Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၉၃၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကောင်းကောင်းအနားယူခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>လနန်းတော်ခရီးသည် လုယန်အတွက် အချည်းအနှီးမဖြစ်။ လနန်းတော်တပည့်များ ပုဆိန်ခုတ်ပညာ၊ ခန္ဓာသန့်စင်ပညာများတတ်ထားကြောင်း သူလုံးဝမရိပ်မိ။ နူးညံ့သည့်ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ကြီးမားသည့်အင်အားကို ဖုံးကွယ်ထားကြသည်။</p> <p>လန်ထင်နှင့် သုံးလေးကြိမ်သာ သူယှဉ်ပြိုင်ခဲ့ဖူးသည်။ အကြိမ်တိုင်းလည်း အပေါ်ယံလောက်ဖြင့်သာ ရပ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် လန်ထင်ကို ခန္ဓာသန့်စင်ပညာကျင့်ကြံပြီး ကြီးမားသည့်စွမ်းအားပိုင်ဆိုင်သူဖြစ်ကြောင်း သူသတိမထားမိ။</p> <p>လနန်းတော်၏စည်းမျဉ်းများ ထိုမျှပွင့်လင်းမည်ဟုလည်း ထင်မထားခဲ့။ ချစ်ရေးချစ်ရာကိစ္စများကို လုံးဝချုပ်ချယ်မထား။</p> <p>ကျွေးယွဲ့ဘိုးဘေးသည် ရေရှည်အမြင်ရှိပြီး စိတ်ဓာတ်ပွင့်လင်းသူဖြစ်ပုံရသည်။</p> <p>တကယ်လေးစားစရာကောင်းသည်။</p> <p>"ဒါနဲ့...ခန္ဓာသန့်စင်ပညာအကြောင်း ငါသိပ်မလေ့လာဖူးသေးဘူးပဲ"</p> <p>လုယန် ကိုယ့်အကြောင်းကိုယ်ပြန်တွေးကြည့်သည်။ ဓားပညာနှင့် မှော်ပညာများကိုသာ အဓိကလေ့လာခဲ့သည်။ ခန္ဓာသန့်စင်ပညာမလေ့လာခဲ့။</p> <p>"ငါတို့ထာဝရမျိုးဆက်က ခန္ဓာသန့်စင်ပညာသင်ဖို့ သိပ်မလိုဘူးလေ။ ထာဝရအရိယဖလသန္ဓေရလာတာနဲ့ ငါတို့ရုပ်ခန္ဓာက ခန္ဓာကျင့်ကြံသူတွေထက် ပိုပြီးမာကျောလာမှာ။ နင်ခန္ဓာကျင့်ကြံသူဖြစ်လာရင်တောင် ခန္ဓာဖောက်ခွဲပညာသုံးရတယ်ဆိုရင် သာမန်ကျင့်ကြံသူနဲ့ ဘာထူးတော့မှာလဲ"</p> <p>နတ်မယ်က အားနည်းချက်အားသာချက်များကို သေချာပြောပြသည်။</p> <p>"နင့်ခန္ဓာကိုယ်က သိပ်မကြံခိုင်သေးဘူးထင်ရင် အခုချက်ချင်း ထာဝရအရိယဖလသန္ဓေ ငါပေးမယ်လေ။ ဘယ်လိုလဲ"</p> <p>နတ်မယ်က ကမ်းလှမ်းသည်။ လုယန်ခေါင်းငြိမ့်လက်ခံသည်နှင့် သူချက်ချင်းထုတ်ပေးဖို့ အသင့်ဖြစ်နေသည်။</p> <p>"နေပါစေ"</p> <p>လုယန် ငြင်းသည်။ သူ့ရည်မှန်းချက်က အမယွမ်နှင့် နတ်မယ်လို မသေမျိုးအဆင့်ရောက်ဖို့ဖြစ်သည်။ ထာဝရအရိယဖလသန္ဓေယူလိုက်လျှင် သိက္ခာမရှိသည့် လီဟော်ရန်လို့ မသေမျိုးတစ်ဝက်အဆင့်သာဖြစ်မည်။</p> <p>(စုယိယန်၏ အကာအကွယ်ရထားခြင်းကို ဆိုလိုဟန်ရှိသည်)</p> <p>လုယန်ငြင်းလိုက်သဖြင့် နတ်မယ် နည်းနည်းစိတ်ပျက်သွားပြီး သူ့ဘာသာရေရွတ်သည်။</p> <p>"လက်ခံလိုက်လို့ ဘာဖြစ်သွားမှာမို့လဲ။ တကယ်သူစိမ်းဆန်တဲ့ကောင်"</p> <p>လသံလွင်နန်းတော်က ကျယ်ပြန့်သည်။ လန်ထင်နှင့်လုယန် တစ်နေကုန်အချိန်ဖြုန်းသည့်တိုင် အစိတ်အပိုင်းလေးတစ်ခုလောက်သာ လည်ပတ်နိုင်သည်။</p> <p>"အကိုလု၊ ဒါဆို မနက်ဖြန်မှတွေ့မယ်နော်"</p> <p>လန်ထင်က လုယန်ကို ဧည့်သည်‌ဆောင်သို့ လိုက်ပို့ရင်း ပြုံး၍ပြောသည်။</p> <p>"မနက်ဖြန်မှတွေ့မယ်"</p> <p>ညရောက်လာပြီဖြစ်သည်။ အထက်ကောင်းကင်နေမင်းကို လဝန်းက အစားထိုးနေရာယူလာသည်။ လစွမ်းအားများ ပိုတိုးလာသည်။</p> <p>ညအချိန်သည် လနန်းတော်တပည့်များ ကျင့်စဉ်ဝင်ကြသည့် အရေးကြီးဆုံးအချိန်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်လည်း လန်ထင်က လုယန်ကို နှုတ်ဆက်၍ ပြန်သွားခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>"လစွမ်းအား.."</p> <p>လုယန် လဝန်းကိုမော့ကြည့်သည်။ သူ့အတွက်တော့ နေစွမ်းအားလည်းမလို လစွမ်းအားလည်းမလိုအပ်။ ထိုစွမ်းအားနှစ်မျိုးအပြောင်းအလဲကို သူသိပ်အရေးမစိုက်။</p> <p>ကဗျာတစ်ပုဒ်ရွတ်သင့်မရွတ်သင့် သူတွေးနေစဉ် သေးသေးကွေးကွေး လနန်းတော်တပည့်တစ်ယောက် မဝံ့မရဲချဉ်းကပ်လာသည်။ နည်းနည်းရှက်နေဟန်ရှိသည်။</p> <p>"အကိုလုယန်"</p> <p>"မင်းကဘယ်သူလဲ"</p> <p>"ကျွန်မနာမည် ပိုင်ယဲ့ပါ။ လနန်းတော်က တပည့်တစ်ယောက်ပါ"</p> <p>ပိုင်ယဲ့က ရှက်စနိုးဟန်ဖြင့် ခေါင်းငုံ့နေရာမှ လုယန်ကို တစ်ချက်မော့ကြည့်သည်။</p> <p>"အကိုလုယန်၊ နတ်ဆိုးနယ်မြေနဲ့ အရှေ့ပင်လယ်ခရီးမှာ အကိုကြုံခဲ့ရတဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေကို ပြောပြလို့ရမလား"</p> <p>ထိုမျှဝေးလံသည့် အရပ်များဆီ သူမရောက်ဖူး။ လုယန်နှင့်ပတ်သက်သည့် ပုံပြင်များသူကြားရသည်။ လုယန်သည် စွမ်းအားကြီးပြီး နေရာစုံရောက်၍ အတွေ့အကြုံစုံသူတစ်ယောက်ဟု သူတွေးမိသည်။</p> <p>ယခု လူကိုယ်တိုင် တွေ့ခွင့်ရပြီဖြစ်၍ သူ့ပုံပြင်များကို နားထောင်ချင်သည်။</p> <p>"မင်းက ကျင့်စဉ်ဝင်ရဦးမှာ မဟုတ်လား"</p> <p>လန်ထင်လို နန်းတော်တပည့်အားလုံးက ယခုလိုအချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ ကျင့်ကြံနေကြသည်။</p> <p>"တစ်ရက်လောက် မကျင့်ကြံဖြစ်တာ သိပ်ကိစ္စမရှိပါဘူး"</p> <p>ပိုင်ယဲ့က ရယ်ကျဲကျဲဖြင့်ပြောသည်။ ဖော်ရွှေသည့် လုယန်အမူအရာကြောင့် ပို၍စိတ်သက်သာရာရသွားဟန်ရှိသည်။</p> <p>လုယန် ခဏစဉ်းစားသည်။ သူလည်း တစ်ခြားဘာမှလုပ်စရာမရှိ။ ပုံပြင်ပြောရလျှင်လည်း မဆိုးလှ။ ထုတ်ပြော၍မရသည့် အပိုင်းများကို ကျော်သွားလိုက်ရုံသာရှိသည်။ ဥပမာ နတ်ဆိုးနယ်မြေတွင် ကျန်းလျန်ယိကို ပြန်အသက်သွင်းခဲ့သည့်ကိစ္စမျိုး။</p> <p>"ကောင်းပြီလေ"</p> <p>ပိုင်ယဲ့ကို အတူထိုင်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်၍ သူ့ဇာတ်လမ်းများကို ဖြေးဖြေးချင်းစပြောသည်။</p> <p>"ဘယ်ကနေစပြောရမလဲ။ အင်း..ဟုတ်ပြီ။ ဂိုဏ်းတာဝန်ခန်းမကို ဒုတိယအကြိမ် တာဝန်တစ်ခု သွားယူတဲ့အချိန်ကနေစမယ်။ ယူရတဲ့တာဝန်က ကျားနတ်ဆိုးတစ်ကောင်ကို နှိမ်နှင်းဖို့ပါ..."</p> <p>လုယန်တွေ့ကြုံခဲ့သည့် ကိစ္စများက အမျိုးအစားစုံလင်သည်။ လျှို့ဝှက်ရမည့်ကိစ္စများကို ချန်လှပ်ထားခဲ့သည့်တိုင် တစ်ညတည်းဖြင့် အကုန်ပြောပြနိုင်မည်မဟုတ်။</p> <p>ပိုင်ယဲ့က စိတ်ဝင်တစားနားထောင်သည်။ သူ့မျက်လုံးများအရောင်တောက်နေသည်။ လုယန်အ‌ပေါ် လေးစားမှုလည်း ပိုတိုးလာသည်။ ထိုဇာတ်လမ်းများသည် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်တည်း၏ အတွေ့အကြုံများဟုပြောလျှင် တကယ်ယုံဖို့ခက်လှသည်။ လသံလွင်နန်းတော်မှ တပည့်အားလုံး၏ အတွေ့အကြုံများအားလုံးပေါင်းလျှင်ပင် ထိုမျှမများလောက်။</p> <p>"ကဲ၊ ဒီနေ့ ဒီလောက်နဲ့ပဲ နားကြစို့။ ဆက်ပြောနေရင် မိုးလင်းတော့မယ်"</p> <p>လုယန်က ပြုံး၍ပြောသည်။ တစ်ညလုံး သူပြောပြခဲ့သည်။ ယခု အရုဏ်တက်ချိန် နီးနေပြီဖြစ်သည်။ ဆက်ပြောနေလျှင် ဆုံးနိုင်တော့မည်မဟုတ်။</p> <p>"ကောင်းပြီလေ"</p> <p>ပိုင်ယဲ့ ဆက်နားထောင်လိုဟန်ရှိသည်။ သို့သော် အချိန်က အတော်လွန်နေသည်။</p> <p>"မနက်ဖြန်ညရော ဆက်ပြောလို့ရမလား အကိုလုယန်"</p> <p>"မင်းနားထောင်ချင်ရင် ပြောပြရမှာပေါ့"</p> <p>လုယန် ပြုံး၍ပြောသည်။ လနန်းတော်မှ ဤတပည့်လေးကို သူအတော်သဘောကျသည်။</p> <p>သူ့စကားကြောင့် ပိုင်ယဲ့ပျော်ရွှင်သွားပြီ နှုတ်ဆက်၍ ထွက်သွားသည်။</p> <p>"ဒါဆို မနက်ဖြန်မှတွေ့မယ် အကိုလုယန်"</p> <p>ကောင်းကင်အလင်းရောင် အပြည့်အဝမပေါ်သေးသဖြင့် လုယန် အခန်းထဲသို့ပြန်ပြီး ဝိညာဉ်စုမှော်စက်ဝန်းပေါ်တွင် ထိုင်သည်။ ပါးစပ်ကိုဟ၍ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူသည်။</p> <p>ရသမျှစက္ကန့််မိနစ်တိုင်း ကျင့်စဉ်စွမ်းအားတိုးဖို့ သူကြိုးစားသည်။ အလွန်ပင်ပန်းသည့် အလုပ်ဖြစ်သည်။</p> <p>သိစိတ်နယ်မြေသို့ဝင်၍ နတ်မယ်နှင့်လည်း အချိန်ဖြုန်းသည်။</p> <p>"နတ်မယ်၊ နှင်းထဲမှာ ကစားရအောင်"</p> <p>နတ်မယ်က နှုတ်ခမ်းစူသည်။ အခုမှ သူနှင့်လာကစားသည့်လုယန်ကို အလိုမကျ။ လုယန်နာမည်ရေးထားသည့် နှင်းလူရုပ်ဖြင့် လုယန်ကို ပစ်ပေါက်သည်။</p> <p>"ဟွန်း၊ နင်က အခုမှလာတယ်ပေါ့"</p> <p>နှင်းလူရုပ်ပေါ်မှစာလုံးများကို သေချာမဖတ်ရသေးမီ နှင်းလူလွင့်ပျံလာသည်ကို မြင်ရသဖြင့် လုယန် အမြန်ရှောင်သည်။ လှုပ်ရှားမှုက မြန်လွန်းသဖြင့် အရိပ်ခွဲတစ်ခုပင် နေရာတွင်ကျန်ခဲ့သည်။</p> <p>သို့သော် လွတ်အောင်မရှောင်နိုင်ပါ။</p> <p>မျက်နှာမှနှင်းများကိုသုတ်၍ သူရှကကိုးရှက်ကန်းပြုံးသည်။</p> <p>"ကျုပ်က ခင်ဗျားလိုမဟုတ်ဘူးလေးနတ်မယ်။ ‌လောကအတွေ့အကြုံ သိပ်မစုံသေးဘူး။ အခုမှ လနန်းတော်ကိုရောက်ဖူးတာဆိုတော့ လှည့်ပတ်ပြီးကြည့်ရတာပေါ့"</p> <p>လုယန်၏ စကားကြွယ်မှုကြောင့် နတ်မယ်၏နှုတ်ခမ်းထောင့်များ ကွေးညွှတ်သွားသည်။</p> <p>"ဒီလနန်းတော်က ဘာတွေများအဲလောက်ထူးဆန်းနေလို့လဲ။ မသေမျိုးတစ်ယောက်လောက်တောင်မရှိဘူး။ ငါနားမှာပဲ သစ္စာရှိရှိနေပါ။ ဒီနေရာထက် အများကြီးသာတဲ့ မသေမျိုးအစစ်တွေရဲ့ ဖန်တီးမှုတွေကို နင်မြင်စေရမယ်လို့ အာမခံတယ်"</p> <p>"ကောင်းပါပြီ ကောင်းပါပြီ၊ နတ်မယ်ရဲ့အစွမ်းအစကို ကျုပ်ယုံကြည်ပါတယ်။ ကဲ...ကျုပ်တို့ ဘာကစားကြမလဲ"</p> <p>အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် နတ်မယ်ကို အဖော်ပြုဖို့သက်သက် သူလာခြင်းမဟုတ်။ နှင်းတောထဲတွင် သူမကစားခဲ့ရသည်မှာ အတော်ကြာပြီဖြစ်သည်။ နှင်းများကလည်းအတော်ထူသည်။ သူ့အတိတ်ဘဝတွင်သာ တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ထိုစဉ်ကလည်း သူကစားဖို့ စိတ်မပါခဲ့။</p> <p>"နှင်းလူတွေလုပ်ရအောင်။ နှင်းလူရုပ်တစ်ခုတည်းဆို ပျော်စရာမကောင်းဘူး"</p> <p>အထီးကျန်နေသည့် နှင်းလူရုပ်ကို လက်ညှိုးထိုး၍ နတ်မယ်အကြံပြုသည်။</p> <p>"ဘယ်သူ့အရုပ်လုပ်မလဲ"</p> <p>"သိစိတ်နယ်မြေမှာ ငါတို့နှစ်ယောက်ပဲရှိတာလေ။ နင့်အရုပ်ကိုလုပ်ရမှာပေါ့"</p> <p>နတ်မယ်က နှင်းလုံးများ ချက်ချင်းစတင်ဖန်တီးသည်။</p> <p>လုယန်လည်း ဝင်ကူသည်။</p> <p>...</p> <p>"မနေ့ညက ကောင်းကောင်းနားခဲ့ရရဲ့လား အကိုလုယန်"</p> <p>လန်ထန်က မနက်စောစောရောက်လာသည်။</p> <p>လုယန် စဉ်းစားသည်။ မနေ့ညက သူလုံးဝနားခဲ့ရသည်မထင်မိ။ ပထမဆုံး ပုံပြင်ပြောရသည်။ နှင်းလူရုပ်လုပ်ရသည်ကလည်း အချိန်အတော်ကုန်သည်။ အနားယူသည်ဟူသည့်စကားနှင့် လုံးဝမအပ်စပ်။</p> <p>ယခု သိစိတ်နယ်မြေတွင်ရှိနေသည့် 'လုယန်'နှင်းလူရုပ်သည် သူနှင့်နတ်မယ်တို့၏ အထူးလက်ရာဖြစ်သည်။</p> <p>"နားခဲ့ရပါတယ်"</p> <p>"ကောင်းတာပေါ့"</p> <p>လန်ထင်စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ မနေ့ညက လနန်းတော်ညီအမများ သူ့နောက်ကွယ်တွင် လုယန်ကို လာတွေ့ပြီး ရင်းနှီးမှုယူမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့ရသည်။ ယခုကြည့်ရသလောက် သူစိုးရိမ်နေခဲ့သည်မှာ ဘာမှအဓိပ္ပါယ်မရှိ။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save