Book List

<h2 style="text-align: center;">Chapter 650</h2> <h2 style="text-align: center;">နတ်ဆိုးနယ်မြေ ကျယ်ပြန့်လာပြီ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>အသက်အရွယ်ကြောင့် ခါးကိုင်းနေသော ထိပ်ပြောင်ပြောင် အဘိုးအိုတစ်ဦးမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာ၏။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်ပုလှပြီး သာမန်အရွယ်ရောက်ပြီးသူတစ်ဦး အရပ်အမြင့်၏ သုံးပုံနှစ်ပုံခန့်သာ ရှိသည်။ သို့သော် သူ၏ အရှိန်အဝါမှာမူ လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်း အလွန်ကြီးမားလှသည်။ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းချင်းစီကို အေးအေးဆေးဆေး လှမ်းလာသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း မြင့်မားလှသော တောင်ကြီးတစ်လုံး ရွေ့လျားလာသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ရှိနေသမျှသော ကျင့်ကြံသူအားလုံးမှာ ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားအောက်တွင် တောင့်ခဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p>အားလုံး ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်လိုက်ကြသည်မှာ ဤသူသည် အထွတ်အထိပ် နယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးပင်။</p> <p>၎င်းမှာ နိဗ္ဗာန်အဆင့်ကို လုံးဝကျော်လွန်သွားသည့် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ အစွမ်းသတ္တိ ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်အင်းဆက် လမ်းစဉ်ဂိုဏ်းမှ ဤအထွတ်အထိပ် ပညာရှင်သည် မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမျှ မလုပ်ရသေးသော်လည်း တစ်ကွင်းလုံးကို နှိမ်နင်းထားနိုင်ခဲ့လေပြီ။</p> <p>ယင်းစန်းဟွာ၊ အောက်ချန်တို့ ချက်ချင်းပင် တုံ့ပြန်လိုက်ကြသည်။ ဤသူသည် ကောင်းကင်အင်းဆက် လမ်းစဉ်ဂိုဏ်း၏ တောင်တံခါးကို စောင့်ကြပ်နေသည့် အထွတ်အထိပ် ဘိုးဘေးကြီး ရှိမုန်ချင့်ထျန်း ဖြစ်ရမည်။ သူသည် နှစ်ပေါင်း သုံးသောင်းကျော် သက်တမ်းရှိပြီဖြစ်ပြီး နတ်ဘုရားနှင့် နတ်ဆိုးများ စစ်ပွဲအပြီးတွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သော အထွတ်အထိပ် ပညာရှင်တစ်ဦးဟု ဆိုကြသည်။ ထိုသို့ တိတ်ဆိတ်နေသော အခိုက်အတန့်တွင် ဝေးကွာသော နေရာမှ ကျယ်လောင်သော ရယ်မောသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး နီးကပ်လာသည်။</p> <p>"ဟားဟားဟား… အဘိုးရှိမုန် ခင်ဗျားက အသက်ကြီးလေ ပိုပြီးတော့ နောက်ပြန်ဆုတ်လေပဲ… အခုတော့ ဂျူနီယာလေးတွေကို လာပြီး အနိုင်ကျင့်နေတာလား"</p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင် အားကောင်းလှသော ဧရာမ ဆင်ဖြူတော်ကြီးတစ်ကောင် ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာသည်။ ထိုဆင်ကြီးမှာ တစ်ကိုယ်လုံး နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေပြီး ကောင်းကင်သို့ ညွှန်ပြနေသော ကောက်ချိတ်သည့် ဆင်စွယ်များ ရှိသည်။ သူ၏ ပုံရိပ်တစ်ခုလုံးမှာ အားမာန်ပါသော အလှတရားများကို ထုတ်လွှင့်နေ၏။ သူ ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရှိမုန်ချင့်ထျန်းထံမှ လာသော ကြီးမားလှသည့် ဖိအားများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ကျင့်ကြံသူများ၏ ဦးခေါင်းပေါ်တွင် ဝဲပျံနေသော ဧရာမ ဓားကြီးမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လူတိုင်းမှာ သက်ပြင်းချကာ စိတ်အေးသွားကြသည်။ ဂူချုံနှင့် အခြားသူများသည် ဆင်မျိုးနွယ်စုမှ အထွတ်အထိပ် ပညာရှင်ကို ရိုသေစွာ ကြည့်လိုက်ကြပြီး</p> <p>"အထွတ်အထိပ် ပညာရှင် ရှန့်ဟိန်းကို ဂါရဝပြုပါတယ်"</p> <p>ရှန့်ဟိန်းမှ ရှိမုန်ချင့်ထျန်းကို ကြည့်ကာ</p> <p>"ရှိမုန်အိုကြီး… ငါ့ကို မျက်နှာသာပေးတဲ့အနေနဲ့ ဒီကိစ္စကို လောလောဆယ် ဒီမှာတင် ရပ်ထားလိုက်ပါဦး"</p> <p>"အခု လောလောဆယ်မှာ အရေးကြီးဆုံးက နတ်ဆိုးနယ်မြေကို ကိုင်တွယ်ဖို့ပဲ"</p> <p>"ခင်ဗျား သိတဲ့အတိုင်းပဲ… အဲဒါက ပိုပြီး ကျယ်ပြန့်လာလေ ကိုင်တွယ်ရ ပိုခက်လေပဲ"</p> <p>"အကယ်၍ အဲဒါက မိုင် တစ်သိန်းအထိ ပြန့်သွားမယ်ဆိုရင် အထွတ်အထိပ် ပညာရှင် ဆယ်ယောက်ရှိရင်တောင် ရှင်းထုတ်ဖို့ မလုံလောက်တော့မှာကို ခင်ဗျား သိမှာပါ"</p> <p>ရှိမုန်ချင့်ထျန်း နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။</p> <p>"ယွဲ့ရှင်းလောင် သေဆုံးမှုကတော့ အဖြေမရှိဘဲ ကျန်နေမှာ မဟုတ်ဘူး… ဒါပေမဲ့ နတ်ဆိုးနယ်မြေကို ရှင်းထုတ်ဖို့က ပိုပြီး အရေးကြီးနေတဲ့အတွက် လောလောဆယ် ဒီကိစ္စကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်မယ်"</p> <p>ဂူချုံ လက်အုပ်ချီလျက်</p> <p>"အထွတ်အထိပ် ပညာရှင် ရှိမုန်ကို အထူးပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"</p> <p>ထိုအခါမှသာ လူတိုင်း၏ အကြည့်မှာ နတ်ဆိုးနယ်မြေဆီသို့ ရောက်သွားကြသည်။ ရွှမ်ယင် ဂူဗိမာန်နှင့် ကောင်းကင်အင်းဆက် လမ်းစဉ်ဂိုဏ်းတို့ ငြင်းခုံနေကြသည့် အချိန်အတွင်းမှာပင် နတ်ဆိုးနယ်မြေမှာ ထပ်မံ ကျယ်ပြန့်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ အသက်ရှိသလိုမျိုး တွန့်လိမ်နေပြီး စက်ဆုပ်ဖွယ်ကောင်းသော မကောင်းဆိုးဝါး အရှိန်အဝါများဖြင့် တုန်ခါနေ၏။</p> <p>"အနန္တလောက မြင့်မြတ်သောမြေ… နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး သူတော်စင်လက်နက်တွေကို ဆင့်ခေါ်လိုက်ကြ"</p> <p>"ကောင်းကင်အင်းဆက် လမ်းစဉ်ဂိုဏ်း .. ဓမ္မအမှတ်အသား ငါးဆယ်ကျော် ရှိတဲ့သူတွေ ရှေ့ထွက်ခဲ့ကြ"</p> <p>"သွေးနတ်ဘုရား နတ်ဆိုးနန်းတော် ဓမ္မအမှတ်အသား ငါးဆယ်ကျော် ရှိတဲ့သူတွေ ရှေ့ထွက်ခဲ့ကြ"</p> <p>"ရွှမ်ယင် ဂူဗိမာန်..."</p> <p>အင်အားကြီး ငါးခုထဲမှ ဓမ္မအမှတ်အသား ငါးဆယ်ကျော်ရှိသော ကျင့်ကြံသူ အားလုံးမှာ ရှေ့သို့ လှမ်းထွက်လာကြပြီး နတ်ဆိုးနယ်မြေဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။ နတ်ဆိုးနယ်မြေ၏ ကျင့်ကြံသူများအပေါ် ဖိနှိပ်မှုမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည်။ အနည်းဆုံး ဓမ္မအမှတ်အသား ငါးဆယ်မရှိပါက ဝင်ရောက်ရန် မသင့်တော်ပေ။ ၎င်းမှာ နတ်ဆိုးနယ်မြေကို စွမ်းအင် ပိုကျွေးသလိုသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ အနန္တလောက မြင့်မြတ်သောမြေ၏ ညှိနှိုင်းမှုအောက်တွင် အင်အားစု ငါးခုမှ ကျင့်ကြံသူများကို အဖွဲ့ငယ်လေးများ ရာနှင့်ချီ၍ ခွဲလိုက်သည်။ အဖွဲ့တိုင်းကို နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး လက်နက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော အနန္တလောက ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက ဦးဆောင်သည်။ အနန္တလောက မြင့်မြတ်သောမြေသည် နှစ်ပေါင်း သောင်းနှင့်ချီ၍ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး နည်းပညာများကို လေ့လာလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ သူတို့၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် မည်သူမျှ ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိကြပေ။ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး လက်နက်များ၏ မူလသဘောတရားမှာ တကယ်တော့ ရိုးရှင်းပါသည်။ နတ်ဆိုးနယ်မြေသည် စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို မောင်းထုတ်ပြီး နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များဖြင့် အစားထိုးကာ ထိုနေရာကို ပြောင်းလဲပစ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ တိုက်ရိုက်အကျဆုံးနှင့် အထိရောက်ဆုံး အဖြေမှာ ထိုနေရာကို များပြားလှသော စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များနှင့် သွေးစွမ်းအင်များဖြင့် လွှမ်းမိုးလိုက်ပြီး မူလအခြေအနေအတိုင်း ပြန်ဖြစ်အောင် လုပ်ဆောင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး လက်နက်သည် အတိအကျပင် ထိုကဲ့သို့သော ကိရိယာမျိုး ဖြစ်၏။</p> <p>တစ်ခုချင်းစီမှာ နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များကို ဖယ်ရှားရာတွင် သူတော်စင်လက်နက်တစ်ခုနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သည်။ သို့သော် ၎င်းတွင် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း လုံးဝမရှိပေ။ ၎င်း၏ တစ်ခုတည်းသော လုပ်ဆောင်ချက်မှာ နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များကို မောင်းထုတ်ရန်အတွက် ဝိညာဉ်နှင့် သွေးစွမ်းအင်များကို အမြင့်ဆုံးအဆင့်အထိ မြှင့်တင်ပေးရန် ဖြစ်သည်။ ဓမ္မအမှတ်အသား ငါးဆယ်ကျော်ရှိသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်သည့်အတွက် ယင်းစန်းဟွာမှာလည်း နတ်ဆိုးနယ်မြေကို ဖယ်ရှားမည့် တာဝန်တွင် ပါဝင်ခဲ့သည်။ သူ၏ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်မှာ ရင်းနှီးပြီးသား မျက်နှာတစ်ခု ဖြစ်သည့် အနန္တလောက မြင့်မြတ်သောမြေမှ ရှန့်ပိုင်ပင်။</p> <p>"ဂူဗိမာန်ရှင် ယင်း… ကျွန်တော်တို့ ပြန်ဆုံကြပြန်ပြီနော်"</p> <p>ရှန့်ပိုင်မှ ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်သည်။</p> <p>ယင်းစန်းဟွာမှာ ခေါင်းညိတ်ရုံသာ ပြန်တုံ့ပြန်သည်။ "ဂူဗိမာန်ရှင် ယင်း… ခင်ဗျား... အဲဒီလူကို မြင်မိသေးလား"</p> <p>ရှန့်ပိုင် ရုတ်တရက် အသံလှိုင်းဖြင့် မေးလိုက်သည်။ သူ၏ စကားမှာ ဝေဝါးလှသော်လည်း သူ ဘာကို ရည်ညွှန်းနေသည်ကို ယင်းစန်းဟွာ ချက်ချင်း နားလည်လိုက်သည်။ သူ ဆိုလိုသည်မှာ ဝိညာဉ်ပင်လယ်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ၊ ကျောက်စိမ်းတံတားကို ကျော်ပြီး၊ လူတိုင်းထက် အရင် မြစိမ်းရောင်တောင်ထိပ်ကို တက်ကာ နဂါးသင်္ချိုင်းဆီသို့  ပထမဆုံး ရောက်သွားသည့် လူကို ပြောခြင်း ဖြစ်သည်။ ယင်းစန်းဟွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။</p> <p>"မမြင်ဘူး"</p> <p>ရှန့်ပိုင် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်၏။  "ထူးဆန်းတာပဲ… ကျွန်တော် အောက်ချန်ကိုလည်း မေးကြည့်တယ်… သူလည်း အဲဒီလူကို မမြင်ဘူးတဲ့"</p> <p>ယင်းစန်းဟွာ သူ့ကို လှမ်းကြည့်၍</p> <p>"ရှင်က သူ့ကို တော်တော် စိတ်ဝင်စားနေတာပဲလား"</p> <p>ရှန့်ပိုင် အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်၏။</p> <p>"သူက နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းဖို့အတွက် မွေးဖွားလာတာပဲ… သူ ကျွန်တော်တို့ အနန္တလောက မြင့်မြတ်သောမြေကို ဝင်သင့်တယ်လေ"</p> <p>ယင်းစန်းဟွာ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။ အနန္တလောက မြင့်မြတ်သောမြေသည် အမြဲတမ်း ဆင်သားရဲများကိုသာ လက်ခံလေ့ရှိပြီး အထူးသဖြင့် ဆင်ဖြူတော်မျိုးနွယ်စုဝင်များကိုသာ ဖြစ်သည်။ ဆင်ဖြူတော်များသည် နတ်ဆိုးတိုက်စားမှုကို လုံးဝ ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိကြပြီး သူတို့၏ သွေးမှာ အခြားသူများကိုပင် နတ်ဆိုးလွှမ်းမိုးမှုမှ ခုခံနိုင်အောင် ကူညီပေးနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ဆင်ဖြူတော်များသည် အနန္တလောက မြင့်မြတ်သောမြေ၏ အကြွင်းမဲ့ အုပ်ချုပ်သူများ ဖြစ်လာကြသည်။ သူတို့သည် လူသားများကို လက်ခံလေ့ အလွန်ရှားလှ၏။</p> <p>ဒါဆို ဘာလို့ အခုမှ သဘောထား ပြောင်းသွားရတာလဲ။  ရှန့်ပိုင် သူ၏ မျက်လုံးထဲမှ ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုကို သတိထားမိသွားကာ</p> <p>"သူက ကျွန်တော့်ကို ခံစားချက်တစ်ခု ပေးတယ်လေ… သူက နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းဖို့အတွက် မွေးဖွားလာတာဆိုတဲ့ ခံစားချက်မျိုးပဲ"</p> <p>ယင်းစန်းဟွာ ပြောစရာ စကားမဲ့သွားရသည်။</p> <p>ဒါက ခံစားချက်သက်သက်ပဲလား။</p> <p>ကောင်းပါပြီ။</p> <p>ရှင်က ဆင်ဖြူတော်မျိုးရိုးရဲ့ တိုက်ရိုက်အဆက်အနွယ်ပဲ၊ ရှင်ပြောသမျှ မှန်ရမှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား။</p> <p>အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ဒဏ်ရာများ လုံးဝ မပျောက်ကင်းသေးသဖြင့် ဟူရှင်းယွဲ့မှာ နတ်ဆိုးနယ်မြေ ရှင်းလင်းရေး အစီအစဉ်တွင် မပါဝင်ခဲ့ပေ။</p> <p>သူ ဆေးကုသမှု ခံယူနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဟူရှင်းယွဲ့၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသူမှာ လှပပြီး ခန့်ညားသော မျက်နှာရှိသည့် အရပ်ရှည်ရှည် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ဆံပင်များမှာ လုံးဝ ဖြူဖွေးနေပြီး မြေခွေးနားရွက် တစ်စုံရှိသည်။ ကြော့ရှင်းပြီး တန်ဖိုးကြီးလှသော ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် အဆင့်မြင့် မြင့်မြတ်သောအမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် တူလှ၏။ သူသည် သွေးနတ်ဘုရား နတ်ဆိုးနန်းတော် လက်အောက်ရှိ ကောင်းကင်မြေခွေးမျိုးနွယ်စု၏ ခေါင်းဆောင် ဟူယွဲ့ခွေဖြစ်ပြီး ဟူရှင်းယွဲ့၏ မိခင်လည်း ဖြစ်သည်။</p> <p>"မေမေ၊ သမီး နေကောင်းနေပါပြီ… ထပ်ပြီး ကုသဖို့ မလိုတော့ဘူး… အားလုံးက အဲဒီ လူငယ်လေးရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့်ပါ"</p> <p>ဟူရှင်းယွဲ့ ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဘာလို့ သမီးကို နတ်ဆိုးရှင်းလင်းတဲ့ တာဝန်မှာ မပါခိုင်းတာလဲ"</p> <p>ဟူယွဲ့ခွေ သူ့သမီး ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်ပြီး ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"သမီးရဲ့ ဒဏ်ရာတွေ ပျောက်သွားတာ မေမေ သိပါတယ်… ဒါပေမဲ့ သမီးက ပြန်ကောင်းလာဖို့ ကုသနေတုန်းပဲလို့ ဟန်ဆောင်ထားဖို့ လိုတယ်"</p> <p>"သူ့ရဲ့ စွမ်းအားတွေအကြောင်းကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောနဲ့ဦး"</p> <p>ဟူရှင်းယွဲ့၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်သွား၏။</p> <p>မိခင် စိုးရိမ်နေသည်ကို သူ ချက်ချင်း နားလည်လိုက်သည်။</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့"</p> <p>ဟူယွဲ့ခွေမှ အသာအယာဖြင့်</p> <p>"မေမေ့ကို အကုန်ပြောပြပါဦး… အဲဒီ ဂူထဲမှာ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ… သမီး ဘယ်လို သူတော်စင်လက်နက်ကို ရခဲ့တာလဲ"</p> <p>ထိုအခါမှ ဟူရှင်းယွဲ့လည်း ဟူယွဲ့ခွေကို အရာအားလုံး အသေးစိတ် ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p>ဟူယွဲ့ခွေမှာ အာရုံစိုက်ကာ နားထောင်ပြီး သိသိသာသာ အံ့ဩသွား၏။</p> <p>"သမီးကို လိုက်ပို့ပေးခဲ့တဲ့ အဲဒီ လူသားကျင့်ကြံသူက... သူက တကယ်ပဲ ရွှေရောင်စာမျက်နှာ သုံးခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး အဆင့်မြင့် သူတော်စင်လက်နက် သုံးခုကို ရခဲ့တာလား… သူ ဘယ်သူလဲဆိုတာ သမီး သိလား"</p> <p>ဟူရှင်းယွဲ့ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မသိဘူး… သူ ဘာမှ ထုတ်မပြောခဲ့ဘူး"</p> <p>"ထူးဆန်းလိုက်တာ… အတွင်းပင်လယ်က အင်အားကြီး အုပ်စု ငါးခုထဲမှာ သူ့လိုလူမျိုး တစ်ယောက်မှ မရှိပါဘူး… သူက ဘယ်သူ ဖြစ်နိုင်မလဲ"</p> <p>ဟူယွဲ့ခွေ အလေးအနက် စဉ်းစားရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။</p> <p>"သူက အရှေ့ဘက် တိုက်ကြီးကလား ဒါမှမဟုတ် အလယ်ပိုင်း တိုက်ကြီးကတောင် ဖြစ်နေမလား"</p> <p>"ဒါက တကယ်ကို ထူးဆန်းပြီး ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ ကိစ္စပဲ" ဟူရှင်းယွဲ့ အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့်</p> <p>"မေမေ… သမီး သူ့ကို ရှစ်မျက်နှာ တိုက်ပွဲဖြိုခွင်းခြင်း အင်းပြား တစ်ခု ပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားခဲ့တယ်… မေမေ တစ်ခုခု လုပ်ပေးနိုင်မလား"</p> <p>ဟူယွဲ့ခွေ ခေါင်းညိတ်ကာစဉ်းစားရင်း</p> <p>"အဲဒါက နည်းနည်းတော့ ခက်လိမ့်မယ်… ဒါပေမဲ့ မေမေ စီစဉ်ပေးပါ့မယ်"</p> <p>"ငါတို့ ကောင်းကင်မြေခွေးမျိုးနွယ်စုက ပေးထားတဲ့ ကတိကို ဘယ်တော့မှ မဖျက်ဘူး"</p> <p>ဟူရှင်းယွဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>"အချိန်တန်ရင် သူ ကိုယ်တိုင် ပေါ်လာလိမ့်မယ်… အဲဒီကျမှ သူ တကယ် ဘယ်သူလဲဆိုတာကို တိုက်ရိုက် မေးကြည့်လို့ ရတာပေါ့"</p> <p>ထိုအခါမှ ဟူယွဲ့ခွေ သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>ဟူရှင်းယွဲ့သည် သူ့မိခင် အလေးအနက် စဉ်းစားနေဆဲ ဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။</p> <p>"မေမေ... မေမေ သူ့အပေါ် တစ်ခုခု လုပ်ဖို့တော့ စိတ်မကူးထားဘူး မဟုတ်လား"</p> <p>ဟူယွဲ့ခွေ ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ပြီး</p> <p>"အဆင့်မြင့် သူတော်စင်လက်နက် သုံးခု… ဒီလို ဆွဲဆောင်မှုကို ဘယ်သူမှ ခုခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး" "ဒါပေမဲ့..."</p> <p>သူ စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်သည်။</p> <p>"သူက သမီးရဲ့ အသက်ကို ကယ်ခဲ့တာပဲ… သမီးရဲ့ အသက်သခင်ကိုတော့ မေမေ အန္တရာယ် မပြုပါဘူး"</p> <p>ထိုအခါမှသာ ဟူရှင်းယွဲ့ သက်ပြင်းချကာ စိတ်အေးသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save