Book List

<h2 style="text-align: center;">​အပိုင်း ( ၁၉ )</h2> <h2 style="text-align: center;"> ပထမဆုံးအကြိမ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​သူ့လက်ထဲက အလေးချိန်က မနက်က ဖမ်းမိတဲ့ ဘေ့စ်ငါး နှစ်ကောင်ထက် သိသိသာသာကို ပိုလေးနေတယ်။</p> <p>​လင်းန်က လက်မောင်းကို အားပြုပြီး ငါးဖမ်းမြုံးကို ရေထဲကနေ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆွဲတင်လိုက်တယ်။</p> <p>​ငါးဖမ်းမြုံး ရေပေါ်ပေါ်လာတာနဲ့ ရေပက်သံတွေ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာတယ်။</p> <p>​ကွီစီက အမြန်လှမ်းကူပြီး ငါးဖမ်းမြုံးရဲ့ အစွန်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်ရာ လက်ထဲမှာ အလေးချိန်ကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရတယ်။</p> <p>​သူမက အကျင့်ပါနေတဲ့အတိုင်း ငါးဖမ်းမြုံးရဲ့ အဟွာတွေကနေ ချောင်းကြည့်လိုက်တယ်။</p> <p>​အဟွာတွေကြားကနေ ငါးဖမ်းမြုံးထဲမှာ လူးလွန့်နေတဲ့ ရှည်လျားသွယ်လျတဲ့ ပုံရိပ်တစ်ခုကို ဝိုးတဝါး မြင်လိုက်ရတယ်။</p> <p>​နေ့လယ်က အတွေ့အကြုံကြောင့် ကွီစီက အလိုလို နောက်ကို ခြေဆုတ်လိုက်မိတယ်။</p> <p>​[ငါးရှဉ့်] - အသားက နူးညံ့ပြီး အရည်ရွှမ်းသည်၊ ပရိုတင်းနဲ့ အာဟာရဓာတ်များ စသည်တို့ ကြွယ်ဝသည်။</p> <p>​လင်းန်က "စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး၊ ငါးပါ" လို့ ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​ငါးဖမ်းမြုံး တံခါးကို ဖွင့်ပြီး လင်းန်က ငါးရှဉ့်ကို လောင်းချလိုက်တယ်။</p> <p>​သွယ်လျတဲ့ ငါးရှဉ့်က ရေတိမ်ပိုင်းမှာ လူးလွန့်ပြီး ခုန်ပေါက်နေတယ်။ ကွီစီ မျက်ခုံးပင့်သွားပြီး "ဒီလောက်ကြီးတဲ့ ငါးရှဉ့်ကြီးပါလား၊ ဒီလောက်ကြီးတာ တွေ့ဖူးတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ" လို့ ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​လင်းန်က မီးခတ်ကျောက်ဓားကို ထုတ်ပြီး ငါးရှဉ့်ရဲ့ ခေါင်းကို ထိုးစိုက်လိုက်ရာ ငါးရှဉ့်က တဖြည်းဖြည်း အသက်ငွေ့ကင်းစင်သွားတယ်။</p> <p>​နွယ်ပင်နဲ့ ငါးရှဉ့်ကို သီလိုက်ရင်း လင်းန်က အလေးချိန်ကို ခန့်မှန်းကြည့်ရာ အနည်းဆုံး ဆယ့်တစ်ပေါင် ဆယ့်နှစ်ပေါင်လောက်တော့ ရှိမယ်။</p> <p>​ငါးရှဉ့်ကို ကွီစီ့ဆီ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး လင်းန်က ဒုတိယ ငါးဖမ်းမြုံးဆီ သွားလိုက်တယ်။ အဲဒီအထဲမှာလည်း သုံးလေးပေါင်လောက်စီ ရှိတဲ့ ဆယ်လ်မွန်ငါး နှစ်ကောင် မိနေတယ်။</p> <p>​မနက်က ဘေ့စ်ငါး နှစ်ကောင်နဲ့ ပေါင်းလိုက်ရင် အာကေးဒီးယားမြစ်ထဲမှာ သူတို့ တစ်နေ့တည်းနဲ့တင် ငါး ပေါင်နှစ်ဆယ်ကျော် ဖမ်းမိခဲ့တာပဲ။</p> <p>​အာကေးဒီးယားမြစ်ထဲက ငါးသယံဇာတတွေက လင်းန် ထင်ထားတာထက် အများကြီး ပိုပြီး ပေါကြွယ်ဝနေတယ်။</p> <p>​ခွဲစိတ် သန့်စင်ပြီးတဲ့နောက် ငါးကြီး သုံးကောင်ကို သယ်ရတာ ကွီစီ့အတွက် နည်းနည်း အားစိုက်ရပုံပေါ်တယ်။</p> <p>​ကွီစီက "အရှင်သခင် လင်းန်၊ ငါးတွေ ဒီလောက် အများကြီး ဖမ်းမိထားတာရယ်၊ ဟို တောခွေးသားတွေ အများကြီးရယ်ဆိုတော့... ကျွန်မတို့ အကုန် စားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး" လို့ ပြောတယ်။</p> <p>​ငါးဖမ်းမြုံးကို ရေထဲ ပြန်ချထားရင်း လင်းန်က "အကုန် မစားနိုင်ရင် မီးဖိုပေါ်မှာ ဆွဲချိတ်ပြီး မီးခိုးမှိုင်းတိုက်ထားလိုက်၊ အဲဒီလိုဆို ပိုပြီး အထားခံတယ်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​ကွီစီ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။</p> <p>​သစ်သားအိမ်ဆီ ပြန်လျှောက်သွားတဲ့ ကွီစီ့ကို ကြည့်ပြီးနောက် လင်းန်က လှည့်ကာ အဝေးက မြက်ရိုင်းပြင်ဆီကို ဦးတည်သွားတယ်။</p> <p>​အဲဒီမှာ ယုန်လှောင်အိမ် နှစ်ခု ချထားတုန်းပဲ။</p> <p>​ပထမ ယုန်လှောင်အိမ်က ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေလို့ သူ တိုက်ရိုက်ပဲ ကောက်ယူလိုက်တယ်။</p> <p>​ဒုတိယ ယုန်လှောင်အိမ်နား လင်းန် ချဉ်းကပ်သွားချိန်မှာပဲ တစ်ခုခုကို ကိုက်ဝါးနေတဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။</p> <p>​ယုန်လှောင်အိမ်ထဲမှာ တောယုန်တစ်ကောင်က သစ်တုံးကို ကိုက်ဖြတ်နေတယ်။</p> <p>​သူ ခြေလှမ်းတွေကို ခပ်မြန်မြန် လျှောက်သွားပြီး ယုန်လှောင်အိမ်ဘေးမှာ ထိုင်ချလိုက်ကာ တံခါးကို ဖွင့်ပြီး ယုန်ရဲ့ နားရွက်တွေကို ဆွဲကိုင်လိုက်တယ်။</p> <p>​ယုန်က အရူးအမူး ရုန်းကန်ပြီး လင်းန်ရဲ့ လက်မောင်းကို ကန်ကျောက်နေပေမဲ့ သူ့ရဲ့ လက်က သံညှပ်ကြီးလို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားတယ်။</p> <p>​ဘာမှ တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ လင်းန်က မီးခတ်ကျောက်ဓားကို ထုတ်ယူပြီး အဆုံးသတ်ပေးလိုက်တယ်။</p> <p>​တောယုန်တွေက မျိုးပွားမြန်ပြီး တစ်နှစ်ကို အကြိမ်ရေများစွာ ပေါက်ဖွားနိုင်ကာ တစ်ကြိမ်ကို အကောင်ပေါက် အများကြီး မွေးနိုင်တာကြောင့် အသားအတွက် ကောင်းမွန်တဲ့ အရင်းအမြစ် တစ်ခု ဖြစ်တယ်။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ လက်ရှိ အခြေအနေအရ တောယုန်တွေ မွေးမြူဖို့ ဆိုတဲ့ စိတ်ကူးကိုတော့ လောလောဆယ် ဘေးဖယ်ထားရမယ်။</p> <p>​ယုန်ကို ယုန်လှောင်အိမ်ထဲ ပစ်ထည့်လိုက်ပြီး လင်းန်က အိမ်ဆီကို ပြန်သယ်လာခဲ့တယ်။</p> <p>​အိမ်ကို မရောက်ခင်မှာပဲ အထဲကနေ အသံတစ်ခု ထွက်လာတယ်။</p> <p>​"ကွီစီ၊ အရှင်သခင် လင်းန်က နင့်အနား မြစ်ကမ်းစပ်မှာ ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူးလား၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နင် တစ်ယောက်တည်း ပြန်ရောက်လာတာလဲ"</p> <p>​"အရှင်သခင် လင်းန်က ယုန်လှောင်အိမ်တွေ သွားစစ်နေလို့၊ မကြာခင် ပြန်လာတော့မှာပါ"</p> <p>​"သြော်... ငါ သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်"</p> <p>​"ရက်ဒ်၊ မလှုပ်နဲ့လေ၊ နင့်ဒဏ်ရာတွေ ပြန်ပွင့်သွားဦးမယ်"</p> <p>​"ငါ တံခါးဝကနေ လှမ်းကြည့်ရုံလေးပါ"</p> <p>​"ဟေ့... နင် လှဲနေတာပဲ ကောင်းမယ်၊ ငါ သွားကြည့်လိုက်မယ်။ ရက်ဒ် နင် မြန်မြန် သက်သာအောင် လုပ်မှရမယ်၊ အရှင်သခင် လင်းန်ကို နွေဦးထွန်ယက်တာ ကူညီပေးမယ်လို့ ငါတို့ ကတိပေးထားတယ်လေ"</p> <p>​ကွီစီက အိမ်တံခါးကို ဖွင့်လိုက်တာနဲ့ လင်းန် လျှောက်လာတာကို မြင်လိုက်ရပြီး သူမမျက်နှာမှာ အံ့သြသွားတဲ့ဟန်နဲ့ "အရှင်သခင် လင်းန် ပြန်ရောက်လာပြီလား" လို့ မေးတယ်။</p> <p>​လင်းန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "တောယုန် တစ်ကောင် မိလာတယ်၊ ညစာအတွက် မင်းပဲ စီစဉ်လိုက်တော့" လို့ ပြောတယ်။</p> <p>​ကွီစီက ကမန်းကတန်း လှမ်းယူလိုက်ပြီး "ဟုတ်ကဲ့ပါ အရှင်သခင် လင်းန်" လို့ ပြန်ဖြေတယ်။</p> <p>​မီးခတ်ကျောက် ဂေါ်ပြားကို ထောင့်မှာ ချထားခဲ့ပြီး လင်းန်က မီးဖိုဘေးမှာ ထိုင်လိုက်တယ်။</p> <p>​ရက်ဒ်က အရင်ဆုံး "အရှင်သခင် လင်းန်" လို့ နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။</p> <p>​လင်းန်က "နေရတာ ဘယ်လိုနေသေးလဲ၊ မင်း မြန်မြန် သက်သာမှ ဖြစ်မယ်။ ငါတစ်ယောက်တည်း မြေရိုင်းရှင်းရတာ အရမ်းနှေးလွန်းလို့" လို့ ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​ရက်အတော်ကြာသွားပြီ ဖြစ်ပေမဲ့ သူတို့ စတုရန်းပေ လေးရာလောက်ပဲ ရှင်းလင်းနိုင်သေးတယ်။</p> <p>​အနည်းဆုံး စတုရန်းပေ တစ်ထောင်လောက် မရှင်းလင်းနိုင်ဘူးဆိုရင် ဂျုံမျိုးစေ့တွေ အကုန်စိုက်ဖို့ နေရာ လုံလောက်မှာ မဟုတ်ဘူး။</p> <p>​နွေဦးထွန်ယက်ချိန်က အမြန် နီးကပ်လာနေပြီ။</p> <p>​မြေဆီလွှာကို မြေသြဇာကျွေးတာနဲ့ မြေဖုံးတဲ့ နောက်ဆက်တွဲ အလုပ်တွေကလည်း အချိန်ယူရဦးမှာလေ။</p> <p>​ရက်ဒ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်သခင် လင်းန်၊ ကျွန်တော် အများကြီး သက်သာနေပါပြီ။ ရက်အနည်းငယ်နေရင် အလုပ်လုပ်နိုင်လောက်ပါပြီ" လို့ ပြောတယ်။</p> <p>​လင်းန်က အသိအမှတ်ပြုတဲ့အနေနဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။</p> <p>​အိမ်လေးထဲမှာ အသားဟင်းနံ့တွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။</p> <p>​ချက်ပြုတ်ခြင်းမှာ ကျွမ်းကျင်တဲ့ ကွီစီက ဘေ့စ်ငါး တစ်ကောင်ကို ပေါင်းပြီး မီးဖိုဘေးမှာ တောခွေးသားနဲ့ ယုန်သား တချို့ကို ကင်ထားတယ်။</p> <p>​ကွီစီ ဘာဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်တွေ ထည့်ထားလဲ မသိပေမဲ့ ငါးက အရသာရှိပြီး နူးညံ့ကာ လင်းန်က ညှီနံ့ လုံးဝ မရဘူး။</p> <p>​ဗိုက်အပြည့် စားသောက်ပြီးတဲ့နောက် လင်းန်တို့ သုံးယောက်သား မီးဖိုဘေးမှာ ထိုင်ပြီး အနွေးဓာတ် ယူနေကြတယ်။</p> <p>​ကွီစီက မီးဖိုပေါ်မှာ ချိတ်ထားတဲ့ ငါးတွေကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်တယ်။</p> <p>​"အရှင်သခင် လင်းန်၊ အသားကို မီးခိုးမှိုင်းတိုက်တာက သက်တမ်း ပိုရှည်စေတယ်ဆိုပေမဲ့ ဆားမပါရင် ရက်အနည်းငယ်လောက်ပဲ အထားခံမှာနော်..."</p> <p>​လင်းန် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်တော့ သစ်ကိုင်းတွေနဲ့ ထောက်ထားတဲ့ အသားစိမ်းတုံးတွေက မီးခိုးငွေ့တွေကြောင့် ဆီပြန်ပြီး ဝါဝင်းနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။</p> <p>​ဆီစက်လေးတွေက အောက်က ပြာတွေထဲကို တစ်ပေါက်ပေါက် ကျနေတယ်။</p> <p>​လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကပဲ လင်းန် တစ်ယောက် ဗိုက်ဆာလွန်းလို့ နေ့တိုင်း အစားအစာ ရှာဖို့ စိတ်ပူနေခဲ့ရတာ။</p> <p>​အခုတော့ အိမ်လေးထဲမှာ သူတို့ စားနိုင်တာထက် ပိုများတဲ့ အသားတွေ ပြည့်နှက်နေပြီး ဘယ်လို သိမ်းဆည်းရမလဲဆိုတာကိုတောင် ခေါင်းခဲနေရပြီ။</p> <p>​သူတို့ဆီမှာ ဆားမရှိတာတော့ ပြောစရာတောင် မလိုဘူး၊ ရှိရင်တောင်မှ ငါးတွေဆားနယ်ဖို့ သူ သုံးမှာ မဟုတ်ဘူး။</p> <p>​ကာလဒီက ကုန်းတွင်းပိုင်း အင်ပါယာရဲ့ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုဖြစ်ပြီး ကျောက်ဆား ထုတ်လုပ်တဲ့ ဆားတွင်းတွေကလွဲရင် ဆားအားလုံးနီးပါးကို ကမ်းရိုးတန်း အင်ပါယာကနေ သယ်ယူရတာ ဖြစ်တယ်။</p> <p>​ကုန်းတွင်းပိုင်းမှာ တူးမြောင်းတွေ မရှိတဲ့အတွက် ကုန်သည်တွေရဲ့ လှည်းယာဉ်တန်းတွေကိုပဲ အားကိုးရပြီး သယ်ယူပို့ဆောင်စရိတ်က အရမ်းကို မြင့်မားတယ်။</p> <p>​အဲဒီအပေါ် မူတည်ပြီး ဆားဈေးကလည်း အလွန် ကြီးမြင့်တယ်။</p> <p>​ရက်ဒ်က အကြံပြုတယ်။ "ကျွန်တော်တို့ ငါးတွေ အများကြီး မီးခိုးမှိုင်းတိုက်ထားနိုင်ရင် အနီးနားက ရွာတွေမှာ သွားရောင်းပြီး လိုအပ်တာတွေနဲ့ လဲလှယ်လို့ ရမယ်"</p> <p>​"အရင်က ကျွန်တော်နဲ့ ကွီစီတို့ ဓားပြတွေ ရန်ကနေ ထွက်ပြေးတုန်းက တောင်တစ်ဖက်ကမ်းမှာ ရွာတစ်ရွာကို တွေ့ခဲ့တယ်။ မိုင်နှစ်ဆယ်လောက်တော့ ဝေးမယ်၊ ခရီးက ရှည်တော့ အသွားအပြန် တစ်ရက်လောက် ကြာနိုင်တယ်"</p> <p>​လင်းန် ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။</p> <p>​သူတို့ရဲ့ နေ့စဉ် အစားအစာ မပြတ်လပ်ဘူးဆိုတာ သေချာရင်တော့ မီးခိုးမှိုင်းတိုက်ထားတဲ့ ငါးတွေကို သွားရောင်းတာက တကယ်ကို အကြံကောင်းပဲ။</p> <p>​သူတို့ တစ်ချိန်လုံး အသားချည်းပဲ စားနေလို့ မရဘူးလေ၊ အဓိက အစားအစာတွေလည်း လိုအပ်တယ်။</p> <p>​ပိုမို လျင်မြန်စွာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ဖို့အတွက် လင်းန်က သံပေါက်ဆိန်၊ သံပေါက်ပြား၊ သံတံစဉ် စတဲ့ သံထည်ပစ္စည်း တချို့ လိုအပ်တယ်။</p> <p>​မီးခတ်ကျောက် ကိရိယာတွေကိုပဲ အားကိုးနေရတာက လုပ်ရည်ကိုင်ရည် အရမ်း ကျဆင်းတယ်။</p> <p>​လင်းန်က မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး "ငါ မိုးမခကိုင်းတွေ ထပ်သွားခုတ်ဦးမယ်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​သူတို့ မီးခိုးမှိုင်းတိုက်ထားတဲ့ ငါးတွေ ပိုထုတ်ချင်တယ်ဆိုရင် ငါးဖမ်းမြုံးတွေ ပိုလိုအပ်မှာလေ။</p> <p>​ကွီစီက လင်းန်နောက်ကို အမြန်လိုက်သွားပြီး "အရှင်သခင် လင်းန်၊ ကျွန်မလည်း လိုက်မယ်" လို့ ပြောတယ်။</p> <p>​ညကောင်းကင်အောက်မှာ။</p> <p>​လင်းန်နဲ့ ကွီစီတို့ မြေရိုင်းပြင်ပေါ် လျှောက်သွားတဲ့ ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ သူတို့ ခြေအောက်က မြေပြင်ဆီကနေ သစ်ကိုင်းသေးသေးလေးတွေ ကျိုးကြေသွားတဲ့ အသံတွေ ထွက်ပေါ်နေတယ်။</p> <p>​မြစ်ကမ်းစပ်မှာ လင်းန်က မီးခတ်ကျောက်ဓားကို သုံးပြီး မိုးမခကိုင်းတွေကို ခုတ်ကာ မြေကြီးပေါ် ချထားပြီး ကွီစီက အဲဒါတွေကို စုဆောင်းကာ အတူတူ ချည်နှောင်လိုက်တယ်။</p> <p>​မိုးမခကိုင်းတွေကို မြစ်ထဲမှာ တစ်နာရီကျော်လောက် စိမ်ထားပြီးနောက် လင်းန်နဲ့ ကွီစီတို့ တစ်ယောက် တစ်စည်းစီ သယ်ပြီး အိမ်ကို ပြန်လာခဲ့ကြတယ်။</p> <p>​ကြယ်တွေ စုံနေတဲ့ ညကောင်းကင်ကို ကြည့်ရင်း ကွီစီက "အရှင်သခင် လင်းန်၊ နောက်ပိုင်း ကျွန်မကို ရက်လုပ်နည်း သင်ပေးလို့ ရမလား" လို့ မေးလိုက်တယ်။</p> <p>​လင်းန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး "ရတာပေါ့" လို့ ပြန်ဖြေတယ်။</p> <p>​ကွီစီရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးတစ်ခု ပျံ့နှံ့သွားပြီး "အရမ်းကောင်းတာပဲ" လို့ ပြောတယ်။</p> <p>​ရက်ဒ်ရဲ့ စောင့်ရှောက်မှုကြောင့်များလား မသိ၊ ကွီစီက အမြဲတမ်း အကောင်းမြင်စိတ် ရှိပြီး ကြိုးစားပမ်းစား ရှိနေတုန်းပဲ။</p> <p>​အိမ်ကို ပြန်ရောက်တော့ သူတို့ မီးဖိုဘေးမှာ ထိုင်လိုက်ကြတယ်။</p> <p>​လင်းန်က မိုးမခကိုင်းတွေနဲ့ ငါးဖမ်းမြုံးကို စတင် ရက်လုပ်နေပြီး ကွီစီက ဘေးမှာထိုင်ကာ ကြည့်ရင်း သင်ယူရင်း ရက်လုပ်နေတယ်။</p> <p>​ဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ထောင့်နားမှာ နားနေတဲ့ ရက်ဒ်က သူ့ရင်ထဲက သတိထားနေရတဲ့ စိတ်တွေကို တဖြည်းဖြည်း လျှော့ချလိုက်တော့တယ်။</p> <p>​အလိုက်သိတဲ့ ကွီစီက မိုးမခကိုင်း အစည်းသေးသေးလေး တစ်စည်းကို ရက်ဒ်ရဲ့ ဘေးမှာ ချပေးလိုက်တယ်။</p> <p>​ကွီစီက "ရက်ဒ်၊ နင်က ခြေထောက်ပဲ ဒဏ်ရာရထားတာလေ၊ နင့်လက်တွေက လှုပ်လို့ ရသေးတယ်မလား" လို့ ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​ရက်ဒ်တစ်ယောက် ဘာပြန်ပြောရမှန်းမသိဘဲ ကြက်သေသေသွားတယ်။</p> <p>​ညဉ့်နက်တဲ့ အချိန်အထိပဲ။</p> <p>​လင်းန်က ငါးဖမ်းမြုံး နှစ်ခု လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်။</p> <p>​ကွီစီက ငါးဖမ်းမြုံးရဲ့ အောက်ခြေကိုပဲ ရက်လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်။ လင်းန်လောက် မခိုင်ခံ့၊ မသေသပ်ပေမဲ့ နည်းနည်းပါးပါး ပြုပြင်လိုက်ရင် သုံးလို့ရပါတယ်။</p> <p>​ဒါက လင်းန်အတွက် အချိန်လည်း အနည်းငယ် သက်သာသွားစေတယ်။</p> <p>​ရက်ဒ်အတွက်ကတော့...</p> <p>​နာရီအတော်ကြာသွားပေမဲ့ သူ့လက်ထဲမှာ မိုးမခကွင်း တစ်ကွင်းပဲ ရှိသေးတယ်။</p> <p>​လင်းန်နဲ့ ကွီစီတို့ရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အကြည့်ကို ခံစားလိုက်ရတော့ ရက်ဒ်ရဲ့ မျက်နှာက ရှက်လွန်းလို့ နီရဲသွားတယ်။</p> <p>​"ဒါ ငါ့အတွက် ပထမဆုံးအကြိမ်မို့ပါ"</p> <p>​</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၁၉ ) ပြီးဆုံး.</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save