Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၉၄၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဆေးကျိုဆောင်မှထုတ်ကုန်သစ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>စုစည်းခြင်းအဆင့်တွင် ကြုံရနိုင်သည် စွန့်စားခန်းများကို လုယန်တွေးနေစဉ် အေးစက်စက်စကားသံတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p>"ဟားဟား၊ လနန်းတော်က ယောက်ျားတွေစိတ်ရှိတိုင်းဝင်လို့ရတဲ့ နေရာမျိုးတောင်ဖြစ်နေပြီလား"</p> <p>"အားးးး"</p> <p>ရွှဲ့ရှီလုန် မြေပေါ်တွင် တွန့်လိမ်နေသည်။ သူ့အော်သံက အပြစ်သားခန်းမထဲ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။</p> <p>"အရင်က ငါ့အုပ်ချုပ်မှုအောက်မှာ လနန်းတော်ဟာ အရမ်းဂုဏ်သရေရှိ-"</p> <p>"အားးး"</p> <p>ရွှဲ့ရှီလုန် သူ့ဦးခေါင်းသူထု၍ ဝေဒနာကို အာရုံလွှဲဖို့ ကြိုးစားနေသည်။</p> <p>"အခု အပျက်မလော်ဟုန်ရှားလက်အောက်ရောက်မှ ဒီလိုအခြေအနေရောက်-"</p> <p>"အားးး"</p> <p>ရွှဲ့ရှီလုန် ခန္ဓာကိုယ်ကို ကုတ်ခြစ်နေသည်။ တစ်ကိုယ်လုံး အနီရောင်အစင်းကြောင်းများ ပေါ်လာသည်။</p> <p>"အော်မနေနဲ့"</p> <p>အေးစက်စက်အသံရှင် ဒေါသထွက်လာသည်။ တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းသည့် ပတ်ဝန်းကျင်က ရွှဲ့ရှီလုန်အော်သံကြောင့် အကျည်းတန်နေသည်။</p> <p>အပြစ်သားခန်းမထဲမှာသာမဟုတ်လျှင် လူတစ်ယောက် ဒေါသတကြီးအော်ငေါက်လိုက်သည်နှင့် ရွှဲ့ရှီလုန် ထပ်အော်ရဲမည်မဟုတ်။</p> <p>သို့သော် ဤခန်းမတွင် ကျင့်စဉ်စွမ်းအားပိတ်ဆို့သည့် မှော်စက်ဝန်တစ်ခုရှိနေသည်။ ထိုအသံရှင် ဘယ်လောက်စွမ်းအားကြီးသည်ဖြစ်စေ ရွှဲ့ရှီလုန်မချိတင်ကဲအော်သံများကို တားဆီးနိုင်မည်မဟုတ်။</p> <p>အသံရှင်ကို လုယန်လှမ်းကြည့်သည်။ အသားဖြူဖြူမျက်နှာတင်းတင်းနှင့် မိန်းမတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။</p> <p>"သူကဘယ်သူလဲ"</p> <p>"လနန်းတော်သခင်မဟောင်း ချွီလင်းပါ။ ဝါစဉ်အရဆို ကျွန်မသူ့ကို ဘိုးဘေးဆရာလို့ ခေါ်ရမှာပါ"</p> <p>လုယန် အတော်အံ့ဩသွားသည်။ လနန်းတော်သခင်မဟောင်းက အပြစ်သားခန်းမထဲတွင် အကျဉ်းသားဘဝရောက်နေသည်။</p> <p>"မင်းက အခုတလော အပြင်မှာနာမည်ကြီးနေတဲ့ လုယန်ဆိုတာလား"</p> <p>အပြစ်သားခန်းမထဲတွင် အကျဉ်းကျနေသော်လည်း အပြင်လောကနှင့် အဆက်ပြတ်မသွား။ ထောင်ထဲရောက်လာသည့် လူသစ်များက ပြတ်လပ်သည်မရှိ။ အပြင်လောကမှသတင်းများကို သူကြားနေရ။</p> <p>"လနန်းတော်က တကယ်ပျက်စီးသွားပြီပဲ။ အားကြီးတဲ့လူကိုမီခိုဖို့ ဘိုးဘေးစည်းမျဉ်းတွေကိုချိုးဖောက်ပြီး နန်းတော်ထဲကို ယောက်ျားတွေဝင်ခွင့်ပေးနေပြီပေါ့"</p> <p>ချွီလင်း အဆက်မပြတ် ခနဲ့နေသည်။ လုယန်နှင့် တာအိုလမ်းစဉ်ဂိုဏ်းကို သူအရေးမစိုက်ကြောင်းပြသည်။</p> <p>"လော်ဟုန်ရှားသာ ဒုက္ခမပေးခဲ့ရင် ငါဒီလိုအခြေအနေ မရောက်ဘူး။ လနန်းတော်ကလည်း ဒီလောက်ထိပျက်စီးသွားမှာမဟုတ်ဘူး"</p> <p>"ခင်ဗျားက ဘာလို့အဖမ်းခံရတာလဲ"</p> <p>လုယန် ပို၍စိတ်ဝင်စားလာသည်။ နောက်သို့ခြေနှစ်လှမ်းဆုတ်၍ အကျဉ်းခန်းတံခါးမှ ဆိုင်းဘုတ်ပြားကိုကြည့်သည်။</p> <p>'ချွီလင်း၊ ငွေအလွဲသုံးစားလုပ်မှု။ တစ်သက်တစ်ကျွန်းထောင်ဒဏ်'</p> <p>"ကူးဖြတ်ခြင်းအဆင့်ကိုတက်ဖို့ ဘိုးဘေးဆရာက ဂိုဏ်းရဲ့အထောက်အပံ့ရင်းမြစ်တွေကို အလွဲသုံးစားလုပ်တယ်။ သူအဆင့်တက်တာ မအောင်မြင်တော့မှ ဒီကိစ္စပေါ်လာတယ်။</p> <p>ဒါကြောင့် ဆရာနဲ့တစ်ခြားအကြီးအကဲတွေက သူ့ကိုဖမ်းခဲ့တာပါ"</p> <p>လန်ထင်က ရှင်းပြသည်။</p> <p>"ပြီးတော့ အပြင်လောက တရားမဝင်လုပ်ငန်းတွေမှာ ပါဝင်ပတ်သက်ခဲ့တယ်ဆိုတာလည်း‌ နောက်ပိုင်းတော့သိလာရတယ်။ ဂိုဏ်းရဲ့ပိုင်ဆိုင်မှုတွေနဲ့ လောင်းကစားလုပ်တာတို့ဘာတို့ပေါ့။ ကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ ပြစ်မှုတွေအများကြီးပါပဲ။</p> <p>ဆိုင်းဘုတ်လုပ်တဲ့လူက အများကြီးရေးရမှာပျင်းလို့ အရေးကြီးဆုံးပြစ်မှုတစ်ခုပဲ ရေးထားတာ"</p> <p>"ဒါက နင့်ဆရာ ဂိုဏ်းသခင်နေရာလိုချင်လို့ သူနဲ့အမြင်မတူတဲ့လူတွေကို ရှင်းထုတ်တဲ့သဘောပါ။ နိုင်ရင်ဘုရင် ရှုံးရင်ဓားပြတဲ့။ ရှေးခေတ်ကတည်းက အမြဲတမ်းဒီလိုပါပဲ"</p> <p>လုယန် တွေးရခက်သွားသည်။</p> <p>"ဂိုဏ်းသခင်အဲလိုခံယူထားရင် ဘာလို့ကျုပ်ကိုပုတ်ခတ်ပြီးပြောနေတာလဲ"</p> <p>ချွီလင်းက သူ့အပေါ်ဒေါသဖွင့်ထုတ်ချင်၍ ပြောသည်ဟု လုယန်ထင်ခဲ့သည်။</p> <p>မသေမျိုးငါးဂိုဏ်းသည် ဥပဒေပြုအာဏာပိုင်ဆိုင်ရုံသာမက။ တစ်ဂိုဏ်းနှင့်တစ်ဂိုဏ်းလည်း ကြီးကြပ်ပိုင်ခွင့်ရှိသည်။</p> <p>ချွီလင်းက နှုတ်ခမ်းတွန့်၍ ထူးထူးဆန်းဆန်းပြုံးနေသည်။</p> <p>ထိုပုံစံကိုကြည့်၍ လုယန် ချက်ချင်းနားလည်သွားသည်။</p> <p>"သဘောပေါက်ပြီ။ အဲလိုပြောလိုက်ရတာကို အရမ်းမိုက်တယ်ထင်လို့ တွေးနေတာမဟုတ်လား"</p> <p>ချွီလင်း ဆက်ပြုံးနေရသည်။ သူဘာဆက်ပြောရမှန်းမသိတော့။</p> <p>ကျွေးယွဲ့ဘိုးဘေး အပြင်မှယူလာသည့် စာအုပ်များထဲတွင် ထိုဇာတ်ကွက်မျိုး အတော်များများပါသည်။ အကျဉ်းကျနေသည့် လူထူးဆန်းတစ်ယောက်က ဇာတ်လိုက်ကိုတားသည်။ လှောင်ပြောင်ခနဲ့သည်။</p> <p>ဘယ်သူမှနားမလည်သည့် စကားလုံးများပြောသည်။ ဇာတ်လိုက်မင်းသားက အူကြောင်ကြောင်ဖြင့် ထွက်သွားရသည်။ လူထူးဆန်းက အကျဉ်းခန်းထောင့်တွင် မပွင့်တပွင့်ပြုံး၍ ကျန်ခဲ့သည်။</p> <p>ထိုစာအုပ်များတွင် လူထူးဆန်းက ဇာတ်လိုက်ကို ဘာကြောင့်တားပြီး ဘာကြောင့်ခနိုးခနဲ့ပြောရသည်ကို လုံးဝရှင်းပြမထား။</p> <p>ချွီလင်းအမူအရာကိုကြည့်၍ ခန့်မှန်းချက်မှန်ကန်ကြောင်း လုယန်သိလိုက်သည်။ သူစိတ်ကျေနပ်သွားပြီး လန်ထင်နှင့်အတူ အပြစ်သားခန်းမထဲမှထွက်သည်။</p> <p>အပြင်မထွက်မီ အကြီးအကဲမိုရန် ဘာတွေရေးနေသည်ကို ကြည့်ဖို့ကြိုးစားသည်။ သို့သော် မိုရန်၏လှုပ်ရှားမှုက မြန်လွန်းသဖြင့် သူဘာမှမမြင်လိုက်ရ။</p> <p>ခန်းမထဲမှထွက်လာချိန်တွင် မနီးမဝေးမှ ပေါက်ကွဲသံတစ်ခု ရုတ်တရက်ကြားလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် မီးတောက်များ ကောင်းကင်သို့ထိုးထွက်လာသည်။ သိပ်သည်းသည့်နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များ လေထဲတွင်ပြန့်နှံ့သွားသည်။</p> <p>"အဲဒါ ဆေးကျို‌ဆောင်ဘက်ကမဟုတ်လား။ သွားကြည့်ကြစို့"</p> <p>နှစ်ယောက်သား ဘာမှဆက်မတွေးအားဘဲ ဆေးကျိုဆောင်ချီ အမြန်ပြေးသည်။</p> <p>ကြီးမားသည့် နတ်ဆိုးယုန်ဖြူတစ်ကောင် ဆေးကျိုဆောင်ခေါင်မိုးကို ဖောက်ထွက်လာသည်။ မျက်လုံးများက သွေးလိုနီရဲနေသည် ခေါင်မိုးအုတ်ကြွတ်များကို ဆွဲခွာ၍ ပါးစပ်ထဲထည့်သည်။ ကြိတ်ဝါးနေသည့်အသံများ စူးရှစွာပေါ်လာသည်။</p> <p>"မကောင်းဆိုးဝါးကောင်၊ ရပ်လိုက်စမ်း"</p> <p>လန်ထင်က အပြာရောင်ဖဲကြိုးကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ မြေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တွန့်လိမ်ဆန့်ထွက်သွားပြီး နတ်ဆိုးယုန်ကို ချုပ်နှောင်သည်။</p> <p>နတ်ဆိုးယုန်သည် ကြောက်စရာကောင်းသယောင်ရှိသော်လည်း ရွှေသန္ဓေအဆင့်သာရှိသည်။ ဘာမှအရေးစိုက်စရာမလို။</p> <p>ချုပ်နှောင်ခံရပြီးနောက် နတ်ဆီုးယုန် မြေပေါ်တွင်လဲသွားပြီး ရုန်းကန်နေသည်။ မြေပေါ်တွင်ကျနေသည့် အုတ်ကြွပ်ပြားများကို လည်ပင်းဆန့်၍ လှမ်းစားသည်။</p> <p>"ကူညီပေးလို့ ကျေးဇူးပါ အမလန်"</p> <p>နန်းတော်တပည့်တစ်ယောက် ဆေးကျိုဆောင်ထဲမှ ပြေးထွက်လာသည်။ ထိုမိန်းကလေးနာမည်က ချင်နန်ဖြစ်သည်။</p> <p>"ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ"</p> <p>လန်ထင်မြေပေါ်သို့ဆင်းလာပြီးနောက် ကျောက်စိမ်းယုန်၏ပါးစပ်ကို ဖဲကြိုးဖြင့်တုပ်နှောင်သည်။ အုပ်ကြွပ်ပြားများ ဆက်မစားနိုင်တော့။ နားမခံသာစရာအသံလည်း ထွက်မလာတော့။</p> <p>"ဒီနတ်ဆိုးယုန်က ဆေးတွေစမ်းသပ်ဖို့သုံးတာမဟုတ်လား။ ဘာလို့ ရုတ်တရက် ဒီလောက်ထိကြီးသွားတာလဲ"</p> <p>ဆေးအာနိသင်စမ်းသပ်ရန် နတ်ဆိုးယုန်များစွာ သူတို့မွေးထားသည်။ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်နှင့်မတူ။ ထိုသတ္တဝါများသည် ဆင်ခြင်သိစိတ်ကင်းမဲ့သည်။ ဆေးဝါးစမ်းသပ်ဖို့ အကောင်းဆုံးသတ္တဝါဖြစ်သည်။</p> <p>ဆူဆူညံညံအသံများကြောင့် ချင်နန်အတွက်စိုးရိမ်သဖြင့် လနန်းတော်တပည့်များလည်း ချက်ချင်းရောက်လာသည်။ </p> <p>ချင်နန်က မလုံမလဲခေါင်းကုတ်၍ ရှင်းပြသည်။</p> <p>"ဆေးအာနိသင်တွေ စမ်းသပ်ကြည့်နေတာပါ။ ဒါပေမယ့် အဆင်မချောဘူး။ ဆေးစပ်တဲ့အချိုးအစား မမှန်လို့ဖြစ်မယ်။ နတ်ဆိုးယုန်ရဲ့သွေးဆက်ကို လှုံ့ဆော်သလိုဖြစ်သွားတယ်။ ဒါကြောင့် အရွယ်အစားချက်ချင်းကြီးလာပြီး ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရဖြစ်လာတာပါ"</p> <p>"နင်သူ့ကို ဘာဆေးကျွေးလိုက်တာလဲ"</p> <p>"ရုပ်ပျိုဆေးဝါးမျိုးပါ။ သံလွင်ပန်းမုန့်ဖြည့်ထားတဲ့  ရုပ်ပျိုလမုန့်ပါ"</p> <p>ချင်နန်က လမုန်တစ်ခု ထုတ်ပြသည်။ မျက်နှာပြင်တစ်ဘက်တွင် 'လသံလွင်နန်းတော်' နောက်တစ်ဘက်တွင် 'ရုပ်ပျို'ဟု တံဆိပ်နှိပ်ထားသည်။</p> <p>"မင်းတို့လနန်းတော်က ဒီလိုလမုန့်တွေလုပ်တယ်ပေါ့"</p> <p>လုယန် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ရိုးရာလမုန့်၊ ရုပ်ပျိုဆေးနှင့် သံလွင်ပန်းမုန့် သုံးမျိုးစပ်လမုန့်မျိုးကို သူတစ်ခါမှမကြားဖူး။</p> <p>လန်ထင်က ခပ်တိုးတိုးပြောသည်။</p> <p>"ဆောင်းဦးလွန်ပွဲတော် နီးလာပြီလေ။ ကျွန်မတို့ လနန်းတော်က နှစ်တိုင်း လမုန့်လုပ်ကြတဲ့ဓလေ့ရှိတယ်။ ဆေးကျိုဆောင်က လမုန့်တွေကို ဆေးဝါးတွေနဲ့ ပေါင်းစပ်ပြီး အမြဲတမ်းဆန်းသစ်အောင်လုပ်တယ်။ ဒါပေမယ့်အခု စမ်းသပ်တာ အဆင်မပြေဘူးထင်တယ်"</p> <p>ဆောင်းဦးလွန်ပွဲတော်သည် ရှေးဟောင်းခေတ်ကတည်းကရှိခဲ့သည့် ရိုးရာတစ်ခုဖြစ်သည်။ လမင်းအသွင်ပြောင်းချိန်လည်းဖြစ်သည်။ ရှစ်လပိုင်း ဆယ့်ငါးရက် လပြည့်နေ့တွင် ဆောင်းဦးလွန်ပွဲတော်ကို ကျင်းပကြသည်။</p> <p>ကိုးဆမသေမျိုး နေနှင့်လကို တစ်ခုတည်းဖြစ်အောင် ဖန်တီးပြီးကတည်းက လဆန်းလဆုတ်ရက်များမရှိတော့။ အမြဲတမ်း လပြည့်ရက်များသာဖြစ်သည်။ သို့သော် ပွဲတော်ရိုးရာဓလေ့က ဆက်လက်တည်မြဲနေသည်။</p> <p>တာအိုလမ်းစဉ်ဂိုဏ်းတွင် ဆောင်းဦးလည်ပွဲတော်ကို သိပ်မကျင်းပကြ။ လသံလွင်နန်းတော်အတွက် လမင်းသည် အထူးအရေးပါသဖြင့် ဤပွဲတော်ကို အလေးထားကြခြင်းဖြစ်မည်။</p> <p>"ဒီယုန်ကို ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ"</p> <p>မြေပြင်ပေါ်တွင် တွန့်လိမ်ရုန်းကန်နေသည့် ဆယ့်ခြောက်မီတာရှည်သည့် သတ္တဝါကိုကြည့်၍ လုယန်မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဘာကြောင့် အသိစိတ်လွတ်သွားသလဲဆိုတာသိဖို့ ဝမ်းကိုခွဲကြည့်မယ်"</p> <p>နန်းတော်တပည့်တစ်ယောက်က ဘေးမှလှမ်းအော်သည်။</p> <p>"ကြည့်လိုက်၊ ဒီယုန်ရဲ့မျက်လုံးတွေက နီရဲနေပြီ။ ရူးသွားတဲ့သဘောပဲ။ ကယ်လို့မရ‌တော့ဘူး"</p> <p>"ယုန်မျက်လုံးဆိုတာ ပုံမှန်ဆိုလည်း အနီရောင်ပဲမဟုတ်လား"</p> <p>တစ်ခြားမျိုးဆက်သစ်တပည့်တစ်ယောက်က တွေးမရဖြစ်နေဟန်ရှိသည်။</p> <p>"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း၊ နင်ယုန်သားမစားချင်ဘူးလား"</p> <p>မျိုးဆက်သစ်တပည့်စိတ်တွင် အမှန်အတိုင်းပြောပြီး ယုန်ကိုကယ်ဖို့နှင့် လိမ်ညာပြောပြီး ယုန်သားချိုချိုစားခွင့်ရဖို့ ရွေးချယ်မှုနှစ်ခုကြား လွန်ဆွဲနေသည်။</p> <p>လူကြီးလောကသည် ဘယ်လိုမှန်းမသိ။ အလိမ်အညာများ၊ ရွေးချယ်စရာများ အမြဲပြည့်နေသည်ထင်သည်။</p> <p>သူသေချာစဉ်းစားသည်။ အတွေးအမြင်နှင့် လက်တွေ့အခြေအနေကြား ဗျာများနေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါဆိုလည်း ယုန်သားကင်ပဲ စားကြတာပေါ့"</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save