Book List

<h2 style="text-align: center;">​အပိုင်း ( ၁၈ )</h2> <h2 style="text-align: center;"> ရုပ်လုံးကြွ မြေပုံ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ကွီစီက မီးဖိုဘေးမှာ ထိုင်ပြီး ညစာ ချက်နေတယ်။</p> <p>​ဒဏ်ရာတွေ မကျက်သေးတဲ့ ရက်ဒ်က တောခွေးတွေ လိုက်လို့ ပြန်ပွင့်သွားတဲ့ ဒဏ်ရာတွေနဲ့ ထောင့်နားမှာ မှီပြီး နားနေတယ်။</p> <p>​သူ့အကြည့်တွေက လင်းန်ဆီမှာ ရောက်နေတယ်။</p> <p>​လင်းန်က ရေမိုးမခကိုင်း အနည်းငယ်ကို ကိုင်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လိမ်ကျစ်နေတာကို သူ စောင့်ကြည့်နေတယ်။</p> <p>​ကွီစီ ပြောတာ မှန်တယ်ဆိုတာကို ရက်ဒ် နားလည်သွားတယ်။</p> <p>​လင်းန်က တကယ်ပဲ ရက်လုပ်နည်းကို မသိတာကိုး။</p> <p>​တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ရက်ဒ်ရဲ့ မျက်နှာက မယုံကြည်နိုင်တဲ့ အမူအရာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတယ်။</p> <p>​လင်းန်ရဲ့ အချိုးမကျတဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက ချောမွေ့လာတယ်။</p> <p>​ပိုတုတ်တဲ့ မိုးမခကိုင်း အနည်းငယ်ကို လင်းန်က ကြက်ခြေခတ်ပြီး စက်ဝိုင်းပုံစံ လုပ်လိုက်ရာ ခြင်းတောင်းရဲ့ အောက်ခြေပုံစံ ပေါ်လာတယ်။</p> <p>​အဲဒီနောက် လင်းန်က ပိုသေးတဲ့ သစ်ကိုင်းတွေကို ယူပြီး အောက်ခြေမှာ ကြက်ခြေခတ် ရက်လုပ်တော့တယ်။ သူ့ရဲ့ ရက်လုပ်တဲ့ နည်းလမ်းနဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုက ရက်ဒ်ကို အံ့သြသွားစေတယ်။</p> <p>​ရှုပ်ထွေးပြီး သေသပ်လွန်းနေတယ်။</p> <p>​အောက်ခြေကို ရက်လုပ်ပြီးသွားတော့ လင်းန်က ဘေးဘောင်တွေကို စတင် ရက်လုပ်တယ်။</p> <p>​အောက်ခြေကနေ စတင်ပြီး ခြင်းတောင်းရဲ့ ဘေးဘောင်တွေဆီကို ကြက်ခြေခတ် ဆက်ရက်လုပ်သွားတယ်။</p> <p>​ခြင်းတောင်းရဲ့ ဘေးဘောင်တွေက အပြင်ကို ကားမထွက်ဘဲ အတွင်းဘက်ကို စောင်းပြီး ကျဉ်းဝင်သွားတာကို ရက်ဒ် သတိထားမိလိုက်တယ်။</p> <p>​လင်းန်က ခြင်းတောင်းကို ပတ်ပြီး ဆက်ရက်နေရာ ပိုပိုရှည်လာပြီး အဝင်ဝကတော့ ကျဉ်းမြောင်းသွားတယ်။</p> <p>​လင်းန်က သစ်ကိုင်းတွေ သုံးပြီး ကတော့ပုံစံ အဝင်ဝတစ်ခု ဖန်တီးကာ တင်းကျပ်အောင် ချည်နှောင်လိုက်တဲ့အခါ ရက်ဒ် နောက်ဆုံးတော့ နားလည်သွားတယ်။</p> <p>​အဲဒါက ခြင်းတောင်း မဟုတ်ဘူး၊ ငါးဖမ်းမြုံးပဲ။</p> <p>​လင်းန်က တကယ်ပဲ မိုးမခကိုင်းတွေကို သုံးပြီး ငါးဖမ်းမြုံးတစ်ခု လုပ်လိုက်တာကိုး။</p> <p>​ဒါက တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ။</p> <p>​လင်းန်က ငါးဖမ်းမြုံးကို လက်နဲ့ ဖိကြည့်ရာ တော်တော်လေး ပျော့ပျောင်းပြီး ခံနိုင်ရည်ရှိတယ်။</p> <p>​[ထုတ်လုပ်ခြင်း အတွေ့အကြုံ တစ်မှတ် တိုးလာပါသည်]</p> <p>​[ထုတ်လုပ်ခြင်း အတွေ့အကြုံ တစ်မှတ် တိုးလာပါသည်]</p> <p>​...</p> <p>​ညစာချက်လို့ ပြီးခါစ ကွီစီက လင်းန်ရဲ့ လက်ထဲက သေသပ်လှတဲ့ ငါးဖမ်းမြုံးကို မြင်တော့ အံ့သြတကြီးနဲ့ "အရှင်သခင် လင်းန်၊ တကယ်ပဲ ငါးဖမ်းမြုံးတစ်ခု လုပ်လိုက်တာလား" လို့ မေးလိုက်တယ်။</p> <p>​လင်းန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး "ညစာစားပြီးရင် ဒါကို မြစ်ထဲသွားချမယ်။ ကံကောင်းရင်တော့ မနက်ဖြန် ငါးစားရမှာပဲ" လို့ ပြန်ဖြေတယ်။</p> <p>​ကွီစီရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ မျှော်လင့်ချက်တွေ ပြည့်နှက်သွားတယ်။ သူမက ဒီမြစ်ထဲက ငါးတွေကို စားချင်နေတာ ကြာပြီလေ။</p> <p>​သူတို့ သုံးယောက် ညစာစားပြီးသွားတော့ လင်းန်က နောက်ထပ် ငါးဖမ်းမြုံးတစ်ခု လုပ်ပြီး မီးခတ်ကျောက် ဂေါ်ပြားကို ဆက်လက် ပြုပြင်နေတယ်။</p> <p>​ရက်ဒ်က မီးခတ်ကျောက်မြားတွေ လုပ်နေတယ်။ သူ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက ထစ်အနေပြီး မီးခတ်ကျောက် ဓားသွားကို မြားဖျားအဖြစ် အရင်က တစ်ခါမှ မသုံးဖူးဘူးဆိုတာ ထင်ရှားတယ်။</p> <p>​ကွီစီက ထင်းရှူးကိုင်း တချို့ကို သုံးပြီး ကျန်နေတဲ့ တောခွေးသားတွေကို ဆန့်ထုတ်ကာ သစ်သားအိမ် ခေါင်မိုးကနေ ဆွဲချိတ်လိုက်တယ်။</p> <p>​တောခွေးရဲ့ ခေါင်းကို ဖြတ်၊ အရေခွံခွာပြီး ကလီစာတွေကို ဖယ်ထုတ်လိုက်ပေမဲ့ တောခွေးသား ပေါင်တစ်ရာကျော် ကျန်နေသေးတယ်။</p> <p>​တောခွေးသား ကြာရှည်ခံအောင် မီးခိုးမှိုင်းတိုက်ဖို့ လိုအပ်ပြီး အဲဒီလိုလုပ်တာက သွေးနံ့ကို ဖုံးကွယ်ပေးနိုင်သလို ထင်းရှူးနံ့လေးပါ ရစေနိုင်တယ်။</p> <p>​သူတို့ သုံးယောက်က ကိုယ်လုပ်နိုင်တာ ကိုယ်လုပ်ရင်း တစ်ခါတလေ စကားတစ်ခွန်းစ နှစ်ခွန်းစ ပြောဖြစ်ကြတယ်။ ညကောင်းကင်အောက်မှာ ရိုးရှင်းပြီး အေးချမ်းတဲ့ ခံစားချက်လေး လွှမ်းခြုံနေတယ်။</p> <p>​ညကောင်းကင်အောက်မှာ။</p> <p>​လင်းန်က ညာဘက်လက်မှာ ကျောက်လှံကို ကိုင်ပြီး ဘယ်ဘက်လက်က ငါးဖမ်းမြုံး နှစ်ခုကို ဆွဲကာ မြစ်ကမ်းစပ်ဆီ လျှောက်သွားတယ်။</p> <p>​ငါးဖမ်းမြုံးကို မြစ်ရေ မျောမသွားအောင် နွယ်ပင်ရဲ့ တစ်ဖက်ကို ငါးဖမ်းမြုံးမှာ ချည်ပြီး ကျန်တစ်ဖက်ကို သေနေတဲ့ သစ်ငုတ်တိုမှာ ချည်နှောင်လိုက်တယ်။</p> <p>​လင်းန်က ကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီးနောက် သစ်သားအိမ်ဆီကို ကျေနပ်စွာ ပြန်လာခဲ့တယ်။</p> <p>​မြက်ခြောက်ပုံပေါ်မှာ လှဲလျောင်းရင်း လင်းန်က [ကောင်းကင်ဘုံ လက်နက်များ] ကို ဖွင့်လိုက်ရာ သူ့ရှေ့မှာ မက်ဆေ့ချ်တစ်ခု ပေါ်လာတယ်။</p> <p>​[သင်၏ ထုတ်လုပ်ခြင်း အဆင့် ၁ သို့ တိုးလာပါသည်၊ ရုပ်လုံးကြွ မြေပုံကို ဖွင့်လိုက်ပါပြီ]</p> <p>​[ဆုလာဘ် ရရှိပါသည် - မှတ်ဉာဏ် ပုလဲလုံး ×၁]</p> <p>​သူ့ရှေ့က မက်ဆေ့ချ်ကို ကြည့်ပြီး လင်းန် မျက်ခုံးပင့်လိုက်တယ်။</p> <p>​တကယ်ကို လုံလုံလောက်လောက် ကြိုးစားသရွေ့ ဆုလာဘ်တွေ ရနိုင်တာပဲ။</p> <p>​စိတ်ကူးတစ်ချက်နဲ့ လင်းန်က ရုပ်လုံးကြွ မြေပုံကို ဖွင့်လိုက်ရာ သုံးဖက်မြင် ပုံရိပ်ယောင် မြေပုံတစ်ခု သူ့မျက်စိရှေ့မှာ ပေါ်လာတယ်။</p> <p>​သူ ရောက်ဖူးတဲ့ နေရာတွေ၊ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်နဲ့ ရှုခင်းတွေ၊ မြစ်တွေနဲ့ သစ်တောတွေ အားလုံးက ရုပ်လုံးကြွ မြေပုံပေါ်မှာ ပေါ်လွင်နေတယ်။</p> <p>​လမ်းပျောက်မှာကို ပူစရာ မလိုတော့ဘူး။</p> <p>​ကံမကောင်းတာက ရုပ်လုံးကြွ မြေပုံမှာ အရင်းအမြစ် နေရာတွေကို မှတ်သားမထားတာကြောင့် လင်းန် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားတယ်။</p> <p>​[မှတ်ဉာဏ် ပုလဲလုံး] - ကျွမ်းကျင်မှု ဗဟုသုတတွေကို သိမ်းဆည်းထားနိုင်ပြီး တခြားသူတွေကို လက်ဆင့်ကမ်းပေးနိုင်သည်။</p> <p>​တခြားသူတွေဆီ မှတ်ဉာဏ် လွှဲပြောင်းပေးလို့ ရတာပဲ။</p> <p>​လင်းန် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားတယ်။</p> <p>​သူ့ခေါင်းထဲမှာ ဗဟုသုတတွေ အများကြီး ရှိပေမဲ့ ဝိုးတဝါးပဲ မှတ်မိသေးတာ။</p> <p>​ဒီပြန့်ကျဲနေတဲ့ ဗဟုသုတ အပိုင်းအစတွေ အားလုံးကို ပေါင်းစပ်ဖို့ သူ ကြိုးစားအားထုတ်ဖို့ လိုအပ်နေတုန်းပဲ။</p> <p>​လင်းန်က ဗဟုသုတတွေကို ထုတ်ယူနိုင်တယ် ဆိုရင်တောင်မှ လူတစ်ယောက်အနေနဲ့ သူ့ရဲ့ ခွန်အားက အကန့်အသတ် ရှိတယ်။</p> <p>​လင်းန်က သူ့အချိန်တွေ အားလုံးကို တခြားသူတွေကို ဗဟုသုတ သင်ပေးဖို့ သုံးနေလို့ မဖြစ်ဘူးလေ။</p> <p>​မှတ်ဉာဏ် ပုလဲလုံးက ဒီလိုအပ်ချက်ကို အကောင်းဆုံး ဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်တယ်။</p> <p>​အသေးစား အတိုင်းအတာနဲ့ ပြောရရင် နောက်ပိုင်းမှာ စိုက်ပျိုးနည်းစနစ်တွေ တိုးတက်ဖို့နဲ့ အထွက်နှုန်း တိုးစေမယ့် ဗဟုသုတတွေကို မှတ်ဉာဏ် ပုလဲလုံးထဲ သိမ်းဆည်းပြီး တခြားသူတွေကို စီမံခန့်ခွဲ လုပ်ကိုင်ခိုင်းလို့ ရတယ်။</p> <p>​ပိုကြီးတဲ့ အတိုင်းအတာနဲ့ ဆိုရင် ဗဟုသုတ အမွေအနှစ် ရရှိသွားတဲ့ သူတွေက တခြားသူတွေကို ဘယ်လို စိုက်ပျိုးရမယ်၊ အထွက်နှုန်း ဘယ်လို တိုးအောင် လုပ်ရမယ်ဆိုတာကို သင်ပေးနိုင်တယ်...</p> <p>​အဲဒီ လူကြီးတွေက အင်ပါယာ ဒါမှမဟုတ် ဘုရားကျောင်းရဲ့ ပုံသေ တွေးခေါ်မှုတွေကြောင့် လွှမ်းမိုးခံထားရရင်တောင်မှ ကိစ္စမရှိဘူး။</p> <p>​အဆိုးဆုံး အခြေအနေမှာ သူက ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ် ကလေးတွေကို စတင် သင်ကြားပေးလို့ ရတာပဲ။</p> <p>​မှတ်ဉာဏ် ပုလဲလုံး ရှိလာတာကြောင့် လင်းန်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အနာဂတ် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးအတွက် ပုံကြမ်းတစ်ခုကို စတင် ရေးဆွဲနေပြီ။</p> <p>​...</p> <p>​နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်း။</p> <p>​မိုးမလင်းခင်မှာပဲ သစ်သားအိမ်ထဲကနေ လှုပ်ရှားသံတွေ ကြားလိုက်ရတယ်။</p> <p>​မှောင်မည်းနေတဲ့ သစ်သားအိမ်လေးက အဝါရောင် မီးတောက်သဲ့သဲ့လေးကြောင့် လင်းထိန်သွားတယ်။</p> <p>​သစ်သားအိမ်ထဲ စိမ့်ဝင်နေတဲ့ အအေးဓာတ်က တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။</p> <p>​လင်းန် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်တော့ မီးဖိုနားက ကွီစီရဲ့ ကျောပြင်ကို မြင်လိုက်ရတယ်။</p> <p>​စောစောနိုးနေတဲ့ ကွီစီက နံနက်စာ ချက်နေပြီလေ။</p> <p>​လင်းန် ထိုင်လိုက်တဲ့အခါ ကွီစီက ရိုရိုသေသေနဲ့ "အရှင်သခင် လင်းန်၊ နံနက်ခင်းပါရှင်။ နံနက်စာ ခဏနေ ရတော့မယ်နော်" လို့ နှုတ်ဆက်တယ်။</p> <p>​အိပ်မက်ထဲ ရောက်နေသေးတဲ့ ရက်ဒ်လည်း နိုးလာတယ်။</p> <p>​နံနက်စာ စားပြီးနောက် လင်းန်နဲ့ ကွီစီတို့က ကိရိယာတွေကို ယူပြီး အိမ်အပြင် ထွက်လာကြတယ်။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ မြက်ခင်းရှင်းမယ့်အစား သူတို့က ယုန်လှောင်အိမ်ကို အရင်ချထားပြီး မြစ်ကမ်းစပ်ဆီ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားကြတယ်။</p> <p>​ညဘက် မြေရိုင်းပြင်မှာ အသားစား တိရစ္ဆာန်တွေ အများကြီး ရှိတယ်။ ညဘက် လှောင်အိမ်ထဲ ယုန်မိနေရင်တောင် အချိန်မီ သွားမယူရင် လှောင်အိမ် ပျက်စီးသွားတာ ဒါမှမဟုတ် တခြား သားရဲတစ်ကောင်က ယုန်ကို ခိုးစားသွားတာမျိုး ဖြစ်နိုင်တယ်။ အဲဒီလို လှောင်အိမ်တစ်ခု အလဟဿ ဖြစ်သွားရင် အရမ်း နစ်နာတယ်လေ။</p> <p>​မနေ့က ငါးဖမ်းမြုံးတွေ ချထားခဲ့တဲ့ မြစ်ကမ်းစပ်ကို ရောက်တဲ့အခါ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ ငါးဖမ်းမြုံး နှစ်ခုလုံး ရှိနေတုန်းပဲ။</p> <p>​ကျောက်လှံကို အောက်ချလိုက်ပြီး လင်းန်က လက်နှစ်ဖက်နဲ့ နွယ်ပင်ကို ဆွဲကာ ငါးဖမ်းမြုံးတစ်ခုကို ရေပြင်ပေါ် ဖြည်းဖြည်းချင်း မြှောက်တင်လိုက်တယ်။</p> <p>​ရေပက်သံတွေ ထွက်ပေါ်လာတယ်။</p> <p>​ငါးဖမ်းမြုံး ရေထဲကနေ ထွက်လာတာနဲ့ အထဲကနေ ရေပုတ်သံတွေ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာတယ်။</p> <p>​ကွီစီက ဝမ်းသာအားရနဲ့ "အရှင်သခင် လင်းန်၊ ငါးတွေ မိတယ်" လို့ အော်ပြောတယ်။</p> <p>​လင်းန်က ညာဘက်လက်နဲ့ ငါးဖမ်းမြုံးရဲ့ အဝင်ဝကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး အားနည်းနည်းစိုက်ကာ အပေါ်ကို ဆွဲတင်လိုက်တယ်။</p> <p>​ဆူဖြိုးတဲ့ ကျောပြာဝမ်းဖြူ ငါးနှစ်ကောင်က ငါးဖမ်းမြုံးထဲမှာ လူးလွန့်ပြီး ခုန်ပေါက်နေကြတယ်။</p> <p>​သူတို့ရဲ့ အရွယ်အစားကြောင့် ခုန်လိုက်တိုင်း ငါးဖမ်းမြုံးက တုန်ခါသွားတယ်။</p> <p>​[ဘေ့စ်ငါး] - အသားက နူးညံ့ချောမွေ့ပြီး အရည်အသွေးမြင့် ပရိုတင်းနဲ့ သတ္တုဓာတ်များ စသည်တို့ ကြွယ်ဝသည်။</p> <p>​ကွီစီက ခါးကိုင်းပြီး သေချာ ကြည့်လိုက်ကာ "အရှင်သခင် လင်းန်၊ ဘေ့စ်ငါး နှစ်ကောင်ပဲ၊ ပေါင်းစားရင် အရမ်း အရသာရှိတာ" လို့ ပြောတယ်။</p> <p>​လင်းန်က အသံတစ်ချက်ပြုလိုက်ပြီး နွယ်ပင်ကို ယူကာ ဘေ့စ်ငါး နှစ်ကောင်ကို သီလိုက်တယ်။</p> <p>​ကွီစီက အလိုက်တသိနဲ့ လှမ်းယူလိုက်တယ်။</p> <p>​ဒုတိယ ငါးဖမ်းမြုံးကိုလည်း လင်းန် ဆွဲတင်လိုက်တယ်။</p> <p>​ရေထဲက ထွက်လာတာနဲ့ လင်းန်နဲ့ ကွီစီတို့က ငါးဖမ်းမြုံးထဲမှာ တွားသွားနေတဲ့ ရေမြွေတစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရတယ်။</p> <p>​ကွီစီရဲ့ မျက်နှာက တင်းမာသွားပြီး နောက်ကို ခြေနှစ်လှမ်း အလိုလို ဆုတ်လိုက်မိတယ်။</p> <p>​လင်းန်လိုပဲ သူမကလည်း မြွေတွေကို သဘာဝအရ ကြောက်ရွံ့စက်ဆုပ်တယ်ဆိုတာ ထင်ရှားတယ်။</p> <p>​လင်းန်က ရေမြွေကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ကလီစာ အပိုင်းအစ တချို့ကို အထဲ ထည့်ကာ ငါးဖမ်းမြုံးကို မြစ်ထဲ ပြန်ချထားလိုက်တယ်။</p> <p>​ကျယ်ပြောလှတဲ့ အာကေးဒီးယားမြစ်ကြီး ရှိနေတာက လင်းန်တို့အတွက် သဘာဝ အစားအစာ အရင်းအမြစ် တစ်ခု ဖြစ်နေတာပေါ့။</p> <p>​ဘေ့စ်ငါး နှစ်ကောင်ပေါင်းရင် ပေါင်ငါးပေါင် ခြောက်ပေါင်လောက် ရှိတာမို့ သူတို့ သုံးယောက် ဗိုက်ဝအောင် စားဖို့ လုံလောက်တယ်။</p> <p>​ကွီစီ ငါးတွေကို ယူပြီး ပြန်သွားတဲ့နောက် လင်းန်က မြေကွက်လပ်ဆီ သွားပြီး မြေထွန်ယက်တော့တယ်။</p> <p>​ကွီစီရဲ့ ပေါင်းသင်တဲ့ အမြန်နှုန်းက သူ့ထက် အများကြီး ပိုမြန်တယ်။</p> <p>​ကွီစီက နှစ်ရက်လောက် နားနေရင်တောင်မှ လင်းန်က သူမရဲ့ အရှိန်ကို မီဖို့ မလွယ်ဘူး။</p> <p>​ကွီစီက ဘေ့စ်ငါးတွေကို ယူပြီး ပြန်ရောက်တာနဲ့ ကျောက်ဓားကို ယူကာ သစ်သားအိမ်ထဲက ထွက်လာပြီး ပေါင်းပင်တွေကို ဆက်ရှင်းတော့တယ်။</p> <p>​မွန်းတည့်ချိန် ရောက်တော့။</p> <p>​ကွီစီက စောစောပြန်လာပြီး မနက်က ဖမ်းမိတဲ့ ဘေ့စ်ငါးတွေကို ပေါင်းတယ်။</p> <p>​သူတို့ သုံးယောက် နေ့လယ်စာကို မြိန်ရေယှက်ရေ စားသောက်ပြီးနောက် မြေထွန်ယက်တဲ့ အလုပ်ကို ဆက်လုပ်ကြတယ်။</p> <p>​ညနေစောင်းတော့ လင်းန်နဲ့ ကွီစီတို့ မြစ်ကမ်းစပ်ဆီ နောက်တစ်ခေါက် ပြန်လာကြပြန်တယ်။</p> <p>​ငါးဖမ်းမြုံးကို ရေထဲက ဆွဲတင်ဖို့ လင်းန်က နွယ်ပင်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်တယ်။ အဲဒီလို ဆွဲလိုက်ချိန်မှာပဲ သိသာထင်ရှားတဲ့ အလေးချိန် တစ်ခုက သူ့ကို ဆွဲချနေတာ ခံစားလိုက်ရတယ်။</p> <p>​အမြဲတမ်း မျှော်လင့်ချက် ကြီးမားနေတတ်တဲ့ ကွီစီက လင်းန်ရဲ့ မျက်နှာ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားတာကို သတိထားမိလိုက်တယ်။</p> <p>​သူမက စူးစမ်းချင်စိတ်နဲ့ "အရှင်သခင် လင်းန်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်" လို့ မေးလိုက်တယ်။</p> <p>​လင်းန်က မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်ပြီး "ငါးကြီး တစ်ကောင် မိနေတဲ့ ပုံပဲ" လို့ ဖြေလိုက်တယ်။</p> <p>​</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၁၈ ) ပြီးဆုံး.</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save