Book List

<h2 style="text-align: center;">​အပိုင်း ( ၁၇ )</h2> <h2 style="text-align: center;">တောခွေးအုပ် တိုက်ခိုက်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align: center;"> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ဒဏ်ရာတွေကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ရက်ဒ်က သစ်သားအိမ်ရှိရာဆီကို အရူးအမူး ပြေးလွှားနေတယ်။</p> <p>​တောခွေး ဆယ့်တစ်ကောင်တောင်လေ။ ဒီမြေရိုင်းပြင်မှာ သစ်သားအိမ်လေးကသာ သူ့အတွက် တစ်ခုတည်းသော ရှင်သန်နိုင်မယ့် အခွင့်အရေးပဲ။</p> <p>​ရက်ဒ်က အစွမ်းကုန် ပြေးနေပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အမြန်နှုန်းက တောခွေးတစ်ကောင်ကို ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်နိုင်မှာလဲ။</p> <p>​ဟား ဟား။ အလောတကြီး အသက်ရှူသံတွေက ရက်ဒ်ရဲ့ အနောက်မှာ ထွက်ပေါ်နေတယ်။</p> <p>​ရက်ဒ်က နောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ကြီးမားတဲ့ တောခွေးကြီး တစ်ကောင်က သူ့နောက် လေးငါးမီတာလောက် အကွာမှာပဲ ရှိနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။</p> <p>​ပါးစပ်ဟပြီး အသက်ရှူနေတဲ့ တောခွေးရဲ့ လျှာကနေ သွားရည်တွေ ကျနေတာကိုတောင် သူ မြင်နေရတယ်။</p> <p>​တောခွေးအုပ်ကြီး လိုက်နေတာတောင်မှ ရက်ဒ်ရဲ့ မျက်နှာမှာ ပြာယာခတ်နေတဲ့ အရိပ်အယောင် မတွေ့ရဘူး။</p> <p>​သူက ဘယ်ဘက်လက်နဲ့ ဦးချိုလေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ညာဘက်လက်နဲ့ လေးကြိုးကို အမြန်ဆွဲလိုက်တယ်။</p> <p>​အနောက်က တောခွေး သူ့ဆီကို ခုန်အုပ်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာပဲ ရက်ဒ်က ရုတ်တရက် လှည့်ပြီး ညာဘက်လက်က လေးကြိုးကို လွှတ်ချလိုက်တယ်။</p> <p>​ဝုန်း။</p> <p>​ရွှီး။</p> <p>​မီးခတ်ကျောက်မြားက ချက်ချင်း ပစ်ထွက်သွားပြီး တောခွေးရဲ့ သားမွေးတွေကို ဖောက်ထွင်းကာ အဆုတ်ကနေတစ်ဆင့် နှလုံးဆီကို တိုက်ရိုက် စိုက်ဝင်သွားတယ်။</p> <p>​ဦးချိုလေးရဲ့ ဆွဲအားနဲ့ ရက်ဒ်ရဲ့ အမဲလိုက် အတွေ့အကြုံတွေကြောင့် မီးခတ်ကျောက်မြားက တောခွေးရဲ့ ရင်အုပ်ရိုးကို ရှောင်လွှဲပြီး ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို အပြည့်အဝ စိုက်ဝင်သွားတယ်။</p> <p>​အမြင့်ကြီး ခုန်တက်လာတဲ့ တောခွေးက ညည်းသံလေးတောင် မထွက်လိုက်နိုင်ဘဲ မြေပြင်ပေါ်ကို အသက်ငွေ့ကင်းစင်စွာ ပြုတ်ကျသွားတယ်။</p> <p>​ဒါက အမီလိုက်လာတဲ့ တောခွေး နှစ်ကောင်ကို အရှိန်လျော့သွားစေတယ်။</p> <p>​သူတို့အမျိုးအနွယ် လဲကျသွားတာကို မြင်တော့ တောခွေး နှစ်ကောင်က အလိုလို ရပ်တန့်သွားပြီး အသေကောင်ကို အနံ့ခံကြည့်ကြတယ်။</p> <p>​သေဆုံးသွားတာ သေချာသွားတဲ့အခါ သူတို့က ခပ်အုပ်အုပ် ဟိန်းသံတွေ အဆက်မပြတ် ထုတ်လွှတ်ကြတယ်။</p> <p>​ဂါး ဂါး။</p> <p>​ရက်ဒ်က တောခွေးတွေရဲ့ ဟိန်းသံကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သစ်သားအိမ်ဆီကို ဆက်ပြေးတယ်။</p> <p>​မြားကျည်တောက် မပါဘဲ သယ်ရတာ အဆင်မပြေလို့ သူက မီးခတ်ကျောက်မြား နှစ်စင်းပဲ ယူထွက်လာခဲ့တာ။</p> <p>​တစ်စင်းက စောစောက ယုန်ကို ပစ်ဖို့ သုံးလိုက်တယ်။</p> <p>​အဲဒါကို သွားမကောက်ရသေးခင်မှာပဲ တောခွေးအုပ်ကြီးက ထွက်လာတာ။</p> <p>​သစ်သားအိမ်က ရှေ့ မီတာ နှစ်ဆယ်လောက် အကွာမှာ ရှိနေတာကို မြင်တော့ ရက်ဒ်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ အနည်းငယ် လေးလံသွားတယ်။</p> <p>​ဂါး။</p> <p>​တောခွေးရဲ့ ခပ်အုပ်အုပ် ဟိန်းသံနဲ့အတူ နောက်ကနေ ဆွဲထားတဲ့ အားတစ်ခုကြောင့် ရက်ဒ်ရဲ့ အရှိန်က လျော့ကျသွားတယ်။</p> <p>​ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်တော့ တောခွေးတစ်ကောင်က သူ့ရဲ့ ဝတ်ရုံကို ကိုက်ထားတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။</p> <p>​ရက်ဒ်က ညာဘက် လက်သီးကို ဆုပ်ပြီး တောခွေးကို အနီးကပ် တိုက်ခိုက်ဖို့ ပြင်လိုက်ချိန်မှာပဲ သူ့ဘေးနားကနေ မီးခတ်ကျောက် ဂေါ်ပြားတစ်ခု ကျဆင်းလာပြီး တောခွေးရဲ့ ကျောပြင်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ချလိုက်တယ်။</p> <p>​ခွပ်။</p> <p>​အရိုးကျိုးသံနဲ့အတူ ပြင်းထန်တဲ့ ဒဏ်ရာရသွားတာကြောင့် တောခွေးက ကိုက်ထားတာကို လွှတ်လိုက်ရတယ်။</p> <p>​ရက်ဒ် လှည့်မကြည့်နိုင်သေးခင်မှာပဲ တောင့်တင်းတဲ့ လက်မောင်းတစ်ခုက သူ့ဂျိုင်းအောက်ကနေ ရုတ်တရက် ပင့်မလိုက်ပြီး သစ်သားအိမ်ဆီကို ဆွဲခေါ်သွားတယ်။</p> <p>​သိပ်မဝေးတဲ့ နေရာကနေ ကွီစီရဲ့ အသံ ထွက်လာတယ်။ "မြန်မြန် ဝင်ခဲ့၊ အချိန်မီသေးတယ်"</p> <p>​အဲဒီစကားကို ကြားတော့ ရက်ဒ်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် တုန်ခါသွားတယ်။</p> <p>​သူ ကယ်တင်ခံလိုက်ရပြီလား။</p> <p>​အရှင်သခင် လင်းန်က ရက်ဒ်ကို အိမ်ထဲ တွန်းပို့လိုက်ပြီး သူလည်း အထဲကို ဝင်သွားတယ်။</p> <p>​ဘိုင်း။</p> <p>​သစ်သားတံခါး ပိတ်သွားပြီး လင်းန်က အနောက်ကနေ ထောက်ထားလိုက်တယ်။</p> <p>​ချက်ချင်းပဲ သစ်သားတံခါးကို ဝင်တိုက်တဲ့ အသံတွေနဲ့ တုန်ခါမှုတွေကို ခံစားလိုက်ရတယ်။</p> <p>​ဒိုင်း ဒိုင်း။</p> <p>​ကွီစီက ထောင့်နားကနေ တုတ်ခိုင်တဲ့ သစ်တုံးတစ်တုံးကို ဆွဲလာပြီး လင်းန်ရဲ့ ဘေးမှာ အတူတူ ထောက်ထားလိုက်တယ်။</p> <p>​တံခါး လှုပ်ခါနေတာက ငြိမ်ကျသွားတယ်။</p> <p>​အိမ်အပြင်ဘက်မှာတော့ တောခွေးအုပ်က လှည့်ပတ်သွားလာနေပြီး အူသံတွေ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေတယ်။</p> <p>​တောခွေးတွေ အိမ်ထဲ ဝင်မလာနိုင်တော့ဘူးဆိုတာ သေချာသွားတဲ့အခါ လှံရှည်ကို ကိုင်ထားတဲ့ ကွီစီက ရက်ဒ်အနားကို ချဉ်းကပ်သွားတယ်။</p> <p>​သူမက စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ "ရက်ဒ်၊ နင် တစ်နေရာရာကများ ထိခိုက်သွားသေးလား" လို့ မေးလိုက်တယ်။</p> <p>​ဖြူရော်နေတဲ့ ရက်ဒ်ရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။ "ငါ အဆင်ပြေပါတယ်၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ တောခွေးတွေ ဒီလောက်များတာ၊ ငါ သေပြီလို့တောင် ထင်နေခဲ့တာ"</p> <p>​ခဏတာတော့ သူ မျှော်လင့်ချက် ဖြတ်လိုက်မိတယ်။</p> <p>​ဆယ့်တစ်ကောင်ပါတဲ့ တောခွေးအုပ်ဆိုတာ အမဲလိုက်အဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့တောင်မှ ရင်မဆိုင်ရဲတဲ့ အန္တရာယ်မျိုးလေ။</p> <p>​ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ လင်းန်က သူ့ကို ကယ်ဖို့ အိမ်အပြင် ထွက်လာလိမ့်မယ်လို့ ရက်ဒ် မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။</p> <p>​ကွီစီက အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာရသွားတဲ့ လေသံနဲ့ ပြောတယ်။ "တကယ်ပဲ တောခွေးတွေ အများကြီးနော်။ ကံကောင်းလို့ အရှင်သခင် လင်းန် ရှိနေတာ၊ မဟုတ်ရင် ငါ နင့်ကို ဆွဲခေါ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p>​ရက်ဒ်က လင်းန်ကို ကြည့်ပြီး ကျေးဇူးတင်စွာနဲ့ "အရှင်သခင် လင်းန်၊ ကျွန်တော့်ကို ထပ်ပြီး ကယ်တင်ပေးခဲ့ပြန်ပြီ" လို့ ပြောတယ်။</p> <p>​အပြင်က အသံတွေကို သေချာ နားစွင့်နေတဲ့ လင်းန်က ရက်ဒ်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်တယ်။ "မင်း ငါ့ကို နွေဦးထွန်ယက်တာ ကူညီပေးရဦးမှာလေ။ မင်းကို အလွယ်တကူ အသေခံလို့ မရသေးဘူး"</p> <p>​ရက်ဒ်က လေးလေးနက်နက် ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ "နားလည်ပါပြီ အရှင်သခင် လင်းန်"</p> <p>​ဘေးနားက ကွီစီကတော့ အနည်းငယ် ဝမ်းသာနေတယ်။</p> <p>​အရှင်သခင် လင်းန်ကို ရက်ဒ် ခေါ်တဲ့ လေသံက အရင်ကထက် အများကြီး ပိုပြီး ရိုးသားသွားသလိုပဲမဟုတ်လား။</p> <p>​အိမ်အပြင်ဘက်မှာတော့ တောခွေးအူသံတွေ တစ်ခါတလေ ထွက်ပေါ်နေတယ်။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ မြေကြီးကို နင်းတဲ့ ခြေသံတွေက နည်းသွားပြီး တစ်ကောင်စ နှစ်ကောင်စ လှည့်ပတ်သွားလာနေတာလောက်ပဲ ရှိတော့တယ်။</p> <p>​ညဉ့်နက်လာတဲ့အခါ မြေရိုင်းပြင် တစ်ခုလုံးက တိတ်ဆိတ်မှုထဲကို နစ်မြုပ်သွားတယ်။</p> <p>​မြေပြင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေတဲ့ လင်းန်က မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး အိမ်ရဲ့ ကြက်ခြေခတ်ပုံစံ ပြတင်းပေါက်ကနေ အပြင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။</p> <p>​အပြင်ဘက်မှာ တောခွေးတွေရဲ့ အရိပ်အယောင်တောင် မတွေ့ရတော့ဘူး။</p> <p>​ပြတင်းပေါက်ကနေ ယုန်ရိုး တစ်ချောင်း ပစ်ချကြည့်ပေမဲ့ အပြင်ကနေ ဘာအသံမှ ထွက်မလာဘူး။</p> <p>​သစ်သားတံခါးကို ဟကြည့်လိုက်ပြီး တောခွေး အရိပ်အယောင် မတွေ့ရတာကြောင့် လင်းန်က ကျောက်လှံကို ကိုင်ပြီး အပြင်ထွက်လိုက်တယ်။</p> <p>​ကွီစီကလည်း လင်းန်ရဲ့ အနောက်ကနေ ကပ်ပါလာတယ်။</p> <p>​အိမ်နံရံကို မှီနေတဲ့ ရက်ဒ်က ဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း လင်းန်က သတိကြီးတဲ့ လူတစ်ယောက်မှန်း သိလိုက်တယ်။</p> <p>​ဒီကမ္ဘာမှာ ရန်သူကို အပြတ်အသတ် နှိမ်နင်းနိုင်တဲ့ အင်အား မရှိရင် သတိရှိမှုကသာ အောင်ပွဲနဲ့ ရှင်သန်မှုအတွက် သော့ချက်ပဲ။</p> <p>​ဒါက မုဆိုးဟောင်း တစ်ယောက်အနေနဲ့ သူ့ရဲ့ အတွေ့အကြုံပါပဲ။</p> <p>​လင်းန် လျှောက်သွားရင်း သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိကြီးကြီးနဲ့ အကဲခတ်နေတယ်။</p> <p>​အန္တရာယ် မရှိဘူးလို့ သေချာသွားတဲ့အခါ လင်းန်နဲ့ ကွီစီတို့ အနီးနားက တောခွေး အသေကောင်ဆီ ရောက်သွားကြတယ်။</p> <p>​လင်းန်ရဲ့ ဂေါ်ပြားနဲ့ အရိုက်ခံလိုက်ရတဲ့ တောခွေးက ကြည့်ရဆိုးနေတယ်။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ အရေခွံခွာပြီး သန့်စင်လိုက်တဲ့အခါ တောခွေးသား ပေါင်ရှစ်ဆယ် ကိုးဆယ်လောက်တော့ အကောင်းပကတိ ရလာတယ်။</p> <p>​ရက်ဒ်က ဦးချိုလေးနဲ့ ပစ်ခဲ့တဲ့ တောခွေးနဲ့ဆိုရင် သူတို့ သုံးယောက် ဆယ်ရက် ဒါမှမဟုတ် လဝက်လောက် စားဖို့ လုံလောက်သွားပြီ။</p> <p>​လင်းန်နဲ့ ကွီစီတို့ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး စကားပြောစရာမလိုဘဲ နားလည်သွားကာ တောခွေးကို မြစ်ကမ်းစပ်ဆီ ဆွဲယူသွားကြတယ်။</p> <p>​ကွီစီက မြစ်ကမ်းဘေးမှာ ထိုင်ချပြီး တောခွေးကို သန့်စင်တယ်။</p> <p>​လင်းန်ကတော့ လှံရှည်ကို ကိုင်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို စောင့်ကြည့်ပေးနေတယ်။</p> <p>​ညဉ့်နက်ချိန်မို့ သေးငယ်တဲ့ သတ္တဝါလေးတွေ အော်မြည်နေတဲ့ မြက်ခင်းပြင်မှာ အအေးဓာတ်လေး ရှိနေပြီး ညလေညင်း တိုက်ခတ်လာတဲ့အခါ မြင့်မားတဲ့ မြက်ပင်တွေ ယိမ်းနွဲ့သွားကြတယ်။</p> <p>​မြေရိုင်းပြင်ကို ဖြတ်လျှောက်လာရင်း မြစ်ကမ်းဘေး ရှေ့ မီတာ နှစ်ဆယ်လောက် အကွာမှာ လင်းန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ ရုတ်တရက် တောက်ပသွားတယ်။</p> <p>​သေးသွယ်တဲ့ သစ်ကိုင်းတွေရှိတဲ့ သစ်ပင်တစ်ပင် အဲဒီမှာ မတ်တတ်ရပ်နေတယ်။</p> <p>​[ရေမိုးမခပင်] - သစ်ကိုင်းများကို ရက်လုပ်ခြင်း၊ ခိုလှုံရာများ တည်ဆောက်ခြင်း၊ လက်မှုပစ္စည်းများ ပြုလုပ်ခြင်းနှင့် အခြား ကိစ္စများအတွက် အသုံးပြုနိုင်သည်။</p> <p>​အန္တရာယ် မရှိဘူးဆိုတာ သေချာအောင် ကွီစီ့ကို နောက်လှည့်ကြည့်ပြီးနောက် လင်းန်က မိုးမခပင်ဆီ လျှောက်သွားတယ်။</p> <p>​မီးခတ်ကျောက်ဓားကို ထုတ်ယူပြီး လင်းန်က မိုးမခကိုင်းတွေကို စတင် ခုတ်ယူတော့တယ်။</p> <p>​[စုဆောင်းခြင်း အတွေ့အကြုံ တစ်မှတ် တိုးလာပါသည်]</p> <p>​မိုးမခကိုင်း တစ်စည်း ခုတ်ပြီးတဲ့နောက် သူက မြစ်ဘေးက ကွီစီ့ဆီ ပြန်လာခဲ့တယ်။</p> <p>​ကွီစီ နားမလည်နိုင်စွာ ကြည့်နေတဲ့ကြားကပဲ လင်းန်က မိုးမခကိုင်းတွေကို သစ်ကိုင်း တစ်ကိုင်းနဲ့ ချည်နှောင်ပြီး မြစ်ထဲ စိမ်ထားလိုက်တယ်။</p> <p>​ကွီစီက စူးစမ်းချင်စိတ်နဲ့ "အရှင်သခင် လင်းန်၊ ဘာလုပ်နေတာလဲဟင်" လို့ မေးလိုက်တယ်။</p> <p>​လင်းန်က "ရက်လုပ်ဖို့လေ" လို့ ပြန်ဖြေတယ်။</p> <p>​ရေမိုးမခကိုင်းတွေက ပျော့ပြောင်းမှု အရမ်းကောင်းပြီး ရေစိမ်ပြီးသွားရင် ပိုပျော့သွားလို့ ခြင်းတောင်းတွေ၊ သေတ္တာတွေနဲ့ ငါးဖမ်းမြုံးတွေ ရက်လုပ်ဖို့ အကောင်းဆုံးပဲ။</p> <p>​ရက်ဒ်က အသားအတွက် သားရဲတိရစ္ဆာန် တချို့ကို အမဲလိုက်ဖို့ လုံလောက်အောင် သက်သာလာခဲ့ပြီ။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ အမဲလိုက်တာက အခြေခံအားဖြင့် မသေချာဘူးလေ။</p> <p>​သူတို့ ကိုယ်ပိုင် အစားအစာ မထုတ်လုပ်နိုင်သေးခင် အထိတော့ အာဟာရဖြစ်စေမယ့် အရင်းအမြစ်တွေ ပိုလိုအပ်နေသေးတယ်။</p> <p>​ကွီစီရဲ့ မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားတယ်။ "အရှင်သခင် လင်းန်၊ ငါးဖမ်းမြုံး ရက်နည်းကိုလည်း သိတယ်ပေါ့။ ဒီမြစ်ကမ်းစပ်မှာ ငါးတွေ အများကြီး ရှိတာ ကျွန်မ မကြာခဏ တွေ့တယ်"</p> <p>​ဒီအနီးအနားမှာ ငါးတွေ ပေါများနေတာက သဘာဝကျကျပဲ လင်းန်တို့ ဒီမှာ အသားတွေ သန့်စင်နေကြလို့လေ။</p> <p>​သားရဲတိရစ္ဆာန် အသား စားကြွင်းစားကျန်တွေ ဒီမှာ စုပုံနေတာကိုး။</p> <p>​လင်းန်က ခေါင်းယမ်းလိုက်တယ်။ "မသိသေးပါဘူး"</p> <p>​ကွီစီခမျာ ဘာပြောရမှန်းမသိဘဲ ကြက်သေသေသွားတယ်။</p> <p>​တောခွေး အသေကောင်ကို သန့်စင်ပြီးနောက် လင်းန်နဲ့ ကွီစီတို့ အိမ်ဆီ ပြန်လာကြတယ်။</p> <p>​ရေစိုနေတဲ့ ဝတ်ရုံကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ရေမိုးမခကိုင်းတွေကို သယ်လာတဲ့ လင်းန်ကို ကြည့်ပြီး ရက်ဒ်က စူးစမ်းချင်စိတ်နဲ့ "အရှင်သခင် လင်းန်၊ ဘာတွေ လုပ်ဖို့ စီစဉ်နေတာလဲ" လို့ မေးလိုက်တယ်။</p> <p>​တကယ်ကိုပဲ ဒီမောင်နှမ နှစ်ယောက်က အရမ်းကို ဆင်တူတဲ့ မေးခွန်းတွေ မေးကြတာပဲ။</p> <p>​ကွီစီက ညစာပြင်နေရင်း ဝင်ဖြေလိုက်တယ်။</p> <p>​"အရှင်သခင် လင်းန်က ရက်လုပ်ဖို့ စီစဉ်နေတာတဲ့၊ ဒါပေမဲ့ အရှင်သခင် လင်းန်က ရက်လုပ်နည်းကို မသိဘူးလေ"</p> <p>​</p> <p> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၁၇ ) ပြီးဆုံး.</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save