Book List

<h2 style="text-align: center;">Chapter 652</h2> <h2 style="text-align: center;">ဒါကတော့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>ရှီလွမ်းတစ်ယောက် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားကာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>"မင်းက ဘယ်သူလဲ သူငယ်… ဘယ်သူတော်စင်ရဲ့ အမွေခံလဲ"</p> <p>"ကျိုယင်လား… ဒါမှမဟုတ် ရူးန်ဧကရာဇ်လား… သိုင်းဘိုးအေကြီးလား… မီးလျှံဧကရာဇ်လား… နတ်ဘုရားဖီးနစ်လား ဒါမှမဟုတ် လူသူကင်းမဲ့တဲ့ဒေသရဲ့ အရှင်သခင်ကြီးလား… ဒါမှမဟုတ် တခြားသူတော်စင် တစ်ပါးပါးရဲ့ အမွေခံလား"</p> <p>ရှန်မို ဘာမှပြန်မပြောဘဲ အသာအယာ ပြုံးလိုက်ရုံသာ ပြုသည်။</p> <p>သူတော်စင်ရဲ့ အမွေခံမှ ဖြစ်မှာလား။</p> <p>သူ လက်ကို အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။</p> <p>ကိုးဘုံငရဲရေခဲမီးလျှံနှင့် ကိုးမိုးကောင်ကင် နတ်ဘုရားထစ်ချုန်းမီးလျှံတို့သည် ရှီလွမ်၏ ဦးခေါင်းဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်သွားသည်။</p> <p>နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုဝင် အလောင်းကောင်မျိုးနွယ်စုသည် သာမန်မဟုတ်သော လမ်းစဉ်ကို ကျင့်ကြံကြသည်ဖြစ်ရာ ၎င်းတို့၏ နတ်ဆိုးအနှစ်သာရမှာ ဦးခေါင်းအတွင်း၌ တည်ရှိသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့်ပင် ၎င်းတို့သည် ခန္ဓာကိုယ်၏ ကျန်အစိတ်အပိုင်းများကို ဖောက်ခွဲဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်း မြင့်မားသော လက်နက်များကဲ့သို့ ပစ်ပေါက်နိုင်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>"ငါ့ကို ပြန်ရှင်သန်အောင် ကူညီပေးမယ်ဆိုရင် မင်းလိုချင်တာ အကုန်ပေးမယ်"</p> <p>ရှီလွမ်က စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>သူ့အတွက်မူ ဦးခေါင်းသည် အရာအားလုံးပင်။</p> <p>ဦးခေါင်းသာ ဆုံးရှုံးသွားပါက သူ အမှန်တကယ်ပင် သေဆုံးသွားမည်ဖြစ်ပြီး မည်သည့်အခါမျှ ပြန်လည်ရှင်သန်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>နတ်ဆိုးသူတော်စင်တစ်ပါးပင်လျှင် သူ့ကို ကယ်တင်နိုင်မည်မဟုတ်။</p> <p>"ငါ့အတွက်တော့ မင်းရဲ့ တစ်ခုတည်းသော တန်ဖိုးက ငါ့ရဲ့ ထာဝရမီးလျှံတွေအတွက် အာဟာရဖြစ်ဖို့ပဲ"</p> <p>ရှန်မို အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ရှီလွမ်မှာ အံကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ နာကြည်းစွာ ကျိန်ဆဲလေသည်။</p> <p>"မင်းလို ယုတ်ညံ့တဲ့ လူသားမျိုးနွယ်ကများ… ငါ့ရဲ့ဖခင် နတ်ဆိုး... က မင်းကို လက်စားချေမှာ သေချာတယ်… မင်း…"</p> <p>သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင် သူ၏ ဦးခေါင်းသည် ကိုးဘုံငရဲရေခဲမီးလျှံ၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။</p> <p>သူ၏ ကျန်ရှိသော စကားလုံးများသည် အသံ ထပ်မထွက်ဘဲ အော်ဟစ်ညည်းညူသံများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ထို့နောက် ငြိမ်သက်သွားသည်။</p> <p>အလောင်းကောင်မျိုးနွယ်စု၏ နတ်ဆိုးအရှင်သခင် ရှီလွမ်သည် လုံးဝဥဿုံ ချေမှုန်းဖျက်ဆီးခြင်း ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>လုံးဝ သေဆုံးသွားလေပြီ။</p> <p>သူ၏ဦးခေါင်းကို သန့်စင်လိုက်သည့် ခဏမှာပင် ရှေးဦးဆင်ဖြူတော် ရုပ်သွင်တော်ပေါ်မှ တာအိုအမှတ်အသားများသည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မြင့်တက်လာ၏။</p> <p>လေးဆယ့်သုံးခု။</p> <p>လေးဆယ့်ငါးခု။</p> <p>လေးဆယ့်ရှစ်ခု။</p> <p>ငါးဆယ့်ငါးခု။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ခုနစ်ဆယ်၌ ရပ်တန့်သွားသည်။</p> <p>သို့သော် အမှတ်အသားများသည် သိသိသာသာ တိုးပွားနေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>ရှီလွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို အပြည့်အဝ သန့်စင်ပြီးသွားပါက တာအိုအမှတ်အသား တစ်ရာပင် ကျော်လွန်သွားနိုင်သည်။</p> <p>ရှန်မို စိတ်ရှည်လက်ရှည် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့် ဆက်လက် သန့်စင်နေသည်။</p> <p>အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားသည်။</p> <p>မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် နောက်ထပ် သုံးလ ကုန်လွန်သွားခဲ့၏။</p> <p>ချန်ချင်း ဂူဗိမာန်၏ အပြင်ဘက်တွင်</p> <p>ရှန့်ပိုင်နှင့် ယင်းစန်းဟွာတို့၏ အဖွဲ့သည် သိသိသာသာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြပြီး အပြန်လမ်းသို့ ရောက်နေကြသည်။</p> <p>ရုတ်တရက် ယင်းစန်းဟွာ၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p>သူ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နတ်ဆိုးမြေပြင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ဤမြေပြင်မှာ သန့်စင်ခြင်း မပြုရသေးပေ။ နတ်ဆိုးအငွေ့အသက်များ ထူထပ်ညှို့မှိုင်းနေဆဲဖြစ်ရာ သူ့ကို အလွန်အမင်း သက်သောင့်သက်သာ မရှိဖြစ်စေသည်။</p> <p>သူ ပြီးခဲ့သည့် ရက်များအတွင်း ဤနေရာသို့ အခေါက်ခေါက်အခါခါ လာခဲ့ဖူးသဖြင့် ဤခံစားချက်ကို ကောင်းကောင်း မှတ်မိနေ၏။</p> <p>သို့သော်လည်း လွန်ခဲ့သော ခဏကပင် နတ်ဆိုးအငွေ့အသက်များ အလိုအလျောက် ဆုတ်ခွါသွားသည်ကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>တစ်စုံတစ်ယောက်က နတ်ဆိုးအငွေ့အသက်၏ အရင်းအမြစ်ကို တိုက်ရိုက် ဖျက်ဆီးလိုက်သကဲ့သို့ပင်။</p> <p>ရှန့်ပိုင်မှာ ဆင်ဖြူတော်မျိုးနွယ်စုမှ ဖြစ်သဖြင့် အာရုံခံနိုင်စွမ်း ပိုမို ထက်မြက်သည်။</p> <p>လွန်ခဲ့သော ခဏက အရာအားလုံး မှောင်မည်းနေသော်လည်း ယခုမူ လျင်မြန်စွာပင် ဖြူဖွေးလာနေသည်။</p> <p>ဤအရှိန်အဟုန်မှာ သန့်စင်ရာမြေ၏ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး ကိရိယာများကို အသုံးပြု၍ သန့်စင်သည်ထက်ပင် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုမြန်ဆန်နေသည်။</p> <p>"ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ"</p> <p>ရှန့်ပိုင် တစ်ယောက် မှင်တက်သွားသည်။</p> <p>သူ တစ်ယောက်တည်းတင် မဟုတ်ဘဲ ထောင်နှင့်ချီသော အခြားအဖွဲ့များမှာလည်း ထပ်တူပင် ခံစားနေရသည်။</p> <p>နတ်ဆိုးမြေပြင်၏ အလွန်တွင် အထူးကဲဆုံး နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိထားကြသော ရှီမန်ချန်ချင်းနှင့် ရှန့်ဟိန်းတို့သည် ကောင်းကင်ယံ၌ ရပ်တန့်လျက် အောက်ဘက်ရှိ နတ်ဆိုးမြေပြင်ကို ငုံ့ကြည့်နေကြသည်။</p> <p>နတ်ဆိုးမြေပြင် ပြန့်နှံ့မသွားစေရန် ၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ သူတို့၏ အရှိန်အဝါများကို အမြဲတမ်း ဖြန့်ကျက်ထားကြသူများ ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့ကြောင့်လည်း အပြောင်းအလဲကို ၎င်းတို့က အာရုံအခံနိုင်ဆုံး ဖြစ်လေ၏။</p> <p>"နတ်ဆိုးမြေပြင်က သူ့အလိုလို ကျုံ့ဝင်နေပြီ"</p> <p>ရှန့်ဟိန်းမှ အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>မျက်စိမှိတ် အနားယူနေသော ရှီမန်ချန်ချင်းသည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးများ ပွင့်လာပြီး သူ၏ အကြည့်များတွင် အံ့သြရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။</p> <p>"ဘာဖြစ်တာလဲ… နတ်ဆိုးအငွေ့အသက်ရဲ့ အရင်းအမြစ်က ပျောက်ကွယ်သွားတာလား"</p> <p>ရှန့်ဟိန်းမှ ရှီမန်ချန်ချင်းဘက် လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ"</p> <p>သူ ရှန့်ဟိန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ခပ်အေးအေးပင် ပြောလိုက်သည်။ </p> <p>"ဖြစ်နိုင်တာကတော့ နတ်ဆိုးအရှင်သခင်  ပုန်းကွယ်သွားပြီး နတ်ဆိုးအငွေ့အသက်တွေကို ထပ်မထုတ်လွှတ်တော့တာပဲ ဖြစ်မယ်"</p> <p>သူ့ မျက်လုံးကြီးများတွင် အံ့သြရိပ်များ ယှက်သန်းသွားသည်။ </p> <p>"ထူးဆန်းတာပဲ… ပြန်လည်ရှင်သန်ခါနီးဖြစ်တဲ့ အလောင်းကောင်မျိုးနွယ်ရဲ့ နတ်ဆိုးအရှင်သခင်က ဘာလို့ ရုတ်တရက် ပုန်းသွားရတာလဲ… ငါတို့ ရောက်နေတာကို သိသွားလို့လား"</p> <p>"ဟဲဟဲ… ငါ့နာမည်က အရှိန်အဝါ ရှိနေသေးတာပဲ"</p> <p>ရှီမန်ချန်ချင်းမှာ စကားစပင် ပျောက်သွားသည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင် သူ ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။ "နောက်ထပ် ဖြစ်နိုင်ခြေ တစ်ခုတော့ ရှိသေးတယ်"</p> <p>"နတ်ဆိုးအရှင်သခင်က သူ့အလိုလို သေဆုံးသွားတာမျိုးပေါ့"</p> <p>သူ ခေတ္တရပ်ပြီးမှ</p> <p>"ဒါပေမဲ့ အဲဒီဖြစ်နိုင်ခြေကတော့ သိပ်နည်းလွန်းပါတယ်"</p> <p>ရှန့်ဟိန်းကလည်း ထိုစကားကို အပြည့်အဝ ထောက်ခံသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>ဂုဏ်သရေရှိလှသော အလောင်းကောင်မျိုးနွယ်စု၏ မ</p> <p>နတ်ဆိုးအရှင်သခင်မှာ သူ့အလိုလို ဘယ်လိုလုပ် သေဆုံးနိုင်ပါ့မလဲ။</p> <p>သူ ပုန်းကွယ်နေခြင်းသာ ဖြစ်ရမည်။</p> <p>နတ်ဆိုးအငွေ့အသက်ကို ထိန်းချုပ်ထားပြီး ချန်ချင်း ဂူဗိမာန်မှ လွတ်မြောက်ရန် အခွင့်အရေးကို စောင့်ဆိုင်းနေခြင်းသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။</p> <p>"မိစ္ဆာမြေပြင်က စပြီး ကျုံ့ဝင်နေပြီ"</p> <p>"ချန်ချင်း ဂူဗိမာန် ပတ်ဝန်းကျင် မိုင်တစ်သောင်းအတွင်းကို ပိတ်ဆို့ထားလိုက်…  ဘယ်သူ့ကိုမှ အဝင်အထွက် မပေးနဲ့"</p> <p>"ငါးတစ်ကောင် ဖြတ်သွားရင်တောင် အကြေးခွံတွေကို ခွာကြည့်လိုက်… တစ်ခုခု ပုန်းကွယ်နေသလားဆိုတာ ငါတို့ သိရမယ်"</p> <p>ရှန့်ဟိန်းမှ အမိန့်များကို လျင်မြန်စွာ ထုတ်ပြန်လိုက်သည်။</p> <p>သူ၏ ဟိန်းဟောက်သံကြီးမှာ ချန်ချင်း ဂူဗိမာန်၏ မိုင်တစ်သောင်း ပတ်လည်အတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ"</p> <p>သန့်စင်ရာမြေ၏ ကျင့်ကြံသူအားလုံးက တစ်သံတည်း ပြန်လည် ထူးကြလေသည်။</p> <p>ရှန့်ပိုင်မှ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အကြေးခွံခွာရုံတင်လား… ငါ့အထင်တော့ အူတွေကိုပါ ထုတ်ပြီး မီးထဲပစ်ထည့်သင့်တာ… ဒါမှ အဲဒီငါးထဲမှာ မိစ္ဆာအငွေ့အသက်တွေ ဝှက်ထားသလားဆိုတာ သေချာမှာ… ဘိုးဘေးကြီးရဲ့ နည်းလမ်းက အခုထိ သိပ်မပြတ်သားသေးဘူး"</p> <p>ဘေးတွင် ရပ်နေသော ယင်းစန်းဟွာကတော့ မျက်လုံးအစုံကို လှလှပပလေး တစ်ချက် စောင်းကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p>ရှန့်ဟိန်း၏ အသံက ကျင့်ကြံသူအားလုံး၏ စိတ်ဓာတ်ကို တက်ကြွစေသည်။</p> <p>နတ်ဆိုးမြေပြင်ကြီး ရှိနေသည်မှာ တစ်နှစ်နီးပါး ရှိခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး အလုံးစုံ သန့်စင်ဖို့ဆိုသည်မှာ အလှမ်းဝေးနေခဲ့သည်။</p> <p>ယခုမူ နောက်ဆုံးတွင် အဆုံးသတ်ကို မြင်တွေ့လာရပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ကျင့်ကြံသူများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် စကားတပြောပြော ရှိနေကြသည်။</p> <p>ဂူဗိမာန်အတွင်း တစ်စုံတစ်ခု ပြောင်းလဲသွားပြီး မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များ ပြန်လည်ဆုတ်ခွာကာ မိစ္ဆာမြေပြင် ကျုံ့သွားခြင်း ဖြစ်ရမည်။</p> <p>ဂူဗိမာန်အတွင်းရှိ ချောက်နက်ကြီး၏ အောက်ခြေတွင်မူ။</p> <p>တောက်ပလှသော မျက်လုံးအစုံတို့ ရုတ်တရက် ပွင့်လာသည်။</p> <p>ထိုအလင်းတန်းများသည် ကျောက်တောင်နံရံကို ထိုးဖောက်သွားပြီး နက်ရှိုင်းသော တွင်းနှစ်တွင်း ဖြစ်ပေါ်စေသည်။</p> <p>ထိုအလင်းမှာ အချိန်အတော်ကြာသည့်တိုင် မှေးမှိန်မသွားဘဲ စူးရှတောက်ပနေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>ရှန်မိုက လေပူတစ်ချက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p>တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ ကြီးမားသော ရှီလွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ယခုအခါ လုံးဝ ဝါးမြိုခြင်း ခံလိုက်ရပြီဖြစ်ပြီး သူ့အတွင်း၌ အတိုင်းအဆမရှိသော စွမ်းအင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူ ဂရုတစိုက်နှင့် ပြန်လည်ရေတွက်လိုက်ရာ ရှေးဦးဆင်ဖြူတော် ရုပ်သွင်တော်ပေါ်တွင် တာအိုအမှတ်အသား တစ်ရာ ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူ၏ ရုပ်သွင်တော် ငါးခုလုံးရှိ တာအိုအမှတ်အသား စုစုပေါင်းမှာ တစ်ရာ့ငါးဆယ့်ကိုးခုအထိ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>ဤအချိန်တွင် ရှန်မိုအနေဖြင့် တာအိုအမှတ်အသား တစ်ရာရှိသော မည်သည့် နိဗ္ဗာန်နယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူကိုမဆို အလွယ်တကူ ချေမှုန်းနိုင်သည်။</p> <p>ထိုကဲ့သို့သော ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးနှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရင်ဆိုင်ရလျှင်ပင် သူ အနိုင်ရရှိရန် အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ချက် ရှိသည်။</p> <p>အကယ်၍ အမှတ်အသား တစ်ရာရှိသူ သုံးဦး ပေါ်လာလျှင်ပင် သူသည် အထိအခိုက်မရှိဘဲ နေနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်နေဆဲ ဖြစ်၏။</p> <p>မှန်ပါသည်။</p> <p>ဒီလိုအခြေအနေမျိုး ဖြစ်လာရန် အတော်လေး ခဲယဉ်းလှသည်။</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အမှတ်အသား တစ်ရာရှိသော ကျင့်ကြံသူများမှာ ထိပ်တန်း အင်အားကြီး ငါးခု၏ ခေါင်းဆောင်များ ဖြစ်ကြသောကြောင့်ပင်။</p> <p>ဥပမာအားဖြင့်ရွှမ်ယင် ဂူဗိမာန်၏ ဂူဗိမာန်သခင်ကြီး ဂူချုံ။</p> <p>ကောင်းကင်ရူးန်ဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ် ကျောက်ကျင်းထျန်း။</p> <p>မီးလျှံရေနဂါး နန်းတော်၏ နန်းတော်သခင် အောက်ယွဲ့နှင့် တခြားသူများ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p>ထိုကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်များကို သူ့အား တိုက်ခိုက်ရန် ပေါင်းစည်းစေဖို့မှာ အလွန်တရာ ခက်ခဲလှသော ကိစ္စဖြစ်သည်။</p> <p>"ထွက်သွားရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ"</p> <p>ရှန်မို ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။</p> <p>သူ အသာအယာ ခြေလှမ်းလိုက်သည့်တိုင်အောင် မာကျောသော မြေပြင်မှာ နက်ရှိုင်းသော ခြေရာကြီး ထင်ကျန်ရစ်ပြီး အက်ကွဲသွားသည်။</p> <p>ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက်တွင်ပင် သူ၏ ခွန်အားကို ကောင်းကောင်း မထိန်းချုပ်နိုင်သေးပေ။</p> <p>သူ သွားရာလမ်းတစ်လျှောက်တွင် နက်ရှိုင်းသော ခြေရာများ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။</p> <p>သူ မချိပြုံး ပြုံးလိုက်မိသည်။</p> <p>ဤနေရာရှိ ကျောက်တောင်များမှာ နှစ်ပေါင်း သောင်းနှင့်ချီ၍ နတ်ဆိုးအငွေ့အသက်များကို ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့သဖြင့် စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်လောက်အောင် သိပ်သည်းမာကျောနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>နိဗ္ဗာန်နယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူများပင် အဖြူရောင် အမှတ်အသားအချို့သာ ထင်ကျန်အောင် ပြုလုပ်နိုင်သည်။</p> <p>သို့သော် ယခုမူ သူ၏ ခွန်အားမှာ အဆမတန် တိုးတက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ မာကျောလှသော ကျောက်တောင်များကို ရွှံ့နွံများကဲ့သို့ နင်းချေပြီး ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် နက်ရှိုင်းသော ခြေရာများ ထင်ကျန်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ရှန်မို ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ ခွန်အားအသစ်နှင့် အသားကျအောင် ညှိယူလိုက်ရာ နောက်ဆုံးတွင် အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်နိုင်သွားသည်။</p> <p>သူ မြေပြင်ကို အသာအယာ ကန်လိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ လွင့်မျောနေသော တိမ်တိုက်များကဲ့သို့ အထက်သို့ ပျံတက်သွားသည်။</p> <p>မကြာမီမှာပင် သူသည် ချောက်နက်ကြီး၏ အောက်ခြေမှ ထွက်ခွာလာပြီး ဝိညာဉ်ပင်လယ်ကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့၏။</p> <p>သို့သော်လည်း သူ ဂူဗိမာန်ဝင်ပေါက်တွင် ရပ်မနေခဲ့ပေ။</p> <p>ယင်းအစား ဝိညာဉ်ပင်လယ်ကို ဖြတ်ကာ အရှေ့တောင်ဘက်သို့ ဦးတည်လိုက်သည်။</p> <p>ချန်ချင်း ဂူဗိမာန် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မိစ္ဆာမြေပြင်များ ပေါက်ကွဲထွက်နေသဖြင့် ကျွမ်းကျင်သူ အများအပြားကို ဆွဲဆောင်နေမည်မှာ သေချာသည်။</p> <p>ထိုသူများထဲတွင် အထူးကဲဆုံး နယ်ပယ်မှ ပုဂ္ဂိုလ်များလည်း ပါဝင်နေနိုင်သည်။</p> <p>သူ့ထံတွင် ထိပ်တန်းအဆင့် မြင့်မြတ်သော လက်နက် သုံးခုရှိနေသည်မှာလည်း အားလုံး သိသွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ယခုအချိန်တွင် အပြင်သို့ ထွက်သွားခြင်းမှာ အန္တရာယ်ရှိသော နေရာသို့ ခြေလှမ်းလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>အထူးကဲဆုံး နယ်ပယ်ရှိ ကျင့်ကြံသူများ၏ ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်မှုအပေါ်တွင် သူ၏ အသက်ကို မလောင်းကြေး မထပ်နိုင်ပေ။</p> <p>ထို့ကြောင့် သူ အခြားလမ်းကြောင်းတစ်ခုမှ ထွက်ခွာမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤနေရာတွင် အခြားထွက်ပေါက်တစ်ခု ရှိကြောင်း သူသိထား၏။</p> <p>တစ်ချိန်က ရှိထျန်းဟောက် သူ့ထံမှ ထွက်ပြေးခဲ့သည်။ နတ်ဆိုးနဂါး ဝေလငါး၏ နှောင့်ယှက်မှုကြောင့် ရှိထျန်းဟောက် ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားခဲ့ရာ ထိုလမ်းကြောင်းမှာ ဤထွက်ပေါက်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save