Book List

<h2 style="text-align: center;">​အပိုင်း ( ၁၂ )</h2> <h2 style="text-align: center;">တောယုန် အမဲလိုက်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​လေကိုခွဲပြီး ပျံသန်းသွားတဲ့ မြားက မြက်တောထဲ ပုန်းနေတဲ့ ယုန်ကို တိတိကျကျ သွားစိုက်တယ်။</p> <p>​အဆုံးထိ ဆွဲဆန့်ထားတဲ့ ဦးချိုလေးရဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ အားကြောင့် မြားက ယုန်ကို ဖြတ်ပြီး မြေကြီးထဲအထိ စိုက်ဝင်သွားတယ်။</p> <p>​မြားမှန်သွားတဲ့ ယုန်လေးဆီကနေ နာကျင်တဲ့ အသံစူးစူးလေးတွေ ထွက်လာပြီး ရုန်းကန်နေတဲ့ ခြေလက်တွေက တဖြည်းဖြည်း အားလျော့သွားတော့တယ်။</p> <p>​ကွီစီက အမြန်ပြေးသွားပြီး မီးခတ်ကျောက်မြားကို ဆွဲနှုတ်လိုက်တယ်။ သွေးတွေကို သုတ်ပစ်ပြီး ယုန်ကို ကောက်ယူလိုက်တယ်။</p> <p>​လင်းန်ဆီ လျှောက်လာရင်း ကွီစီက ဝမ်းသာအားရနဲ့ ပြောတယ်။ "အရှင်သခင် လင်းန်၊ အရှင်သခင့်ရဲ့ မြားပစ်စွမ်းရည်က တကယ်ကို တိကျတာပဲနော်၊ ဒီယုန်က အနည်းဆုံး ရှစ်ပေါင် ကိုးပေါင်လောက်တော့ အလေးချိန် ရှိမယ်"</p> <p>​[အရွယ်ရောက်ပြီး တောယုန်] - သေဆုံးသွားပါပြီ၊ အသားက နူးညံ့ပြီး အရသာရှိသည်၊ ပရိုတင်းဓာတ် မြင့်မားစွာ ပါဝင်ပြီး အဆီဓာတ် အနည်းငယ် ပါဝင်သည် စသဖြင့်။</p> <p>​လင်းန်က ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ "မဆိုးဘူးပဲ၊ ညစာအတွက် ဒါကိုပဲ စားကြတာပေါ့"</p> <p>​ကွီစီ ကမ်းပေးတဲ့ မီးခတ်ကျောက်မြားကို ယူပြီး လင်းန်က မြက်ခင်းပြင်ထဲ ဆက်လျှောက်သွားတယ်။</p> <p>​အခု အချိန်က ညနေ ငါးနာရီ ခြောက်နာရီလောက် ရှိပြီမို့ တောယုန်တွေနဲ့ တောကြက်တွေ အစာရှာထွက်တဲ့ အချိန်ပဲလေ။</p> <p>​လင်းန်က မြားတွေ အများကြီး ပစ်ခဲ့ပေမဲ့ ညမမှောင်ခင်အထိ တောကြက် တစ်ကောင်ပဲ ထပ်ရတော့တယ်။</p> <p>​ရှစ်ပေါင် ကိုးပေါင်လောက်ရှိတဲ့ တောယုန် တစ်ကောင်နဲ့ သုံးပေါင်ကျော်တဲ့ တောကြက် တစ်ကောင်က ညစာ အဝစားဖို့ လုံလောက်နေပါပြီ။</p> <p>​တောယုန်နဲ့ တောကြက်ကို ဆွဲပြီး သူ အိမ်ဆီ ပြန်လာခဲ့တယ်။</p> <p>​အိမ်ထဲမှာတော့ စောစောပြန်ရောက်နေတဲ့ ကွီစီက မြစ်ရေအိုးကို ဆူနေအောင် တည်ထားပြီး တောယုန်နဲ့ တောကြက်ကို ရေနွေးစိမ်ဖို့ အဆင်သင့် လုပ်ထားတယ်။</p> <p>​ရေနွေးဆူဆူကို တောကြက်နဲ့ ယုန်ရဲ့ ကိုယ်ပေါ် အနှံ့ လောင်းချပြီးတဲ့နောက် သူတို့နှစ်ယောက် မြစ်ကမ်းစပ် ရေတိမ်ပိုင်းဆီ သွားကြတယ်။</p> <p>​ယုန်ကို အောက်ချလိုက်တာနဲ့ လင်းန် စကားတောင် မပြောရသေးခင် ကွီစီက သူမရဲ့ လက်မောင်းကို ပင့်တင်ပြီး တောကြက်ကို စတင် အမွေးနှုတ်တော့တယ်။</p> <p>​သူမရဲ့ အမြန်နှုန်းနဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုက လင်းန် လိုက်မီဖို့တောင် မလွယ်ဘူး။</p> <p>​မိနစ်အနည်းငယ် အတွင်းမှာတင် သန့်စင်ပြီး အသားဖြူဖြူ တောကြက်တစ်ကောင် လင်းန်ရဲ့ ရှေ့မှာ ပေါ်လာတယ်။</p> <p>​လင်းန် ဝင်ကူမလို့ လုပ်တော့ ကွီစီက အမြန်လှမ်းပြောတယ်။</p> <p>​"အရှင်သခင် လင်းန်၊ ဒါက အစကတည်းက ကျွန်မတို့ အလုပ်ပဲလေ၊ ကျွန်မကိုသာ လွှဲထားလိုက်ပါ"</p> <p>​ကွီစီက ယုန်ကို လှမ်းယူပြီး အမွေးစနှုတ်တော့တယ်။</p> <p>​ယုန်မွေးတွေဆီက ရေနွေးငွေ့တွေ အကုန်မပျောက်သေးလို့လားတော့ မသိဘူး၊ ကွီစီရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ ချွေးပေါက်သေးသေးလေးတွေ ပေါ်လာပြီး သူမက လက်အင်္ကျီနဲ့ အမှတ်တမဲ့ သုတ်ပစ်လိုက်တယ်။</p> <p>​လင်းန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ ဦးချိုလေးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထား စောင့်ကြည့်နေတယ်။</p> <p>​ကျောက်ဓားကို ကျွမ်းကျင်စွာ အသုံးပြုပြီး ကွီစီက တောကြက်နဲ့ ယုန်ကို ခွဲစိတ် သန့်စင်လိုက်တယ်။ စားလို့ရတဲ့ ကလီစာ တချို့ကို ချန်ထားပြီး ကျန်တာတွေကို သဲထဲ မြှုပ်ပစ်လိုက်တယ်။</p> <p>​သန့်စင်အောင် ဆေးကြောပြီးနောက် ကွီစီက ရေဖြည့်ထားတဲ့ မြေအိုးကို လက်တစ်ဖက်နဲ့ ပွေ့ပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်က ယုန်နဲ့ ကြက်ကို ဆွဲလာခဲ့တယ်။</p> <p>​သူမရဲ့ မျက်နှာမှာ ရိုးသားတဲ့ အပြုံးလေးတစ်ခု ပေါ်လွင်နေပြီး "အရှင်သခင် လင်းန်၊ ကျွန်မတို့ ပြန်လို့ ရပါပြီ" လို့ ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​လင်းန်က အသံတစ်ချက် ပြန်ထူးလိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက် အိမ်ဆီကို ပြန်လျှောက်လာခဲ့ကြတယ်။</p> <p>​ခြေလှမ်း အနည်းငယ်ပဲ လျှောက်ရသေးတယ်၊ ကွီစီက ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်ပြီး ဒူးလောက်ရှိတဲ့ အစိမ်းရောင် အပင်ကို ကြည့်ကာ "အရှင်သခင် လင်းန်၊ ရိုစမာရီ အရွက်လေး နည်းနည်းလောက် ခူးပေးပါလားဟင်၊ အရသာ ပိုကောင်းစေပြီး ညှီနံ့ ပျောက်အောင် သုံးလို့ရလို့ပါ"</p> <p>​လင်းန် ကြည့်လိုက်တော့ တကယ်ပဲ ရိုစမာရီပင် ဖြစ်နေတယ်။</p> <p>​နောက်ထပ် ခြေလှမ်း အနည်းငယ် အကြာမှာ ကွီစီက ထပ်ပြောပြန်တယ်။</p> <p>​"အရှင်သခင် လင်းန်၊ ဒီစမုန်ဖြူပင်ကိုလည်း ခူးလို့ရတယ်နော်"</p> <p>​"ဒီ ငရုတ်ကောင်းခြောက်ကိုလည်း..."</p> <p>​"..."</p> <p>​မီတာ တစ်ရာတောင် မပြည့်တဲ့ ခရီးက ဆယ်မိနစ်လောက် ကြာသွားတယ်။</p> <p>​ညမမှောင်ခင်မှာပဲ သူတို့ အိမ်ကို နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ရောက်လာကြတယ်။</p> <p>​သစ်သားတံခါးကို ပိတ်ပြီး လင်းန်က တုတ်ခိုင်တဲ့ သစ်ကိုင်း တစ်ကိုင်းနဲ့ ကန့်လန့်ထိုးလိုက်တယ်။ သားရဲတိရစ္ဆာန်တွေ ဝင်မလာနိုင်ဘူးဆိုတာ သေချာသွားပြီလေ။</p> <p>​ရက်ဒ်ကို မြစ်ရေ နည်းနည်း တိုက်ပြီးတာနဲ့ ကွီစီက မီးဖိုနား လာပြီး ညစာ စပြင်တော့တယ်။</p> <p>​ကွီစီက တောကြက် တစ်ကောင်လုံးကို မြေအိုးထဲ ကျွမ်းကျင်စွာ ထည့်လိုက်ပြီး ရှာလာတဲ့ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်တွေ ထည့်ကာ အတူတူ ပြုတ်လိုက်တယ်။</p> <p>​လက်ထဲက ဟင်းခတ်ရွက် တစ်ဆုပ်ကို ချေပြီး ယုန်ရဲ့ ကိုယ်ပေါ် အနှံ့ ပွတ်သပ်ကာ အရွက်အရည်တွေ စိမ့်ဝင်သွားအောင် ရိုးရိုးရှင်းရှင်းလေး နှပ်ထားလိုက်တယ်။</p> <p>​ကျောက်ဓားကို သုံးပြီး သစ်ကိုင်းတွေကို ချွန်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ယုန်ကို ဖောက်ထွင်းပြီး ထောက်တိုင်ပုံစံလေး လုပ်လိုက်တယ်။</p> <p>​သစ်ကိုင်း အစွန်းတွေကို မီးဖိုဘေးက မြေကြီးထဲ စိုက်လိုက်ပြီး မီးခဲတွေရဲ့ အပူကို ချိန်ညှိကာ ယုန်ကို မီးခိုးမှိုင်းတိုက်ပြီး ကင်လိုက်တယ်...</p> <p>​ဒါတွေ အကုန်လုပ်ပြီးသွားတော့ ကွီစီက ရက်ဒ်ကို သွားကြည့်ပြီးမှ မြေအိုးထဲက ကြက်သားကို ပြန်ဂရုစိုက်ဖို့ လာတယ်။</p> <p>​ကွီစီရဲ့ မျက်လုံးတွေက ဂနာမငြိမ်ဘဲ လင်းန်ဆီကို လှမ်းကြည့်နေတယ်။</p> <p>​အရှင်သခင် လင်းန်က တည်ကြည်တဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ မီးခတ်ကျောက်မြားတွေ လုပ်နေတာကို သူမ သတိထားမိပြီး စကားပြောဖို့ တုံ့ဆိုင်းနေတယ်။</p> <p>​မီးခတ်ကျောက် မြားဖျားကို မြားတံမှာ တပ်ဆင်ပြီးသွားတော့ လုပ်ငန်းစဉ် ပြီးဆုံးသွားပြီ။</p> <p>​လင်းန်က "ပြောစရာရှိတာ ပြောလေ" လို့ ဆိုလိုက်တယ်။</p> <p>​ကွီစီရဲ့ မျက်လုံးတွေ တောက်ပသွားပြီး ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ မေးလိုက်တယ်။ "အရှင်သခင် လင်းန်၊ ရှင်က ဒီမှာ မကြာသေးခင်ကမှ ခန့်အပ်ခံရတဲ့ နယ်စားလားဟင်"</p> <p>​လင်းန်က ကွီစီကို အံ့သြတကြီး ကြည့်လိုက်တယ်။</p> <p>​ကွီစီက အမြန်ရှင်းပြတယ်။ "အရှင်သခင့်ရဲ့ အိမ်လေးက ထင်းရှူးနံ့တွေ ပြည့်နေပြီး အထဲမှာ ပရိဘောဂတွေ၊ ကိရိယာတွေ ဘာမှမရှိဘူး။ ဒါ့အပြင် နွေဦးထွန်ယက်ချိန် ရောက်နေပြီ ဖြစ်ပေမဲ့ အိမ်အပြင်မှာ ရှင်းလင်းထားတဲ့ မြေကွက်သေးသေးလေးပဲ ရှိပြီး ကျန်တာအကုန်လုံးက မြေရိုင်းတွေချည်းပဲလေ..."</p> <p>​ဒီလိုပြောလိုက်မှ သူမရှေ့က လူငယ်လေးက နယ်စားတစ်ယောက်ဆိုတာ ကွီစီ သဘောပေါက်သွားတယ်။</p> <p>​သူမက စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ ပြောတယ်။ "အရှင်သခင် လင်းန်၊ စိတ်မဆိုးပါနဲ့နော်။ ကျွန်မက စိတ်ထဲရှိတာ ပြောလိုက်မိတာပါ၊ အရှင်သခင် မကြိုက်ရင် နောက်မပြောတော့ပါဘူး"</p> <p>​လင်းန်က "ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ မင်းပြောသလိုပဲ ငါက မကြာသေးခင်ကမှ မြို့စားကြီး ဒူးကပ်စ် ခန့်အပ်လိုက်တဲ့ နယ်စားပါ။ ဒီမြေရိုင်းပြင်မှာ ရွာတစ်ရွာ တည်ဆောက်ရမယ်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အမှတ်အသားကို ထုတ်ဖော်တာက ပြဿနာတွေ ယူဆောင်လာနိုင်ပေမဲ့ လင်းန်က နယ်စားဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်ကို လိုအပ်တယ်လေ။</p> <p>​သူ့ရှေ့က ကွီစီက သူထင်ထားတာထက် တကယ်ကို ပိုကြိုးစားပြီး ထက်မြက်ပါတယ်။</p> <p>​နားလည်သွားတဲ့ပုံနဲ့ ကွီစီက ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။</p> <p>​ဒါကြောင့်မို့ အရှင်သခင် လင်းန်ရဲ့ တောင်းဆိုမှုက နွေဦးထွန်ယက်ဖို့အတွက် မြေရိုင်းရှင်းရာမှာ ကူညီပေးဖို့ ဖြစ်နေတာကိုး။</p> <p>​အရာအားလုံးက ကိုက်ညီသွားပြီ။</p> <p>​ဒေါက်။</p> <p>​မီးဖိုထဲမှာ။</p> <p>​မီးခဲတွေ အနည်းငယ် ပေါက်ကွဲသွားပြီး တဖျောက်ဖျောက် အသံလေးတွေ ထွက်လာတယ်။</p> <p>​မြေအိုးထဲကနေ သားစားချင်စရာ အသားဟင်းနံ့တွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ရေနွေးငွေ့တွေ ထောင်းခနဲ ထွက်လာတယ်။</p> <p>​ခပ်ဖြူဖြူ ကြက်စွပ်ပြုတ်က အထဲမှာ ပွက်ပွက်ဆူနေတယ်။</p> <p>​မီးခဲဘေးမှာ ထောင်ထားတဲ့ ယုန်က ရွှေရောင်သန်းလာပြီး ကင်ထားတဲ့ အသားနံ့တွေ သင်းပျံ့လာတယ်။</p> <p>​ကွီစီ မတ်တတ်ရပ်ပြီး မြေအိုးကို အောက်ချလိုက်တယ်။</p> <p>​အိုးလက်ကိုင်က အရမ်းပူနေလို့ထင်တယ်၊ သူမက လက်ချောင်းလေးတွေကို ကမန်းကတန်း မှုတ်ပြီး နားရွက်ဖျားလေးကို သွားကိုင်လိုက်တယ်။</p> <p>​ကွီစီက ပန်းကန်တွေ၊ ဇွန်းတွေ သွားရှာချင်ပေမဲ့ အိမ်ထဲမှာ ဘာမှမရှိဘူးဆိုတာကို ရုတ်တရက် သတိရသွားတယ်...</p> <p>​သူမက သစ်ကိုင်းလေး တချို့ကို ချိုးပြီး တူအဖြစ် ယာယီ သုံးဖို့ပဲ တတ်နိုင်တော့တယ်။</p> <p>​လုပ်ကံဖန်တီးထားတဲ့ တူကို လင်းန်ဆီ ကမ်းပေးရင်း ကွီစီက ရိုရိုသေသေနဲ့ "အရှင်သခင် လင်းန်၊ အရင်စားပါ" လို့ ပြောတယ်။</p> <p>​လင်းန်က အားနာမနေဘဲ လှမ်းယူလိုက်ပြီး "အတူတူ စားကြတာပေါ့၊ ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ တရိုတသေတွေ လုပ်မနေပါနဲ့" လို့ ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​ကွီစီ အနည်းငယ် အံ့သြသွားတယ်။</p> <p>​သူမရှေ့က အရှင်သခင် လင်းန်က တခြားနယ်စားတွေနဲ့ တော်တော်လေး ကွာခြားနေပုံရတယ်။</p> <p>​ဒါတောင်မှ ကွီစီက လင်းန်နဲ့ အတူတူ မစားရဲသေးဘူး။</p> <p>​လင်းန် စားပြီးသွားတော့မှ သတိလစ်နေတဲ့ ရက်ဒ်ကို ကြက်စွပ်ပြုတ် နည်းနည်း တိုက်ဖို့ မြေအိုးကို မပြီး သူမ စတင် စားသောက်တော့တယ်။</p> <p>​လင်းန်က အနီးနားမှာ ထိုင်ပြီး သစ်ကိုင်းတွေ၊ ဝါးခြမ်းပြား သေးသေးလေးတွေနဲ့ နွယ်ပင်တွေကို ယူကာ စတင် ရက်လုပ်တော့တယ်။</p> <p>​ရက်ဒ်ရဲ့ ဦးချိုလေး ရှိနေရင်တောင်မှ နေ့တိုင်း အမဲလိုက်ဖို့ဆိုတာ လက်တွေ့မကျဘူးလေ။</p> <p>​အမဲလိုက်တာက အစားအစာ ရိက္ခာအတွက် ဖြည့်စွက်ချက် တစ်ခု အနေနဲ့ပဲ အသုံးဝင်မှာပါ။</p> <p>​မဆာလောင်အောင် ရှောင်ရှားဖို့အတွက် ပိုများတဲ့ အစားအစာ အရင်းအမြစ်တွေကို ပေါင်းစပ် ညှိနှိုင်းဖို့ လိုအပ်တယ်။</p> <p>​သစ်ကိုင်းတချို့ကို အမှတ်မထင် ဆွဲယူပြီး လင်းန်က စမ်းသပ်တဲ့ အနေနဲ့ နွယ်ပင် သုံးကာ ချည်နှောင်ကြည့်တယ်။</p> <p>​[ထုတ်လုပ်ခြင်း အတွေ့အကြုံ တစ်မှတ် တိုးလာပါသည်]</p> <p>​သူ့ခေါင်းထဲမှာ ယုန်လှောင်အိမ် လုပ်နည်း ဗဟုသုတ ပေါ်ထွက်လာတယ်။</p> <p>​လင်းန်က ယုန်လှောင်အိမ် လုပ်တဲ့ ယေဘုယျ လုပ်ငန်းစဉ်ကို နားလည်သွားပြီး သူ့လက်တွေက မရပ်တန့်တော့ဘူး။</p> <p>​[ထုတ်လုပ်ခြင်း အတွေ့အကြုံ တစ်မှတ် တိုးလာပါသည်]</p> <p>​[ထုတ်လုပ်ခြင်း အတွေ့အကြုံ တစ်မှတ် တိုးလာပါသည်]</p> <p>​...</p> <p>​ယုန်လှောင်အိမ် ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ သိသွားတဲ့အခါ လင်းန်က ဖြောင့်တန်းပြီး တုတ်ခိုင်တဲ့ သစ်သားချောင်း လေးချောင်းကို ယူကာ လှောင်အိမ်ရဲ့ အမြင့်ကို သတ်မှတ်ဖို့ မတ်မတ် ထောင်လိုက်တယ်။</p> <p>​သင့်တော်တဲ့ အရှည်ရှိတဲ့ ဝါးတချို့ကို ကျောက်ဓားနဲ့ ဖြတ်ပြီး ခိုင်ခံ့အောင် လှောင်အိမ်ရဲ့ ထောင့်လေးထောင့်မှာ ထားလိုက်တယ်။</p> <p>​နွယ်ပင်ကို သုံးပြီး ထောင့်တိုင်တွေမှာ တင်းကျပ်စွာ ချည်နှောင်လိုက်ကာ လှောင်အိမ်ရဲ့ အထက်နဲ့ အောက် ဘောင်တွေကို ဖန်တီးလိုက်တယ်...</p> <p>​ဘောင်လုပ်ပြီးသွားတော့ ဝါးနဲ့ လှုပ်ရှားလို့ရတဲ့ တံခါးဘောင် တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်တယ်။ ပတ္တာအဖြစ် သုံးဖို့ ပိုရှည်တဲ့ သစ်သားချောင်းနဲ့ နွယ်ပင်ကို ချိတ်ဆက်လိုက်ရာ တံခါးက လွတ်လွတ်လပ်လပ် ပွင့်နိုင်သွားတယ်...</p> <p>​တံခါးရဲ့ တစ်ဖက်မှာ ပါးလွှာတဲ့ သစ်ကိုင်းတွေ၊ နွယ်ပင်တွေနဲ့ ယုန်ဝင်လာပြီး ထိမိတာနဲ့ တံခါး အလိုလို ပိတ်သွားမယ့် အစပျိုး ယန္တရား တစ်ခုကို တည်ဆောက်လိုက်တယ်။</p> <p>​အတွင်းထဲမှာ မြက်ခြောက်တွေနဲ့ သစ်ရွက်တွေ ထည့်လိုက်တဲ့အခါ ယုန်လှောင်အိမ် တစ်ခု ပြီးစီးသွားပြီ။</p> <p>​[ထုတ်လုပ်ခြင်း အတွေ့အကြုံ တစ်မှတ် တိုးလာပါသည်]</p> <p>​လင်းန်က အစပျိုး ယန္တရားကို စမ်းသပ်ဖို့ လက်ညှိုး တစ်ချောင်း ဆန့်ထုတ်လိုက်တယ်။</p> <p>​ဖြောင်း ဆိုတဲ့ အသံနဲ့အတူ လှောင်အိမ်ရဲ့ ထောင်ချောက်တံခါးက အလိုလို ပိတ်သွားတယ်။</p> <p>​ညစာ စားပြီးလို့ ဘေးကနေ တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေတဲ့ ကွီစီက လင်းန်ကို စူးစမ်းချင်စိတ်နဲ့ ကြည့်နေတယ်။</p> <p>​အရှင်သခင် လင်းန်က ဘာမဆို လုပ်နိုင်တယ်လို့ သူမ ခံစားမိတယ်။</p> <p>​ဒီလို ခံစားချက်နဲ့ပဲ ကွီစီက ရက်ဒ်ရဲ့ ဘေးမှာ လှဲလျောင်းပြီး အိပ်မောကျသွားတယ်။</p> <p>​တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ အိမ်လေးထဲမှာ သူတို့ရဲ့ မှန်မှန် အသက်ရှူသံတွေကို ကြားနေရတယ်။</p> <p>​လင်းန်က မြက်ပုံထဲမှာ လှဲလျောင်းပြီး အိပ်မောကျသွားတယ်။</p> <p>​သူ့လက်ထဲမှာတော့ သူ ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားတဲ့ မီးခတ်ကျောက်မြား တစ်စင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားလျက်ပါပဲ...</p> <p>​</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၁၂ ) ပြီးဆုံး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save