောင်းက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါဆို မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ"</p> <p>"ဒေါ်လေး... ဒီတစ်ခါတော့ တကယ် အရေးကြီးလို့ပါ။ စီနီယာအစ်ကိုက..."</p> <p>"ငါ အဲဒါကို မကြားချင်ဘူး"</p> <p>အကြီးအကဲဟွမ်က ဖြတ်ပြောလိုက်သော်လည်း လီယောင်း၏ မျက်နှာတွင်မူ စိုးရိမ်စိတ်များ ပြည့်နှက်နေဆဲပင်။</p> <p>အကြီးအကဲဟွမ်က လေသံကို လျှော့လိုက်ပြီး "ကောင်းပြီလေ... ငါ မင်းကို မတားပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ မှတ်ထား မင်္ဂလာပွဲမတိုင်ခင် သတို့သားနဲ့ သတို့သမီး တွေ့ကြတာက နိမိတ်မကောင်းဘူး။ အကယ်၍ မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုက မင်္ဂလာဦးညမှာပဲ မင်းကို ကွာရှင်းတာမျိုး အလိုရှိတယ်ဆိုရင်တော့ သွားချင်ရာသွားပေါ့။ ငါ မတားဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဆင်မပြေဖြစ်လာရင်တော့ ငါ့ဆီလာပြီး ငိုမပြနဲ့နော်" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>လီယောင်း တုန့်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>"ဘာလဲ... မသွားချင်တော့ဘူးလား"</p> <p>"အင်း... ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့လည်း သိပ်ပြီး အရေးမကြီးတော့သလိုပါပဲ"</p> <p>လီယောင်းက ပြောလိုက်သော်လည်း သူမ၏ အမူအရာမှာမူ မတည်ငြိမ်သေးပေ။</p> <p>ရုတ်တရက် လီယောင်းရော အကြီးအကဲဟွမ်ပါ အဝင်ဝဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p>"ဖီးနစ်ငှက်တစ်ကောင်လား"</p> <p>အကြီးအကဲဟွမ်က ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ ဖီးနစ်ငှက်တစ်စင်းသည် တံခါးဝမှ ပျံသန်းဝင်ရောက်လာပြီး သူတို့နှင့် ပေအနည်းငယ်အကွာတွင် ရပ်တန့်ကာ လူသားအသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p>"သူမလေးက တော်တော်လေး ချစ်ဖို့ကောင်းတာပဲ"</p> <p>အကြီးအကဲဟွမ်က ပြောလိုက်သည်။ ထိုမိန်းကလေးထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါမှာ အတော်လေး ပြင်းထန်လှသဖြင့် ဧည့်သည်တစ်ယောက်လားဟု သူမ တွေးနေမိသည်။</p> <p>"မင်း လမ်းမှားလာတာလား ဧည့်သည်တွေ နားရမယ့်နေရာက..."</p> <p>စကားမဆုံးမီမှာပင် ထိုဖီးနစ်မိန်းကလေးမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဝပ်စင်းကာ ဒူးထောက်ကျသွားတော့သည်။ လီယောင်းထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော အရှိန်အဝါမှာ ထိုဖီးနစ်ထက် အဆပေါင်း သန်းနှင့်ချီ၍ ပိုမိုပြင်းထန်လှသည်။</p> <p>လီယောင်းက ထိုဖီးနစ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း "မင်းဆီမှာ ဘာလို့ ငါ့ခင်ပွန်းရဲ့ အနံ့အသက်တွေ ရနေတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>"မင်းကို အခုချက်ချင်း ဘာလို့ အသက်မသေသင့်ဘူးလဲဆိုတာ ရှင်းပြဖို့ မင်းမှာ အချိန် ၅ စက္ကန့်ပဲ ရှိတယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save