Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၉၄၅)</h2> <h2 style="text-align:center">ဝတ်စုံ</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ဘယ်လိုပြဿနာကြုံကြုံ စိတ်လှုပ်ရှားခြင်းမရှိဘဲ တည်ငြိမ်စွာဖြေရှင်းနိုင်သည်ဟု ယွမ်ကျိ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ယုံကြည်ထားသည်။</p> <p>ဥပမာ ကူးဖြတ်ခြင်းအဆင့်တွင် သူဖြတ်ကျော်ခဲ့ရသည် ကောင်းကင်ဆင်းရဲ။ မသေမျိုးတစ်ယောက်နှင့် ပထမဆုံးရင်ဆိုင်ရသည့်တိုက်ပွဲ။ လုယန်၏ ထူးခြားသည့်မှော်ပညာပါရမီကို မြင်ခဲ့ရသည့်အချိန်...</p> <p>တစ်ချို့ပြဿနာများကို မဖြေရှင်းသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့် ဣန္ဒေမပျက်အောင် သူ့ကိုယ်သူထိန်းနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>သို့သော် နတ်မယ်စကားကြားပြီးနောက် သူ့စိတ်များ တကယ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။</p> <p>"ဘုတ်"</p> <p>စိတ်ခြောက်ခြားလွန်းသဖြင့် လုယန်လက်ထဲမှ ဝိညာဉ်သစ်သီး ပြုတ်ကျ၍လိမ့်ထွက်သွားသည်။</p> <p>"ကျုပ်..ကျုပ်လုယန်ပါ"</p> <p>ကိုယ့်ကိုယ်ကို အမြန်အတည်ပြုလိုက်ရသည်။ နတ်မယ်ကို ဘာမှဆက်ပြောခွင့်မပေးရဲ။</p> <p>ယခု အမယွမ်က နတ်မယ်ကိုမတိုက်ခိုက်လျှင် ကံဆိုးသူက သူသာဖြစ်လာမည်။</p> <p>ဧည့်ခန်းထဲတွင် လုယန်နှင့်နတ်မယ် ဘေးချင်းယှဉ်ဒူးထောက်၍ ယွမ်ကျိ၏ ဆူပူကြိမ်းမောင်းမှုကို ခံယူနေသည်။</p> <p>ယွမ်ကျိက လက်ထဲတွင် သံပေတံတစ်ချောင်းကိုင်၍ သူတို့ရှေ့တွင် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်နေသည်။ နှစ်ယောက်လုံး မလှုပ်ရဲ။ ခေါင်းမော့မကြည့်ရဲ။ ပေတံရိုက်ချက်ကျလာမည်ကို ကြောက်သည်။</p> <p>"အကြီးအကဲနတ်မယ်၊ လက်လွတ်စပယ်ပြောလို့မရတဲ့ တစ်ချို့စကားတွေရှိတယ်။ ပြောမိရင် ဒုက္ခရောက်နိုင်တယ်။ ရှင်နားလည်လား။</p> <p>ရှောင်လု စိတ်မထိခိုက်အောင် ရှင်ကာကွယ်ချင်တာကို နားလည်တယ်။ ဒါပေမယ့် စည်းမကျော်နဲ့။ အပြင်လူတွေသာ ဒီစကားမျိုးကြားရင် ရှင်နဲ့ရှောင်လုကြားမှာ တစ်ခုခုပတ်သက်နေပြီထင်သွားနိုင်တယ်။ ရှင်တို့နှစ်ယောက်လုံး သိက္ခာကျမှာ"</p> <p>"ငါမှားသွားပါတယ်။ နောက်ထပ် ဘယ်တော့မှ မလိမ်တော့ပါဘူး"</p> <p>နတ်မယ်က အရိုးခံလေသံဖြင့် ဦးညွှတ်၍ပြောသည်။ ဝိညာဉ်ခန္ဓာဖြစ်နေ၍သာမဟုတ်လျှင် တောင်းပန်စာပင် ရေးတင်လိုက်ချင်သည်။</p> <p>နတ်မယ်က ရိုးသားစွာအမှားဝန်ခံနေသဖြင့် ယွမ်ကျိ၏ စိုးရိမ်စိတ်လည်း များစွာလျော့ပါးသွားသည်။</p> <p>နည်းနည်း ခြိမ်းချောက်ထားရုံသာဖြစ်သည်။ ပေတံနှင့် သူတကယ်မရိုက်ပါ။</p> <p>သို့သော် အင်ပါယာထိုင်ခုံကို ကောင်းကင်ဂိတ်တောင်ထိပ်တွင် ထားခဲ့သည်။ ယူမလာခဲ့မိ။ ထို့ကြောင့် ဧည့်ခန်းထဲမှ သာမန်ထိုင်ခုံတစ်လုံးယူ၍ သူတို့ရှေ့တွင်ထိုင်ပြီး လုယန်ပြောပြသည့် အဖြစ်အပျက်ကို နားထောင်သည်။</p> <p>"ဒါဆို ပြဿနာက သံလွင်သစ်ပင်ကနေ စခဲ့တာပေါ့။ သံလွင်ပင်ကို မီးရှို့လို့ မင်းခန္ဓာကိုယ်ကျုံ့သွားတာလား"</p> <p>"ကျုပ်တစ်ယောက်တည်းမဟုတ်ပါဘူး။ လနန်းတော်ကတပည့်တွေအားလုံး အဲလိုဖြစ်နေတာပါ"</p> <p>ယွမ်ကျိ ခေါင်းငြိမ့်သည်။ ပြဿနာက သိပ်မကြီးသလို သိပ်လည်းမသေးလှ။ ကျိုးယွီလုပြောပုံအရ ခန္ဓာကိုယ်ကျုံ့ခြင်းနှင့် ကျင့်စဉ်စွမ်းအားဆုံးရှုံးမှုက ယာယီသာဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်အတွင်း အခန်းအောင်းနေလျှင် ဘာပြဿနာမှမရှိနိုင်။</p> <p>သို့သော် လနန်းတော်ထဲသို့ သူ့လိုခိုးဝင်လာသူမရှိလျှင်တော့ အကောင်းဆုံးဖြစ်မည်။</p> <p>"အမယွမ်၊ ကျုပ်ကို ပုံမှန်အတိုင်းဖြစ်အောင် ပြန်လုပ်ပေးဖို့ နည်းလမ်းရှိလား"</p> <p>ဘက်စုံတော်သည့်ယွမ်ကျိကို လုယန် အားကိုးတကြီးကြည့်သည်။ ကလေးခန္ဓာကိုယ်နှင့်နေရသည်က တကယ်အဆင်မပြေ။ ထိုင်ခုံပေါ် တွယ်တက်ရသည်။ ဝိညာဉ်သစ်သီးကို မီအောင်မနည်းကြိုးစားရသည်။</p> <p>ယွမ်ကျိက ပြန်မဖြေဘဲ လက်ယပ်ခေါ်သည်။</p> <p>"လာပါဦး၊ ငါစစ်ဆေးကြည့်မယ်"</p> <p>"ဟုတ်"</p> <p>ယွမ်ကျိက လုယန်၏ပါးကို ညှစ်သည်။ ခေါင်းကိုလက်ဖြင့်အုပ်ကြည့်သည်။ ထို့နောက် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ခေါင်းခါသည်။ လုယန်၏ မျှော်လင့်ချက်များ ရေစုန်‌မျောသွားသည်။</p> <p>"မရဘူး။ ငါက ဆေးပညာမကျွမ်းကျင်ဘူး။ မင်းအခြေအနေက သူ့ဘာသာပြန်ကောင်းတဲ့အထိ စောင့်ရုံပဲရှိတယ်"</p> <p>နတ်မယ် တွေးမရဖြစ်သွားသည်။ ဤကိစ္စက တကယ်ထိုမျှခက်ခဲသလော...</p> <p>သူလည်း ဆေးပညာမကျွမ်းကျင်ပါ။ သို့သော် ရှောင်လုကို ပုံမှန်အသွင်ပြန်ပြောင်းပေးဖို့ သူ့အတွက် မခက်ခဲလှ။ သို့သော် အသွင်ပြန်ပြောင်းလိုက်လျှင် လုယန်ကို ယခုလို လွယ်လွယ်နှိပ်စက်နိုင်တော့မည်မဟုတ်။</p> <p>ခုနက ယွမ်ကျိသူ့ကို မလိမ်ဖို့ ဩဝါဒချွေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ယခု ယွမ်ကျိပြောနေသည်မှာ အမှန်ဖြစ်လောက်သည်။ တကယ်လုပ်နိုင်စွမ်းမရှိ၍သာ ပြောခြင်းဖြစ်မည်။</p> <p>ဤအပိုင်းတွင် ယွမ်ကျိ သူ့လောက်တော်ပုံမရ။ ထိုအတွေးကြောင့် နတ်မယ်ပျော်နေသည်။ ဉာဏ်ရည်အပြင် ယွမ်ကျိထက်သာသည့် နောက်ထပ်နယ်ပယ်တစ်ခု သူရှာတွေ့လာပြီဖြစ်သည်။</p> <p>"မင်းမှာ သင့်တော်တဲ့အဝတ်အစားမရှိဘူးလား"</p> <p>လုယန်၏ ဒရွတ်တိုက်ကျနေသည့်ဝတ်စုံကိုကြည့်၍ ယွမ်ကျိကမေးသည်။</p> <p>"မရှိဘူး"</p> <p>"ဒါဆို ငါ့ကို အဝတ်တစ်ခုလောက်ရှာပေး။ ငါမင်းအတွက် ဝတ်စုံချုပ်ပေးမယ်"</p> <p>လုယန် ပျော်သွားသည်။</p> <p>"အမယွမ်က ဝတ်စုံချုပ်တတ်တယ်ပေါ့"</p> <p>"ငါငယ်ငယ်တုန်က သင်းထားတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီပညာကို မသုံးဖြစ်တာကြာပြီ။ မမေ့လောက်သေးဘူး ထင်တာပဲ"</p> <p>လုယန် အဝတ်သွားရှာသည်။ သို့သော် လက်ရှိအဝတ်အစားမှလွဲလျှင် ကျန်သည့်ဝတ်စုံအားလုံး ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ထဲတွင် ထည့်ထားကြောင်း ပြန်သတိရလာသည်။</p> <p>ယခု ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ဖွင့်ဖို့လည်း သူစွမ်းအားမရှိ။</p> <p>ယွမ်ကျိက သူ့ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ထဲမှ ဝတ်စုံတစ်ခု ကူထုတ်ပေးသည်။ ထိုစွမ်းရည်က ကျင့်စဉ်စွမ်းအားနှင့်မဆိုင်။ ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ယောက်၏ အထူးအခွင့်အရေးဖြစ်သည်။</p> <p>လုယန်၏ကိုယ်အတိုင်းအတာကို သေချာယူသည်။ ဝတ်စုံဒီဇိုင်းကို စိတ်ထဲတွင် ပုံဖော်သည်။ သူ့လက်ချောင်းကို ဓားအဖြစ်သုံး၍ အဝတ်ကို ကွက်တိကျအောင်ဖြတ်တောက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် သူ့ကိုယ်ပိုင်ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ထဲမှ အပ်ချုပ်ပစ္စည်းများကိုယူပြီး လုယန်အတွက် ဝတ်စုံစချုပ်သည်။ ဖြတ်တောက်သည်။ ချုပ်သည်။ ဒီဇိုင်းဖော်သည်။ အရစ်အတွန့်များ ထည့်သည်...</p> <p>လှုပ်ရှားမှုများက ချောမွေ့နေသည်။ သူပြောခဲ့သလို အချိန်အတော်ကြာ ဝတ်စုံမချုပ်ခဲ့ဖူးသည့် လူတစ်ယောက်နှင့် လုံးဝမတူ။ ဝတ်စုံချုပ်သည့်ပညာတွင် သူ့ထက်သာသည့်လူမျိုး လုယန်မတွေ့ဖူး။</p> <p>"ပြီးပြီ"</p> <p>ယွမ်ကျိက ဝတ်စုံကို ဖျတ်ခနဲဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ လှပသည့်ဝတ်စုံတစ်ခု အပြီးသတ်သွားသည်။ အဖြူရောက်အောက်ခံနှင့် အပြာရောင်ထပ်တွန့်များရှိနေသည်။ လုယန်က ဝတ်စုံကို အဖိုးတန်ရတနာတစ်ခုလို ဂရုတစိုက်လှမ်းယူသည်။</p> <p>မည်သို့ဆိုစေ အမယွမ်ကိုယ်တိုင်လုပ်ပေးသည့် ပစ္စည်းမျိုး သူပထမဆုံးရဖူးခြင်းဖြစ်သည်။ အဝတ်တန်ဖိုးက အရေးမကြီး။ စေတနာက တန်ဖိုးကြီးသည်။</p> <p>"ဒါနဲ့နတ်မယ်၊ လနန်းတော်ကလူတွေကို အမွှာမြစ်ရေသောက်ခွင့်ပေးမှာလား"</p> <p>သူ့လာရင်းရည်ရွယ်ချက်ကို ယွမ်ကျိ ပြန်သတိရလာသည်။</p> <p>"အင်းလေ၊ သူတို့က ကလေးလိုချင်တယ်မဟုတ်လား။ အမွှာမြစ်ရေက သူတို့လိုချင်တာနဲ့ ကွက်တိပါပဲ"</p> <p>"မြစ်ရေသောက်တဲ့နေရာမှာ သီးခြားသတ်မှတ်ချက်မျိုးရှိလား။ တစ်ခါသောက်ရင် ဘယ်လောက်သောက်ရမယ်ဆိုတာမျိုးပေါ့"</p> <p>"ငါမသေမျိုးဖန်တီးထားတဲ့အရာတွေက အဲလောက်ဇယားမရှုပ်ပါဘူး။ တစ်ခွက်အပြည့်သောက်လိုက်ရုံပါပဲ။ ဒီထက်ပိုသောက်လည်း ကိစ္စမရှိဘူး။ မြစ်ထဲကို ဒိုက်ပစ်ခုန်ဆင်းရင်လည်းရတယ်။ ရေထပ်သောက်လည်း လေးမွှာပူးမွေးတာမျိုး မဖြစ်ဘူး။</p> <p>ပြီးတော့ လူတစ်ယောက်ဟာ မြစ်ရေကို တစ်သက်မှာတစ်ကြိမ်ပဲ သောက်လို့ရတယ်။ နောက်တစ်ကြိမ်ထပ်သောက်ရင် ဘာအာနိသင်မှမရှိတော့ဘူး။ သာမန်မြစ်ရေနဲ့ ဘာမှမကွာတော့ဘူး"</p> <p>ယွမ်ကျိခေါင်းငြိမ့်သည်။ အမွှာမြစ်ရေသည် သားအမိမြစ်နှင့် သုံးစွဲပုံချင်း အတော်တူသည်။ အာနိသင်သာ နည်းနည်းကွာသည်။</p> <p>"ကဲ ရှောင်လု၊ ဒါဆို လနန်းတော်မှာ မင်းကိုယ်မင်း ဂရုစိုက်ပါ။ ဂိုဏ်းကိုပြန်လာချင်တဲ့အချိန်ကျရင် ပြန်လာခဲ့ပေါ့"</p> <p>ယွမ်ကျိ နှုတ်ဆက်၍ ထရပ်သည်။ ထင်မှတ်မထားသည့် အပြောင်းအလဲတစ်ချို့ ကြုံခဲ့ရသော်လည်း လာရင်းရည်ရွယ်ချက် ပြီးသွားပြီဖြစ်သည်။</p> <p>ယွမ်ကျိထွက်သွားပြီးနောက် လုယန်က နတ်မယ်ကို မျက်စိမှိတ်ခိုင်းသည်။</p> <p>"ကျုပ်အဝတ်လဲတော့မယ်"</p> <p>"စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါခိုးမကြည့်ပါဘူး"</p> <p>လုယန် အဝတ်အစားအမြန်လဲသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ကွက်တိကျသည်။ သူ့ဟန်ပန်တစ်ခုလုံး ပြန်လည်အသက်ဝင်လာသည်။ အစောပိုင်းက အဝတ်အစားကိုစောင်လိုခြုံ၍ လူမမာတစ်ယောက်လို သူနေခဲ့ရသည်။</p> <p>သူအဝတ်လဲပြီးစမှာပင် တံခါးခေါက်သံကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>"အကိုလုယန်၊ အကိုအထဲမှာရှိလား"</p> <p>"ဝင်ခဲ့ပါ"</p> <p>လန်ထင်ဝင်လာသည်။ အဝတ်အစားသစ်ဝတ်ထားသည်။ နောက်ထပ်အဝတ်တစ်စုံကိုကိုင်၍ မပွင့်တပွင့်ပြုံးနေသည်။</p> <p>"အကိုလုယန်၊ ကျွန်မတို့အကြီးအကဲတစ်ယောက် တောင်ပေါ်ကဆင်းပြီး လူတိုင်းအတွက် ဝတ်စုံတွေဝယ်လာတယ်။ ဒါပေမယ့် အကို့အကြောင်း သူမေ့သွားလို့ မိန်းကလေးဝတ်စုံတွေပဲ ပါလာတယ်။ အဆင်ပြေမလားတော့မသိ...အဲ၊ အကိုက ဝတ်စုံရထားပြီလား"</p> <p>ကွက်တိကျဝတ်စုံဝတ်ထားသည့် လုယန်ကိုကြည့်၍ လန်ထင်အံ့ဩနေသည်။ သူ့အကြံမအောင်မြင်တော့မှန်း နားလည်သွားသည်။</p> <p>"ဪ ဟုတ်တယ်၊ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ငါ့ဆီမှာ ကလေးဝတ်စုံတစ်ခု ပါလာတယ်လေ"</p> <p>လယန်က ရယ်ကျဲကျဲဖြင့်ပြောသည်။ အမယွမ်က သူ့အအတွက် ဝတ်စုံသစ်တစ်ခု ချုပ်ပေးသွားသည်ဟု ပြော၍မဖြစ်။</p> <p>လန်ထင်က လုယန်ကို ထူးဆန်းသည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်သည်။</p> <p>ဘာကြောင့် အကိုလုယန်က ကလေးဝတ်စုံကို ယူလာသည်မသိ။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save