Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၉၉</h2> <h2 style="text-align: center;">တောင်းပန်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လီကျစ်က တပ်မှူးကြီးကိုကြည့်ကာ ပြုံးလျက်...</p> <p> "ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်မျိုးက တပ်မှူးကြီးကို ကယ်တင်ခဲ့တာပေါ့လေ"</p> <p>ဇူခွမ်းက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့်…</p> <p> "ဒါပေါ့... ခံတပ်မှူးက ဒီတပ်မှူးကြီးကို ကယ်တင်ခဲ့ရုံသာမက လျောင်တုန်းခံတပ်က နယ်ခြားအစောင့်စစ်သည် သုံးထောင်ကိုပါ ကယ်တင်ခဲ့တာပဲ။ မဟုတ်ရင် ဒီတပ်မှူးကြီးသာ ကျဆုံးပြီး လျောင်တုန်းတပ်ဖွဲ့သာပြိုကွဲသွားခဲ့ရင်... သူပုန်တွေရဲ့လက်ချက်နဲ့ လူဘယ်လောက်တောင် အသတ်ခံရမလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိနိုင်မှာလဲ"</p> <p>ဇူခွမ်း၏ မျက်နှာမှာ ကွမ်းယွီကဲ့သို့ နီမြန်းနေလေသည်။ ဂုဏ်သိက္ခာကြီးမားလှသော တပ်မှူးကြီးတစ်ဦးအနေဖြင့် သာမန်ခံတပ်မှူးလေးတစ်ဦးဖြစ်သည့် လီကျစ်ကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောဆိုရသည်မှာ အလွန်တရာအနေရခက်လှသော်လည်း... သူ၏ ဖြောင့်မတ်သောစိတ်ထားက သူ့ကို ပြောဆိုရန် တွန်းအားပေးနေသည်။ သူက အသံဩဩဖြင့်...</p> <p>"တနေ့က ဒီတပ်မှူးကြီးက ခံတပ်မှူးကို အကြိမ်ကြိမ်မလေးမစား ပြောဆိုခဲ့မိတယ်။ ဒါက ဒီတပ်မှူးကြီးရဲ့ မဆင်မခြင်လုပ်ရပ်ပါ။ ခံတပ်မှူးရဲ့ စည်းကမ်းနဲ့ အင်အားကို မသိခဲ့လို့ပါ"</p> <p>"မနေ့ကမှ ဒီတပ်မှူးကြီး သဘောပေါက်သွားတယ်။ ခံတပ်မှူးရဲ့ ကိုယ်ရံတော် တစ်ထောင့်သုံးရာရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ဟာ တပ်စခန်းကိုးခုက လက်ရွေးစင်စစ်သည် ထောင်ပေါင်းများစွာနဲ့ နှိုင်းယှဉ်လို့ရတယ်ဆိုတာပါပဲ။ ခံတပ်မှူးလို အင်အားကြီးမားပြီး ရဲစွမ်းသတ္တိရှိတဲ့ တပ်မှူးတစ်ယောက် ရှိနေတာဟာ မင်မင်းဆက်အတွက်တော့ တကယ့်ကောင်းချီးမင်္ဂလာတစ်ရပ်ပါပဲ"</p> <p>"ခံတပ်မှူး... ဒီတပ်မှူးကြီးရဲ့ သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဦးညွှတ်အရိုအသေပေးမှုကို လက်ခံပေးပါ"</p> <p>ဇူခွမ်းက ရုတ်တရက် လီကျစ်ကို အလွန်လေးနက်စွာ ဦးညွှတ်လိုက်ရာ သူ၏ လက်များမှာ မြေပြင်နှင့် ထိလုနီးပါးပင်ဖြစ်သွားသည်။ ထို့နောက် သူက ခါးကိုဆန့်ကာ လီကျစ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ် မြေပြင်သို့တိုင်အောင် ဦးညွှတ်လိုက်ပြန်သည်။ သူသည် သုံးကြိမ်တိတိ ဦးညွှတ်ပြီးမှသာ ရပ်တန့်လိုက်လေသည်။</p> <p>ဂုဏ်သိက္ခာကြီးမားလှသော တပ်မှူးကြီးတစ်ဦးက သာမန်ခံတပ်မှူးလေးတစ်ဦးကို ဤကဲ့သို့ ကြီးမားလှသော အရိုအသေပေးမှုမျိုး ပြုလုပ်သည်ဆိုသည်မှာ မင်မင်းဆက်တွင် တစ်ခါမျှမရှိဖူးသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခုဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ဤမြင်ကွင်းကိုမြင်တွေ့လိုက်ရသော ဘေးပတ်လည်ရှိ တပ်မှူးကြီးများနှင့် ဒုတပ်မှူးကြီးများမှာ အလွန်အမင်းအံ့အားသင့်သွားကြပြီး မည်သူကမျှ စကားတစ်ခွန်း မဟနိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p>လီကျစ်က ဇူခွမ်းကို ထူပေးရန် အလျင်စလို ရှေ့သို့တိုးသွားပြီး ပြုံးလျက်...</p> <p>"တပ်မှူးကြီး... ကျွန်တော်မျိုးလို လက်အောက်ငယ်သားက ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ အရိုအသေပေးမှုကို လက်မခံဝံ့ပါဘူး"</p> <p>ဇူခွမ်းက လီကျစ်၏ ထူပေးမှုကိုခံယူလိုက်သော်လည်း လီကျစ်၏ ကိုင်တွယ်ထားမှုကို မလိုလားပေ။ သူ၏ မျက်နှာမှာရှက်ရွံ့မှုကြောင့် နီမြန်းနေပြီး လီကျစ်၏ လက်ထဲမှ ရုန်းထွက်လိုက်သည်။ မျက်နှာနီနီဖြင့် လူအများရှေ့တွင် ဆက်လက်ရပ်နေရန် အလွန်ရှက်ရွံ့နေသဖြင့်...</p> <p>"ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ် ခံတပ်မှူး" ဟုပြောကာ ဘေးဘက်သို့ ထွက်သွားလေတော့သည်။</p> <p>အားလုံးကဤမြင်ကွင်းကို ခေတ္တမျှစောင့်ကြည့်နေကြပြီး အသီးသီး စဉ်းစားခန်းဝင်နေကြကာ... ယခုအခါ လီကျစ်အပေါ်ထားရှိသော သူတို့၏အကြည့်များတွင် လေးစားမှုအရိပ်အယောင်အချို့ ပါဝင်လာလေပြီ။</p> <p>ခေတ္တအကြာတွင် တံခါးဝရှိအစောင့်များက...</p> <p>"စစ်ဘက်ကြီးကြပ်ရေးအမတ်ကြီး ရောက်ရှိလာပါပြီ…"</p> <p>အဆင့်သုံး အရပ်ဘက်အမတ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အမတ်ဆောင်း ဇာဦးထုပ်နှင့် အနက်ရောင်ဘွတ်ဖိနပ်များကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူရှန်းရှန်သည်... သူ၏ ရှည်လျားသော မုတ်ဆိတ်မွေးကိုပွတ်သပ်ကာ အကြံပေးအမတ်အချို့ခြံရံလျက် ပင်မတဲတော်အတွင်းသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ဝင်ရောက်လာလေသည်။</p> <p>ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီရှိ တပ်မှူးကြီးများက လက်ယှက်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်ကြပြီး စစ်ဘက်ကြီးကြပ်ရေးအမတ်ကြီး တဲအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည်ကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။</p> <p>ပင်မတဲကြီး၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရပ်လိုက်ပြီးနောက် လူရှန်းရှန်က တပ်မှူးကြီးများကို ကြည့်ကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့်...</p> <p>"ဒီကြီးမားတဲ့အောင်ပွဲဟာ အားလုံးရဲ့ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေကြောင့်ပါ။ မနေ့က မင်းတို့ ကိုယ်တိုင်သွေးထွက်သံယို အသေအကြေတိုက်ခိုက်ခဲ့ကြလို့သာ ဒီကနေ့ အောင်ပွဲကိုရရှိခဲ့တာပါ။ မင်းတို့အားလုံး ပင်ပန်းသွားကြပြီ" ။</p> <p>တပ်မှူးကြီးများက လက်ယှက်ကာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်ကြသည်။</p> <p>"ဒါတွေအားလုံးက အမတ်ကြီးရဲ့ တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုမရှိတဲ့ ကွပ်ကဲမှုတွေကြောင့်ပါပဲ"</p> <p>"အမတ်ကြီးကိုယ်တိုင် စစ်မြေပြင်မှာ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ခဲ့တာက စိတ်ဓာတ်ခွန်အားကို အကြီးအကျယ် မြင့်တက်စေခဲ့ပြီး ဒီတိုက်ပွဲကို အောင်မြင်စေခဲ့တာပါ"</p> <p>လူရှန်းရှန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အနောက်ဆုံးတွင်ရပ်နေသော လီကျစ်ကို လှမ်းကြည့်ကာ လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p>"လီကျစ်... ဒီကိုလာခဲ့"</p> <p>လီကျစ်က လက်ယှက်ကာ ရှေ့သို့ထွက်လာပြီး...</p> <p>"ကျွန်တော်မျိုး ဒီမှာပါ"</p> <p>"လီကျစ်... တနေ့က ငါ မင်းကို အထင်သေးခဲ့မိတယ်။ အခုကြည့်ရတာ သူပုန်နှိမ်နင်းရေး ကူညီဖို့လာတဲ့ တပ်ဖွဲ့ ၁၅ ဖွဲ့ထဲမှာ မင်းရဲ့ ထန်းကျင်းတပ်ဖွဲ့က အင်အားအကြီးဆုံးပဲ။ မင်း ခုတ်ယူလာခဲ့တဲ့ မြင်းစီးကင်းထောက် ခေါင်း ၂၀၀ က တကယ့်အစစ်အမှန်တွေဖြစ်မယ်ဆိုတာ သေချာသွားပြီ"</p> <p>ခေတ္တမျှရပ်နားလိုက်ပြီးနောက် လူရှန်းရှန်က ဆက်၍...</p> <p>"ဒီကြီးမားတဲ့အောင်ပွဲအတွက် ဂုဏ်ပြုချီးမြှင့်မှုက အားလုံးနဲ့သက်ဆိုင်သလို မင်းနဲ့လည်း သက်ဆိုင်တယ်။ မနေ့ကသာ မင်း လာမကူညီခဲ့ရင်... ရန်သူတွေကို တိုက်ခိုက်တဲ့ပွဲမှာ ငါတို့ ရှုံးသွားလောက်ပြီ။ မင်းက ကြီးမားတဲ့အကျိုးဆောင်မှုကို ပြုလုပ်ပေးခဲ့တယ်။ ဒီအမတ်ကြီးလည်း မင်းကို အထင်ကြီးလေးစားသွားပြီ"</p> <p>လီကျစ်မှာ အနည်းငယ်ဝမ်းသာသွားပြီး...</p> <p> "အမတ်ကြီးက မြှောက်ပင့်ပြီး ပြောလွန်းနေပါပြီ"</p> <p>လီကျစ် ဂုဏ်ယူနေခိုက်မှာပင် လူရှန်းရှန်က ဘေးပတ်လည်သို့ဝေ့ကြည့်ကာ...</p> <p>"လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က လီကျစ် ပထမဆုံးရောက်လာတုန်းက တပ်မှူးကြီး တော်တော်များများက သူ့ကို မလေးမစားစော်ကားခဲ့ကြတယ်။ သူ့ကို အထင်သေးခဲ့မိတဲ့ ဒီအမတ်ကြီး အပါအဝင်ပေါ့။ အခု လီကျစ်က ကြီးမားတဲ့အကျိုးဆောင်မှုကို ပြုလုပ်ပေးခဲ့ပြီဆိုတော့... ဒီအမတ်ကြီးက အရင်တုန်းက လီကျစ်ကို အထင်သေးခဲ့မိတာတွေအတွက် အရမ်းကိုစိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေရတယ်"</p> <p>ဤသို့ပြောပြီးနောက် လူရှန်းရှန်က လီကျစ်ကိုကြည့်ကာ အရင်က အထင်သေးခဲ့မိမှုများအတွက် တောင်းပန်နေသကဲ့သို့ အမူအရာပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် လူရှန်းရှန်က ဆက်၍...</p> <p>"အဲဒီရက်တွေတုန်းက လီကျစ်ကို စော်ကားပြောဆိုခဲ့တဲ့ သူတွေ ရှေ့ထွက်လာပြီး လီကျစ်ကို ဦးညွှတ်တောင်းပန်ကြ"</p> <p>ဤစကားကိုကြားသောအခါ တပ်မှူးကြီးများမှာ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ထိုရက်များက လီကျစ်ကို ခွဲခြားဆက်ဆံခဲ့ကြသော တပ်မှူးကြီးအချို့မှာ လည်ပင်းပုဝင်သွားကြပြီး တန်းစီနေသည့်ကြားတွင် ပုန်းကွယ်နေကာ ရှေ့သို့မထွက်ရဲကြပေ။</p> <p>တပ်မှူးကြီးများ ကိုယ်တိုင်ရှေ့မထွက်ဝံ့ကြသည်ကို မြင်သောအခါ လူရှန်းရှန်က နာမည်တပ်၍ ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p>"မီယွမ်မှ ဒုတပ်မှူးကြီး လေရှီရှန်း၊ မြို့စောင့်တပ်မှူးကြီး ချန်ကျစ်ပန်း၊ တိန်းကျိုးမှ တပ်မှူးကြီး ဝမ်ဖန်ယွီ၊ ယန်ကျိုးမှ တပ်မှူးကြီး လော့ရှဲ့၊ ရူကျိုးမှ ဒုတပ်မှူးကြီး မာလျန်ဝမ်... မင်းတို့တွေက လီကျစ်ကို အဆိုးရွားဆုံး စော်ကားပြောဆိုခဲ့ကြတာ။ အခု ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ"</p> <p>စစ်ဘက်ကြီးကြပ်ရေးအမတ်ကြီး နာမည်တပ်၍ခေါ်လိုက်သော ထိုတပ်မှူးကြီးအချို့မှာ ထိုရက်များက လီကျစ်ကို အဓိကလှောင်ပြောင်ခဲ့ကြသူများဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် အမတ်ကြီး၏ စကားကိုကြားသောအခါ သူတို့သည် တန်းစီနေသည့်ကြားတွင် ခေတ္တမျှတွေဝေသွားကြပြီးနောက် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် မကျေမချမ်းဖြင့် ရှေ့သို့ ထွက်လာကြလေသည်။</p> <p>တပ်မှူးကြီးများအနေဖြင့် သာမန်ခံတပ်မှူးလေးတစ်ဦးကို ဦးညွှတ်တောင်းပန်ရမည်ဖြစ်ရာ သူတို့အားလုံး၏ မျက်နှာများမှာ ရှက်ရွံ့မှုကြောင့် နီမြန်းနေကြသည်။ မီယွမ်မှ ဒုတပ်မှူးကြီး လေရှီရှန်းမှာ ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်မွေးများ ဖြူဖြူဖြစ်နေပြီဖြစ်သော အတွေ့အကြုံရင့် တပ်မှူးကြီးတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် အမတ်ကြီး၏အမိန့်အရ တောင်းပန်ရမည်ဖြစ်ရာ သူ၏ မျက်နှာမှာ နီလိုက်ဖြူလိုက်ဖြစ်နေပြီး အလွန်အမင်းထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခုဖြစ်နေသည်။ အခြားတပ်မှူးကြီးများမှာလည်း ထိုနည်းတူပင်ဖြစ်ပြီး... အသက် ၁၉ နှစ်အရွယ် ဒုတပ်မှူးကြီး/ခံတပ်မှူးလေးတစ်ဦးကို ဦးညွှတ်တောင်းပန်ရန် အလွန်တရာဝန်လေးနေကြသည်။</p> <p>သို့သော် လူရှန်းရှန်၏အမိန့်ကို သူတို့ မဖီဆန်ရဲကြသဖြင့် အံကြိတ်ကာ ဦးညွှတ်လျက်...</p> <p>"အဲဒီရက်တွေတုန်းက ကျွန်တော်တို့ မဆင်မခြင်လုပ်ခဲ့မိပါတယ်"</p> <p>"ခံတပ်မှူး... ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ"</p> <p>"ဒုတပ်မှူးကြီး... အဲဒီစကားတွေကို စိတ်ထဲမထားပါနဲ့" ဟု ပြောလိုက်ကြသည်။</p> <p>လီကျစ်သည် လူငါးဦး၏ မကျေမချမ်း တောင်းပန်စကားများကိုနားထောင်ရင်း ခေါင်းငုံ့ကာ နေရာတွင်ပင် ရပ်နေပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟပေ။</p> <p>လူရှန်းရှန်က...</p> <p> "လီကျစ်... မင်း ဘယ်လိုသဘောရလဲ"</p> <p>လီကျစ်က လက်ယှက်ကာ...</p> <p>"အမတ်ကြီးတွေအားလုံး အရမ်းကို ဝန်လေးနေကြတာကို ကျွန်တော်မျိုးမြင်နေရပါတယ်… ကျွန်တော်မျိုးလို လက်အောက်ငယ်သားကို အငြိုးထားမှာကိုတောင် စိုးရိမ်မိပါတယ်"</p> <p>လူရှန်းရှန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ထိုအမတ်အချို့ကို အေးစက်စက် လှမ်းကြည့်ပြီး...</p> <p>"မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူက လီကျစ်ကို အငြိုးထားတာလဲ"</p> <p>လူရှန်းရှန်၏ စကားကို ကြားသောအခါ တောင်းပန်နေကြသော အမတ်ဦးမှာ ချွေးစေးများပင် ပျံလာကြတော့သည်။ စစ်ဘက်ကြီးကြပ်ရေးအမတ်ကြီးသည် ရာထူးကြီးမားပြီး ဩဇာအာဏာ ကြီးမားသူဖြစ်သည်။ သူ၏ စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် ဤလူငါးဦး၏ ရာထူးတိုးခြင်း သို့မဟုတ် ပြောင်းရွှေ့ခြင်းများကို အဆုံးအဖြတ်ပေးနိုင်စွမ်းရှိသည်။ သူတို့ထဲမှ မည်သူက အမတ်ကြီး၏ဆန္ဒကို ဆန့်ကျင်ရဲပါမည်နည်း။ လီကျစ်ကို အငြိုးထားရဲပါမည်နည်း။ ဤတောင်းပန်မှုမှာ အမတ်ကြီး၏ အမိန့်ဖြစ်ရာ ယခုအခါ လူငါးဦးမှာ ဤအခက်အခဲကို အမြန်ဆုံးဖြတ်ကျော်သွားရန်သာ ဆန္ဒရှိကြတော့သည်။</p> <p>လေရှီရှန်းက ချက်ချင်းပင် မြေပြင်သို့တိုင်အောင် လက်ယှက်ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး အံကြိတ်ကာ...</p> <p>"ခံတပ်မှူးရဲ့ ရဲစွမ်းသတ္တိဟာ တပ်ဖွဲ့ထဲမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းပါတယ်။ မနေ့က ခံတပ်မှူးရဲ့ စစ်ကူတွေသာရောက်မလာခဲ့ရင် အရှေ့ဘက်စစ်မျက်နှာပြင်ဟာ ပြိုကွဲသွားခဲ့မှာပါ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပေါ့ပေါ့ဆဆစော်ကားပြောဆိုမှုတွေဟာ နောက်ပြောင်မှုတွေ သက်သက်ပါ။ ခံတပ်မှူးအပေါ် ကျွန်တော်တို့က ဘယ်လိုလုပ် အငြိုးထားရဲမှာလဲ"</p> <p>မြို့စောင့်တပ်မှူးကြီး ချန်ကျစ်ပန်းမှာ မုတ်ဆိတ်မွေးရှည်ရှည်နှင့် အသက်လတ်ပိုင်းအရွယ် လူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူသည်လည်း မြေပြင်သို့တိုင်အောင် ဦးညွှတ်လိုက်ရာ သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးရှည်များမှာ အနည်းငယ်တုန်ယင်နေပြီး ခက်ခက်ခဲခဲဖြင့်...</p> <p>"ခံတပ်မှူးရဲ့ တပ်ဖွဲ့တွေဟာ အလွန်တရာအင်အားကြီးမားပါတယ်။ မနေ့က ခံတပ်မှူးကိုယ်တိုင် လောင်ဟွေဟွေကို ခေါင်းဖြတ်သတ်နိုင်ခဲ့တာဆိုတော့ ခံတပ်မှူးဟာ သာမန်လူတစ်ယောက် ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ အဲဒီရက်တွေတုန်းက ကျွန်တော်တို့ မဆင်မခြင်လုပ်ခဲ့မိတာပါ။ အခုတော့ ကျွန်တော်တို့ နောင်တတွေ ရနေပါပြီ။ ခံတပ်မှူးကို ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လိုလုပ်အငြိုးထားရဲမှာလဲ"</p> <p>အခြားသုံးဦးကလည်း လီကျစ်ကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အလွန်လေးနက်စွာ ဦးညွှတ်လိုက်ကြပြီး အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်ကြသည်။</p> <p>"ခံတပ်မှူးက သဘောထားကြီးပါတယ်။ အမတ်ကြီးရဲ့ စကားကို ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လိုလုပ် ဖီဆန်ရဲမှာလဲ။ အဲဒီရက်တွေတုန်းက ကျွန်တော်တို့ ပြောခဲ့မိတဲ့ ကြမ်းတမ်းတဲ့စကားတွေအတွက် နောင်တရရုံကလွဲပြီး ဘာမှမရှိပါဘူး"</p> <p>"ဒုတပ်မှူးကြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး သဘောထားကြီးပေးပါ။ ဒုတပ်မှူးကြီးက ငယ်ရွယ်တဲ့ သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်တော်တို့အားလုံး ဒုတပ်မှူးကြီးကို ရိုးသားစွာနဲ့အကြွင်းမဲ့ ဦးညွှတ်တောင်းပန်ပါတယ်"</p> <p>"ခံတပ်မှူးရဲ့ စစ်ရေးစွမ်းဆောင်ရည်တွေအတွက် ကျွန်တော်တို့ အကြွင်းမဲ့ အထင်ကြီးလေးစားမိပါတယ်။ အကယ်လို့ ကျွန်တော်သာ လောင်ဟွေဟွေကို ရင်ဆိုင်ရမယ်ဆိုရင် နှစ်နာရီတောင် တောင့်ခံနိုင်မှာမဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့မှာ လေးစားမှုပဲရှိပါတယ်။ ခံတပ်မှူးအပေါ် ဘယ်လိုလုပ် အငြိုးထားမှာလဲ"</p> <p>ဤတပ်မှူးကြီးငါးဦး၏ အကျပ်အတည်းကို မြင်သောအခါ အခြားတပ်မှူးကြီးများမှာ ထိုအချိန်က လီကျစ်ကို အလွန်အမင်း မလှောင်ပြောင်ခဲ့မိသည်ကို အလွန်ကံကောင်းသည်ဟု တွေးလိုက်မိကြသည်။ အရှက်ရနေသော တပ်မှူးကြီးငါးဦးတောင်းပန်ကာ ကရုဏာသက်ရန် တောင်းဆိုနေကြသည်ကို ကြည့်ပြီး... ရယ်ချင်နေကြသော်လည်း မရယ်ရဲကြသဖြင့် သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ကြည့်မကောင်းအောင် ဖြစ်နေကြလေသည်။</p> <p>ထိုစကားများကို ကြားသောအခါ လီကျစ်က နောက်ဆုံးတွင် ပြုံးလိုက်သည်။ သူက လူငါးဦးကို ခေတ္တမျှ ဆက်လက်ဦးညွှတ်စေပြီးမှ ဖြည်းညှင်းစွာဖြင့်...</p> <p>"တပ်မှူးကြီးများ ကျေးဇူးပြုပြီး မတ်တတ်ရပ်ပါ"</p> <p>ဤစကားကိုကြားသောအခါ တပ်မှူးကြီးငါးဦးမှာ နောက်ဆုံးတွင်သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခု ချလိုက်နိုင်ပြီး ခါးကိုဆန့်ကာ နီမြန်းနေသောမျက်နှာများဖြင့် သူတို့၏ တန်းစီနေသည့် နေရာများသို့ ပြန်သွားကြလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save