Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၉၄၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">ယုန်သားကောင်းသော်လည်း များများမစားသင့်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>အသားကင်သည့်အလုပ်သည် ပညာအတော်လိုသည်။ အားလုံးအသင့်ဖြစ်ချိန်တွင် လုယန်နှင့်လန်ထင်တို့ ခုတ်လှဲထားသည့် သံလွင်ပင်ဆီ ပြန်သွားသည်။ ညနေချိန်ရောက်လာသည်။</p> <p>လုယန်က သံလွင်ပင်ကို ပုခုံးပေါ်ထမ်း၍ အောင်ပွဲရစစ်သူကြီးလို လူအုပ်ထဲဖျတ်လျှောက်လာသည်။ တအံ့တဩရေရွတ်သံများ ဆူညံသွားသည်။</p> <p>"ဘာလို့ သံလွင်ပင်ကိုသယ်လာတာလဲ"</p> <p>"ထင်းဖြတ်ပြီး အသားကင်ဖို့လို့ပြောတယ်"</p> <p>"အာ...သံလွင်ပင်တွေကို အဲလိုသုံးလို့ရလား"</p> <p>"ရလောက်တယ်။ ဖြတ်တောင်ဖြတ်လာပြီဆိုတော့ ဘိုးဘေးကလည်း သဘောတူလို့ပဲဖြစ်မယ်"</p> <p>လုယန် သံလွင်ပင်ကို အလယ်မှခွဲပြီး အပိုင်းငယ်များဖြတ်သည်။ အစိုဓာတ်ခမ်းသွားစေရန် မီးတွင်ကင်သည်။</p> <p>ထို့နောက် ထင်းအဆစ်အပိုင်းများကို ကြိုတင်တူးထားသည့် တွင်းကြီးထဲထည့်သည်။ တွင်းပေါ်တွင် စင်တစ်ခုပြင်သည်။ ဆော့ရည်နှပ်ထားသည့် နတ်ဆိုးယုန်ကို စင်ပေါ်တင်သည်။</p> <p>တွင်းထဲသို့ လက်ချောင်းထိပ်မှ ရသာသုံးမျိုးမီးတောက် ထုတ်လွှတ်သည်။ ထင်းပိုင်းများ ချက်ချင်းမီးစွဲသွားသည်။ နတ်မယ်အတွေ့အကြုံအရ ထိုကဲ့သို့သက်တမ်းရင့်သံလွင်ပင်ထင်းများသည် တစ်ညလုံးမီးမစဲ။</p> <p>နတ်ဆိုးယုန် ကျက်အောင်ကင်ဖို့ အဆင်ပြေသည်။</p> <p>ထင်းများမီးစွဲသည်နှင့် သံလွင်ပွင့်ချိန်ကဲ့သို့ စွဲမက်ဖွယ်ရနံ့မျိုး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအချိန်သို့ ပြန်ရောက်သွားသလို ခံစားကြရသည်။</p> <p>'နောက်တစ်ခေါက်'အသားကင်ဆိုင် တည်ထောင်သူတစ်ယောက်ဖြစ်၍ လုယန်၏ အသားကင်စွမ်းရည်က ပြောစရာမလို။ ခေတ်သစ်ပြိုင်ဘက်ကင်းဟု ဆိုနိုင်သည်။ သူ့ကိုယှဉ်နိုင်သူဆို၍ အလောင်းထိန်းပညာတတ်ထားသည့် အရိုးရီုင်းသာရှိသည်။</p> <p>ဟင်းချက်ပညာတွင် နတ်မယ်ပြီးလျှင် သူအတော်ဆုံးဖြစ်သည်။</p> <p>နတ်ဆိုးယုန်၏အသားများကို တစ်လက်မမကျန် ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် သူစစ်ဆေးသည်။ ရသာသုံးမျိုးမီးတောက်ကို ထိန်းချုပ်သည်။ ရံဖန်ရံခါ နောက်ထပ် သံလွင်ထင်းပိုင်းများ မီးပုံထဲသို့ ပစ်ထည့်သည်။ တဖျစ်ဖျစ်မြည်သံများ အဆက်မပြတ်ပေါ်နေသည်။</p> <p>ဆီကိုအဆက်မပြတ်သုတ်ပြီး အသားကင်ကိုလှည့်သည်။ အရေပြား၊ အသား၊ အကြော၊ အရိုးများ အရသာနှင့် အကျက်ညီအောင်ဂရုစိုက်သည်။ ကြက်သွန်ဖြူနှင့် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များ အသားထဲသို့ စိမ့်ဝင်အောင်လုပ်သည်။</p> <p>အော်တိုအသားကင်မှော်စက်ဝန်းသည်ပင် သူ့အကန့်အသတ်နှင့်သူရှိသည်။ ထိုမျှအရွယ်အစားကြီးသည့် နတ်ဆိုးယုန်တစ်ကောင်ကို မှော်စက်ဝန်းက မထိန်းနိုင်။ အတွေ့အကြုံရင့်သည့် လုယန်လို စာဖိုမှူးကောင်းလိုအပ်သည်။</p> <p>မီးပုံအအပူဓာတ်ကြောင့် သံလွင်ရနံ့နှင့် အသားကင်နံ့တို ရောယှက်နေသည်။ လသံလွင်နန်းတော်တပည့်များ အချင်းချင်းပြောဆိုရယ်မောနေသည်။</p> <p>လန်ထင်က လုယန်ဘေးတွင်ထိုင်နေသည်။ သူတို့ချင်းစကားမပြောဖြစ်ကြ။ လန်ထင်အိပ်ပျော်သွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် လုယန်က သူ့ကိုနှိုးသည်။</p> <p>"ညီမလန်၊ နည်းနည်းမြည်းကြည့်ပါ"</p> <p>လန်ထင် မျက်လုံးပွင့်လာသည်။ နတ်ဆိုးယုန်ကင်က ရွှေရောင်သန်းနေပြီဖြစ်သည်။</p> <p>အရေပြားနှင့်တွဲနေသည့် အသားတစ်တုံးဖဲ့ယူသည်။ အောက်ဘက်တွင်ရှိသည့် အရည်များထွက်ပေါက်တစ်ခုရသွားပြီး မီးဖိုထဲသို့ကျ၍ တဖျစ်ဖျစ်အသံမြည်လာသည်။</p> <p>အပေါ်ယံအရေပြားက ကြွပ်ရွနေသည်။ တစ်ကြိမ်ဝါးလိုက်တိုင်း တစ်ကြိမ်အရသာရှိသည်။ အဆီနည်းသည့်အသားလွှာက နူးညံ့နေသည်။ အပေါက်ယံအရေပြားထက် ပို၍အရသာထူးသည်။ သံလွင်ရနံ့က လျှာအကြောပေါင်းတစ်ထောင်ကို လှုံ့ဆော်သည်။ နှမ်းဆီ၊ ပဲပိစပ်နှင့် နှမ်းစေ့များရောထားသည့်ဆော့ချဉ်ထဲ နှစ်၍စားလိုက်သည်နှင့် ဆွေမျိုးမေ့လောက်သည့် အာရုံကြောင့် လန်ထင်အိပ်ချင်စိတ်လုံးလုံးပြေသွားသည်။</p> <p>သူ့လက်ချောင်းထိပ်များကိုစုပ်နေသည်။ အားရကျေနပ်သေးဟန်မတူ။</p> <p>လန်ထင်မျက်နှာကဲကိုကြည့်၍ ယုန်သားကင် ကောင်းကောင်းကျက်ပြီဖြစ်ကြောင်း လုယန် မမေးဘဲနှင့်သိလိုက်သည်။</p> <p>"ကဲ..အားလုံးပဲ စားလို့ရပါပြီ။ ဘယ်ဘက်အခြမ်းက အစပ်မပါဘူး။ ညာဘက်ခြမ်းက အစပ်ပါတယ်။ မီးပုံဘေးက အိုးလေးထဲမှာ ဆော့ချဉ်ရှိပါတယ်"</p> <p>လနန်းတော်တပည့်များကလည်း ထိုအချိန်ကို စောင့်မျှော်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။ သက်တူရွယ်တူများဖြစ်၍ ဘာမှဣန္ဒြေဆယ်နေစရာမလို။ အတော်ကြာအောင်စောင့်ခဲ့ရသည့် ယုန်သားကင်အရသာကိုခံစားဖို့ အားလုံးစုပြုံတိုးဝှေ့၍ ရောက်လာသည်။</p> <p>ကျင့်ကြံသူလောကတွင် စွမ်းအားကြီးသူကို လေးစားသည့်ဓလေ့က ဤနေရာတွင် ရှင်းလင်းစွာပေါ်လာသည်။ စွမ်းအားမြင့်သူများ ရှေ့ဆုံးမှပြေးလာသည်။ စွမ်းအားနိမ့်သူများက အလှည့်ရောက်အောင် စောင့်ကြရသည်။</p> <p>"ကောင်းလိုက်တာ"</p> <p>"ဒီလောက်ကောင်းတဲ့အသားကင်မျိုး တစ်ခါမှမစားဖးဘူး"</p> <p>"နောက်တစ်ခေါက်အသားကင်ဆိုင်ကို ငါရောက်ဖူးတယ်။ သူတို့အသားကင်တောင် အကိုလုယန်ရဲ့အသားကင်လောက် အရသာမရှိဘူး"</p> <p>အစားအရွေးဆုံး စားဖိုဆောင်အမပင် လုယန်၏အသားကင်စွမ်းရည်က သူ့ထက်များစွာသာကြောင်း ဝန်ခံရသည်။</p> <p>သူတကယ် အသိအမှတ်ပြုရသည်။</p> <p>ပုံမှန်အသားကင်များတွင် ထိုမျှအဆာပလာများများထည့်လျှင် အပြင်ပိုင်းမီးကျွမ်းပြီး အတွင်းပိုင်းမကျက်တကျက်ဖြစ်လိမ့်မည်။ သို့သော် လုယန်၏ရသာသုံးပါးမီးတောက်က နတ်ဆိုးယုန်၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စိမ့်ဝင်သည်။ မကျက်သည့်နေရာ လုံးဝမရှိ။</p> <p>နတ်မယ်ကလည်း လုယန်၏ ယုန်သားကင်ကို ချီးကျးနေသည်။</p> <p>"ရှောင်ယန်၊ နင်က စွမ်းရည်နည်းနည်းရှိသားပဲ။ ရသာသုံးပါးမီးတောက်က ရိုးတွင်းခြင်ဆီထဲက လောက်ကောင်တွေလိုပဲ နတ်ဆိုးယုန်သားထဲကို စိမ့်ဝင်သွားတယ်။ အရိုးတွေတောင် ကြွပ်ရွပြီး မွှေးကြိုင်နေတယ်။ ငါမသေမျိုးရဲ့ပညာကို သုံးပုံတစ်ပုံလောက် ရနေပြီ"</p> <p>ချီးကျူးစကားဖြစ်သော်လည်း တစ်ခုခုလွဲနေသလို လုယန်ခံစားရသည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ပိုင်ယဲ့သည် လူအုပ်ကြားထဲတိုးဝှေ့ပြီး ယုန်သားကင်တစ်တုံးဖဲ့ယူ၍ ထွက်သွားသည်ကို ဘယ်သူမှသတိမထားမိ။ သံလွင်ဘိုးဘေး၏ သစ်ကိုင်းပေါ်တွင်ထိုင်၍ ပါးစပ်တွင် အဆီများပေကျံသည်အထိ စားသောက်နေသည်။</p> <p>"အား..ငါတို့သံလွင်ထင်းနဲ့ကင်လိုက်တော့ အနံ့ကအရမ်းမွှေးတာပဲ"</p> <p>.....</p> <p>ယနေ့ည ဘယ်တပည့်မှာ မကျင့်ကြံကြ။ စိတ်ရှိလက်ရှိ စားသောက်နေသည်။ ပျော်ပျော်ပါးပါးစားသောက်နေကြသည့် ယုခက်ရှိသူတို့ပုံစံသည် အပြင်လောကနှင့် အဆက်အဆံမရှိဘဲ မာနကြီးသည့် မိန်းမလှများ၏ပုံရိပ်နှင့် လုံးဝဆက်စပ်၍မရ။</p> <p>လုယန်လည်း ပျော်နေသည်။ စားဖိုမှူးတစ်ယောက်သည် သူ့အစားအသောက်ကို စားသုံးသူများက ချီးကျူးသည်ကို အလိုချင်ဆုံးဖြစ်သည်။</p> <p>ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် မချီးကျူးသော်လည်း အရိုးကိုပါအငမ်းမရစုပ်နေသည့် လနန်းတော်ဂိုဏ်းတပည့်များကိုကြည့်၍ သူ့အသားကင် အဆင်ချောကြောင်း သူသိသည်။</p> <p>"ဝါး...အိပ်ချင်ပြီ"</p> <p>လုယန် သမ်းတစ်ချက်ဝေလိုက်သည်။ ယနေ့ သူလည်းပျင်းသလိုရှိသဖြင့် ကျင့်ကြံမှုမလုပ်ဘဲ အိပ်ဖို့ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>လနန်းတော်တပည့်များလည်း အဆက်မပြတ်သမ်းဝေနေသည်။ မိန်းကလေးဣန္ဒြေကို အရေးမစိုက်တော့ဘဲ နေရာတင်လှဲအိပ်ကြသည်။</p> <p>သူတို့ကျင့်စဉ်အဆင့်အတန်းအရ နှင်းတောထဲအိပ်လျှင်လည်း သွေးခဲပြီးသေမည်မဟုတ်။ ကြိုက်သည့်နေရာ အိပ်နိုင်သည်။</p> <p>လူတစ်ယောက် ကောင်းကင်အထက်မှ ငုံ့ကြည့်မည်ဆိုလျှင် လနန်းတော်အလယ်မှ မီးဖိုကြီးကို မြင်ရမည်။ မီးဖိုကျင်းထဲတွင် မီးကျွမ်းနေသည့် သံလွင်ထင်းများရှိသည်။ မီးဖိုဘေးတွင် လနန်းတော်တပည့်များစွာ လဲလျောင်းအိပ်စက်နေသည်။</p> <p>လမင်းက နေအဖြစ်အသွင်ပြောင်းသွားသည်။ မျက်နှာပေါ်ကျလာသည့် မနက်ခင်းနေခြည်အလင်း၏ အနွေးဓာတ်ကို လုယန်ခံစားရသည်။ မျက်လုံးကို ကြိုးစား၍ဖွင့်သည်။ အမှန်တော့ သူမျက်လုံးမဖွင့်ချင်သေး။</p> <p>ထိုသို့ သက်တောင့်သက်သာမအိပ်စက်ခဲ့ရသည်မှာ အတော်ကြာပြီဖြစ်သည်။</p> <p>"ငါ့ကိုဘယ်သူစောင်ခြုံပေးသွားတာလဲ"</p> <p>သူ့ကိုယ်ပေါ်တွင် စောင်တစ်ထည်ရှိနေသည်ကိုခံစားမိသည်။ ဘယ်သူခြုံပေးသွားမှန်းတော့မသိ။</p> <p>ညီမလန်များလား...</p> <p>အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် မျက်လုံးဖွင့်ပြီး 'စောင်'ထဲမှ လျှောထွက်ရန်ကြိုးစားသည်။ ဘေးပတ်လည်မှ လနန်းတော် ညီအမများကိုကြည့်သည်။ သူ့စိတ်အာရုံက သိပ်မကြည်လင်သေး။</p> <p>"တစ်ခုခုတော့ မူမမှန်သလိုပဲ"</p> <p>သူ့ဘာသာရေရွတ်သည်။</p> <p>ရုတ်တရက် မူမမှန်သလိုခံစားရသည့် အကြောင်းရင်းကို နားလည်သွားသည်။</p> <p>"ငါဘာလို့ အဝတ်ဗလာဖြစ်နေတာလဲ"</p> <p>လုယန် သူ့လက်ကိုမြှောက်ကြည့်သည်။ မျက်လုံးပြူးသွားသည်။</p> <p>"ဟာ...ငါ့ခန္ဓာကိုယ် ကျုံ့သွားတာလား"</p> <p>ခုနက 'စောင်'ဟုထင်ခဲ့သည့်အရာမှာ သူ့အဝတ်အစားသာဖြစ်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်ကျုံ့သွားပြီး ချောင်ချိလွန်းသဖြင့် စောင်ဟုထင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>သူချက်ချင်းအသိပြန်ဝင်လာပြီး ဘေးတွင်အိပ်နေသည့် လန်ထင်ကိုလှည့်ကြည့်သည်။</p> <p>လန်ထင်နေရာတွင် ရှစ်နှစ်ကိုးနှစ်အရွယ် ကလေးမတစ်ယောက်ရှိနေသည်။</p> <p>လန်ထင်လည်း ကျုံ့သွားသည်။</p> <p>ဘေးပတ်လည်ကို မျက်လုံးဝေ့ကြည့်သည်။ လန်ထင်သာမဟုတ်။ လူအားလုံး ခန္ဓာကိုယ်ကျုံ့နေသည်။</p> <p>......</p> <p>လော်ဟုန်ရှားနှင့် အကြီးအကဲကျူးဟုန်တို့ တာအိုလမ်းစဉ်ဂိုဏ်းမှ ပြန်လာကြသည်။ လောဟုန်ရှားက ကျူးဟုန်ကို လက်နက်သွန်းဆောင်သို့ လိုက်ပို့သည်။</p> <p>"ညီမလေး၊ စိတ်မပျက်ပါနဲ့။ ယွမ်ကျိက အမွှာမြစ်အကြောင်းသိတာနဲ့ မင်းကိုစမ်းကြည့်ခွင့်ပေးမှာပါ။ မင်းကလေးလိုချင်ခဲ့တာ တစ်ရက်နှစ်ရက်တည်းမှမဟုတ်တာ။ နည်းနည်းပိုစောင့်ရတာ ဘာအရေးလဲ"</p> <p>ကျူးဟုန် ခေါင်းငြိမ့်သည်။ စကားသိပ်မပြော။</p> <p>သူ့စကားများ အရာမထင်ကြောင်း လော်ဟုန်ရှားသိလိုက်သည်။</p> <p>နှစ်ယောက်သား မြေပြင်သို့ဆင်းချိန်တွင် လေအေးထဲ၌ အောက်ပိုင်းဗလာဖြင့် ရပ်နေသည့်လုယန်နှင့် ကလေးမလေးများပြည့်နေသည့် မြေပြင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>နှစ်ယောက်လုံး ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save