Book List

<h2 style="text-align: center;">​အပိုင်း ( ၁၃ )</h2> <h2 style="text-align: center;">မီးခတ်ကျောက် ဂေါ်ပြား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​မနေ့ညက ခရစ္စမတ်အကြိုည ဖြစ်တယ်။</p> <p>​လင်းန် စောစော နိုးလာတယ်။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ ကွီစီက ပိုတောင် စောသေးတယ်။</p> <p>​အိမ်အပြင်ဘက်မှာ ကောင်းကင်က မှောင်နေသေးပေမဲ့ ကွီစီက မီးဖိုထဲမှာ မီးကို ပြန်မွှေးထားပြီးနေပြီ။</p> <p>​မီးပေါ် တင်ထားတဲ့ မြေအိုးဆီကနေ ရေနွေးငွေ့ သဲ့သဲ့လေး ထွက်နေတယ်။</p> <p>​လင်းန် ထိုင်လိုက်တာကို မြင်တော့ ကွီစီက ပြုံးပြီး "အရှင်သခင် လင်းန်၊ နိုးပြီလား၊ နံနက်စာ စားဖို့ အချိန်ကိုက်ပဲ" လို့ ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​ကွီစီရဲ့ ရိုးသားတဲ့ အပြုံးလေးကို ကြည့်ရင်း လင်းန် ခဏတာ ကြက်သေသေသွားတယ်။</p> <p>​ဒါက ပြုစုယုယခံရတယ် ဆိုတဲ့ ခံစားချက်မျိုးများလား။</p> <p>​လင်းန်က အသံတစ်ချက်ပြုလိုက်ပြီး မီးဖိုဆီ လျှောက်သွားတယ်။</p> <p>​နံနက်စာ စားပြီးတဲ့နောက် လင်းန်က မနေ့ညက သူလုပ်ထားတဲ့ ယုန်လှောင်အိမ် နှစ်ခုကို ယူပြီး အိမ်အပြင်ကို ထွက်လာခဲ့တယ်။</p> <p>​ကွီစီက ခဏလောက် တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ လင်းန်ရဲ့ အနောက်ကနေ လိုက်သွားတယ်။</p> <p>​မနေ့က သူတို့ တောယုန် ဖမ်းခဲ့တဲ့ မြေရိုင်းပြင်ဆီ ရောက်တဲ့အခါ ယုန်တွေ သွားလာလှုပ်ရှားတဲ့ ခြေရာလက်ရာတွေကို လိုက်ရှာကြတယ်။</p> <p>​လင်းန်က ယုန်လှောင်အိမ်တွေကို အထင်ရှားဆုံး မြက်ခင်းတွေမှာ ချထားလိုက်ပြီး ကျန်နေတဲ့ ဆီးဘတ်သွန်းသီး အနည်းငယ်ကို ငါးစာအဖြစ် ထည့်ကာ လှည့်ထွက်လာခဲ့တယ်။</p> <p>​ပေါင်းပင်တွေ ထူထပ်နေတဲ့ မြေရိုင်းပြင် တစ်ဝိုက်ကို ရှာဖွေပြီးတဲ့နောက် သားကောင်ရဲ့ အရိပ်အယောင်ကို လင်းန် မတွေ့ရဘူး။</p> <p>​သစ်တောထဲမှာဆိုရင်တော့ ပိုကြီးတဲ့ သားကောင်တွေ ရှိနိုင်ပေမဲ့ တောခွေးအုပ်ကို တွေးမိတော့ လင်းန်က သွားဖို့ အစီအစဉ်ကို ဖျက်သိမ်းလိုက်တယ်။</p> <p>​မြေရိုင်းပြင်ကို ထွန်ယက်ဖို့ မီးခတ်ကျောက် ဂေါ်ပြားတစ်ခု လုပ်ဖို့ ပြင်ဆင်ရင်း လင်းန်က ဘေးနားက ကွီစီနဲ့အတူ ကြီးမားတဲ့ မီးခတ်ကျောက် အပိုင်းအစ တချို့ကို စုဆောင်းလိုက်တယ်။</p> <p>​သီးနှံတွေ စိုက်ပျိုးမှသာ သူတို့မှာ တည်ငြိမ်တဲ့ အစားအစာ အရင်းအမြစ် တစ်ခု ရှိလာမှာလေ။</p> <p>​အချိန်စက်ဝန်းက နည်းနည်း ကြာရှည်ပေမဲ့ပေါ့။</p> <p>​ဒေါက်။</p> <p>​ဒေါက် ဒေါက်။</p> <p>​ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်။</p> <p>​[ထုတ်လုပ်ခြင်း အတွေ့အကြုံ တစ်မှတ် တိုးလာပါသည်]</p> <p>​လင်းန်က မီးခတ်ကျောက် အပိုင်းအစတွေကို အဆက်မပြတ် ထုရိုက်နေတယ်။</p> <p>​အရင်က မီးခတ်ကျောက် ကိရိယာတွေ လုပ်ခဲ့တဲ့ အတွေ့အကြုံနဲ့ ဗဟုသုတတွေကြောင့် လင်းန်က သိသိသာသာကို တိုးတက်လာခဲ့ပြီ။</p> <p>​ဂေါ်ပြားရဲ့ ပုံသဏ္ဍာန်ကို ဖော်ပြီးတဲ့နောက် သူက ချောမွေ့အောင် ပွတ်တိုက်လိုက်ပြီး ကြိုဖောက်ထားတဲ့ အပေါက်ထဲကို သူ့လက်မောင်းလောက် တုတ်တဲ့ သစ်သားတိုင် တစ်ခု ထည့်လိုက်တယ်။</p> <p>​သစ်သားတိုင်ရဲ့ အစွန်းမှာ အစွပ်တစ်ခုကို မြှုပ်နှံလိုက်တဲ့အခါ မီးခတ်ကျောက် ဂေါ်ပြားတစ်ခု ပြီးစီးသွားတော့တယ်။</p> <p>​[ရိုးရှင်းသော မီးခတ်ကျောက် ဂေါ်ပြား] - တူးဖော်ခြင်း၊ ထွန်ယက်ခြင်း၊ ပေါင်းသင်ခြင်း၊ မြေဆွခြင်း စသည်တို့အတွက် အသုံးပြုနိုင်ပြီး ထက်မြက်မှု အကန့်အသတ် ရှိသည်။</p> <p>​လက်ထဲက မီးခတ်ကျောက် ဂေါ်ပြားကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး လင်းန်က မြေရိုင်းပြင်ကို စမ်းတူးကြည့်ရာ အလေးချိန်က ကွက်တိပဲ။</p> <p>​သူက ကျောက်ဓားကို ကွီစီ့ဆီ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး "ထွန်ယက်ဖို့အတွက် ငါတို့ အတူတူ အလုပ်လုပ်ဖို့ လိုမယ်၊ မင်းက ပေါင်းပင်တွေကို ရှင်း၊ ငါက ထွန်ယက်မယ်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​ကွီစီက ဘာမှ မတုံ့ဆိုင်းဘဲ ကျောက်ဓားကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး "ဟုတ်ကဲ့ပါ အရှင်သခင် လင်းန်" လို့ ပြန်ဖြေတယ်။</p> <p>​လင်းန်က အသံတစ်ချက်ပြုလိုက်ပြီး ဂေါ်ပြားကို ယူကာ အိမ်အနောက်ဘက်က ပေါင်းပင်ကင်းစင်တဲ့ မြေကွက်ဆီ လျှောက်သွားတယ်။</p> <p>​ကွီစီကလည်း အချိန်ဆွဲမနေဘဲ ပေါင်းပင်တွေရဲ့ အစွန်းကနေ စတင် ရှင်းလင်းတော့တယ်။</p> <p>​လင်းန်က မီးခတ်ကျောက် ဂေါ်ပြား လက်ကိုင်ရဲ့ အစွန်းတွေကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဆုပ်ကိုင်ပြီး ခေါင်းပေါ်အထိ မြှောက်ကာ မြေကွက်ထဲကို အားကုန်သုံးပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် တူးချလိုက်တယ်။</p> <p>​[စိုက်ပျိုးခြင်း အတွေ့အကြုံ တစ်မှတ် တိုးလာပါသည်]</p> <p>​မီးခတ်ကျောက် ဂေါ်ပြားက သံပေါက်ပြားလို မဟုတ်ဘဲ နည်းနည်း မာနေတဲ့ ဒီမြေရိုင်းပြင်မှာ စင်တီမီတာ ခြောက်ခုနစ်ခုလောက်ပဲ မြေကြီးထဲ ဝင်တယ်။</p> <p>​သူက ညာဘက်လက်နဲ့ ဂေါ်ပြား လက်ကိုင်ကို ရှေ့ကို တွန်းလိုက်ရာ အဝါနဲ့ အညိုရောင် ရောနေတဲ့ မြေစာခဲ တစ်ခု ပက်လက်လန် သွားတယ်။</p> <p>​စိုက်ပျိုးခြင်းဆိုင်ရာ ဗဟုသုတ အနည်းငယ် လင်းန်ရဲ့ ခေါင်းထဲမှာ ပေါ်ထွက်လာတယ်။</p> <p>​လင်းန်က မရပ်တန့်ဘဲ မီးခတ်ကျောက် ဂေါ်ပြားကို ကိုင်တဲ့ အနေအထား ပြောင်းလိုက်ပြီး ဆက်မြှောက်လိုက်ကာ ဒီတစ်ခါတော့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ဆွဲအားကို အားကိုးလိုက်တယ်။</p> <p>​[စိုက်ပျိုးခြင်း အတွေ့အကြုံ တစ်မှတ် တိုးလာပါသည်]</p> <p>​...</p> <p>​[စိုက်ပျိုးခြင်း] ကျွမ်းကျင်မှု အတွေ့အကြုံတွေ မှန်မှန် တိုးလာပြီး လင်းန်ရဲ့ စိုက်ပျိုးခြင်းဆိုင်ရာ နားလည်မှုကလည်း ပိုမို နက်ရှိုင်းလာတယ်။</p> <p>​မီးခတ်ကျောက် ဂေါ်ပြားရဲ့ ထက်မြက်မှုက ကန့်သတ်ချက် ရှိပေမဲ့ ဂျုံစိုက်ဖို့တော့ လုံလောက်ပါတယ်။</p> <p>​မြစ်နဲ့ နီးတဲ့အတွက် မြေရိုင်းပြင်ရဲ့ မြေဆီလွှာက ပိုပြီး စိုစွတ်နိုင်ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ မြေဆီသြဇာကတော့ သာမန်ပါပဲ။</p> <p>​ဒီလို မြေဆီလွှာမျိုးမှာ မျိုးစေ့တွေကို ရိုးရိုးလေး ကြဲချပြီး ရာသီဥတုကိုပဲ အားကိုးနေမယ်ဆိုရင် ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုဆီကို ဦးတည်သွားနိုင်တယ်။</p> <p>​တစ်ဧကကို ဂျုံစေ့ ပေါင်နှစ်ဆယ်ကျော် စိုက်ပျိုးရင် ကံမကောင်းရင် ဂျုံပေါင်နှစ်ဆယ်လောက်ပဲ အထွက်တိုးနိုင်တယ်။</p> <p>​အရှုံးမပေါ်ပေမဲ့ အရမ်း ပင်ပန်းတဲ့ အလုပ်လေ။</p> <p>​ဘာမှ မရိတ်သိမ်းရတာမျိုးတောင် ဖြစ်နိုင်တယ်။</p> <p>​ကောင်းကင်ဘုံက မျက်နှာသာပေးမှပဲ ပေါင်ခြောက်ဆယ် ခုနစ်ဆယ်လောက် ရိတ်သိမ်းနိုင်မှာ။</p> <p>​သူ ဂျုံစိုက်ချင်ပြီး အထွက်နှုန်း တိုးချင်ရင် သူ့ရဲ့ စိုက်ပျိုးနည်းစနစ်တွေကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲဖို့ လိုအပ်တယ်ဆိုတာ လင်းန် သိတယ်။</p> <p>​လင်းန်မှာ စိုက်ပျိုးနည်းစနစ်တွေ တိုးတက်ဖို့ ဗဟုသုတတွေ အများကြီး ရှိနေပေမဲ့လည်း လက်ရှိ လက်တွေ့အခြေအနေရဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေ ရှိနေသေးတယ်။</p> <p>​သူ့မှာ လုပ်အားနဲ့ ကိရိယာတွေ လိုအပ်နေတာကိုး။</p> <p>​...</p> <p>​တစ်နေ့လုံး လင်းန်နဲ့ ကွီစီတို့က မြေရိုင်းပြင်ပေါ်မှာပဲ အချိန်ကုန်ခဲ့ကြတယ်။</p> <p>​မီးခတ်ကျောက် ဂေါ်ပြားရဲ့ လုပ်ရည်ကိုင်ရည်နဲ့ သူက ပေါင်းသင်ပြီးသား မြေကွက်ကိုပဲ ထွန်ယက်နိုင်ခဲ့တယ်။</p> <p>​[စိုက်ပျိုးခြင်း] ကျွမ်းကျင်မှု အဆင့်နှစ် ရှိတဲ့ ကွီစီကတော့ ပေါင်းပင်တွေကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ရှင်းလင်းနိုင်တယ်။</p> <p>​အလေ့အကျင့်က ကျွမ်းကျင်မှုကို ဖြစ်စေတယ်လေ။</p> <p>​နေ့ကုန်တဲ့အခါမှာတော့ သူတို့က ပေါင်းပင်တွေ ထူထပ်နေတဲ့ မြေရိုင်းပြင် စတုရန်းမီတာ တစ်ရာနီးပါးကို ရှင်းလင်းနိုင်ခဲ့ပြီ။</p> <p>​ညနေဆည်းဆာ အချိန်ရောက်တဲ့အထိပဲ။</p> <p>​လင်းန်က ကွီစီကို သူတို့ ပြန်လို့ ရပြီလို့ ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​မနက်က ချထားခဲ့တဲ့ ယုန်လှောင်အိမ်ဆီ လင်းန် လျှောက်သွားတာကို မြင်တော့ ကွီစီလည်း စူးစမ်းချင်စိတ်နဲ့ လိုက်သွားတယ်။</p> <p>​ပထမဆုံး ယုန်လှောင်အိမ်ဆီ ရောက်တော့ လှောင်အိမ်က သိသိသာသာ ရွေ့လျားနေတယ်။</p> <p>​တံခါးက ပိတ်နေပြီး လှောင်အိမ်ရဲ့ သစ်သားဘောင်မှာ အကိုက်ခံထားရတဲ့ အရာတစ်ခု ရှိနေတယ်။</p> <p>​အဟွာထဲက သစ်သားချောင်းမှာ မီးခိုးရောင် ယုန်မွေး တစ်စု ငြိနေတယ်။</p> <p>​ယုန်လှောင်အိမ်က တောယုန် တစ်ကောင် ဖမ်းမိခဲ့ပေမဲ့ သူက လွတ်သွားခဲ့ပြီ။</p> <p>​ကွီစီရဲ့ မျက်နှာမှာ နှမြောသွားတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။</p> <p>​သူမက စကားနားထောင်စွာနဲ့ ယုန်လှောင်အိမ်ကို ကောက်ယူပြီး လင်းန်ရဲ့ နောက်ကနေ လိုက်သွားတယ်။</p> <p>​ဒီယုန်လှောင်အိမ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်မသုံးခင် ပြုပြင်ဖို့ လိုအပ်တယ်။</p> <p>​မကြာခင်မှာပဲ လင်းန်နဲ့ ကွီစီတို့က ဒုတိယမြောက် ယုန်လှောင်အိမ်ဆီ ရောက်လာကြတယ်။</p> <p>​သူတို့ ချဉ်းကပ်သွားတဲ့အခါ ယုန်လှောင်အိမ်ထဲမှာ ခပ်ဖြူဖြူ မီးခိုးရောင် ပုံရိပ်တစ်ခုက အဆက်မပြတ် ခုန်ပေါက်နေတယ်။</p> <p>​ချဉ်းကပ်လာတဲ့ အသံကို ကြားလို့ထင်တယ်၊ လှောင်အိမ်ထဲကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ ကြိုးစားရင်း သူ့ရဲ့ ခုန်ပေါက်တဲ့ အကြိမ်အရေအတွက်က ပိုများလာတယ်။</p> <p>​ကွီစီက သတိထားပြီး လင်းန်ကို အသံလှမ်းပေးလိုက်တယ်။ "အရှင်သခင် လင်းန်"</p> <p>​လင်းန်က ယုန်လှောင်အိမ်ဆီကို လျင်မြန်စွာ ခြေလှမ်းသွားပြီး အထဲကို လက်နှိုက်ကာ ယုန်ရဲ့ နားရွက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်တယ်။</p> <p>​မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ အပြင်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ လည်ပင်းကို ကျောက်ဓားနဲ့ လှီးဖြတ်လိုက်တယ်။</p> <p>​ဒဏ်ရာကနေ သွေးတွေ စီးကျလာပြီး လင်းန်က မြေကြီးပေါ်ကို သက်ဆင်းစေလိုက်တယ်။</p> <p>​ယုန်က ခဏလောက် ရုန်းကန်သွားပြီးနောက် အသက်ငွေ့ ကင်းစင်သွားတော့တယ်။</p> <p>​ကွီစီက ပြုံးပြီး လျှောက်လာကာ ယုန်ပေါ်က သွေးတွေကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကောက်ယူလိုက်တယ်။</p> <p>​"အရှင်သခင် လင်းန်၊ အမဲလိုက်တာကို ဒီလိုလည်း လုပ်လို့ရတာကိုး" သူမက စိတ်အေးသွားတဲ့ဟန်နဲ့ ပြောတယ်။ "ဒီညတော့ ကျွန်မတို့ ဗိုက်ဆာမှာ မဟုတ်တော့ဘူးပေါ့"</p> <p>​ပေါင်းသင်ထားလို့ ချွေးတွေ ထွက်နေပြီး ဆံပင်တွေ ရှုပ်ပွနေတဲ့ ကွီစီ့ မျက်နှာကို လင်းန်က ကြည့်လိုက်တယ်။</p> <p>​လင်းန်က "ဒီလောက် ပင်ပန်းထားတဲ့ နေ့တစ်နေ့ပြီးရင် ဒီညတော့ ယုန်သား ပိုစားကြတာပေါ့" လို့ ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​ကွီစီရဲ့ အပြုံးက ပိုကျယ်လာပြီး "ဟုတ်ကဲ့ပါ အရှင်သခင် လင်းန်" လို့ ပြန်ဖြေတယ်။</p> <p>​လင်းန်က ကျောက်ဂေါ်ပြားကို ကျောမှာလွယ်ပြီး ကွီစီက လက်တစ်ဖက်မှာ ယုန်လှောင်အိမ်၊ ကျန်လက်တစ်ဖက်မှာ ယုန်ကို ဆွဲကာ အိမ်ဆီကို လျှောက်လာခဲ့ကြတယ်။</p> <p>​ရွှေမှုန်တွေ ကြဲချထားသလို နေဝင်ဆည်းဆာက သူတို့အပေါ် ကျရောက်နေပြီး သူတို့ရဲ့ အရိပ်တွေကို ရှည်လျားသွားစေတယ်။</p> <p>​...</p> <p>​ရက်အတော်ကြာ အလုပ်လုပ်ထားလို့ လင်းန်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနံ့အသက် မကောင်းတော့ဘူး။</p> <p>​သူက မြစ်ကမ်းစပ်မှာ ရေချိုးသန့်စင်ပြီး အိမ်ကို လန်းလန်းဆန်းဆန်း ပြန်လာခဲ့တယ်။</p> <p>​မီးဖိုဘေးမှာ ထိုင်ရင်း လင်းန်က အနွေးဓာတ် ယူနေတယ်။</p> <p>​အခုမှ မတ်လပဲ ရှိသေးပေမဲ့ မြစ်ရေရော အပူချိန်ကပါ အေးစက်နေတုန်းပဲ။</p> <p>​ယုန်ကို စောစောက သန့်စင်ပြီးသွားတဲ့ ကွီစီက အခုတော့ မီးဖိုဘေးမှာ ထိုင်ပြီး မြေအိုးထဲမှာ ယုန်သား ချက်နေတယ်။</p> <p>​လင်းန်က ကွီစီကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ သူမ မျက်နှာသစ်ထားလို့ ထင်ပါရဲ့၊ တော်တော်လေး ဖြူစင်သွားပုံပေါ်တယ်။</p> <p>​သူမက အသက် ဆယ့်လေး ဆယ့်ငါးနှစ်လောက် ရှိပုံရပြီး ကြည်လင်တဲ့ မျက်ခုံးနဲ့ မျက်လုံးတွေ ရှိကာ ရိုးသားပြီး အပြစ်ကင်းစင်တဲ့ ပုံပေါက်နေတယ်။</p> <p>​ကွီစီက လင်းန်ရဲ့ အကြည့်ကို ခံစားမိသွားတယ်။</p> <p>​တစ်ခုခုကို သတိထားမိသွားသလိုနဲ့ သူမက အိုးမဲတချို့ကို မျက်နှာပေါ် ကမန်းကတန်း သုတ်လိမ်းလိုက်တယ်။</p> <p>​လင်းန်က တိတ်ဆိတ်နေလိုက်တယ်။ ကွီစီရဲ့ အကြောင်းပြချက်ကို သူ နားလည်တယ်လေ။</p> <p>​မှူးမတ်မျိုးနွယ်တွေ ကြီးစိုးပြီး သာမန်လူတွေကို ဂရုမစိုက်တဲ့ ဒီကမ္ဘာကြီးမှာ မိန်းမငယ်လေး တစ်ယောက်အနေနဲ့ အညစ်အကြေးတွေနဲ့ ညစ်ပတ်ပေရေနေအောင် ဖုံးကွယ်ထားမှသာ အသက်ရှင်သန်နိုင်မှာလေ။</p> <p>​</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၁၃ ) ပြီးဆုံး.</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save