Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၉၄၃)</h2> <h2 style="text-align:center">ရှောင်ယန်အစစ်ဖြစ်လာသည်</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <h2 style="text-align:center"> </h2> <p> </p> <p>လော်ဟုန်ရှားနှင့်ကျူးဟုန်တို့ ကျောက်ရုပ်လိုဖြစ်နေသည်။ ဘာဆက်လုပ်ရမှန်းမသိတော့။</p> <p>ကျူးဟုန်ကလေးလိုချင်သည်က အမှန်ဖြစ်သည်။ သို့သော် နန်းတော်တစ်ခုလုံး ထိုမျှများပြားသည့်ကလေးများ ပြည့်နေမည်ဟု တစ်ခါမှမတွေးဖူးခဲ့။</p> <p>တစ်ယောက်ယောက်က အချိန်နောက်ပြန်ရစ်သည့် မှော်ပညာကိုသုံးပြီး လနန်းတော်ကို အတိတ်သို့ပြန်ခေါ်လာသလားမသိ။</p> <p>"မဟုတ်သေးဘူး။ အတိတ်ကိုပြန်ရောက်တယ်ဆိုရင်လည်း ဒီလိုမျိုးတော့မဖြစ်နိုင်ဘူး"</p> <p>လနန်းတော်တပည့်များသည် အသက်အရွယ်ချင်းမတူကြ။ သို့သော်ယခု အားလုံးတန်းတူ ကလေးအရွယ်သို့ရောက်နေသည်။ အချိန်နောက်ပြန်ရစ်သည့်သဘောမျိုးမဟုတ်။</p> <p>ဘာတွေဖြစ်ကုန်ပြီမသိ။</p> <p>သူတို့ထွက်သွားသည်က သုံးရက်သာကြာသည်။ ဘာကြောင့် လနန်းတော်က နေရာစိမ်းတစ်ခုလို ဖြစ်နေသည်မသိတော့။</p> <p>"မင်း..မင်းက လုယန်လား"</p> <p>လော်ဟုန်ရှား တုံ့ဆိုင်းဆိုင်းလေသံဖြင့်မေးသည်။ ကလေးပုံစံဖြစ်နေသော်လည်း လုယန်၏မူလရုပ်က ပျောက်မသွားသေး။</p> <p>"အခုမဟုတ်သေးပါဘူး"</p> <p>လုယန် အခိုင်အမာငြင်းပယ်၍ မြေပြင်ပေါ်မှ အဝတ်အစားများကို အမြန်ကောက်ဝတ်သည်။ ထို့နောက်</p> <p>"လုယန်အစစ်က ကျုပ်ပါ"</p> <p>ခုနက အေးစက်နေသည့်နှင်းတောထဲတွင် အောက်ပိုင်းဗလာနှင့် ရပ်နေသည့်လူသည် သူနှင့်ဘာမှမပတ်သက်။</p> <p>"ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ"</p> <p>"ကျုပ်လည်းမသိဘူး။ ကျုပ်တို့က ယုန်ကင်လေးနည်းနည်းပဲစားတာပါ။ ပြီးတော့ တရေးအိပ်လိုက်တာ အခုလိုဖြစ်သွားတာပဲ"</p> <p>လုယန်လည်း ဘာမှနားမလည်။</p> <p>"နတ်မယ်၊ အိပ်မနေနဲ့။ ထပါဦး"</p> <p>လုယန် နှင်းကုတင်ပေါ်အိပ်နေသည့် နတ်မယ်ကို လှုပ်နှိုးသည်။</p> <p>အိပ်နေချိန်တွင် ထာဝရနတ်မယ်သည် တကယ်လှသည်။ ထို့ကြော့င့် အရင်ကဂြိုလ်မွှေခဲ့သည့်ကိစ္စအားလုံးကို လုယန်မေ့သွားသည်။ ရှေးဟောင်းခေတ်၏ ထိပ်တန်းအလှပိုင်ရှင်ဖြစ်ကြောင်း သူလက်ခံရသည်။</p> <p>သို့သော် ‌လော‌လောဆယ် နတ်မယ်အလှကို ခံစားနေရမည့်အချိန်မဟုတ်သေး။</p> <p>နတ်မယ်က နှစ်ခြိုက်စွာအိပ်ပျော်နေသည်။ တော်တော်နှင့်မနိုး။</p> <p>နိုးလာပြီးနောက် လုယန်၏ကလေးပုံစံကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမျက်လုံးပြူးသွားသည်။</p> <p>"အား..နင်ဘာလို့ဒီလောက်သေးသွားတာလဲ"</p> <p>နတ်မယ်ချက်ချင်းထထိုင်သည်။ လုယန်နှင့်အရပ်ချင်းတိုင်းကြည့်သည်။ လက်ရှိလုယန်သည် သူ့ခါးစောင်းလောက်ပင်မရှိ။</p> <p>"နင်တကယ် ရှောင်ယန်(ယန်လေး)အစစ်ဖြစ်လာပြီပဲ"</p> <p>"ဒါကြောင့်လည်း ခင်ဗျားကို စစ်ဆေးပေးဖို့ အကူအညီလာတောင်းတာပေါ့"</p> <p>"အင်း..နင့်က ဒီလိုသေးသေးလေးဆို အတော်ချစ်စရာကောင်းတာပဲ"</p> <p>နတ်မယ် တခစ်ခစ်ရယ်ရင်း ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်၍ လုယန်ခေါင်းကိုပုတ်သည်။ လက်ရှိပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးမည့်ဟန် မရှိသေး။</p> <p>အပြင်ဘက်တွင် လနန်းတော်တပည့်များ တဖြေးဖြေးနိုးလာသည်။ စူးရှသည့်ကလေးအော်သံများ ငိုသံများ ပေါ်လာသည်။ မူလွန်ကျောင်းတစ်ခုသို့ ရောက်နေသလိုလုယန်ခံစားသည်။ သူက ဂျီခြင်းငိုခြင်းမရှိသည့် 'ကလေးကြီး'တစ်ယောက်လိုဖြစ်နေသည်။</p> <p>လော်ဟုန်ရှားနှင့်ကျူးဟုန်တို့ ဂိုဏ်းတပည့်များကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် နှစ်သိမ့်နေရသည်။ သူတို့ လူမပင်ပန်းသော်လည်း စိတ်အတော်ပင်ပန်းသွားသည်။</p> <p>အမွှာမြစ်ရေကို မလိုအပ်တော့ကြောင်း ကျူးဟုန်နားလည်လာသည်။</p> <p>"အကိုလုယန်၊ ကျွန်မတို့ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ"</p> <p>လန်ထင်က ရှက်နေဟန်ဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံးအဝတ်ဖြင့်ပတ်ထားပြီး မျက်နှာတစ်ခြမ်းသာဖော်ထားသည်။</p> <p>လုယန် သူ့နဖူးသူလက်ဖြင့်အုပ်လိုက်သည်။</p> <p>ညီမလန်...ငါ့ကို ဒီလိုမကြည့်ပါနဲ့ကွာ...အကြောင်းမသိရင် မနေ့ညက ငါတို့ကြားမှာ တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့သလိုနဲ့...</p> <p>အခု ငါတို့နှစ်ယောက်ပေါင်းရင်တောင် အသက်မပြည့်လောက်ဘူး...ဘာတွေဖြစ်နိုင်စရာရှိလဲ...</p> <p>လနန်းတော်တပည့်များ ကလေးအစစ်မဟုတ်၍ တော်သေးသည်။ မစ်ရှင်များမကြာခဏထွက်၍ ပြဿနာမျိုးစုံဖြေရှင်းဖူးသူများဖြစ်၍ ခဏတာထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ပြီးနောက် စိတ်များပြန်လည်တည်ငြိမ်လာသည်။</p> <p>ထိုအခြေအနေမျိုး တစ်ခါမှမကြုံဖူးသည်ကတော့ အမှန်ဖြစ်သည်။</p> <p>တစ်ခြားအကြီးအကဲများလည်း ပြဿနာဖြစ်သည်ဟု ကြားသဖြင့် အားလုံးပြေးလာကြသည်။</p> <p>မနေ့ညက ဂိုဏ်းတပည့်များသာ ယုန်သားစားပွဲ ဝင်နွှဲခဲ့သည်။ အကြီးအကဲများက သိက္ခာထိန်းရသဖြင့် ဝင်မပါခဲ့။</p> <p>"ညီမယွီလု၊ ဘာဖြစ်တာလဲဆိုတာ ခန့်မှန်းနိုင်လား"</p> <p>လော်ဟုန်ရှားက ဆေးပညာအကျွမ်းကျင်ဆုံးဖြစ်သည့် အကြီးအကဲကျိုးယွီလုကိုခေါ်သည်။ ရွှဲ့ရှီလုန်၏သွေးဆက်ပြဿနာကို ကျိုးယွီလု ကုသပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>ကျိုးယွီလုလည်း မြေပြင်အပြည့်ရှိနေသည့် ကလေးများကိုမြင်သည်နှင့် လန့်ခုန်သည်။ သို့သော် သမားတော်ဟန်ပန်ကို ထိန်းရသည်။ မဟုတ်လျှင် ထိုမြင်ကွင်းကို မှော်ဖန်လုံးဖြင့် မှတ်တမ်းယူထားလိုက်ချင်သည်။</p> <p>ကလေးတစ်ယောက်ချင်း သွေးခုန်နှုန်းစစ်ဆေးသည်။</p> <p>"အဆိပ်မိတာလား...ဒါလည်းမဟုတ်လောက်ဘူး။ အားတိုးဆေးအမှားအယွင်းဖြစ်တာများလား"</p> <p>"မနေ့က သူတို့စားခဲ့တဲ့ယုန်သားကြောင့်များဖြစ်မလား"</p> <p>လော်ဟုန်ရှားက အသားကင်စင်ပေါ်တွင်ကျန်နေသည့် နတ်ဆိုးယုန်၏အရိုးစုကိုကြည့်၍ပြောသည်။</p> <p>"မဟုတ်လောက်ဘူး။ မနေ့က နတ်ဆိုးယုန်ကိုမစားခင် ကျွန်မစစ်ဆေးခဲ့တယ်။ ဘာပြဿနာမှမရှိဘူး"</p> <p>ထိုသို့ပြောနေသော်လည်း ကျိုးယွီလုက အရိုးပေါ်ကပ်ကျန်နေသည့် အသားတစ်စကိုခြစ်ယူ၍ ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် စစ်ဆေးနေသည်။</p> <p>"အသားမှာတော့ တကယ်ပြဿနာမရှိပါဘူး"</p> <p>လုယန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူ့အမှားမဟုတ်၍ တော်သေးသည်။</p> <p>ထိုစဉ် ကျိုးယွီလုက မီးဖိုကျင်းထဲမှ မီးသွေးများကို သတိထားမိသည်။ နည်းနည်းထူးဆန်းနေသလိုရှိသည်။</p> <p>"မင်းတို့ သံလွင်ပင်ကိုခုတ်ပြီး ထင်းအဖြစ်သုံးခဲ့တာလား"</p> <p>မီးသွေးတုံးတစ်ခုကို သူဆွဲယူပြီး စစ်ဆေးကြည့်သည်။ ပြဿနာရင်းမြစ်ကို နားလည်သွားသည်။</p> <p>"သံလွင်ပင်ကို ပြုပြင်ထားတာပဲ။ ဒီသစ်ပင်ကို အရွယ်အစားကျုံ့အာနိသင်ရှိတဲ့ ပစ္စည်းတွေနဲ့ ထိန်းချုပ်ထားတာ။ မီးရှို့လိုက်တော့ သံလွင်ပင်ရဲ့ရနံ့က တစ်ခြားအနံ့တွေကိုဖုံးသွားတယ်။ ဒါကိုသတိမထားမိတော့ အနံ့ရှူမိတဲ့လူတွေအပေါ် အာနိသင်သက်ရောက်သွားတယ်"</p> <p>အမှန်တော့ သံလွင်ထင်းဖြင့်မီးကင်ထားသည့် ယုန်သားတွင်လည်း မီးခိုးရိုက်၍ ထိုပစ္စည်းများ၏အာနိသင် နည်းနည်းဝင်သွားသည်။ သို့သော် အပေါ်ယံမျက်နှာပြင်တွင်သာရှိသည်။ အရိုးနှင့်နီးသည့် အသားထဲသို့ မီးခိုးမရောက်။</p> <p>စိတ်သက်သာရာရနေသည့်လုယန် ပက်လက်လန်မတတ်ဖြစ်သွားပြန်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ပြဿနာရင်းမြစ်က သူသာဖြစ်သည်။</p> <p>"ဒါဆို ရှောင်ယန်နဲ့သူတို့တွေ ပြဿနာရှိနိုင်လား"</p> <p>ထိုကိစ္စကို လော်ဟုန်ရှား အစိုးရိမ်ဆုံးဖြစ်သည်။</p> <p>"ကြီးကြီးမားမားပြဿနာမရှိပါဘူး။ သူတို့ခန္ဓာကိုယ် ကျုံ့သွားရုံပါပဲ။ ရက်နည်းနည်းကြာရင် ပုံမှန်ဖြစ်သွားမှာပါ။ ဆေးဓာတ်ပြယ်သွားတဲ့အချိန် အားလုံးပုံမှန်ဖြစ်သွားမယ်ထင်ပါတယ်"</p> <p>"ဆိုးဆိုးဝါးဝါးမဖြစ်ရင် ပြီးတာပါပဲ"</p> <p>"နန်းတော်သခင်၊ လက်ရှိပြဿနာက သူတို့မဟုတ်ဘူး။ သံလွင်ပင်ပါ"</p> <p>ကျိုးယွီလုက နတ်ဆိုးယုန်အရိုးစုကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။</p> <p>"ဒီယုန်က သံလွင်ပန်းနံ့ဖြည့်ထားတဲ့ လမုန့်ကိုစားလို့ အရွယ်အစားကြီးလာတယ်။ ပြီးတာ့ ကျန်းကျွေ့ဟွာရဲ့ သံလွင်ပင်တွေ မူမမှန်တာကိုလည်း ကျွန်မတို့ သိထားတယ်။ အရွယ်အစားကြီးစေတဲ့ ပစ္စည်းတွေ ပါနေတယ်။</p> <p>အခုလည်း အရွယ်အစားကျုံ့စေတဲ့အာနိသင်ရှိတဲ့ နောက်ထပ်သံလွင်ပင်တစ်ခု တွေ့ပြန်ပြီ"</p> <p>"သံလွင်ပင်တွေကို ပြုပြင်ထားတာ ဘယ်သူလဲ။ သစ်ပင်ဘယ်လောက်များ ပြုပြင်ထားပြီးပြီလဲ"</p> <p>လောာ်ဟုန်ရှားမျက်နှာ တည်ကြည်လေးနက်လာသည်။ ထိုကိစ္စက ပေါ့ဆ၍မဖြစ်။</p> <p>သံလွင်နန်းတော်ကို မှော်စက်ဝန်းတစ်ခုဖြင့် ကာထားသည်။ အပြင်လူများမဝင်နိုင်။ အတွင်းလူတစ်ယောက်လက်ချက် ဖြစ်မည်။</p> <p>"နတ်မယ်၊ ဘယ်သူလုပ်တာလဲ ခင်ဗျားသိလား"</p> <p>နတ်မယ်ခေါင်းခါသည်။</p> <p>"မသိဘူး"</p> <p>သူသည် စည်းကမ်းမဲ့သူမဟုတ်။ မသေမျိုးအာရုံဖြင့် လနန်းတာ်မှအရာရာတိုင်းကို တစ်နေကုန်စောင့်ကြည့်နေသည့်အလုပ်မျိုး မလုပ်။</p> <p>သံလွင်ပင်ကိစ္စက အရေးကြီးပါသည်။ သို့သော် ထိုပြဿနာက အရေးကြီးဆုံးမဟုတ်သေး။ လက်ရှိအရေးကြီးက ကလေးများ၏ကိစ္စဖြစ်သည်။</p> <p>"လုယန်၊ မင်းအခန်းကို အရင်ပြန်လိုက်ပါ"</p> <p>လော်ဟုန်ရှားကပြောသည်။</p> <p>ဤနေရာတွင် ယောက်ျားဟူ၍ လုယန်သာရှိသည်။ တစ်ခြားဂိုဏ်းတပည့်များက ကလေးအရွယ်ပြောင်းသွားသဖြင့် အဝတ်အစားများက သူတို့နှင့်မကိုက်တော့။ လုယန်ရှိနေလျှင် လှုပ်လှုပ်ရှားရှားလုပ်ရမည်ကို ရှက်ကြသည်။ မမြင်သင့်သည့်အရာများ မြင်သွားမည်ကို စိုးရိမ်ကြသည်။</p> <p>"ကောင်းပါပြီ"</p> <p>ယောက်ျားမိန်းမကြား စည်းထားရမည်ကို လုယန်နားလည်သည်။</p> <p>သို့သော် နားမလည်သည့်လူမျိုးလည်းရှိသည်။ ဥပမာ နတ်မယ်။</p> <p>သိစိတ်နယ်မြေထဲတွင် နတ်မယ်က လုယန်လေးကို ချိုင်းနှစ်ဘက်မှကိုင်မ၍ စက်ဝိုင်းပတ်လှည့်နေသည်။ ထိုသို့လှည့်နေရင်းလည်း သီချင်းတစ်ပုဒ်ပင် ဆိုညည်းနေသေးသည်။ သိစိတ်နယ်မြေတစ်ခုလုံး သူ့ရယ်သံများ ပြည့်နေသည်။</p> <p>လုယန်မျက်နှာက အပြုံးအရယ်မရှိ။ အရုပ်လိုကစားခံနေရသဖြင့် နတ်မယ်ကို မကျေမနပ်စိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p>"နတ်မယ်၊ ယောက်ျားနဲ့မိန်းမဆိုတာ စည်းတစ်ခုထားသင့်တယ်။ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ထိတာကိုင်တာမျိုး မလုပ်သင့်ဘူး"</p> <p>လုယန်က စေတနာဖြင့်အကြံပေးသည်။ စက်ကွင်းလွတ်အောင် ကြိုးစားသည်။</p> <p>နတ်မယ်က ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်၍ သူနဖူးကိုပုတ်သည်။ လက်ရှိလုယန်ပုံစံကို သူအတော်သဘောကျနေသဖြင့် ပြုံး၍ပြောသည်။</p> <p>"ဘာလို့ မင်းလိုကလေးတစ်ယောက်က ယောက်ျားမိန်းမခြားနားချက်ကို အဲလောက်ဂရုစိုက်နေရတာလဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save