Book List

<h2 style="text-align: center;">Chapter 655</h2> <h2 style="text-align: center;">မမချွဲ ဘယ်တော့ လွှတ်ပေးမှာလဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>အရှေ့ပြည်နယ်၊ အနောက်ဘက်ဒေသတွင် ကျယ်ပြောလှသော၊ အဆုံးအစမရှိသော ရှေးဦးသစ်တောကြီး တစ်ခုရှိသည်။ ထိုစဉ် ရုတ်တရက်ဆိုသလို ကြီးမားလှသော မျောက်ဝံကြီးအုပ်စုတစ်စုမှာ ဟိန်းဟောက်ရင်း ပြေးလွှားလာကြသည်။ ၎င်းတို့ တစ်ကောင်ချင်းစီမှာ တောင်ငယ်တစ်လုံးကဲ့သို့ ထွားကြိုင်းလှပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ကြွက်သားများမှာလည်း အဖုအထစ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p>သူတို့၌  ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခွန်အားများ ရှိကြရာ မြင့်မားသော သစ်ပင်ကြီးများကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် အလွယ်တကူ ဆွဲနုတ်နိုင်ကြသည်။ လက်ဖြင့် တစ်ချက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် သစ်ကိုင်းများကို ပြောင်စင်အောင် ဖယ်ရှားပစ်ကာ သစ်လုံးတုံးကြီးများ ဖြစ်သွားစေသည်။ မျောက်ဝံများသည် ထိုသစ်လုံးများကို မြေပြင်ပေါ်တွင် ဖိကာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ကြီးမားသော လှံရှည်ကြီးများအဖြစ် ချွန်ထက်အောင် ပြုလုပ်လိုက်ကြသည်။ လက်တစ်ဖက်စီတွင် လှံတစ်စောင်စီကို မြဲမြံစွာ ကိုင်ဆောင်ထားရင်း တိုက်ပွဲဝင်ရန် အသင့်အနေအထား ပြင်လိုက်ကြ၏။  ဦးဆောင်လာသော မျောက်ဝံမင်း၏ ခပ်တိုးတိုး ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ မျောက်ဝံအားလုံးသည် ၎င်းတို့၏ လှံများကို တစ်ပြိုင်နက် ရှေ့သို့ ပစ်လွှတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>ဝူးခနဲ အသံနှင့်အတူ—</p> <p>ကြီးမားသော လှံရှည် (၁၀) ခုကျော်သည် ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းသွားသော ကြယ်တံခွန်များကဲ့သို့ လေထုကို ခွဲထွက်သွားကြ၏။  လှံများသည် ဝေးကွာသော တောင်ထိပ်ပေါ်ရှိ အသိုက်တစ်ခုဆီသို့ မိုးရွာသကဲ့သို့ ကျဆင်းသွားသည်။ သို့သော် ထိုလှံများ မကျရောက်မီမှာပင် အနက်ရောင် နဂါးနှစ်ကောင်သည် ကောင်းကင်ယံတွင် ဝှေ့ယမ်းလာပြီး လှံများကို သစ်သားစများအဖြစ် အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်သည်။</p> <p>"မင်းတို့ ငါ့ကို စိန်ခေါ်ချင်ရင် နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်း ရှစ်ရာလောက် အရင်သွားကျင့်ဦး"</p> <p>နက်ရှိုင်းသော အသံတစ်ခုမှာ အသိုက်အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p>ဒေါသထွက်နေသော မျောက်ဝံများထံမှ ဟိန်းဟောက်သံများ ဆူညံသွားသည်။ သို့သော် မျောက်ဝံမင်းမ/ လက်တစ်ဖက်ကို ရုတ်တရက် မြှောက်လိုက်ရာ ဆူညံသံများ ငြိမ်ကျသွားသည်။</p> <p>၎င်းက အသိုက်ဆီသို့ လက်ညှိုးညွှန်လိုက်ပြီး မယိုင်လဲသော ယုံကြည်ချက်များ ပြည့်နှက်နေသည့် ကောင်းကင်တုန်ဟည်းမတတ် ဟိန်းဟောက်သံကြီးဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်၏။ ထိုခဏမှာပင် ၎င်း၏ နောက်ကျောဘက်၌ လက်ခြောက်ဖက်ပါသော မျောက်ဝံကြီးတစ်ကောင်၏ ရုပ်သွင်တော် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ၎င်းမှာ အမြင့်ပေ ရှစ်ရာကျော် ရှိပြီး ကောင်းကင်ကို ထောက်ထားကာ မြေပြင်ကို နင်းခြေထားသည့် ဘီလူးကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင်။ ကျင့်ကြံသူများကဲ့သို့ပင် အဆင့်မြင့် သားရဲများသည်လည်း ဓမ္မရုပ်သွင်တော်များကို ထုတ်ဖော်နိုင်ကြသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့၏ ရုပ်သွင်တော်များမှာ ပြင်ပပညာရပ်များမှ ဆင်းသက်လာခြင်း မဟုတ်ဘဲ ရှေးဟောင်း သွေးမျိုးဆက်များမှ နိုးထလာခြင်း ဖြစ်၏။ သွေးမျိုးဆက် ပိုမိုအားကောင်းလေ ရုပ်သွင်တော်မှာ ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလေဖြစ်သည်။</p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင်မူ အသိုက်အတွင်းမှ အားကောင်းလှသော အရှိန်အဝါ (၅) ခုမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ပထမတစ်ခုမှာ— စကြဝဠာ တစ်ခွင်တွင် အော်ဟစ်နေသော ရှေးဟောင်းဆင်ဖြူတော်ကြီး ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ နှာမောင်းမှာ ကြယ်တာရာများကို ဆွဲဆုတ်ရန် အသင့်ပြင်နေသည်။</p> <p>ဒုတိယတစ်ခုမှာ— အဆုံးအစမရှိသော ထာဝရမြစ်ရေ ဖြစ်ပြီး တားဆီး၍မရသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စီးဆင်းလာသည်။</p> <p>တတိယတစ်ခုမှာ— တောက်ပနေသော နေမင်းမျက်လုံး ဖြစ်ပြီး ပူပြင်းလှသော မီးခိုးငွေ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ ကောင်းကင်ကို လောင်ကျွမ်းစေပြီး ပင်လယ်ကို ဆူပွက်စေမည့်အတိုင်းပင်။</p> <p>စတုတ္ထတစ်ခုမှာ— လျှပ်စီးကဲ့သို့ လျင်မြန်လှသော နတ်ဘုရားမြင်းဖြူ ဖြစ်ပြီး လေနှင့် မိုးကြိုးများ၏ ဖုံးအုပ်မှုကို ခံထားရကာ အားကောင်းမောင်းသန် ရှိလှသည်။</p> <p>ပဉ္စမတစ်ခုမှာ— ခေါင်းသုံးလုံးနှင့် လက်ခြောက်ဖက်ပါသော စစ်နတ်ဘုရား ဖြစ်ပြီး လက်တစ်ဖက်စီတွင် ကွဲပြားသော လက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ ကမ္ဘာကြီးကိုပင် ရိုက်ခွဲပစ်နိုင်မည့်ပုံစံ ရှိသည်။</p> <p>ဤအရာများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် လက်ခြောက်ဖက်ပါ မျောက်ဝံ၏ ရုပ်သွင်တော်မှာ များစွာ သေးငယ်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် အနှိမ်နင်းခံလိုက်ရသည်။</p> <p>မျောက်ဝံမင်းသည် ၎င်း၏ လည်ပင်းကို ကျုံ့လိုက်ကာ တိုးတိုးလေး ညည်းညူရင်း လှည့်၍ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။ မျောက်အုပ်စုတစ်ခုလုံးမှာလည်း ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးကြလေ၏။ ၎င်းတို့သည် အသိုက်အတွင်းရှိ ကြောက်မက်ဖွယ် သားရဲနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ရန် မဝံ့ရဲကြတော့ပေ။</p> <p>"စိတ်ပျက်စရာပဲ… ဒီတောင်ရွှေ့ မျောက်ဝံတွေနဲ့ နေ့တိုင်း အချိန်ဖြုန်းနေရတာက မဟုတ်တော့ဘူး"</p> <p>အသိုက်အတွင်းမှ အားကိုးရာမဲ့သော သက်ပြင်းချသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>"မမချွဲ… မမ ကျွန်တော့်ကို ဘယ်တော့ လွှတ်မှာလဲ"</p> <p>ကြီးမားပြီး ရှုပ်ပွနေသော အသိုက်အတွင်း၌ ကြီးမားလှသော ဥကြီး သုံးလုံးကြားတွင် လူတစ်ယောက် မှီတွယ်နေထိုင်နေသည်။</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်တွင် နူးညံ့သော အမွှေးအတောင်များနှင့် နွေးထွေးသော ကောက်ရိုးဖတ်များ ရှိနေ၏။ အရာအားလုံးမှာ ကြီးမားလွန်းလှသည်။ ၎င်းတို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ထိုလူသားမှာ အရုပ်လေးတစ်ရုပ်ထက် မပိုပေ။</p> <p>ယင်းမှာ ရှန်မို ဖြစ်သည်။</p> <p>မကြာသေးမီက သူ ရှိကျယ်ကို စီးနင်းကာ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး အနောက်ဘက်ဒေသ၏ ကျယ်ပြောလှသော တောင်တန်းကြီးများဆီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း... ဆင်းသက်သည့် နေရာမှာ အနည်းငယ် လွဲချော်သွားခဲ့၏။ မူလက သူသည် ကျင့်ကြံသူများ နေထိုင်ရာ မြို့တစ်မြို့အနီးသို့ ဆင်းသက်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ရှိကျယ်မှာ ဟင်းလင်းပြင် ပိုးကောင်အုပ်စု၏ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ ဟင်းလင်းပြင် ပိုးကောင်ဆိုသည်မှာ အစွမ်းထက်သော ဟင်းလင်းပြင် သားရဲများကို ကပ်ပါးရပ်တည်တတ်သော အကောင်များ ဖြစ်၏။  တစ်နေ့တွင် သူတော်စင်နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိမည့် ရှိကျယ်ကဲ့သို့သော သားရဲကြီးမှာ ဟင်းလင်းပြင် ပိုးကောင်များ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရသည်မှာ သဘာဝပင်။ ထိုအကောင်များကို ခါချရန်အတွက် ရှိကျယ်မှာ အရေးပေါ် ရှောင်တိမ်းခဲ့ရသဖြင့် သတ်မှတ်ထားသော ဆင်းသက်မည့်နေရာမှာ လွဲချော်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ရှန်မို၏ ကံတရားမှာ ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ထူးထူးခြားခြား စွမ်းဆောင်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။</p> <p>သူသည် အဆုံးအစမရှိသော တောင်တန်းကြီးများအတွင်း ဆယ်ရက်ကျော်တိုင် ပျံသန်းခဲ့သော်လည်း စိမ်းလန်းသော တောအုပ်များကိုသာ မြင်တွေ့ရပြီး လူသားအရိပ်အယောင် သို့မဟုတ် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ အလင်းရောင်ကိုပင် မတွေ့ရှိခဲ့ရပေ။ ပထမတော့ ခံသာသေးသော်လည်း ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူ စိမ်းလန်းသော ငရဲခန်းအတွင်း ပိတ်မိနေသကဲ့သို့ ခံစားလာရသည်။ လွတ်မြောက်ရာ လမ်းစ မရှိပေ။</p> <p>လွန်ခဲ့သော တစ်လက သူသည် ကောင်းကင်ဖုံး လွှမ်းမိုးတိမ်တိုက် ချွဲငှက်တစ်ကောင်နှင့် မတော်တဆ ဆုံခဲ့သည်။ ထိုသတ္တဝါမှာ အထူးကဲဆုံး နယ်ပယ်ရှိ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးနှင့် ညီမျှသော အစွမ်းရှိသည်။ ရှန်မိုမှာ ချက်ချင်းပင် ဖမ်းဆီးခြင်း ခံလိုက်ရပြီး ၎င်း၏ အသိုက်သို့ ခေါ်ဆောင်ခြင်း ခံခဲ့ရ၏။ ထိုငှက်မှာ ရှန်မိုကို လုံးဝ နှိမ်နင်းထားနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်သော်လည်း သူ့ကို သားကောင်အဖြစ် သဘောထားပုံ မရပေ။ ၎င်းမှာ ရှန်မိုကို ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများရအောင် ပြုလုပ်ပြီး အသိုက်ထဲသို့ ပစ်ထည့်ထားခဲ့ကာ အမဲလိုက်ရန်အတွက် ထွက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ဤဒေသတစ်ခုလုံးမှာ ထိုငှက်၏ နယ်မြေ ဖြစ်၏။ ၎င်းမှာ မြန်နှုန်း အလွန်မြင့်မားခြင်းကြောင့် ကျော်ကြားသော ရှေးဟောင်း သွေးသန့် မျိုးကွဲ သားရဲတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။ သွေးအသန့်ဆုံးသော ထိုငှက်များမှာ ရှေးဦးမြင်းဖြူ၏ မြန်နှုန်းကိုပင် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ ရှန်မိုမှာ အကြိမ်ကြိမ် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း အကြိမ်တိုင်းတွင် ထိုငှက်၏ မောင်းထုတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သဖြင့် သူ အသိုက်ထဲတွင်သာ နေထိုင်ခဲ့ရသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း ထိုငှက်မှာ သူ့အပေါ် ရက်စက်ခြင်း မရှိပေ။ အမဲလိုက်ပြီး ပြန်လာတိုင်း ရရှိလာသော အသားများကို သူ့အား ခွဲဝေပေးတတ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ရှားပါးသော ကောင်းကင်ရတနာများကိုပင် ယူဆောင်လာတတ်၏။  ၎င်းတို့ထဲမှ အချို့မှာ သူတော်စင်အဆင့် ရတနာများ ဖြစ်သည်။ ဤဝိညာဉ်ဆေးပင်များမှာ ရှန်မိုအပေါ် များစွာ အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိစေသည်။ ရုပ်သွင်တော်ကို စစ်ဆေးကြည့်သည့် အခါတိုင်း သူ၏ တာအိုအမှတ်အသားများ လျင်မြန်စွာ တိုးပွားနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ တစ်နှစ်အကြာတွင် သူ၏ တာအိုအမှတ်အသား စုစုပေါင်းမှာ နှစ်ရာ့ငါးဆယ်အထိ ထိုးတက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ထို့အပြင် တစ်နှစ်ပတ်လုံး အသိုက်ထဲတွင် နေထိုင်ခဲ့ပြီးနောက် ရှန်မိုမှာ ထိုငှက်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို အနည်းနှင့်အများ သဘောပေါက်လာ၏။ ၎င်း၏ နယ်မြေအစပ်တွင် တောင်ရွှေ့ မျောက်ဝံကြီးအုပ်စုတစ်စု နေထိုင်ကြပြီး ၎င်းတို့မှာ ထိုငှက်နှင့် ကာလရှည် ရန်သူများဖြစ်ပုံရကာ ပုံမှန် ပြဿနာလာရှာလေ့ ရှိကြသည်။ ၎င်း၏ ကြီးမားလှသော အစားအသောက် လိုအပ်ချက်ကြောင့် ထိုငှက်မှာ အမဲလိုက်ရန် အသိုက်မှ ထွက်ခွာရလေ့ ရှိသည်။ မျောက်ဝံများသည် ထိုပုံစံကို သိရှိကြသဖြင့် ငှက်မရှိချိန်တွင် အမြဲတမ်း ပြဿနာလာရှာကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုငှက်သည် ရှန်မိုကို အသိုက်ထဲတွင် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်မှာ ရှင်းနေပါသည်။ သူ၏ ခွန်အားကို အသုံးပြု၍ ၎င်း၏ ဥ သုံးလုံးကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရန် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>"မမချွဲ၊…ကျွန်တော် အဲဒီမျောက်တွေကို ထပ်မောင်းထုတ်လိုက်ပြီနော်… စကားလေး ဘာလေး ပြောပါဦးဗျ"</p> <p>ရှန်မို ခေါင်းမော့ကာ ကြီးမားလှသော ထိုငှက်ကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူသည် လှပသော အမွှေးအတောင်များကို ရှင်းလင်းနေပြီး သေးငယ်လှသော လူသားကျင့်ကြံသူကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်သလို ရှိနေသည်။</p> <p>ရှန်မို အားကိုးရာမဲ့စွာ ပြုံးလိုက်၏။ ရုတ်တရက် ထိုငှက်မှာ တိုးတိုးလေး အော်မြည်ကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားသည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ၎င်းမှာ အစက်အပြောက်လေး တစ်ခု ဖြစ်သွားပြီးနောက် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>"အမဲလိုက်ဖို့ ပြန်ထွက်သွားပြန်ပြီ..."</p> <p>ရှန်မို ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။</p> <p>ထိုအချိန်မှာပင် ကြီးမားသော ဥကြီးများထဲမှ တစ်လုံးထံမှ ကွဲအက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဥခွံမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အက်ကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာ၏။  ၎င်းမှာ ပင့်ကူအိမ်သဖွယ် လျင်မြန်စွာ ပြန့်နှံ့သွားသည်။ ရှန်မို မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။</p> <p>အမေက အခုလေးတင် ထွက်သွားတာကို မင်းက ထွက်လာတော့မှာလား။</p> <p>ငါ့ကို မင်းအမေလို့တော့ လာမထင်နဲ့ဦး။</p> <p>ကွဲအက်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>သေးငယ်သော ခေါင်းလေးတစ်ခုမှာ ဥခွံကို ထိုးဖောက်ကာ ထွက်လာသည်။ ထိုငှက်၏ သားပေါက်လေးများမှာ သာမန်ငှက်များနှင့် မတူပေ။ သာမန်ငှက်ပေါက်လေးများသည် မျက်စိမမြင်၊ အမွှေးမပါဘဲ ကြည့်ရဆိုးလှ၏။ သို့သော် ဤငှက်ပေါက်လေးများမှာ မွေးကတည်းက လှပကြသည်။ ၎င်းတို့မှာ ဥမှ ထွက်လာသည်နှင့် အမွှေးအတောင်များ အစုံအလင် ပါရှိပြီးသား ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးများသာ ပိတ်နေသေးခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>"ကောင်လေး… မင်းက တော်တော် ချစ်ဖို့ကောင်းတာပဲ"</p> <p>ရှန်မို ရယ်မောကာ ပြော၏။</p> <p>ထိုအချိန်မှာပင် ဝေးကွာသော ကောင်းကင်ယံ၌ တိုက်ပွဲဝင် အလင်းတန်းများ ဖြတ်ပြေးနေသည်ကို သူ ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်သည်။ ထိုအလင်းများနှင့်အတူ ထိုငှက်ကြီး၏ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံလည်း ပါရှိနေသည်။</p> <p>"ဟင်… အထူးကဲဆုံး နယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူလား"</p> <p>ရှန်မို မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။</p> <p>ကောင်းကင်ကြီးမှ သူ၏ ဆုတောင်းသံကို ကြားလိုက်ပုံရသည်။</p> <p>တစ်နှစ်ကျော် ကြာပြီးနောက်မှာတော့... နောက်ဆုံးတွင် လူသားကျင့်ကြံသူများကို သူ ပြန်တွေ့ရတော့မည်။</p> <p>"အကယ်၍ အထူးကဲဆုံး နယ်ပယ် တစ်ယောက်က မမချွဲကို ထိန်းထားနိုင်တယ်ဆိုရင် တခြားလူတွေက ဒီအခွင့်အရေးကို သုံးပြီး ရောက်လာကြမှာပဲ..."</p> <p>သူ ခေတ္တစဉ်းစားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်သည်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဝေးကွာသော နေရာမှ အနီရောင် အလင်းတန်း အုပ်စုတစ်စုမှာ အသိုက်ဆီသို့ အပြင်းနှင်လာနေသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>သို့သော် ၎င်းတို့ ချဉ်းကပ်လာချိန်မှာပင် အခြားလမ်းကြောင်းတစ်ခုမှ အပြာရောင် အလင်းတန်း (၁၀) ခုကျော် ပေါ်လာပြီး ၎င်းတို့ကို လေထဲတွင် ကြားဖြတ် တားဆီးလိုက်သည်။</p> <p>တိုက်ပွဲမှာ ချက်ချင်းပင် စတင်တော့သည်။ အနီရောင်နှင့် အပြာရောင် ဝိညာဉ်အလင်းတန်းများမှာ ကောင်းကင်တစ်ဝက်စာခန့် လွှမ်းမိုးထားသည်။ တစ်ဖက်က အနီရောင် ဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ဖက်မှာ အပြာရောင် ဖြစ်သည်။ ရှင်းနေသည်မှာ ဤသူများသည် ဆန့်ကျင်ဘက် ကျင့်စဉ်များကို ကျင့်ကြံကြသော ရန်ဘက် အဖွဲ့အစည်း နှစ်ခုမှ ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြ၏။ ရံဖန်ရံခါတွင် ပုံရိပ်တစ်ခုစီ ကောင်းကင်မှ ပြုတ်ကျသွားတတ်သည်။</p> <p>ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားခြင်း သို့မဟုတ် သေဆုံးသွားခြင်း ဖြစ်နိုင်လေ၏။</p> <p>ရှန်မို မျက်နှာပျက်သွားမိသည်။ ရန်ဘက် အဖွဲ့အစည်း နှစ်ခုက အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ကြည့်ရသလောက်တော့ အပြာရောင်ဘက်က သိသိသာသာ အခြေအနေ မဟန်ဖြစ်နေပုံရလေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save