Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၁၄ )</h2> <h2 style="text-align: center;">တန်ဖိုး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ညစာကို မြိန်ရေယှက်ရေ စားသောက်ပြီးနောက် ခဏတဖြုတ် အနားယူလိုက်ကြတယ်။</p> <p>​လင်းန်က ထောင့်နားမှာ တောယုန်တွေ ကိုက်ဖြတ်ထားလို့ ပျက်စီးနေတဲ့ ယုန်လှောင်အိမ်ကို ယူပြီး စတင် ပြင်ဆင်တော့တယ်။</p> <p>​သစ်သားနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ ယုန်လှောင်အိမ်က သိပ်မခိုင်ခံ့လှဘူး။ အချိန်နည်းနည်း ကြာရင် ယုန်တွေရဲ့ ကိုက်ဖြတ်တာကို ခံရနိုင်တယ်။</p> <p>​ဒုတိယ ယုန်လှောင်အိမ်က ယုန်တစ်ကောင် ဖမ်းမိခဲ့တာ တကယ်ကို ကံကောင်းသွားတယ်။</p> <p>​[ထုတ်လုပ်ခြင်း အတွေ့အကြုံ တစ်မှတ် တိုးလာပါသည်]</p> <p>​ယုန်လှောင်အိမ်ကို ပြင်ပြီးတဲ့နောက် လင်းန်က မီးခတ်ကျောက် ဂေါ်ပြားကို ယူလိုက်တယ်။</p> <p>​လင်းန် သေချာ သွေးထားတဲ့ မီးခတ်ကျောက် ဂေါ်ပြားရဲ့ အသွားက အခုတော့ အတော်လေး ပဲ့ရွဲ့နေပြီ။</p> <p>​တစ်ခါမှ မထွန်ယက်ရသေးတဲ့ မြေရိုင်းပြင်ရဲ့ မြေဆီလွှာထဲမှာ ကျောက်ခဲတွေ အများကြီး ပါနေတာကိုး။</p> <p>​နယ်စားဖြစ်တဲ့ လင်းန် အဆက်မပြတ် အလုပ်လုပ်နေတာကို မြင်တော့ ကွီစီက တစ်ခုခု ကူညီချင်ပေမဲ့ သစ်သားအိမ်လေးထဲမှာ သူမ ကူလုပ်ပေးစရာ ဘာမှမရှိဘူး ဖြစ်နေတယ်။</p> <p>​အိမ်လေး နွေးထွေးနေအောင် မီးဖိုထဲက ထင်းတွေကို လိုက်ထိုးပေးဖို့ပဲ သူမ တတ်နိုင်တော့တယ်။</p> <p>​အဲဒီအလုပ် ပြီးသွားတော့ ကွီစီက အားလပ်သွားပြန်တယ်။</p> <p>​လင်းန် မီးခတ်ကျောက် ဂေါ်ပြားကို ပြင်ပြီးသွားချိန်မှာ ကွီစီက စူးစမ်းချင်စိတ်နဲ့ လှမ်းပြောတယ်။ "အရှင်သခင် လင်းန်၊ အိမ်အပြင်ဘက်မှာ ရှင်းလင်းထားတဲ့ မြေကွက်ထဲမှာ ဘာတွေစိုက်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ သိချင်လို့ပါ"</p> <p>​"ဂျုံ၊ မုယောစပါး၊ အုတ်ဂျုံတို့လား။ ဒါမှမဟုတ် ပဲစေ့လို ပဲအမျိုးအစားတွေ စိုက်မှာလားလို့"</p> <p>​လင်းန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ဘာမှ ဖုံးကွယ်မထားဘဲ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောလိုက်တယ်။ "အခုလောလောဆယ် ငါ့ဆီမှာ စိုက်စရာ မျိုးစေ့ ဘာမှမရှိသေးဘူး"</p> <p>​"မျိုးစေ့ ရှာမရရင် သစ်သီးပင်ပေါက်လေးတွေ တူးပြီး ဒီမှာ လာပြောင်းစိုက်ရမလားပဲ"</p> <p>​သူ့ရဲ့ စိတ်ကူးက အရင်ဆုံး မြေကြီးကို ထွန်ယက်လိုက်ခြင်းအားဖြင့် မြေဆီလွှာက အောက်ဆီဂျင်ကို စုပ်ယူနိုင်ပြီး နေရောင်ခြည်နဲ့ မြေကြီးကို ပိုးသတ်နိုင်အောင်လို့ ဖြစ်တယ်။</p> <p>​လောလောဆယ် မျိုးစေ့တွေ မရှိသေးရင်တောင် ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားလို့ ရတယ်လေ။</p> <p>​အဆိုးဆုံး အခြေအနေ ရောက်ရင်တောင် သစ်သီးပင်ပေါက်လေးတွေ ပြောင်းရွှေ့စိုက်ပျိုးလို့ ရတာပဲ။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ သစ်သီးပင်ပေါက်လေး တစ်ပင်ကနေ အသီးသီးတဲ့ အပင်ကြီး ဖြစ်လာဖို့ဆိုတာ အနည်းဆုံး သုံးနှစ်လောက် အချိန်ယူရမှာ။</p> <p>​အဲဒါက အရမ်း ကြာလွန်းတယ်။</p> <p>​ကွီစီက မြေပြင်ပေါ်က ရက်ဒ်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပြီး တုံ့ဆိုင်းနေပုံရတယ်။</p> <p>​သူမက စကားစလိုက်တယ်။ "အရှင်သခင် လင်းန်၊ ကျွန်မတို့ဆီမှာ ဂျုံမျိုးစေ့ နည်းနည်းတော့ ပါလာတယ်။ ဒါပေမဲ့ သိပ်တော့မများဘူး၊ မြေတစ်ဧကစာလောက်တော့ စိုက်လို့ရမယ်။ ဒါပေမဲ့..."</p> <p>​လင်းန်က ကွီစီ့စကားကို ဆက်ပြောလိုက်တယ်။ "မင်းနဲ့ ရက်ဒ်က တခြားတစ်နေရာမှာ အခြေချဖို့ စီစဉ်ထားပြီး အဲဒါတွေကို စိုက်ပျိုးဖို့ မျိုးစေ့အဖြစ် သုံးမလို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်"</p> <p>​ကွီစီ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ "ဟုတ်ပါတယ်၊ အဲဒီ မျိုးစေ့တွေကို အရှင်သခင် လင်းန်ကို ပေးလို့ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့... ရက်ဒ်ရဲ့ ခွင့်ပြုချက်တော့ လိုလိမ့်မယ်"</p> <p>​လင်းန်က "ကောင်းပြီလေ၊ မြေကွက် ရှင်းပြီးတဲ့အချိန်ဆို မင်းအစ်ကို ရက်ဒ်လည်း သက်သာလာလောက်ပြီ။ အဲဒီအခါကျမှ သူ့ကို တိုင်ပင်ကြည့်ကြတာပေါ့" လို့ ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​ကွီစီရဲ့ မျက်နှာမှာ ကျေးဇူးတင်တဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ပြည့်နှက်သွားတယ်။ "အရှင်သခင် လင်းန်၊ နားလည်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"</p> <p>​သူတို့ရဲ့ အသက်သခင် ကျေးဇူးရှင် ဖြစ်တဲ့အတွက် လင်းန်ကသာ အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုရင် ကွီစီက ဒီမျိုးစေ့တွေကို ပေးရမှာပဲ။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ သဘောသဘာဝက အနည်းငယ် ကွဲလွဲသွားလိမ့်မယ်။</p> <p>​အရှင်သခင် လင်းန်က တခြား မြို့စားနယ်စားတွေနဲ့ တကယ်ကို မတူဘူးလို့ ကွီစီ ခံစားလိုက်ရတယ်။</p> <p>​ဝူး...</p> <p>​အိမ်အပြင်ဘက် အဝေးဆီကနေ တောခွေးတွေရဲ့ အူသံတွေ ထွက်ပေါ်လာတယ်။</p> <p>​လင်းန်နဲ့ ကွီစီရဲ့ အကြည့်တွေက သစ်သားပြတင်းပေါက်ကနေတစ်ဆင့် အဝေးဆီကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရောက်သွားကြတယ်။</p> <p>​လရောင်အောက်မှာ တောခွေး ခုနစ်ကောင် ရှစ်ကောင်လောက် အိမ်ဆီကို ချဉ်းကပ်လာနေတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။</p> <p>​ကွီစီရဲ့ မျက်နှာက သိသိသာသာ တင်းမာသွားတယ်။</p> <p>​လင်းန်က လက်မောင်းကို မြှောက်ပြီး ကျောက်လှံကို ကွီစီ့ဆီ ကမ်းပေးလိုက်တယ်။ လှံရဲ့ အလေးချိန်ကို လက်ထဲမှာ ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် သူမရဲ့ မျက်နှာထားက ပိုပြီး ပြတ်သားသွားတယ်။</p> <p>​လင်းန်က မီးခတ်ကျောက် ပေါက်ဆိန်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး သစ်သားတံခါး အနောက်မှာ ရပ်ကာ တိတ်တဆိတ် စောင့်ဆိုင်းနေတယ်။</p> <p>​ဟား... ဟား...</p> <p>​ခပ်ပြင်းပြင်း အသက်ရှူသံတွေက အဝေးကနေ နီးကပ်လာပြီး အိမ်အပြင်ဘက်မှာ ရစ်ဝဲနေတယ်။</p> <p>​တောခွေးတွေရဲ့ ခြေသည်းတွေ မြေကြီးပေါ် နင်းမိတဲ့ အသံတွေက အိမ်အပြင်ဘက်မှာ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေတယ်။</p> <p>​လင်းန်က ကွီစီကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်တယ်။ သူမကလည်း အချက်ပြတာကို နားလည်ပြီး ငြိမ်ငြိမ်လေး နေကာ သူတို့ရဲ့ အာရုံတွေကို အပြည့်အဝ စူးစိုက်ထားကြတယ်။</p> <p>​ခြစ်... ခြစ်...</p> <p>​အပြင်က တောခွေးတွေက လင်းန်တို့ရဲ့ အနံ့ကို ရသွားပြီး သစ်သားတံခါးကို ခြေသည်းတွေနဲ့ ကုတ်ခြစ်တဲ့ အသံတွေ ထွက်လာတယ်။</p> <p>​တံခါးကို ထောက်ထားတဲ့ တုတ်ခိုင်တဲ့ သစ်ပင်စည်တွေကြောင့် တံခါးက နည်းနည်းလေးမှ မလှုပ်ဘူး။</p> <p>​ဆက်ကြောင်းနဲ့ အစွပ် ဖွဲ့စည်းပုံကို သုံးပြီး ဆောက်ထားပေမဲ့ သစ်သားအိမ်လေးက ကျစ်လစ်ပြီး ခိုင်ခံ့နေတယ်။</p> <p>​အိမ်ထဲ ဝင်လို့ မရဘူးဆိုတာကို တောခွေးတွေ နားလည်သွားပုံရပြီး စိတ်မရှည်တော့ဘဲ တဖြည်းဖြည်း ထွက်ခွာသွားကြတယ်။</p> <p>​နာရီဝက်လောက် ကြာတော့ တောခွေးအုပ်ကြီးက ညအမှောင်ထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့တယ်။</p> <p>​လင်းန်နဲ့ ကွီစီတို့ စိတ်အေးလက်အေး သက်ပြင်းချလိုက်ကြတယ်။</p> <p>​တောခွေးအုပ်ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုက ရင်ဖိုစရာ ကောင်းပေမဲ့ တကယ့် အန္တရာယ်တော့ မဖြစ်ခဲ့ဘူး။</p> <p>​အိမ်လေး ဆောက်ဖို့ အရင်က ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာကို လင်းန် ထပ်ပြီး ကျေးဇူးတင်မိပြန်တယ်။</p> <p>​မြေရိုင်းပြင်မှာ လုံခြုံတဲ့ ခိုလှုံရာတစ်ခု ရှိနေတာက ရှေ့ဆက် အစီအစဉ်တွေ ချဖို့ အခွင့်အရေး ရစေတယ်။</p> <p>​...</p> <p>​နောက်တစ်နေ့။</p> <p>​နံနက်စာ စားပြီးနောက် လင်းန်နဲ့ ကွီစီတို့ အိမ်အပြင်ကို ထွက်လာကြတယ်။</p> <p>​သူတို့က ယုန်တွေ မကြာခဏ သွားလာတတ်တဲ့ လမ်းကြောင်းမှာ ယုန်လှောင်အိမ်ကို အရင်ချထားပြီးမှ မြေထွန်ယက်ဖို့ ရှင်းလင်းထားတဲ့ နေရာဆီ ပြန်လာခဲ့ကြတယ်။</p> <p>​ကွီစီရဲ့ အဆင့် ၂ စုဆောင်းခြင်း ကျွမ်းကျင်မှုကြောင့် မြေကွက်ပေါ်က ပေါင်းပင်တွေ အကုန် ရှင်းလင်းသွားပြီး ကျောက်ခဲတချို့ကိုတောင် ဘေးမှာ စုပုံထားလိုက်သေးတယ်။</p> <p>​ဒီမြေရိုင်းပြင်မှာ အရာအားလုံးက သူ့တန်ဖိုးနဲ့သူ ရှိတယ်။ အထူးသဖြင့် အစကနေ ပြန်တည်ဆောက်မယ့် နယ်မြေတစ်ခုအတွက်ဆိုရင် ပိုပြီးတော့တောင် အသုံးဝင်သေးတယ်။</p> <p>​နေ့ဘက် အချိန်တွေက လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားတယ်။</p> <p>​ညနေဆည်းဆာ ရောက်တော့ လင်းန်နဲ့ ကွီစီတို့က အကျင့်ပါနေတဲ့အတိုင်း ဒီနေ့အတွက် ဘာတွေ ရမလဲဆိုပြီး ယုန်လှောင်အိမ်တွေကို သွားစစ်ဆေးကြတယ်။</p> <p>​ဒါပေမဲ့လည်း။</p> <p>​လင်းန်နဲ့ ကွီစီတို့ ယုန်လှောင်အိမ် နှစ်ခုစလုံးကို လိုက်ကြည့်ပေမဲ့ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပြီး ယုန်မွေး တစ်ပင်တောင် မတွေ့ရဘူး။</p> <p>​ကွီစီက စိတ်မကောင်းစွာနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ "အရှင်သခင် လင်းန်၊ ဒီညတော့ ကျွန်မတို့ ဗိုက်ဆာရတော့မယ့် ပုံပဲ"</p> <p>​လင်းန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ "တတ်နိုင်ဘူးလေ၊ နေ့တိုင်းတော့ ကံမကောင်းနိုင်ဘူးပေါ့"</p> <p>​ယုန်လှောင်အိမ်ကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် လင်းန်နဲ့ ကွီစီတို့ အိမ်ဆီ ပြန်လာခဲ့ကြတယ်။</p> <p>​တစ်နေ့လုံး အလုပ်လုပ်ပြီးတဲ့နောက် စတုရန်းမီတာ တစ်ရာနီးပါးရှိတဲ့ မြေကွက်လပ်ကို ရှင်းလင်းနိုင်ခဲ့ပေမဲ့ လင်းန်ကတော့ စတုရန်းမီတာ ငါးဆယ် ခြောက်ဆယ်လောက်ကိုပဲ ထွန်ယက်နိုင်ခဲ့တယ်။</p> <p>​မြေရိုင်းပြင်ရဲ့ မြေကြီးက အရမ်းကို မာကျောနေတာပဲ။</p> <p>​ကိရိယာတွေကို ချထားပြီးတဲ့နောက် လင်းန်က အိမ်ထောင့်နားမှာ မှီနေတဲ့ တုတ်ခိုင်တဲ့ ပုံရိပ်တစ်ခုကို မျက်လုံးထောင့်ကနေ သတိထားမိလိုက်တယ်။</p> <p>​လင်းန်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ တင်းကျပ်သွားပြီး ခါးမှာ ချိတ်ထားတဲ့ မီးခတ်ကျောက်ဓားကို ချက်ချင်း ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။</p> <p>​အဟွတ်... အဟွတ်...</p> <p>​ထောင့်နားက လူဆီကနေ အားနည်းတဲ့ ချောင်းဆိုးသံတွေ ထွက်ပေါ်လာတယ်။</p> <p>​အိမ်ထဲကို အခုလေးတင် ဝင်လာတဲ့ ကွီစီက လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ဝမ်းသာအားရနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ "ရက်ဒ်၊ နင် နောက်ဆုံးတော့ နိုးလာပြီပေါ့"</p> <p>​ရက်ဒ်က ကွီစီကို ကြည့်ဖို့ ခေါင်းကို ခက်ခက်ခဲခဲ မော့လိုက်ပြီး ဩရှရှ အသံကြီး ထွက်လာတယ်။</p> <p>​"ကွီစီ... ဒါ ဘယ်နေရာလဲ။ ငါ အိပ်ပျော်နေတာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာသွားပြီလဲ"</p> <p>​ရက်ဒ်ရဲ့ ဘေးမှာ ရပ်နေတဲ့ ကွီစီက ကမန်းကတန်း ရှင်းပြတယ်။ "နင် အိပ်ပျော်နေတာ နှစ်ရက်ရှိပြီ။ တောခွေးတွေဆီကနေ ကယ်တင်ခံရပြီးနောက် ဒါက အရှင်သခင် လင်းန်ရဲ့ နယ်မြေကို ရောက်နေတာလေ"</p> <p>​ရက်ဒ်ရဲ့ နက်ရှိုင်းတဲ့ အကြည့်တွေက လင်းန်ဆီကို ရွှေ့သွားပြီး သတိထား စောင့်ကြည့်တဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။</p> <p>​သူ့ရဲ့ အသံက အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားတယ်။ "အရှင်သခင် လင်းန်... ရဲ့ နယ်မြေ..."</p> <p>​ကွီစီက ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ "ဟုတ်တယ် ရက်ဒ်၊ အရှင်သခင် လင်းန်က မကြာသေးခင်ကမှ မြို့စားကြီး ဒူးကပ်စ် ခန့်အပ်လိုက်တဲ့ နယ်စားလေ။ ဒီမြေက သူ့ရဲ့ နယ်မြေပဲ"</p> <p>​ရက်ဒ်က ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်တယ်။ "အရှင်သခင် လင်းန်၊ ကျွန်တော်တို့ကို ကယ်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ အခုပဲ ထွက်သွားပါတော့မယ်"</p> <p>​လင်းန်က ရက်ဒ်ကို တိုက်ရိုက် စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ တောင့်တင်းတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို သတိပြုမိတယ်။</p> <p>​သွေးတွေ အများကြီး ထွက်ထားတာတောင်မှ နှစ်ရက်အတွင်းမှာ သတိပြန်လည်လာခဲ့တယ်။</p> <p>​တခြားလူသာဆိုရင် ဒီအချိန်ဆို သေချာပေါက် သေနေလောက်ပြီ။</p> <p>​ဒါ့အပြင် ဒီတုတ်ခိုင်တဲ့ မုဆိုးကြီးဆီမှာ သူ့ကိုယ်ပိုင် ဂုဏ်သိက္ခာ ရှိတယ်။</p> <p>​ဒါမှမဟုတ် သူက နယ်စားတွေကို သဘောမကျတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။</p> <p>​လင်းန် နားလည်ပါတယ်။</p> <p>​ဒီကမ္ဘာမှာ နယ်စားတွေက လွတ်လပ်တဲ့ နိုင်ငံသားတွေနဲ့ တောင်သူလယ်သမားတွေကို ကြီးလေးတဲ့ မြေခွန်တွေနဲ့ လုပ်အား ခေါင်းပုံဖြတ်မှုကတစ်ဆင့် ထိန်းချုပ်ကြတယ်။</p> <p>​ငယ်ရွယ်စဉ်ကတည်းက သူတို့အပေါ် သဘောတရားရေးရာ မှိုင်းတိုက်မှုတွေတောင် သွတ်သွင်းထားကြသေးတာ။</p> <p>​လယ်သမားတွေက မြေယာစိုက်ပျိုးဖို့အတွက် နယ်စားတွေကိုပဲ မှီခိုကြရတယ်။</p> <p>​နယ်စားတွေက လွတ်လပ်တဲ့ နိုင်ငံသားတွေနဲ့ လယ်သမားတွေရဲ့ ဘဝကို ဘယ်တုန်းကမှ ဂရုမစိုက်ခဲ့သလိုပဲ၊ လွတ်လပ်တဲ့ နိုင်ငံသားတွေနဲ့ လယ်သမားတွေကလည်း နယ်စားတွေအပေါ် ဘယ်တုန်းကမှ သံယောဇဉ် မရှိခဲ့ကြဘူး။</p> <p>​လင်းန် တစ်ခုခု မပြောရသေးခင်မှာတင် ကွီစီက အရင် ဝင်ပြောလိုက်တယ်။ "ရက်ဒ်၊ နင့်မှာ ဒဏ်ရာရနေတုန်းပဲ ရှိသေးတယ်။ အခု ထွက်သွားရင် ပိုးဝင်သွားလိမ့်မယ်"</p> <p>​ရက်ဒ်က တိတ်ဆိတ်စွာနဲ့ ကွီစီကို ကြည့်ပြီးနောက် လင်းန်ဆီ အကြည့်ပြန်ရွှေ့သွားတယ်။</p> <p>​အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ မုဆိုးတစ်ယောက်အနေနဲ့ ရက်ဒ်က သူ့ရဲ့ လက်ရှိ အခြေအနေကို ကောင်းကောင်း သိတယ်။</p> <p>​သူ့ရဲ့ ဦးချိုလေးမှာ သုံးစရာ မြား မကျန်တော့သလို ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရထားတဲ့အတွက် အပြင်မှာ တောခွေးတွေ ရှိနေချိန် ထွက်သွားရင် သေချာပေါက် သေရမှာပဲ။</p> <p>​ဒါပေမဲ့။</p> <p>​သူ့ရှေ့က လူငယ်လေးက ဒီအိမ်လေးရဲ့ ပိုင်ရှင် ဖြစ်သလို ဒီနယ်မြေရဲ့ နယ်စားလေ။</p> <p>​သူက ခွင့်ပြုချက် ရယူဖို့ လိုအပ်တယ်။</p> <p>​လင်းန်က ပြောလိုက်တယ်။ "မင်း ဒဏ်ရာတွေ သက်သာလာတဲ့အထိ ဒီမှာ ဆက်နေလို့ ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအတွက် ထိုက်တန်တဲ့ တန်ဖိုးတစ်ခုတော့ ပေးဆပ်ရလိမ့်မယ်..."</p> <p>​</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၁၄ ) ပြီးဆုံး.</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save