Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၉၄၄)</h2> <h2 style="text-align:center">လျှို့ဝှက်ချက်မဟုတ်သော လျှို့ဝှက်ချက်</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <h2 style="text-align:center"> </h2> <p> </p> <p>ကလေးတစ်ယောက်အသွင်ပြောင်းပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ်ကျုံ့သွားသည်သာမဟုတ်။ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားလည်း ပိတ်ဆို့သွားသည်။ သာမန်ကလေးတစ်ယောက်နှင့်မခြားတော့။</p> <p>"သင့်တော်မယ့်အဝတ်အစားလည်း မရှိပါလား"</p> <p>လုယန် စိတ်ပျက်လက်ပျက် မျက်မှောင်ကျုံ့၍ အခန်းထဲတွင် လှည့်ပတ်လျှောက်နေသည်။ ဆိုဒ်လွန်နေသည့်ဝတ်စုံက ကြမ်းပြင်ပေါ်ဒရွတ်တိုက်ပါနေသည်။ ထိုအခြေအနေဖြင့် ခြံဝန်းထဲသို့ သူမထွက်ရဲ။</p> <p>သူဝတ်သည့်အဝတ်အစားများက ခြုံစောင်လိုဖြစ်နေသည်။ ကလေးအဝတ်အစားမျိုးလည်း ယူမလာမိ။ ထို့ကြောင့် အပြင်ထွက်ဖို့ ဝတ်စရာအဝတ်အစားမရှိ။</p> <p>ကျင့်စဉ်စွမ်းအားမရှိတာ့သည့်ကိစ္စက သိပ်အရေးမကြီး။ သိပ်မကြာခင် ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်လာမည်ဟု အကြီးအကဲကျိုးယွီလုကပြောသည်။ ယခုလောလောဆယ် အဝတ်အစားရဖို့က အရေးကြီးဆုံးဖြစ်သည်။</p> <p>"အဝတ်အစားဘယ်မှာရနိုင်မလဲ အား-"</p> <p>လမ်းလျှောက်နေရင်း ဒရွတ်တိုက်ကျနေသည့် သူ့ဝတ်ရုံအနားစကို တက်နင်းမိသဖြင့် အဝတ်ထဲတွင် လုံးထွေးလဲကျသွားသည်။</p> <p>အဝတ်လိပ်ထဲမှ ခက်ခက်ခဲခဲခေါင်းပြူထွက်လာရသည်။ သူအတော်စိတ်ပျက်သွားသည်။</p> <p>မှန်သည်။ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားပြန်ရဖို့လည်း အရေးကြီးသည်။</p> <p>မသေမျိုးနန်းတော်တပည့်များအားလုံး ထိုအဖြစ်မျိုးကြုံနေရသည်။ ဘယ်သူမှ ကလေးဝတ်စုံမရှိကြ။</p> <p>အဝတ်အစားရဖို့ကိစ္စကလည်း မလွယ်။ ကျယ်ပြန့်သည့် လနန်းတော်ထဲတွင် ပုဆိန်ကိုင်၍ သစ်ပင်ခုတ်လှဲနိုင်သူများမရှားသော်လည်း အဝတ်ချုပ်တတ်သူ တစ်ယောက်မှမရှိ။</p> <p>သူ့မူလအသွင်ပြန်ရဖို့ တာအိုလမ်းစဉ်ဂိုဏ်းအကြီးအကဲများ၊ ပင်လယ်တာအိုသခင်နှင့် အမယွမ်တို့၏ စုပေါင်းအင်အားဖြင့် နည်းလမ်းရှာလျှင် ရနိုင်လောက်သည်။</p> <p>သို့သော် တာအိုလမ်းစဉ်ဂိုဏ်းသို့ သူမပြန်ရဲ။</p> <p>လူဟားစရာကိစ္စဖြစ်သွားလာမည်။ လောင်မုန်က တစ်သက်လုံး သူ့ကိုလှောင်ရယ်နေလိမ့်မည်။</p> <p>လနန်းတော်တပည့်တိုင်း အရွယ်အစားကျုံ့သွား၍ တော်သေးသည်။ ထိုရှက်စရာကိစ္စမျိုးကို သူတို့လည်း ထုတ်ပြောကြမည်မဟုတ်။ အပြန်အလှန်နားလည်မှုဖြင့် လျှို့ဝှက်ထားပေလိမ့်မည်။</p> <p>နန်းတော်အကြီးအကဲများကလည်း ဂုဏ်သိက္ခာကိုစဉ်းစား၍ သတင်းမပေါက်ကြားအောင် ထိန်းသိမ်းကြပေလိမ့်မည်။</p> <p>သို့ဆိုလျှင် လျှို့ဝှက်ချက်ထုတ်ပြောနိုင်ခြေရှိသူ တစ်ယောက်သာကျန်တော့သည်။</p> <p>လုယန် နတ်မယ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ နူးညံ့သည့် သူ့မျက်လုံးများက တဖြေးဖြေးအေးစက်လာသည်။</p> <p>နတ်မယ်ကို နှုတ်ပိတ်ဖို့ ဗျူဟာနည်းနည်းသုံးရမည်။</p> <p>"နတ်မယ်၊ ခင်ဗျားဒီကိစ္စကို ထုတ်မပြောရဘူးနော်"</p> <p>ခန္ဓာကိုယ်အရွယ်အစားကျုံ့သွားသလို လုယန်၏အသံကလည်း ကလေးသံပေါက်လာသည်။ နို့တောင်းနေသည့် ကလေးတစ်ယောက်လိုဖြစ်နေသည်။</p> <p>နတ်မယ်က တခစ်ခစ်ရယ်၍ လုယန်၏ပါးဖောင်းဖောင်းနှစ်ဘက်ကို ဆွဲညှစ်သည်။ ထိကိုင်ရသည်က အတော်နူးညံ့သည်။ ထို့နောက် လုယန်ကို သူ့ပေါင်ပေါ်တင်၍ ဆံပင်ကိုသပ်ပေးသည်။</p> <p>"လုပ်စမ်းပါဦး။ ငါနားဝင်ချိုမယ့်စကားလေးတွေ နည်းနည်းထပ်ပြောပါဦး"</p> <p>လုယန် နတ်မယ်၏မျက်နှာကို နောက်လှန်ကြည့်၍ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်လာသည်။</p> <p>နတ်မယ်ကိုနှုတ်ပိတ်နိုင်ဖို့ အရှက်မရှိ သူမြှောက်ပင့်ချီးကျူးရတော့မည်။</p> <p>"နတ်မယ်၊ ခင်ဗျားက ရုပ်လည်းလှသလို စိတ်သဘောထားလည်း နူးညံ့တယ်။ ကျုပ်အခြေအနေကို ထုတ်ပြောပြီး လူရယ်စရာဖြစ်အောင်မလုပ်တာ သေချာပါတယ်"</p> <p>နတ်မယ်က မျက်နှာကို ခပ်တည်တည်ထား၍ ပြန်ပြောသည်။</p> <p>"ဘာလို့ တစ်ခြားလူတွေက နင့်ကိုလှောင်ရယ်မှာလဲ။ ဒီရှောင်ယန်လေးကို ကရုဏာတောင်သက်ကြဦးမှာ။ နင်က အဆိုးဘက်ကကြည့်နေလို့ပါ။ လူတိုင်း စိတ်ကောင်းနှလုံးကောင်းရှိတယ်ဆိုတာ နင်ယုံကြည်ဖို့လိုတယ်"</p> <p>"နတ်မယ်၊ မဟာပဲဝါနိုင်ငံရဲ့ လက်အောက်ခံတစ်ယောက်အနေနဲ့ အပြင်လူတွေကျုပ်ကို ဒီလိုအခြေအနေမျိုးနဲ့ မြင်သွားကြရင် ကျုပ်တို့မဟာပဲဝါနိုင်ငံရဲ့ သိက္ခာကျမယ်မဟုတ်လား"</p> <p>"ဒါဆိုလည်း ရှောင်လင်းတို့ လျန်ယိတို့ကိုပဲ ငါပြောမယ်လေ။ သူတို့က ငါတို့ပဲဝါနိုင်ငံကပဲ။ သိက္ခာကျစရာမရှိပါဘူး"</p> <p>"မလုပ်ပါနဲ့ နတ်မယ်"</p> <p>လုယန် နတ်မယ်၏လက်မောင်းကို တွယ်ဖက်လိုက်သည်။ သူတကယ်အရှက်ခွဲခံနေရသည်။</p> <p>အပိုးကျိုးနေသည့်လုယန်ကိုကြည့်၍ နတ်မယ်ပျော်ရွှင်နေသည်။</p> <p>"ကောင်းပြီလေ။ ဒါဆိုလည်း ဘယ်သူ့ကိုမှမပြောတော့ပါဘူး"</p> <p>နတ်မယ် စိတ်ပြောင်းသွားမည်စိုးသဖြင့် လုယန် အမြန်ကျေးဇူးတင်စကားဆိုသည်။</p> <p>"ကရုဏာကြီးမားတဲ့ အရှင်မကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်ယုံလုယန် ဒီကျေးဇူးကို ဘယ်တော့မှမမေ့ပါဘူး"</p> <p>လုယန် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ နတ်မယ်သည် လုပ်ရာကိုင်ရာတွင် မယုံကြည်ရသော်လည်း ကတိကိုတော့ ချိုးဖောက်မည်မထင်။ ထုတ်မပြောဟု ကတိပေးထားလျှင် လုံးဝထုတ်ပြောမည်မဟုတ်။</p> <p>ယခု စိတ်ချရပြီဖြစ်သည်။</p> <p>နေ့တစ်ပိုင်းကြာအောင် အရုပ်လိုကစားခံရပြီးမှ နတ်မယ်ကို သူနားချနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>သူနည်းနည်းပင်ပန်းနေသည်။ ခုနက စက်ဝိုင်းလှည့်ခံခဲ့ရသောကြောင့်ဖြစ်မည်။ မှန်သည်၊ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားမရှိလျှင် အဆင်မပြေသည့်ကိစ္စများ အတော်များလှသည်။</p> <p>ခွေခြေထိုင်ခုံအစွန်းတွင် မတ်တပ်ရပ်၍ ခြေထောက်ကိုအားပြုပြီး စားပွဲပေါ်မှ ဝိညာဉ်သစ်သီးများကို ကြိုးစား၍မီအောင်လှမ်းသည်။ လနန်းတော်က ဧည့်သည်များအတွက် တည်ခင်းထားသည့် သစ်သီးများဖြစ်သည်။</p> <p>အပြင်လောကတွင် အတော်လေးတန်ဖိုးကြီးလိမ့်မည်။</p> <p>အရင်ကဆိုလျှင်တော့ လုယန်အတွက် ဝိညာဉ်သီးစားခြင်းသည် အလိုက်သိမှုပြခြင်းသာဖြစ်မည်။ သူ့ကျင့်စဉ်စွမ်းအားအတွက် သိပ်အကူအညီမရ။ သို့သော်ယခု သူစွမ်းအားမြန်မြန်ပြန်ရအောင် စားနေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>သူ့အကျင့်အတိုင်း သစ်သီးခွံကို လက်ဖြင့်ခွာသည်။ တစ်ဖဲ့ကိုက်စားသည်။ ခန္ဓာကိုယ်ကျုံ့သွားပြီးမှ ဝိညာဉ်သီးစားရသည်က ပုံမှန်နှင့်မတူ။ ခုနက အခန်းထဲတွင် လှည့်ပတ်လျှောက်၍ ကုန်ခန်းသွားသည့်အားအင်များ ချက်ချင်းပြန်ပြည့်လာသည်။</p> <p>"ခန္ဓာကိုယ်သေးရတာလည်း သိပ်တော့မဆိုးလှပါဘူး"</p> <p>ဝိညာဉ်သစ်သီးတစ်လုံးကို လက်ဖြင်ပိုက်ထားရင်း လုယန်ပြုံးနေသည်။ ထူးခြားဆန်းသစ်သည့် အတွေ့အကြုံဖြစ်သည်။</p> <p>အရင်က ဝိညာဉ်သစ်သီးတစ်လုံးသည် သုံးလေးကြိမ်ကိုက်ဖဲ့ရုံဖြင့် ကုန်သွားသည်။ သို့သော်ယခု တစ်လုံးပင် ကုန်အောင်မစားနိုင်။</p> <p>ထူးဆန်းသည့်လူရိပ်တစ်ခု လနန်းတော်ကောင်းကင်အထက်တွင် ပေါ်လာသည်။</p> <p>နန်းတော်မှော်စက်ဝန်းက သူ့အတွက် ဘာအတားအဆီးမှမဖြစ်။ တိုက်ရိုက်တိုးဝင်သွားသည်။ မှော်စက်ဝန်းလည်း ဘာမှအချက်မပြ။</p> <p>တည်နေရာအတိအကျသိနေဟန်ရှိသည်။ ထိုလူက လုယန်နေထိုင်သည့် ပထမဆုံးဧည့်သည်ဆောင်သို့ တန်းသွားသည်။ ဘယ်သူမှ သတိမထားမိကြ။</p> <p>အမျိုးအမည်မသိ မသေမျိုးပညာတစ်ခုသုံး၍ တံခါးကို အရိပ်ပမာဖြတ်သန်းသွားသည်။ တံခါးဖွင့်စရာမလိုဘဲ အခန်းထဲသို့ တန်းရောက်သွားသည်။</p> <p>ဖိတ်ခေါ်မထားသည့်ဧည့်သည်တစ်ယောက် ရောက်လာသည်ကို အာရုံခံမိသဖြင့် လုယန်ဖျတ်ခနဲ ခေါင်းမောင့်ကြည့်သည်။ သတိအနေအထား ပြင်လိုက်သည်။</p> <p>"ဘယ်သူလဲ"</p> <p>"ရှောင်လု၊ နတ်မယ်၊ ဒီအမွှာမြစ်က..."</p> <p>လုယန် ထိုလူနှင့်မျက်လုံးချင်းဆုံသည်။ မောင်နှမနှစ်ယောက် ဘာစကားသံမှထွက်မလာတော့ဘဲ ခဏအသံတိတ်သွားသည်။</p> <p>ယွမ်ကျိက မျက်တောင်တစ်ချက်ခတ်၍ ကလေးငယ်ကို စိုက်ကြည့်သည်။ ထိုကလေးလက်ထဲတွင် နည်းနည်းကိုက်ဖဲ့ထားပြီးဖြစ်သည့် ဝိညာဉ်သစ်သီးတစ်လုံးပိုက်ထားသည်။ ယွမ်ကျိ မျက်ခုံးတစ်ဘက် မြင့်တက်သွားသည်။</p> <p>ကျူးဟုန်က ကလေးလိုချင်၍ အမွှာမြစ်ရေကို လာတောင်းသည်။ ဘယ်အချိန်ပြန်လာမည်မသိသည့် လုယန်ကို စောင့်နေလျှင် ကြာမည်စိုး၍ အမွှာမြစ်အကြောင်းမေးမြန်းဖို့ သူလိုက်လာခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>လနန်းတော်ကိုဝင်သည့်အလုပ်က သူ့အတွက် အခက်အခဲမရှိ။ သို့သော် ယခု သူ့ဆရာတူမောင်လေး ဘာကြောင့်ကလေးအသွင်ပြောင်းသွားမှန်းမသိတော့။</p> <p>"ရှောင်လု၊ မင်းဘယ်လိုဖြစ်သွားတာလဲ"</p> <p>ယွမ်ကျိ အံ့ဩနေသည်။ ဤနန်းတော်သည် ဧည့်သည်ကို ထိုသို့ဆက်ဆံခြင်းလော...။ ရှောင်လုထွက်သွားစဉ်က လူကြီးတစ်ယောက်။ ယခု ကလေးဘဝပြောင်းနေသည်။</p> <p>"ကျွန်တော် လုယန်မဟုတ်ပါဘူး"</p> <p>လုယန် အမြန်ငြင်းသည်။ ယွမ်ကျိကိုလိမ်နေလည်း အကျိုးမထူးမှန်းသိသည်။ သို့သော် ဂုဏ်သိက္ခာအတွက် သူူဟန်ဆောင်ဖို့လိုသည်။</p> <p>"ပြီးတော့ လုယင်လည်း မဟုတ်ပါဘူး"</p> <p>အရေးကြီးသည့်အချိန် ရောက်နေသည်။ လုယန်ခန္ဓာကိုယ်ကျုံ့သွားသည်ကို ထုတ်မပြောဟု နတ်မယ်ကတိပေးထားသည်။ လုယန်ကို စနောက်ဖို့သာတွေးနေခဲ့သဖြင့် ယွမ်ကျိဝင်လာသည်ကို သတိမထားမိလိုက်။</p> <p>သူပေါ့ဆခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>မဟုတ်သေး။ ဤအတိုင်းဆက်နေလျှင် ကတိချိုးဖောက်ရာရောက်မည်။ သူ့ဂုဏ်သိက္ခာ ကျဆင်းသွားမည်။ ကတိကို ကတိနှင့်တူအောင် ထိန်းသိမ်းမှဖြစ်မည်။</p> <p>နတ်မယ် သိစိတ်နယ်မြေမှ စိုးရိမ်တကြီး ပျံထွက်လာသည်။ သူ့ပေါ့ဆမှုအတွက် ပြန်ဖုံးဖိ‌ပေးဖို့လိုသည်။ သူ့ဦးနှောက်များ အမြန်ဆုံးအရှိန်ဖြင့် အလုပ်လုပ်နေသည်။</p> <p>"ရှောင်ယွမ်၊ နင်အထင်မှားနေပြီထင်တယ်။ ရှောင်လုက ခန္ဓာကိုယ်ကျုံ့မသွားပါဘူး။ ဒါက ရှောင်ယန်မဟုတ်ဘူး။ သူက ငါနဲ့ရှောင်ယန်ရဲ့ကလေးမို့လို့ ရှောင်ယန်နဲ့တူနေတာပါ"</p> <p>ယွမ်ကျိ "..."</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save