Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၉၄၁)</h2> <h2 style="text-align:center">သံလွင်ဘိုးဘေး၏စောင့်ရှောက်မှု</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>လသံလွင်နန်းတော်သည် လုပ်ရာကိုင်ရာတွင် ဆင်ခြင်တုံတရားရှိသည်။ ဝမ်းခွဲစစ်ဆေးမည်ဟုအကြောင်းပြပြီး နတ်ဆိုးယုန်သားကိုစားသည့်အလုပ်မျိုး လုံးဝလုပ်မည်မဟုတ်။</p> <p>မှန်သည်။ ထိုယုန်သား အဆိပ်သင့်နိုင်မသင့်နိုင် အတည်ပြုပြီးမှသာ စားကြလိမ့်မည်။</p> <p>မသေမျိုးနန်းတော်တပည့်များ နတ်ဆိုးယုန်သားကို ဝိုင်းဖျက်ရာတွင် စိတ်ပါလက်ပါ ကူညီကြသည်။ အိုးခွက်များဆေးကြောသည်။ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ခုတ်စဉ်းသည်။ ရေနွေးအိုးတည်သည်...</p> <p>အားလုံးက အတော်ကျွမ်းကျင်ကြဟန်ရှိသည်။ ဤတစ်ကြိမ်သည် ပထမဆုံးအတွေ့အကြုံမဟုတ်လောက်။</p> <p>"စားဖိုမှူးလိုသေးလား"</p> <p>နတ်မယ်စိတ်ထဲ အစွမ်းပြချိန်ရောက်ပြီဟု တွေးလိုက်သည်။ စာချုပ်ချုပ်ရန် စိတ်အားထက်သန်စွာကမ်းလှမ်းသည်။ မသေမျိုးတို့၏ ဟင်းချက်ပညာစွမ်းကို ပြလိုသည်။</p> <p>နတ်မယ်ကို ခွင့်ပြုသင့်မပြုသင့် မေးစရာပင်မလို။</p> <p>လကမ္ဘာပေါ်မှ စားသောက်ပွဲ...</p> <p>ရှေးဟောင်းမသေမျိုးလေးယောက်လုံး အစာအဆိပ်သင့်၍ သတိလစ်ခဲ့သည်။ နတ်မယ်က ပြန်သယ်သွားရသည်။ ထို့ကြောင့် လကမ္ဘာပေါ်တွင် မသေမျိုးမီးတောက် ကျန်နေခဲ့သည်။ ဤလနန်းတော်တပည့်များက သေမျိုးခန္ဓာသာ ပိုင်ဆိုင်ကြသည်။</p> <p>မသေမျိုးအဆိပ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိကြမည်မထင်။</p> <p>တိုက်ရိုက်လည်း ငြင်းဖို့အဆင်မပြေ။ လုယန်က အတွေးစေ့စပ်သည်။ လုပ်ကိုင်ရာတွင် မြန်ဆန်သည်။ နတ်မယ်ကို ပြန်ဖြေရမည့်စကား အမြန်စဉ်းစားသည်။ လမ်းပိတ်ခြင်းထက် လမ်းလွှဲခြင်းက ပိုကောင်းသည်ဟူသည့်စကားရှိသည်။</p> <p>ကမ်းလှမ်းချက်ကို တိုက်ရိုက်ငြင်းပယ်လျှင် နတ်မယ်၏ ဆိုးသွမ်းသည့်ဗီဇ ပြန်ပေါ်လာနိုင်သည်။ အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းက နတ်မယ်စိတ်ကျေနပ်စေမည့် စားဖိုမှူးတစ်ယောက် ရှာဖို့သာရှိသည်။</p> <p>ထိုစားဖိုမှူးကလည်း သူကိုယ်တိုင်မှလွဲ၍ တစ်ခြားလူမဖြစ်နိုင်။</p> <p>"အရှင်မလို တော်ဝင်မြင့်မြတ်တဲ့လူက ဒီလိုကိစ္စတွေ ဘယ်လုပ်လို့ဖြစ်ပါ့မလဲ။ ကျွန်ယုံဖြစ်တဲ့...အဲ..ကျုပ်ကိုယ်တိုင်ပဲ လုပ်ပါ့မယ်"</p> <p>လုယန် အခုရက်ပိုင်း လနန်း‌တော်ကျမ်းစာတိုက်မှ ဝတ္ထုများကို ဖတ်နေသည်။ အထူးသဖြင့် နန်းတွင်းတိုက်ပွဲဝတ္ထုများ အဓိကဖတ်ဖြစ်သည်။ သူကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိဘဲ စကားမှားပြောမိမတတ်ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>"ဒါလည်း အဆင်ပြေတာပဲ"</p> <p>လုယန်စကား ယုတ္တိကျသည်ဟု နတ်မယ်ယူဆသည်။ အင်ပါယာတစ်ပါးသည် ကိုယ့်ဂုဏ်သရေနှင့် မအပ်စပ်သည့်ကိစ္စများကို မလုပ်သင့်။ ရှောင်ယန်ကို တာဝန်လွှဲပေးလိုက်သည်က အဆင်ပြေသည်။</p> <p>"ခဏနေရင် အသားကင်ပေးရမလား"</p> <p>လုယန်က လန်ထင်ကို သိစိတ်အာရုံမှလှမ်းပြောသည်။</p> <p>ယန်ကျင်းတွင် လုယန်၏ အသားကင်လက်ရာကို လန်ထင်မြည်းစမ်းဖူးပြီးဖြစ်သည်။ ထူးခြားသည်။ ပြိုင်ဘက်ကင်းအရသာမျိုးရှိသည်။</p> <p>ယခု လုယန်က ဝိညာဉ်ပြောင်းအဆင့်ရောက်ပြီဖြစ်၍ အပူချိန်နှင့် အသားအရည်အသွေးကိုလည်း အရင်ထက် ပိုထိန်းချုပ််နိုင်လိမ့်မည်။</p> <p>အသားကင်အရသာလည်း အရင်ထက် ပိုကောင်းမည်မှာ သေချာသည်။</p> <p>ထို့ပြင် လုယန်လက်ရာကို သူမမြည်းစမ်းရသည်မှာလည်း အတော်ကြာပြီဖြစ်သည်။</p> <p>"စားဖိုဆောင်တာဝန်ယူထားတဲ့အမကို သွားပြောကြည့်မယ်လေ"</p> <p>....</p> <p>"ဒါဆိုလည်း စမ်းကြည့်ခိုင်းလိုက်လေ။ သူဘယ်လောက်တော်သလဲ သိရတာပေါ့"</p> <p>စားဖိုဆောင်တာဝန်ခံအမက မကျေမနပ်ပြောသည်။</p> <p>လန်ထင် ဝမ်းသာသွားသည်။ အသားကင်ခွင့်ရပြီဖြစ်ကြောင်း လုယန်ကို သတင်းပို့သည်။</p> <p>"စားဖိုဆောင်အမက အကို့အစွမ်းအစကို ကိုယ်တိုင်မြင်ချင်တယ်တဲ့"</p> <p>"သူက တကယ်အဲလိုပြောတာလား"</p> <p>လုယန် လန်ထင်ကို သိပ်မသင်္ကာချင်။ သူများပြောသည့်စကားကို သူခိုးနားထောင်လေ့မရှိသော်လည်း လန်ထင်သွားညှိနှိုင်းချိန်တွင် စားဖိုဆောင်အမ၏မျက်နှာက သိပ်အလိုကျပုံမပေါ်။</p> <p>"အဲဒီ့သဘောမျိုးပါပဲ"</p> <p>"ဒါဆိုလည်း ကောင်းပြီလေ"</p> <p>လုယန်စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ သူ့လုပ်ရပ်ကြောင့် စားဖိုဆောင်အမ စိတ်ဆိုးသွားလျှင် အားနာဖို့ကောင်းသည်။</p> <p>လနန်းတော်၏ စွမ်းဆောင်ရည်က အတော်ကောင်းသည်။ အိုးခွက်များဆေးကြောနေချိန်မှာပင် နတ်ဆိုးယုန် ရုတ်တရက်အသွင်ပြောင်းသွားရသည့် အကြောင်းရင်းကို အဖြေရှာတွေ့သည်။</p> <p>"ရုပ်ပျိုဆေးက သံလွင်ပန်းနဲ့ ဓာတ်မတည့်လို့ပဲ"</p> <p>ချင်နန်က ကောက်ချက်ချသည်။</p> <p>"နုပျိုဆေးရဲ့ ပင်ကိုယ်သဘာဝက ကြီးထွားစေတဲ့အာနိသင်ရှိတယ်။ ‌‌အော်စမန်ပန်းတွေကလည်း အဲဒီ့အာနိသင်မျိုးရှိတယ်။ အတူပေါင်းစပ်လိုက်တော့ နတ်ဆိုးယုန်က အရွယ်အစားကြီးလာတာပေါ့"</p> <p>"အဲဒါကြောင့်လည်း နတ်ဆိုးယုန်က ရူးသွားတာ"</p> <p>မျိုးဆက်သစ်ညီမတစ်ယောက်က အရေးကြီးသည့်အချက်ကို ထပ်ဖြည့်သည်။</p> <p>"ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါကြောင့် ရူးသွားတာ။ ဒါပေမယ့် ကောင်းတာတစ်ခုက ဒီဆေးအာနိသင်တွေအားလုံးကို နတ်ဆိုးယုန်က ချေဖျက်ပြီးပြီ။</p> <p>စိတ်ချက်လက်ချစားလို့ရတယ်။ အဆိပ်မသင့်နိုင်ဘူး။ အသားက အကောင်းအတိုင်းပါပဲ"</p> <p>တကယ်သတင်းကောင်းဖြစ်သည်။ လုယန် သူ့အသားကင်လက်ရာအစွမ်းကို ပြခွင့်ရသည်။ သို့သော် သူနားမလည်သည့်အချက်တစ်ခုတော့ရှိသည်။</p> <p>"ဘာလို့ ရုပ်ပျိုဆေးမှာ ကြီးထွားစေတဲ့အာနိသင်မျိုး ရှိနေတာလဲ"</p> <p>ရုပ်ပျိုဆေးဆိုသည်မှာ အရွယ်တင်နုပျိုဖို့သာ ဖြစ်သင့်သည်မဟုတ်လော။</p> <p>ထိုမေးခွန်းမျိုးမေးသူသည် သူငယ်နာမစင်သေး၍သာဖြစ်သည်။ လုယန်မှလွဲ၍ လနန်းတော်တပည့်အားလုံး အဖြေကိုသိသည်။</p> <p>ချင်နန်က ရှင်းပြသည်။</p> <p>"ဒါက ဒီလိုပါ။ မိန်းကလေးကျင့်ကြံသူတွေက ဆေးနှစ်မျိုးစားလေ့ရှိတယ်။ ထာဝရနုပျိုဆေးရယ်။ ရုပ်ပျိုဆေးရယ်ပေါ့။ ထာဝရနုပျိုဆေးက အရွယ်တင်စေတယ်။ ရုပ်ပျိုဆေးက ရုပ်ရည်သွင်ပြင်ကို ပြောင်းလဲစေတယ်။</p> <p>ရုပ်ရည်သွင်ပြင်ပြောင်းလဲတာ နှစ်မျိုးရှိတယ်။ တိုးလာတာရယ် လျော့သွားတာရယ်ပေါ့။ တစ်ချို့မိန်းကလေးကျင့်ကြံသူတွေက ပါရမီကောင်းတော့ ကျင့်စဉ်တိုးတက်တာ မြန်တယ်။ အသက်ငယ်ငယ်နဲ့ စုစည်းခြင်းအဆင့်ကိုရောက်တယ်။ အဲတော့ သူ့ရုပ်သွင်က အပြောင်းအလဲမရှိတော့ဘူး။</p> <p>အဲဒါက ပြဿနာဖြစ်လာတယ်။ ခန္ဓာကိုယ်က အပြည့်အဝမဖွံ့ဖြိုသေးတော့ ရုပ်ပျိုဆေးစားဖို့လိုလာတယ်လေ"</p> <p>ထိုအပိုင်းကို သူတစ်ခါမှ မလေ့လာဖူးသေးကြောင်း လုယန်နားလည်လာသည်။ အသေးစိတ်အချက်အလက်များက အတော်ရှုပ်ထွေးသည်။</p> <p>"ဆေးစားတယ်ဆိုတာက လှည့်စားမှုသက်သက်ပါပဲ"</p> <p>နတ်မယ်က ထိုအလေ့အထကို အထင်မကြီး။ ရှေးဟောင်းခေတ် ထိပ်တန်းအလှပိုင်ရှင်ဆယ်ယောက်၏ နံပတ်တစ်ဖြစ်၍ ထိုစကားမျိုး သူပြောခွင့်ရှိသည်။</p> <p>သို့သော် နံပတ်တစ်အလှပိုင်ရှင်ကို လုယန် အရေးမစိုက်။ ရုပ်ပျိုဆေးအကြောင်းသာ စိတ်ဝင်တစား လေ့လာသည်။</p> <p>သိပ်လိုအပ်မည်မထင်သော်လည်း နည်းနည်းဗဟုသုတတိုးလျှင်ပင် မဆိုးလှ။</p> <p>လုယန် အရေဆုတ်၍ဝမ်းခွဲထားသည့် နတ်ဆိုးယုန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဆော့ရည်နှပ်ရန်ပြင်သည်။</p> <p>အချိန်ကုန်သက်သာစေရန် အရသာမြန်မြန်စိမ့်ဝင်စေသည့် ဆော့ရည်နှပ်နည်းတစ်ခုကိုသုံးသည်။</p> <p>"ဒါနဲ့မင်း သံလွင်ပင်ကို ထင်းအဖြစ်သုံးပြီး အသားကင်ခဲ့ဖူးလား"</p> <p>လုယန်က ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များကိုကြိတ်ရင်း ‌လန်ထင်ကိုမေးသည်။ နတ်မယ်၏နည်းလမ်းကို သူသဘောကျသည်။</p> <p>"သံလွင်ပင်ကို ထင်းအဖြစ်သုံးမယ်..ဟုတ်လား"</p> <p>လန်ထင် ခဏစကားရပ်သွားသည်။ ထိုသို့လုပ်ဖို့ သူတစ်ခါမှ မစဉ်းစားခဲ့ဖူး"</p> <p>"ခဏနေဦး။ သံလွင်ဘိုးဘေးကို သွားမေးလိုက်မယ်။ သူသဘောတူရင် အဆင်ပြေပါတယ်"</p> <p>"သံလွင်ဘိုးဘေးက အသိစိတ်ရှိနေပြီလား"</p> <p>လုယန် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ထိုသစ်ပင်ကို သာမန်သစ်ပင်ရှည်တစ်ခုဟုသာ သူထင်ထားခဲ့သည်။</p> <p>"အသိစိတ်ရှိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် သူစကားပြောတာ တစ်ခါမှမကြားဖူးဘူး။ သံလွင်ဘိုးဘေးက ကျွန်မတို့ဂိုဏ်းရဲ့ အရေးအကြီးဆုံးဝှက်ဖဲပဲလို့ပြောတယ်"</p> <p>လုယန်စိတ်ဝင်စားမှန်းသိသဖြင့် လန်ထင်က သံလွင်တောအုပ်ထဲသို့ ပြန်ခေါ်သွားသည်။</p> <p>သံလွင်ဘိုးဘေးကို လန်ထင်က သုံးကြိမ်ဦးညွှတ်အရိုအသေပေးသည်။ ရိုးရာအတိုင်း ပူဇော်မှုများလုပ်သည်။ ထို့နောက် လေးလေးစားစားမေးသည်။</p> <p>"လောင်စားအဖြစ်သုံးဖို့ သံလွင်ပင်တစ်ပင်လောက် ခုတ်ချင်ပါတယ်။ ဘိုးဘေးခွင့်ပြုပေးနိုင်မလား"</p> <p>"ရွှီး ရွှီး ရွှီး"</p> <p>ကြီးမားသည့် သစ်ကိုင်းများ လေမတိုက်ဘဲ လှုပ်ခါလာသည်။</p> <p>လန်ထန် ဝမ်းသာအားရခေါင်းမော့ကြည့်သည်။</p> <p>"ဘိုးဘေးက သဘောတူတယ်တဲ့"</p> <p>သံလွင်ဘိုးဘေး ထိုမျှသဘောကောင်းမည်ဟု လုယန်ထင်မထားခဲ့။ သူလည်း သုံးကြိမ်ဦးညွှတ်၍ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။</p> <p>ဘိုးဘေးခွင့်ပြုချက်ဖြင့် သင့်တော်သည့် သံလွင်ပင်တစ်ပင် လိုက်ရှာကြသည်။ တစ်ချက်ထဲခုတ်ဖြတ်နိုင်မည့်အပင်ကို ရှာဖို့လိုသည်။ ကြီးလွန်း၍မဖြစ်။ မခုတ်နိုင်လျှင် ရှက်စရာကောင်းသည်။</p> <p>သေးလွန်းလျှင်လည်း ထင်းအဖြစ်သုံးဖို့ အဆင်ပြေမည်မဟုတ်။</p> <p>"ဒီတစ်ပင် အဆင်ပြေလောက်တယ်"</p> <p>သူ့ဘေးမှ ပေါင်ရင်းခန့်တုတ်သည့် သံလွင်ပင်ကို လုယန်ပုတ်လိုက်သည်။</p> <p>"မကြီးလွန်းဘူးလား"</p> <p>လန်ထင်ကမေးသည်။ သစ်ပင်က နည်းနည်းကြီးလွန်းသဖြင့် ခုတ်ဖြတ်နိုင်ဖို့မလွယ်ဟု သူယူဆသည်။</p> <p>"စမ်းကြည့်တာပေါ့"</p> <p>လုယန် ‌ကျောက်စိမ်းဓားကိုထုတ်၍ သံလွပင်ပင်ကို ခေါက်ကြည့်သည်။ သံလွင်ပင်ကို သူတစ်ခါမှမခုတ်ဖူး။ ပထမဆုံးအတွေ့အကြုံဖြစ်သည်။</p> <p>ချင်ဖုန်းဓားထဲမှ ဓားတစ်သောင်းဌာနေပြန်စွမ်းအားများ စုစည်းလာသည်။ လက်မောင်းနှင့်လက်ကောက်ဝတ်ကို အားဖြည့်သည်။ ထို့နောက် ညာခြေကို ထောက်ကန်၍ ချင်ဖုန်းဓားထဲသို့ စွမ်းအားအပြည့်ထည့်ပြီး ခုတ်လိုက်သည်။</p> <p>"ခုတ်ဓား"</p> <p>"ဖျောင်း"</p> <p>ဓားချက်သွားက သစ်ပင်တစ်ဝက်မြုပ်ဝင်သွားသည်။</p> <p>သို့သော် လဲကျမသွား။</p> <p>လုယန် ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။ လန်ထင်ရှေ့တွင် ကြွားလုံးထုတ်ဖို့ ကြိုးစားမိမှ အရှက်ကွဲရသည်။</p> <p>အရှက်ပြေ တစ်ခုခုပြောရန်ပြင်နေစဉ် လန်ထင်က တစ်ဝက်ပြတ်နေသည့်သစ်ပင်ကို တအံ့တဩလက်ညှိုးထိုးပြသည်။</p> <p>"ဓားခုတ်ရာက ပျောက်မသွားဘူး"</p> <p>တစ်ခါမှ မကြုံခဲ့ဖူးသည့်ကိစ္စဖြစ်သည်။</p> <p>လုယန် ဓားဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ်ခုတ်သည်။</p> <p>"ဖျောင်း"</p> <p>"ဘုန်း"</p> <p>သံလွင်ပင် မြေပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။</p> <p>"ထူးဆန်းတယ်။ ငါခုတ်တာမြန်လွန်းလို့ သံလွင်ပင်က အချိန်မီပြန်မကုစားနိုင်တာများလား"</p> <p>နတ်မယ်က မျက်လုံးစွေ၍ကြည့်သည်။ သံလွင်ပင် အချိန်မီပြန်မကုစားနိုင်၍မဟုတ်။ သံလွင်ဘိုး‌ဘေးက တမင်ထိန်းချုပ်ပေးထားမှန်း သိသာနေသည်။</p> <p>"ရှောင်ယန်ကို သူတကယ်ဂရုစိုက်တာပဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save