Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၉၃၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">အလည်အပတ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>အလယ်ပိုင်းတိုက်နယ်နှင့် မြောက်ပိုင်းအေးခဲနယ်မြေကြားတွင် နှင်းဖုံးတောင်တန်းများက အရှေ့နှင့်အနောက်သွယ်တန်းနေသည်။ အမြဲတမ်းနှင်းထူထပ်စွာကျပြီး နေရောင်ကိုမြင်ရခဲသည်။</p> <p>"နာမည်ကျော် မဟာနှင်းတောင်တန်းဆိုတာ ဒါလား"</p> <p>လုယန် တောင်ခြေတွင်ရပ်လျက် အထက်သို့မော့ကြည့်သည်။ ဝေ့ဝဲကျနေသည့် နှင်းပွင့်နှင်းချပ်များနောက်တွင် မြင့်မားသည့်နှင်းဖြူတောင်တန်းကြီးက ငြိမ်သက်စွာလဲလျောင်းနေသည်။</p> <p>"အဲလောက်လည်း နာမည်မကျော်ပါဘူး။ ဒီနေရာက အရမ်းခေါင်တော့ လာချင်တဲ့လူ မရှိသလောက်ပဲ"</p> <p>လန်ထင်က ရယ်သည်။</p> <p>တမင်နှိမ့်ချပြောခြင်းသာဖြစ်သည်။ လသံလွင်နန်းတော်သည် သူတော်စင်တစ်ဝက်ဂိုဏ်းဟု ဆိုနိုင်သည်။ အပြင်လောကနှင့် သိပ်အဆက်အဆံမရှိ။ အပြင်လောကမှလူများ လာအကူအညီတောင်းခြင်း၊ လောကကိစ္စများ ဖြေရှင်းခြင်း၊ လမ်းမှန်ဂိုဏ်းများနှင့်တွေ့ဆုံခြင်း၊ မသေမျိုးဂိုဏ်းများ တွေ့ဆုံခြင်း စသည့်ကိစ္စအားလုံး တောင်ခြေရှိ ဆက်သွယ်ရေးခန်းမမှတစ်ဆင့်သာ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းသည်။</p> <p>သို့သော် လသံလွင်နန်းတော်သို့ ကြားခံမလိုပဲ ဝင်ရောက်နိုင်သည့်အခြေအနေမျိုးလည်း ရှိပါသည်။ ယခု လန်ထင်က လုယန်ကို တောင်ပေါ်သို့ခေါ်လာသည့် အနေအထားမျိုးဖြစ်သည်။ ထိုအဖြစ်မျိုးကို 'နောက်ဖေးတံခါးမှဝင်သည်'ဟု ရည်ညွှန်းလေ့ရှိသည်။</p> <p>အကွေ့အကောက်တောင်တက်လမ်း၏ တစ်ဘက်တစ်ချက်တွင် ဖြူဖွေးသည့် လူတစ်ရပ်ခန့်သစ်ပင်ငယ်များ မကြာခဏတွေ့ရသည်။ လက်ရာမြောက်သည့် ပန်းချီကားတစ်ချပ်နှင့်တူသည်။</p> <p>"ဒါတွေက သံလွင်ပင်တွေလား"</p> <p>သဘာဝအတိုင်းပေါက်သည့် သံလွင်ပင်ကို လုယန်ပထမဆုံးမြင်ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။ အပြင်လောကတွင် သံလွင်ကိုင်း သံလွင်ခက်များသာ တွေ့ရသည်။</p> <p>သံလွင်ပင်တို့သည် မဟာနှင်းတောင်တန်းပေါ်တွင်သာ ပေါက်သည်။ တစ်ခြားနေရာများတွင် မရှင်သန်နိုင်။ ဘယ်လို မှော်ပညာမျိုးသုံးသည်ဖြစ်စေ သက်တမ်းဆွဲဆန့်မထားနိုင်။</p> <p>"ဟုတ်တယ်။ နှင်းတောင်တန်းတစ်ခုလုံး သံလွင်ပင်တွေအပြည့်ပဲ။ ဒဏ္ဍာရီအရ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်သုံးသိန်းက ရှေးဟောင်းမသေးမျိုးတွေ တိုက်ခိုက်ကြတယ်။ ကြယ်ကမ္ဘာတွေကို တိုက်နယ်တွေအဖြစ် ဖန်တီးတယ်။ လမင်းကနေ အခုမြင်နေရတဲ့ မဟာနှင်းတောင်တန်းဖြစ်လာတယ်တဲ့"</p> <p>"နတ်မယ်၊ အဲဒါအမှန်ပဲလား"</p> <p>လုယန် အတည်ပြုချက်တောင်းသည်။</p> <p>"ဟုတ်လောက်တယ်။ တောင်ခြေက မြေဆီမြေသားပုံစံအရ ဒါဟာ တကယ်လကမ္ဘာပဲ။ အရင်တုန်းက သံလွင်ပင်တွေဟာ လကမ္ဘာမှာပဲပေါက်တာ။ ကျောက်စိမ်းယုန်တွေက သစ်ပင်တွေအောက်မှာ တွင်းတူးပြီးနေလေ့ရှိတယ်။</p> <p>ကိုးဆမသေမျိုးက ကျောက်စိမ်းယုန်တွေမွေးထားဖို့ လကမ္ဘာကို မကြာခဏသွားဖမ်းတယ်။ ယင်ထန်မသေမျိုးကလည်း ငါ့မီးဖိုအတွက်ထင်းလိုရင် ကောင်းကင်ခွဲပုဆိန်ယူပြီး လကမ္ဘာက သံလွင်ပင်တွေ သွားခုတ်ပေးတယ်။</p> <p>နင့်ကိုပြောပြမယ်။ သံလွင်ပင်ကထင်းနဲ့ချက်တဲ့ အစားအသောက်တွေက အနံ့အရမ်းမွေးတယ်။ တစ်ခြားသစ်ပင်တွေလုံးဝလိုက်မမီဘူး"</p> <p>နှစ်ယောက်သား မဟာနှင်းတောင်တန်းပေါ်သို့ ဖြေးဖြေးချင်း တက်ကြသည်။ မဟာနှင်းတောင်က မီတာသုံးသောင်းကျော်မြင့်သည်။ ကျင့်ကြံမှုလောကတွင် အမြင့်ဆုံးဖြစ်သည်။ သာမန်ကျင့်ကြံသူများ မတက်နိုင်ကြ။</p> <p>လုယန်နှင့် လန်ထင်က ဝိညာဉ်ပြောင်းအဆင့်များဖြစ်၍ တောင်တက်ရသည်မှာ မြေပြန့်တွင်လမ်းလျှောက်ရသည်နှင့် မခြားလှ။</p> <p>တောင်ထိပ်သို့ရောက်ခါနီးလေ သံလွင်ပင်များ ပိုထူထပ်လာလေဖြစ်သည်။ အပင်လည်း ပိုရှည်လာသည်။ အတော်များများက ဆယ်မီတာကျော်မြင့်သည်။</p> <p>ကြီးမားကျယ်ပြန့်သည့် ကျောက်သားပြင်တစ်ခုပေါ်တက်ပြီးနောက် တောင်တန်းများကြားမှ သန့်စင်သည့်အဖြူရောင်နန်းတော်ကို မြင်ရသည်။ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် မသေမျိုးဘုံတစ်ခုနှင့် ပမာတူသည်။ လူအများပြောနေကြသော်လည်း လာလည်ခဲသည့် လသံလွင်နန်းတော်ပင်ဖြစ်သည်။</p> <p>လန်ထင်က လုယန်ကို လနန်းတော်ဂိတ်တံခါးဆီ ခေါ်သွားသည်။ ယောက်ျားတစ်ယောက် ချဉ်းကပ်လာသည်ကိုမြင်သည်နှင့် တံခါးစောင့်မိန်းကလေးနှစ်ယောက် ဆတ်ခနဲခေါင်းမော့လာပြီး လက်နက်ကိုယ်စီကိုင်၍ တားဆီးရန်ပြင်သည်။</p> <p>လန်ထင် အကျိုးအကြောင်းရှင်းပြရန် ပြန်နေစဉ်မှာပင် ထိုမိန်းကလေးများက လုယန်မျက်နှာကို သေချာကြည့်၍ မဝံ့မရဲအကဲစမ်း၍မေးသည်။</p> <p>"ရှင်က တာအိုလမ်းစဉ်ဂိုဏ်းက အကိုလုယန်လား"</p> <p>လုယန် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ ထိုမိန်းကလေးနှစ်ယောက် ကြည့်နေပုံက တစ်ခုခုမူမမှန်ကြောင်း အာရုံခံမိသည်။</p> <p>ဆိုးဝါးသည့်ကံကြမ္မာကို လန်ထင်စိတ်ထဲ ကျိန်ဆဲမိသည်။ လုယန်ကို အလည်ခေါ်၍ ရင်းနှီးမှုယူဖို့သာ သူတွေးခဲ့သည်။ လသံလွင်နန်းတော်တွင် လုယန်ဘယ်လောက် နာမည်ကြီးသည်ကို သူမေ့နေသည်။</p> <p>"နန်းမြို့တော်က မုန်သခင်လေးရော ရှင်နဲ့အတူပါသလား"</p> <p>မိန်းကလေးနှစ်ယောက်က ဘေးပတ်လည်ကို မျက်စိဝေ့ကြည့်သည်။ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာ၍ မိန်းမများနှင့် ဝေးဝေးရှောင်ပြီး ကျင့်စဉ်လမ်းတွင်စိတ်နှစ်ထားသည့် နာမည်ကျော်ဗြဟ္မဏပုဂ္ဂိုလ်ကို မြင်ချင်ကြသည်။</p> <p>"သူကျင့်ကြံတာ အရေးကြီးတဲ့အချိန်ရောက်နေလို့ လိုက်မလာနိုင်ဘူး"</p> <p>မှန်သည်။ မုန်ကျင်းကျိုးသည် လက်ရှိတွင် မိန်းမများနှင့်ဝေးဝေးနေဖို့ အရေးကြီးဆုံးဖြစ်သည်။ မိန်းမလှများပြည့်နေသည့် လသံလွင်နန်းတော်လို့ နေရာမျိုးသည် သူနှင့်မအပ်စပ်။</p> <p>"ဪ...အဲလိုလား။ ဝင်သွားပါ အကိုလု"</p> <p>လန်ထက်ကို ဘာမှမေးမြန်းမနေဘဲ တံခါးစောင့်မိန်းကလေးများက လုယန်ကို ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>လန်ထင်ပြောသလိုပင် လနန်းတော်စည်းမျဉ်းများက ထင်သလောက်မတင်းကြပ်လှ။</p> <p>သို့သော် တင်းကြပ်ခြင်းမတင်းကြပ်ခြင်းသည် လာလည်သူအပေါ်မူတည်သည်။ တာအိုရှင်ဝစီပိတ်လိုလူမျိုးကို ထိုသို့ကြိုဆိုကြမည်မဟုတ်။</p> <p>လုယန်ကို ခေါ်လာမိသည့်အတွက် လန်ထင်နောင်တရလာသည်။ သူ့ဇာတိမြို့သို့ ခေါ်သွားခဲ့လျှင် ပိုကောင်းလိမ့်မည်။</p> <p>သို့သော် တံခါးဝသို့ရောက်နေပြီဖြစ်၍ နောက်ပြန်လှည့်မရတော့။</p> <p>လနန်းတော်အတွင်းပိုင်းမှ အရာအားလုံး ငွေဖြူရောင်သန်းနေသည်။ တံစက်မြိတ်များ သစ်ပင်များပေါ်တွင် ထူးထဲသည့်နှင်းလွှာများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။</p> <p>လသံလွင်နန်းတော်သည် ထိုနှင်းလွှာများကို ရှင်းလင်းနိုင်စွမ်းရှိပါသည်။ သို့သော် နန်းတော်တည်ထောင်သူ ကွေ့ယွဲ့(လမင်းသမီး)သခင်မက ထိုပတ်ဝန်းကျင်မျိုးသည် လစွမ်းအားကျင့်ကြံဖို့ သင့်တော်သည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် နှင်းများကိုကာကွယ်ဖို့ မှော်အတားအဆီးများ တည်ဆောက်မထား။</p> <p>"ရှင့်ကို ဆရာ့ဆီအရင်ခေါ်သွားမယ်"</p> <p>လုယန် နည်းနည်းမျက်နှာပျက်သွားသည်။</p> <p>လန်ထင်၏ဆရာသည် တာအိုရှင်ဝစီပိတ်နှင့်မျိုးဆက်တူ လက်ရှိလနန်းတော်သခင် လော်ဟုန်ရှားဖြစ်သည်။ အဆင့်မြင့်အကြီးအကဲတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သို့သော် အဆင့်တူချင်းတွင် လုယန်အနိုင်ယူခဲ့သူလည်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သူနိုင်ခဲ့သည်တော့မဟုတ်။ နတ်မယ်က အနိုင်ယူခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ လော်ဟုန်ရှားက ပါးစပ်ထဲတွင် သစ်ရွက်အပြည့်ဖြင့် ထွက်သွားရသည်။</p> <p>တစ်ခြားဂိုဏ်းတပည့်များ လုယန်ပါလာကြောင်း သိသွားမည်စိုးသဖြင့် လန်ထင်က သူ့ဆရာဆီ  ချက်ချင်းခေါ်သွားသည်။</p> <p>သို့‌သော် သူဘယ်လောက်မြန်မြန်သွားသည်ဖြစ်စေ နန်းတော်လမ်းတစ်လျှောက်တွင်တွေ့သည့် တပည့်တစ်ချို့က နာမည်ကျော်လုယန်ကို ချက်ချင်းမှတ်မိကြသည်။</p> <p>သူတို့ဘာမှမမေးမြန်းနိုင်ခင် လန်ထင်က လုယန်ကိုအမြန်ဆွဲခေါ်သွားသည်။</p> <p>"ဆရာ၊ ကျွန်မဘယ်သူ့ကိုခေါ်လာလဲ ကြည့်ပါဦး"</p> <p>နန်းတော်သခင်အိမ်တော်သို့ရောက်သည်နှင့် လန်ထင် ချက်ချင်းမေးသည်။</p> <p>"လုယန်လား"</p> <p>လုယန်ကိုမြင်သည်နှင့် အတိတ်ကရှုံးနိမ့်ခဲ့သည့်အဖြစ်ကို ပြန်သတိရလာပြီး လော်ဟုန်ရှား အနေရခက်သွားသည်။</p> <p>"နန်းတော်သခင်ကို လုယန်ဂါရဝပြုပါတယ်"</p> <p>အကြီးအကဲများကို လုယန် အလွန်ရိုသေသည်။ နတ်မယ်ဝင်ပူးကပ်ချိန်မှသာ ဗွေဖောက်ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>"ဆရာ၊ အပြင်ကို ဂိုဏ်းတာဝန်တစ်ခုနဲ့ထွက်ရင်း နှလုံးမဲ့ဂိုဏ်းအကြီးအကဲတစ်ယောက်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရတယ်။ အကိုလုယန်က ကျွန်မကို လာကယ်တယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်မတို့နန်းတော်ကို လာလည်ဖို့ခေါ်ခဲ့တာ။ အဲဒါအဆင်ပြေတယ်မဟုတ်လား"</p> <p>လန်ထင်သည် နန်းတော်သခင်၏တပည့်ဖြစ်၍ အသက်ကယ်နည်းလမ်းများရှိပါသည်။ လုယန်ဝင်မကယ်လည်း အသက်အန္တရာယ်တော့မရှိနိုင်။ သို့သော် ထိုကဲ့သို့ ဇာတ်လမ်းမျိုးကို တစ်ခြားလူများ မြင်စေချင်သည်။</p> <p>လော်ဟုန်ရှား မျက်ခုံးတစ်ချက်တွန့်သွားသည်။ ရောက်လာပြီးမှ အဆင်မပြေဟုပြောလျှင် အဆင်ပြေနိုင်တော့မည်လော...</p> <p>ရှားရှားပါးပါး စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့် လန်ထင်ကိုကြည့်၍ လော်ဟုန်ရှား ကျိတ်၍သက်ပြင်းချသည်။ တာအိုလမ်းစဉ်ဂိုဏ်းတပည့်များနှင့် ဝေးဝေးနေဖို့ သူအမြဲသတိပေးခဲ့သည်။ အကျင့်စရိုက်များ ပြောင်းလဲသွားမည်စိုး၍ဖြစ်သည်။</p> <p>သူ့တပည့်မက သူ့စကားကို အလေးမထားကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။</p> <p>အရွယ်ရောက်ပြီးသည့် သမီးပျိုကို ထိန်းသိမ်းရသည်က တကယ်ခက်သည်။</p> <p>သို့သော် ဣန္ဒြေကိုထိန်း၍ သူပြောလိုက်သည်။</p> <p>"သူက မင်းအသက်ကိုကယ်ထားတဲ့ ကျေးဇူးရှိနေတော့ ဒီမှာဧည့်သည်အဖြစ်ထားတာ စည်းကမ်းဖောက်ဖျက်ရာမကျပါဘူး"</p> <p>ဆရာခွင့်ပြုချက်ရသည်နှင့် လန်ထင် လုယန်ကိုခေါ်၍ အိမ်တော်မှထွက်သည်။</p> <p>သို့သော် အိမ်တော်၏ ခြံဝင်းတံခါးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် နန်းတော်တပည့်များစွာ ဝိုင်းအုံနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ လုယန် မှင်သက်မိသွားသည်။</p> <p>"အခုမှပဲ နာမည်ကျော်အကိုလုယန်ကို ကျွန်မတို့တွေ့ခွင့်ရတယ်"</p> <p>"ဟေ့ အတင်းမတွန်းနဲ့လေ၊ အတင်းမတွန်းကြနဲ့"</p> <p>"အကိုလုယန်၊ ဒီမှာဘယ်လောက်ကြာကြာနေမှာလဲ"</p> <p>"အကိုလုယန်၊ နဂါးဘိုးဘေးက ဘယ်လိုပုံစံမျိုးလဲ ကျွန်မတို့ကိုပြောပြပါ"</p> <p>လနန်းတော်တပည့်များက ဒဏ္ဍာရီသူရဲကောင်းလုယန်ကို အတော်စိတ်ဝင်စားနေကြသည်။ လုယန်ရောက်လာသည့်သတင်းက နန်းတော်ထဲတွင် ချက်ချင်းပြန့်နှံ့သွားသည်။</p> <p>အားလုံးက တံခါးဝကိုပိတ်ဆို့၍ လုယန်အစစ်ကို သူတို့မြင်ဖူးသည့် ပုံတူပန်းချီနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုကြသည်။</p> <p>ထိုမျှများပြားသည့် မိန်းမလှကျင့်ကြံသူများ ဝိုင်းကြည့်နေသည်ကို တစ်ခါမှမကြုံဖူးသဖြင့် လုယန် ဘာပြောရမှန်းမသိဖြစ်နေသည်။ ရှားရှားပါးပါး ရှက်ရွံ့သည့်အမူအရာမျိုး ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save