Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၉၃၆)</h2> <h2 style="text-align:center">အမြွှာမြစ်ကို လိုအပ်သူများ</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>လုယန်သည် လနန်းတော်တွင် အတော်ရေပန်းစားသည်။ လန်ထင်က သူ့ကိုဂိုဏ်းနယ်မြေထဲ လှည့်ပတ်လိုက်ပို့သည်။ လနန်းတော်တပည့်များကလည်း လုယန်ကို အလှည့်ကျ လာတွေ့သည်။ နေရာသစ်တစ်ခုသို့ရောက်တိုင်း ဂိုဏ်းတပည့်များ သူ့ဘေးသို့ဝိုင်းအုံလာသည်။</p> <p>မေးခွန်းမျိုးစုံ မေးသည်။ ရှားပါးမျိုးစိတ်တစ်ခုလို ဆက်ဆံကြသည်။</p> <p>တကယ်လည်း မှန်သည်။ လသံလွင်နန်းတော်တွင် အမျိုးသားကျင့်ကြံသူဆိုသည်မှာ ရှားပါးမျိုးစိတ်ဖြစ်သည်။</p> <p>"တော်ကြတော့ တော်ကြတော့။ ကျင့်စဉ်ဝင်ဖို့ အချိန်ရောက်ပြီ။ အာရုံတွေများမနေကြနဲ့"</p> <p>တည်ငြိမ်သည့်စကားသံတစ်ခု လွင့်ပျံလာသည်။ ဆူညံစွာပြောဆိုနေသည့် ဂိုဏ်းတပည့်များ ငြိမ်ကျသွားသည်။ အပိုးကျိုးကျိုးဖြင့် သူတို့နေရာသိုပြန်သွားပြီး ဆက်၍လေ့ကျင့်ကြသည်။</p> <p>အပြုံးအရယ်မရှိသည့်မျက်နှာနှင့် မိန်းကလေးတစ်ယောက် လျှောက်လာသည်။ လက်ခလယ်တွင် အနက်ရောင်လက်စွပ်တစ်ကွင်း ဝတ်ထားသည်။</p> <p>"အမကျင်းဟုန်"</p> <p>လန်ထင်က ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်သည်။ လုယန်လည်း ဦးညွှတ်အရိုအသေပြုလိုက်သည်။</p> <p>"အမကျင်းဟုန်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"</p> <p>ကျင်းဟုန်က ပြန်နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ဆက်ပြောသည်။</p> <p>"မျိုးဆက်သစ်လုယန်ဆိုတာ မင်းပဲဖြစ်မယ်ထင်တယ်။ ညီမလန်ထင်၊ လုယန်ကို နန်းတော်ထဲ လှည့်ပတ်ပြတဲ့အခါ သိပ်မသိသာပါစေနဲ့။ ဂိုဏ်းတူညီမတွေရဲ့ တာအိုနှလုံးက သိပ်မခိုင်မာသေးဘူး။</p> <p>ပါရမီရှင်လုယန်ကိုမြင်ရင် စိတ်တွေလှုပ်ရှားလာပြီး ဒီနေ့လေ့ကျင့်တာတွေ အလဟဿဖြစ်သွားနိုင်တယ်"</p> <p>"နားလည်ပါပြီ"</p> <p>လုယန်ကို လုံးဝစိတ်မဝင်စားသည့် ကျင်းဟုန်လို ဂိုဏ်းတပည့်များလည်းရှိနေသည်။</p> <p>ကျင်းဟုန်ထွက်သွားသည်နှင့် လုယန်က တီးတိုးမေးသည်။</p> <p>"အမကျင်းဟုန်က ငါ့ကိုသိပ်သဘောကျပုံမရဘူးနော်"</p> <p>လန်ထင်က ပြုံးလျက်</p> <p>"အမကျင်းဟုန်ကို တစ်မျိုးမထင်ပါနဲ့ အကိုလု။ လူတိုင်းကို အဲလိုပဲဆက်ဆံတာပါ။ သူက လက်နက်သွန်းပညာရှင် တတိယအကြီးအကဲရဲ့ တပည့်လေ။ ကျွန်မထက် ဂိုဏ်းဝင်တာစောတယ်။</p> <p>အခု ဝိညာဉ်ပြောင်းအလတ်တန်းဆင့် ရောက်နေပြီ။ သူ့ကျင့်စဉ်ပါရမီက အကောင်းဆုံးလို့မဆိုနိုင်ပေမယ့် လုပ်တာကိုင်တာ စေ့စပ်သေချာတယ်။ တည်ကြည်ဖြောင့်မတ်တယ်။ အကြီးအကဲတွေက အလေးထားခဲ့ရတဲ့သူပါ"</p> <p>လုယန် ခေါင်းငြိမ့်သည်။ ထိုအမစိတ်အလိုမကျဖြစ်စေမည့် အမှားမျိုးလုပ်မထားသဖြင့် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ကျင်းဟုန်က လူမရှိသည့် နေရာတစ်ခုသို့‌သွားပြီး သူလက်စွပ်ကို အသာပွတ်လိုက်သည်။ လက်စွပ်ထဲမှ လေဟာနယ်သို့ သိစိတ်အာရုံပို့သည်။</p> <p>"ဆရာ၊ အဆင်ပြေလား"</p> <p>သူမေးသည်။</p> <p>သက်ကြီးပိုင်းတစ်ယောက်၏ အောင်မြင်ခံ့ညားသည့် စကားသံတစ်ခု လက်စွပ်လေဟာနယ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်၍ထွက်လာသည်။</p> <p>"အဆင်ပြေမှာပါ။ ဒီလုယန်က အတော်ထူးဆန်းတယ်။ သူ့မှာ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ အများကြီးရှိမယ်လို့ ငါထင်တယ်။ သူနဲ့သိပ်အရောမဝင်နဲ့။ ကံကြမ္မာချင်း မချိတ်ဆက်မိအောင် ဝေးဝေးရှောင်ပါ။ သူနဲ့အရောဝင်လွန်းရင် ငါ့အကြောင်း သူရိပ်မိသွားနိုင်တယ်။</p> <p>အဲလိုဆို အချိန်မတန်ခင် ငါအပြင်ကိုထွက်ရမယ်။ လာမယ့်မဟာကပ်အတွက် အခက်တွေ့နိုင်တယ်"</p> <p>"နားလည်ပါပြီ"</p> <p>...</p> <p>"ဒါက ကျမ်းစာတိုက်ပါ။ အထဲကို ဝင်ကြည့်ချင်လား"</p> <p>လန်ထင်ကမေးသည်။ လုယန်ကို နှင်းများဖုံးနေသည့် သစ်သားအဆောက်အဦးဆီ သူခေါ်လာသည်။ နှင်းထုအလေးချိန်ကြောင့် အချိန်မရွေးပြိုကျသွားတော့သယောင် ထင်ရသည်။</p> <p>သို့သော် နှစ်တစ်သိန်းကြာတည်တံ့ခဲ့သည့် ကျမ်းစာတိုက်သည် နှင်းထုကြောင့်တော့ ပြိုကျလိမ့်မည်မဟုတ်။</p> <p>"ဝင်ကြည့်စို့လေ"</p> <p>ကျမ်းစာရေးရသည့် ကိစ္စမျိုးမဟုတ်လျှင် ကျမ်းစာတိုက်လိုနေရာမျိုးသို့ သွားလည်ရသည်ကို သူပျော်သည်။</p> <p>လနန်းတော်ကျမ်းစာတိုက်က တာအိုလမ်းစဉ်ဂိုဏ်း၏ ကျမ်းစာတိုက်နှင့် သိပ်မကွာလှ။ စုဆောင်းထားသည့် စာအုပ်များသာ ကွာခြားသည်။</p> <p>ကျမ်းစာအများစု အမျိုးသမီးကျင့်စဉ်ကျမ်းများဖြစ်သည်။ အမျိုးသားကျင့်စဉ်ကျမ်း များများစားစားမရှိ။ ရှိနေသည့် အမျိုးသားကျင့်စဉ်ကျမ်းများကလည်း လစွမ်းအားကျင့်စဉ်ကျမ်းများသာဖြစ်သည်။</p> <p>"ဒါကဘာလဲ။ 'မသေမျိုးအပျိုစင်ဆင်းရဲ'ဆိုပါလား"</p> <p>လုယန် စင်ပေါ်မှ ရှေးကျမ်းစာတစ်အုပ်ကို ဆွဲထုတ်၍ သုံးလေးမျက်နှာဖတ်ကြည့်သည်။ သူ့မျက်နှာ ကြောင်တက်တက်ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>ကျမ်းသာပါအကြောင်းအရာများက သိပ်မသင့်တော်လှ။ သို့သော် ဤကျမ်းစာတိုက်တွင် ထိုစာအုပ်မျိုးကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းထုတ်ပြထားသည်။</p> <p>တာအိုလမ်းစဉ်ဂိုဏ်းတွင် 'နဂါးဖီးနစ်အသွင်ပြောင်းကျမ်း'ကိုပင် လျှို့ဝှက်သိမ်းဆည်းထားရသည်။</p> <p>ထို့ပြင် ဤစာအုပ်ပုံပန်းသဏ္ဌာန်အရ ဖတ်ရှုသူအတော်များဟန်ရှိသည်။</p> <p>နတ်မယ် မသေမျိုးအာရုံဖြန့်၍ ဖတ်ကြည့်သည်။ သူ့မျက်နှာ ချက်ချင်းနီရဲလာသည်။ စကားပင်များများမပြောနိုင်တော့။ စကားတစ်ခွန်းသာထွက်လာသည်။</p> <p>လန်ထင်လည်း ပါးပြင်နှစ်ဘက် နည်းနည်းနီနေသည်။ ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်၍ မလုံမလဲ ရှင်းပြသည်။</p> <p>"ဒါက ကျွေးယွဲ့ဘိုးဘေး လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်တစ်သိန်းကယူလာတဲ့ ရှေးကျမ်းစာပါ။ ဇာတ်လမ်းတွေက အတော်ဗဟုသုတရတယ်။ အနာဂတ်မျိုးဆက်တွင် ဇာတ်လမ်းထဲကလိုမဖြစ်အောင် သင်ခန်းစာရစေချင်လို့ ကျမ်းစာတိုက်မှာထားတာပါ"</p> <p>ထိုစာအုပ်အပြင် ထူးထူးဆန်းဆန်းနာမည်နှင့် တခြားကျမ်းစာအုပ်များလည်းရှိသည်။ အကြောင်းအရာက မသေမျိုးအပျိုစင်ဆင်းရဲကျမ်းလိုပင်ဖြစ်သည်။ အားလုံးကို ကျွေးယွဲ့ဘိုးဘေးက ယူလာခြင်းဖြစ်မည်။</p> <p>စာအုပ်များရှိသင့်ပြီး မရှိဘဲလွတ်နေသည့်နေရာများလည်း တွေ့ရသည်။ နန်းတော်တပည့်များက ငှားယူထားခြင်းဖြစ်မည်။</p> <p>မည်သို့ဆိုစေ ကျွေးယွဲ့ဘိုးဘေး၏လုပ်ရပ်များ လနန်းတော်တပည့်များကို အပျိုစင်ဘဝကို သတိဖြင့်ထိန်းသိမ်းစေလို၍သာဖြစ်သည်။ တောင်တန်းပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး အပြင်လူတစ်ယောက်နှင့်ဇာတ်လမ်းရှုပ်သည့် လနန်းတော်တပည့်ဟူ၍ လုယန်တစ်ခါမှမကြားဖူး။</p> <p>"ဒီမှာ ရှေးဟောင်းကျမ်းစာတွေ အများကြီးရှိနေတာပဲ"</p> <p>လုယန် ပြုံး၍ပြောသည်။ ရှေးဟောင်းကျမ်းစာများကို ဓားပညာထက်ပင် သူပိုကျွမ်းကျင်သည်။</p> <p>"အရင်က လနန်းတော်မှာ ကျမ်းစာအုပ်တွေ အဲလောက်မများဘူး။ လိုအပ်ချက်အရ တော်ဝင်ကျောင်းတော်က‌နေ ယူလာတာပါ။ သိပ်မကြာသေးဘူး"</p> <p>"လိုအပ်ချက်အရ..ဟုတ်လား"</p> <p>"ဟုတ်တယ် အကို။ ရှေးဟောင်းခေတ်မှာ ယင်ထန်မသေမျိုး သားအမိမြစ်ဖန်တီးခဲ့တဲ့အကြောင်း အကိုလုသိတယ်မဟုတ်လား"</p> <p>လုယန် မျက်နှာတွန့်သွားသည်။ သိသည်ဟုဖြေရမလား မသိဟုဖြေရမလား ဝေခွဲမရ။</p> <p>"လနန်းတော်တပည့်တချို့က အချစ်ရေးကိစ္စတွေကို စိတ်မဝင်စားဘူး။ ဒါပေမယ့် ကလေးလိုချင်ကြတယ်။ အရင်ကတော့ နည်းလမ်းမရှိခဲ့ဘူးပေါ့။</p> <p>ဒါပေမယ့်အခု သားအမိမြစ်အကြောင်းသိလာတော့ နည်းလမ်းစုံသုံးပြီးရှာဖို့ ကြိုးစားနေကြတယ်။ ရှေးဟောင်းကျမ်းတွေထဲမှာလည်း သဲလွန်စရှာကြတယ်လေ"</p> <p>"ဘာအကျိုးထူးပြီလဲ"</p> <p>နတ်မယ်ကိုယ်စား လုယန်မေးလိုက်သည်။</p> <p>လန်ထင်က စိတ်မကောင်းဟန်ဖြင့် ခေါင်းခါသည်။</p> <p>"ဘာမှမထူးသေးဘူး။ အကိုက ရှေးဟောင်းဗဟုသုတများတယ်ဆိုတော့ မေးရဦးမယ်။ သားအမိမြစ် ဘယ်မှာရှိလဲသိလား"</p> <p>"မသိပါဘူး"</p> <p>ရုတ်တက် လုယန်ပြန်သတိရလာသည်။ သားအမိမြစ်၏ တည်နေရာကို မသိသော်လည်း အမွှာမြစ်၏တည်နေရာကိုတော့ သူသေချာသိသည်။ ကောင်းကင်ဂိတ်တောင်ထိပ်တွင်ဖြစ်သည်။</p> <p>"အဲ...ဒါဆို အမွှာမြစ်ကိုရော သူတို့လိုအပ်‌လောက်သလား။ လိုအပ်ရင် သူတို့ကို လွှဲပေးလို့ရပါတယ်"</p> <p>နတ်မယ်က စေတနာဗရပွဖြင့် ကမ်းလှမ်းသည်။ ကောင်းကင်ဂိတ်တောင်ထိပ်တွင် ထိုမြစ်ရေကို သောက်မည့်လူမရှိ။ ထို့ကြောင့် လိုအပ်နေသည့် လနန်းတော်လိုနေရာမျိုးကို ပေးလိုက်သည်က ပိုကောင်းသည်။</p> <p>လုယန် သေချာစဉ်းစားကြည့်သည်။ လျှို့ဝှက်ချက်များ မပေါ်စေဘဲ မြစ်ကိုလွှဲပေးလျှင် ရနိုင်သည်။</p> <p>"သားအမိမြစ်တည်နေရာကို မသိပေမယ့် အမွှာမြစ်ရဲ့တည်နေရာကိုတော့ ငါသိပါတယ်"</p> <p>"အမွှာမြစ်..ဟုတ်လား"</p> <p>လန်ထင် တစ်ခါမှမကြားဖူး။</p> <p>အမွှာမြစ်၏ နောက်ကြောင်းကို ရှင်းပြဖို့ လုယန်အခက်တွေ့သွားသည်။</p> <p>"အမွှာမြစ်ဆိုတာ သားအမိမြစ်လိုပါပဲ။ ယင်ထန်မသေမျိုးက ဖန်တီးခဲ့တာပါ။ ကွာခြားတာက သားအမိမြစ်ရေကိုသောက်တဲ့ အမျိုးသမီးတွေက ကလေးတစ်ယောက်ပဲမွေးမယ်။</p> <p>အမွှာမြစ်ရေကိုသောက်ရင်တော့ ကလေးအမွှာမွေးတယ်။ အလွန်ရှားပါးတဲ့ အမွှာကြာပန်းဆိုတာ အမွှာမြစ်ကြောင့် ပေါ်လာတာပါ"</p> <p>မသေမျိုးဖန်တီးသည့် အမွှာမြစ်အကြောင်းသိရသဖြင့် လန်ထင်အံ့ဩသွားသည်။ မသေမျိုးများ၏စွမ်းရည်သည် တကယ်ထူးခြားဆန်းကျယ်သည်။ ခန့်မှန်း၍မရ။</p> <p>သို့သော် ယင်ထန်မသေမျိုးက ဘာကြောင့် အမွှာမြစ်ကို ဖန်တီးခဲ့သည်မသိ။</p> <p>"ဒါဆို အမွှာမြစ်က ဘယ်မှာရှိတာလဲ"</p> <p>"သိပ်မကြာသေးခင်က ရှေးဟောင်းလျှို့ဝှက်မြေတစ်ခုမှာ တွေ့ခဲ့တာ။ အခု ငါတို့တာအိုလမ်းစဉ်ဂိုဏ်းကို ရောက်နေပါပြီ။ လနန်းတော်ကလိုအပ်ရင် ဂိုဏ်းကနေ အမွှာမြစ်ရေကို ငါနည်းနည်းတောင်းပေးလို့ရပါတယ်"</p> <p>လန်ထင်မျက်နှာတွင် ဝမ်းသာရိပ်လွှမ်းလာသည်။ ထိုမျှအဖိုးတန်သည့်သတင်းမျိုး သိရမည်ဟု မျှော်လင့်မထား။ အမွှာမြစ်ရေကိုသာရလျှင် လနန်းတော် ဂိုဏ်တူအမများ အကြီးအကဲများ သားသမီးဘယ်နှစ်ယောက် ရလာမည်မသိ။</p> <p>"ဒါဆိုရင်တော့ အကိုလုကို ကြိုပြီးကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီကိစ္စ ကျွန်မဆရာကို သွားပြောလို့ရမလား"</p> <p>အမွှာမြစ်ကိစ္စက အရေးကြီးသည်။ ထိုကိစ္စကို တစ်ယောက်တည်း ဆုံးဖြတ်၍မရ။</p> <p>"ရပါတယ်"</p> <p>အံ့ဖွယ်မသေမျိုးမြစ်အကြောင်းကြားသည်နှင့် လော်ဟုန်ရှားလည်း ဝမ်းသာသွားသည်။ လနန်းတော်တွင် အလိုအပ်ဆုံးက ထိုအရာမျိုးဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လုယန်အပေါ် သူ့သဘောထား ပြောင်းလဲသွားသည်။ ပို၍အမြင်ကြည်လာသည်။</p> <p>"လုယန်၊ လနန်းတော်ကတပည့်တွေ ကိုယ်ဝန်ဆောင်နိုင်ရင် မင်းဟာတကယ့်မဟာကျေးဇူးရှင်ဖြစ်လာမှာပဲ"</p> <p>လုယန် "..."</p> <p>ဘယ်လိုကြီးလဲမသိ...ကြားရသည့်စကား ထူးဆန်းနေသလားလို့</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save