Book List

<h2 style="text-align: center;">​အပိုင်း ( ၃၄၂ )</h2> <h2 style="text-align: center;">နားလည်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ခွဲစိတ်ဆောင်မှူးနဲ့ စကားအနည်းငယ် ပြောပြီးတဲ့နောက် ဆစ်ချန် သူ့ရုံးခန်းကို ပြန်လာခဲ့တယ်။ ဒါကို မြင်တော့ လင်းမန်လည်း သူ့နောက်ကနေ ကမန်းကတန်း လိုက်ဝင်သွားတယ်။ သူက ဆေးပညာနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ရိုးရှင်းတဲ့ မေးခွန်းတချို့ကို အရင်မေးပြီးမှ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စတွေဘက်ကို စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်တယ်။</p> <p>​"အရင်တုန်းက ရှောင်ဟွေးနဲ့ ဆောင်ယုအတွက် အလုပ်ရှာပေးခဲ့တာ၊ သူတို့ ခဏလောက် လုပ်ပြီးတော့ သဘောမကျလို့ ပြောင်းသွားကြတယ်။ အခု ဆောင်ယုက ကျွန်မအစ်ကိုရဲ့ ကုမ္ပဏီမှာ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်း လုပ်နေပြီး၊ ရှောင်ဟွေးကတော့ စားသောက်ဆိုင် တစ်ဆိုင်မှာ ငွေရှင်းကောင်တာ စာရေးမ လုပ်နေတယ်။ လစာ သိပ်မများပေမယ့် အလုပ်က သက်သာပြီး သူတို့ စားဝတ်နေရေးအတွက်တော့ လောက်ငပါတယ်။ ရှောင်ဟွေးက အရင်ကထက်စာရင် အများကြီး ပိုပြီး နားလည်တတ်လာပြီ။ အရင်က ဒေါက်တာ့အိမ်ကိုတောင် တစ်ခေါက် လာလည်သေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒေါက်တာတို့ အပြင်သွားနေလို့လား မသိဘူး။ သူတို့ကို တံခါးလာဖွင့်ပေးမယ့်သူ မရှိဘူးတဲ့"</p> <p>​လင်းမန်က ဆစ်ရှောင်ဟွေး အကြောင်းကို ပြောနေရင်း ဆစ်ချန်ရဲ့ မျက်နှာကို အကဲခတ်နေတယ်။ သူ့မျက်နှာထားက နည်းနည်းလေးတောင် ပြောင်းလဲမသွားတာကို မြင်တော့၊ သူ ဘာတွေ တွေးနေလဲဆိုတာကို မသေချာတော့ဘဲ ဆက်ဖျောင်းဖျဖို့ ကြိုးစားလိုက်တယ်။ "ဒေါက်တာဆစ်... ကျွန်မ ပြောသင့်မပြောသင့် မသေချာတဲ့ ကိစ္စလေးတွေ ရှိနေတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရှောင်ဟွေးက ဒေါက်တာ့ညီမလေ၊ ဒေါက်တာတို့က သွေးသားတော်စပ်တဲ့ မိသားစုတွေပဲ။ ဒေါက်တာက..."</p> <p>​"မပြောသင့်ဘူးလို့ ထင်ရင်လည်း မပြောနဲ့ပေါ့" ဆစ်ချန်က ခံစားချက်ကင်းမဲ့တဲ့ မျက်နှာနဲ့ သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တယ်။ "အခုက အလုပ်ချိန်လေ။ အလုပ်နဲ့ ပတ်သက်တာကလွဲပြီး တခြား ဘာမှ လာပြောနေစရာ မလိုဘူး။ ပြီးတော့ ရှောင်ဟွေးနဲ့ ဆောင်ယု ကိစ္စတွေမှာ မင်း ဝင်ပါတာက မင်းသဘောပဲလေ၊ ငါ့ကို လာပြောပြစရာ မလိုပါဘူး"</p> <p>​ဆစ်ရှောင်ဟွေးကို ကူညီပေးလိုက်ရင် ဆစ်ချန်က သူ့အပေါ် ဆက်ဆံရေး ပိုကောင်းလာမယ်လို့ လင်းမန် ထင်ထားခဲ့ပေမယ့်၊ သူကတော့ အရင်လိုပဲ အေးစက်စက် နိုင်နေတုန်းပဲ။</p> <p>​ဒီကာလအတွင်းမှာ သူက ဆေးရုံမှာ ဆစ်ချန်ရှေ့ကို တစ်ခါတလေ ထွက်ပေါ်လာတတ်ပြီး၊ တမင်သက်သက် ရင်းနှီးအောင် မလုပ်ဘဲ သာမန် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေလို သဘာဝကျကျ နေဖို့ အမြဲ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ သူတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေး ပိုကောင်းလာပြီလို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့်၊ တကယ်တော့ ဒါက သူ့ရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်မှု သက်သက်ပဲ ဆိုတာကို သဘောပေါက်သွားတယ်။</p> <p>​လင်းမန်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ ရုတ်တရက် မကျေမနပ်ဖြစ်မှုတွေ ပေါ်လာတယ်။</p> <p>​ဆစ်ချန် ဘာလို့ ဒီလောက် အေးစက်နေရတာလဲ ဆိုတာကို သူ နားမလည်နိုင်ဘူး။ သူက ထုန်ယောင်ထက် ပိုညံ့တယ်လို့လည်း မထင်ထားဘူးလေ။</p> <p>​သူက ထုန်ယောင်ထက် နောက်ကျမှ ရောက်လာလို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် ယောက်ျားတွေက သဘာဝအရ ကိုယ်မရနိုင်တာကိုမှ ပိုသဘောကျပြီး ရှီယန်လိုမျိုး ဆွဲဆောင်မှုကို မလွန်ဆန်နိုင်ကြလို့လား။</p> <p>​ဒီအတွေးတွေ ဝင်လာတော့ လင်းမန်ရဲ့ မျက်နှာထားက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားတယ်။ သူက ဒေါသထွက်ချင်ယောင် ဆောင်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။ "ဒေါက်တာဆစ်... ရှောင်ဟွေးနဲ့ ကျွန်မက သူငယ်ချင်းတွေမို့လို့ သူ့ကို ကူညီပေးခဲ့တာပါ။ မောင်နှမတွေဆိုတော့ ဒေါက်တာလည်း သူ့အခြေအနေကို သိချင်လောက်မယ် ထင်လို့ လာပြောပြတာ။ ဒေါက်တာ နားမထောင်ချင်ဘူး ဆိုရင်လည်း ရပါတယ်။ နောင်ကျရင် ဒေါက်တာ့ကို ဘာမှ လာမပြောတော့ဘူး"</p> <p>​ဒီလိုပြောပြီးတာနဲ့ သူ လှည့်ထွက်မလို့ လုပ်တုန်း၊ ကမန်းကတန်း ပြေးလာတဲ့ သူနာပြုအုပ်မကြီးနဲ့ ဝင်တိုက်မိသွားတယ်။</p> <p>​"ဒေါက်တာဆစ်... အောက်ထပ်မှာ အရေးပေါ် လူနာတစ်ယောက် ရောက်နေတယ်၊ အခြေအနေက သိပ်..."</p> <p>​သူနာပြုအုပ်မကြီး စကားတောင် မဆုံးသေးခင် ဆစ်ချန်က ကုတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ပြီး အပြင်ကို ထွက်သွားနှင့်ပြီ။</p> <p>​ပထမထပ် ဧည့်ခန်းမဆောင်မှာ လူအုပ်ကြီး ရှိနေပေမယ့် ဆစ်ချန် ရောက်လာတာကို မြင်တော့ အားလုံး ဖယ်ပေးလိုက်ကြတယ်။</p> <p>​ဆစ်ချန်နဲ့အတူ အရေးပေါ်ဌာနက ဆရာဝန်လည်း ပါလာတယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူနာပြုက အရေးပေါ်လှည်းကို တွန်းလာခဲ့ပြီ။</p> <p>​ဆက်တိုက် စစ်ဆေးမှုတွေ လုပ်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ လူနာက ယာဉ်တိုက်မှုကြောင့် အကြီးအကျယ် ဒဏ်ရာရထားပြီး နောက်စေ့ကို ထိခိုက်ထားတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အခြေအနေက သိပ်မကောင်းလှဘူး။</p> <p>​အရေးပေါ် ခွဲစိတ်မှု လုပ်ဖို့ လိုအပ်နေပြီ။ လူနာက အသက်ရှင်လျက်နဲ့ သတိမလည်တော့တဲ့ အခြေအနေမျိုး ဖြစ်သွားနိုင်ခြေ အရမ်းများတယ်။</p> <p>​ပြီးတော့ ဒီခွဲစိတ်မှုအတွက် ဆစ်ချန်က ဦးဆောင်ခွဲစိတ်ဆရာဝန် ဖြစ်တယ်။</p> <p>​သူက လူနာရှင် မိသားစုနဲ့ တွေ့ဆုံပြီး လူနာရဲ့ အခြေအနေကို ရှင်းပြလိုက်တယ်။</p> <p>​အဲဒီမှာ ရှိနေတာကတော့ လူနာရဲ့ မိန်းမ ဖန်ရှုကျင်း၊ သားဖြစ်သူ ကျောက်ဝမ်ယွီနဲ့ တူဖြစ်သူ ကျောက်ဝမ်ခိုင်တို့ပဲ။</p> <p>​ဆစ်ချန်ရဲ့ စကားကို ကြားတော့ ဖန်ရှုကျင်းရဲ့ မျက်နှာက အကြီးအကျယ် ပျက်ယွင်းသွားတယ်။ ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာသလိုပဲ၊ သူက ဆစ်ချန်ရဲ့ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်ပြီး ငိုတော့တာပဲ။</p> <p>​"ဆရာဝန်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မယောက်ျားရဲ့ အသက်ကို ကယ်ပေးပါနော်။ ကျွန်မတို့ မိသားစုအတွက် ပိုက်ဆံက ပြဿနာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဘယ်လောက်ကုန်ကုန် အကုန်ခံပါ့မယ်"</p> <p>​ကျောက်ဝမ်ယွီကလည်း ဝင်ပြောတယ်။ "ကျွန်တော့်အဖေသာ အသက်ရှင်မယ်ဆိုရင် နောက်ဆက်တွဲ ရောဂါလက္ခဏာတချို့ ကျန်ခဲ့ရင်တောင် ကျွန်တော်တို့ လက်ခံနိုင်ပါတယ်"</p> <p>​သူတို့ရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ကြည့်တာနဲ့တင် ဒီလူတွေက သာမန်မဟုတ်ဘူး ဆိုတာကို ဆစ်ချန် သိနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့အမြင်မှာတော့ အသက်ခန္ဓာ အားလုံးက တန်းတူပါပဲ၊ ချမ်းသာသည်ဖြစ်စေ၊ ဆင်းရဲသည်ဖြစ်စေ သူ့အသက်ကို ကယ်တင်ဖို့ သူ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားမှာပဲ။</p> <p>​"ကျွန်တော် အရင်က ပြောခဲ့သလိုပဲ၊ ဒါတွေက ခွဲစိတ်မှုရဲ့ အန္တရာယ်တွေပါ။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်တော် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပေးပါ့မယ်။ ဒါက ခွဲစိတ်မှု သဘောတူညီချက် ဖောင်ပါ"</p> <p>​ဒါကို ကြားတော့ ဖန်ရှုကျင်းက သဘောတူညီချက်ကို လက်မှတ်ထိုးဖို့ လက်လှမ်းလိုက်ပေမယ့်၊ ကျောက်ဝမ်ခိုင်က ရုတ်တရက် ရှေ့ထွက်လာပြီး သူ့လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​"အန်တီ... ဆေးရုံပြောင်းဖို့ ကျွန်တော် အကြံပေးချင်တယ်။ ကျွန်တော့်ထက်တောင် အသက်ငယ်ပြီး အတွေ့အကြုံ သိပ်မရှိတဲ့ ဆရာဝန်တစ်ယောက်ဆီ ဦးလေးရဲ့ အသက်ကို အပ်ထားရတာ သိပ်စိတ်မချဘူး"</p> <p>​"ဒါက..." ဒီအချိန်မှာ ဖန်ရှုကျင်းက စဉ်းစားဆင်ခြင်နိုင်စွမ်း ကင်းမဲ့နေပြီလေ။ တူဖြစ်သူရဲ့ စကားတွေကို ကြားတော့ သူ စတင် ဒွိဟဖြစ်လာတယ်။</p> <p>​ဒါကို မြင်တော့ ကျောက်ဝမ်ယွီက ကျောက်ဝမ်ခိုင်ကို စိုက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။ "အမေ... အခုက အချိန်မရှိတော့ဘူးလေ။ အဖေ့အခြေအနေက အရမ်း အသည်းအသန် ဖြစ်နေပြီလို့ ဆရာဝန်က ပြောထားတယ်၊ အခုချက်ချင်း ခွဲစိတ်မှု မလုပ်ရင် အရမ်း အန္တရာယ်များသွားလိမ့်မယ်"</p> <p>​သူက စိုးရိမ်နေပေမယ့် အသိစိတ်ကတော့ ရှင်းလင်းနေတယ်။ ဒီအတိုင်း ဆက်ပြီး အချိန်ဆွဲနေရင် ခွဲစိတ်မှုတောင် မခံယူရသေးခင် သူ့အဖေ အသက်ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မယ်။</p> <p>​သူ့အဖေက ကျောက်ဝမ်ခိုင်ရဲ့ အားနည်းချက် တစ်ခုခုကို သိထားပြီး မကြာခင်မှာ သူ့ဆီက ရှယ်ယာတွေကို သိမ်းယူကာ ကုမ္ပဏီကနေ မောင်းထုတ်တော့မယ်လို့ သူ့ကို ပြောပြထားဖူးတယ်။</p> <p>​သူ့အဖေ ဒီလောက် မြန်မြန်ဆန်ဆန် မတော်တဆမှု ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူမှ ထင်မထားခဲ့ဘူး။ ဒီအခြေအနေက အပေါ်ယံ မြင်ရသလောက်တော့ မရိုးရှင်းဘူး။ သူ့အဖေ သတိပြန်ရလာမှပဲ အရာအားလုံးက ပိုပြီး ရှင်းလင်းသွားမှာ။</p> <p>​ဆေးရုံပြောင်းဖို့ အဆိုပြုလာတဲ့ ကျောက်ဝမ်ခိုင်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က သေချာပေါက် မရိုးသားဘူးလေ။</p> <p>​ကျောက်ဝမ်ခိုင်က ပြောတယ်။ "အတွေ့အကြုံ မရှိတဲ့ ဆရာဝန်ဆီ ဦးလေးကို လွှဲပေးလိုက်တာက ပိုပြီး အန္တရာယ် များသွားမှာပေါ့။ ဆေးရုံ မပြောင်းချင်ဘူး ဆိုရင်လည်း၊ တခြား အတွေ့အကြုံရင့်တဲ့ ဆရာဝန် တစ်ယောက်ကို ခွဲစိတ်ခိုင်းလို့ ရတာပဲ။ ဒီဆေးရုံမှာ အရည်အချင်း တော်တော်ရှိတဲ့ ဒေါက်တာတုန်း ဆိုတာ ရှိတယ်လို့ ကြားတယ်၊ သူသာ ခွဲစိတ်ပေးမယ်ဆိုရင် ပိုကောင်းမှာပဲ"</p> <p>​"ဒေါက်တာတုန်းက ဒီနေ့ ခွင့်ယူထားတယ်" လို့ ဆစ်ချန်က တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပဲ ပြန်ဖြေတယ်။ "လူနာရဲ့ အခြေအနေက အသည်းအသန် ဖြစ်နေပြီ။ ဆက်ပြီး တွန့်ဆုတ်နေမယ် ဆိုရင်တော့ အခြေအနေ မကောင်းနိုင်ဘူး"</p> <p>​ကျောက်ဝမ်ယွီက တိုက်တွန်းတယ်။ "အမေ... မြန်မြန် လက်မှတ်ထိုးလိုက်ပါ"</p> <p>​အဲဒီလို ပြောနေရင်းနဲ့ သူက ကျောက်ဝမ်ခိုင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။ "ရှင့် ဘာကြံနေလဲ ဆိုတာကို ကျွန်တော် မသိဘူး မထင်နဲ့။ ကျွန်တော့်အဖေ သတိရလာတာနဲ့ ရှင့် ဘဝပျက်ပြီပဲ"</p> <p>​ကျောက်ဝမ်ခိုင်က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်တယ်။ "အဲဒီလို ဆိုရင်လည်း မင်းတို့ဘာသာ လက်မှတ်ထိုးလိုက်ကြလေ။ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင် နောင်တမရဖို့ပဲ လိုတယ်"</p> <p>​ဖန်ရှုကျင်းက စိတ်တွေ ရှုပ်ထွေးနေပြီး ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်နေတယ်။</p> <p>​နောက်ဆုံးတော့ သားဖြစ်သူရဲ့ ဖျောင်းဖျမှုအောက်မှာ သူက သွားကြိတ်ပြီး နာမည်ကို လက်မှတ်ထိုးလိုက်တယ်။</p> <p>​အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေတဲ့အတွက် လက်မှတ်ထိုးပြီးတာနဲ့ သူ့ခြေထောက်တွေ ခွေယိုင်သွားပြီး မူးလဲမတတ် ဖြစ်သွားတယ်။ ကျောက်ဝမ်ယွီ လန့်သွားပေမယ့် ဆစ်ချန်က ပြောလိုက်တယ်။ "သူ အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားလို့ပါ။ ခဏလောက် အနားယူလိုက်ရင် သက်သာသွားပါလိမ့်မယ်။ သူ့ကို ခေါ်သွားပြီး အနားပေးလိုက်ပါ"</p> <p>​ဒါကို ကြားတော့ ကျောက်ဝမ်ယွီက သူ့အမေကို တွဲပြီး အမြန် ထွက်သွားတယ်။ ကျောက်ဝမ်ခိုင်ကတော့ သူတို့ကို ဂရုမစိုက်သလို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး နေရာကနေ မရွေ့ဘူး။ သူတို့ ခပ်ဝေးဝေး ရောက်သွားတော့မှ သူက ဆစ်ချန်ဆီ လျှောက်သွားပြီး၊ ရင်ဘတ်က နာမည်ကတ်ကို ကြည့်ကာ အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​"ဒေါက်တာဆစ် မဟုတ်လား။ ဒီလို ခွဲစိတ်မှုမျိုးရဲ့ အောင်မြင်နိုင်ခြေက အရမ်း နည်းမှာပဲ၊ အမှားအယွင်းလေး နည်းနည်းပါးပါး ဖြစ်သွားဖို့က မခက်လောက်ဘူး မဟုတ်လား"</p> <p>​ဆစ်ချန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားတယ်။</p> <p>​သူ ဆိုလိုတာကို ဆစ်ချန် နားလည်သွားပြီဆိုတာ မြင်တော့ ကျောက်ဝမ်ခိုင်က ခနဲ့တဲ့တဲ့ ပြုံးလိုက်ပြီး ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောတယ်။ "ဒေါက်တာဆစ်... ခင်ဗျားက ဉာဏ်ကောင်းတဲ့သူပဲ။ ကျွန်တော် ဆိုလိုတာကို ခင်ဗျား နားလည်မှာပါ။ ဒီလို ခွဲစိတ်မှုမျိုးမှာ အမှားအယွင်းလေး နည်းနည်းပါးပါး ဖြစ်တာက ပုံမှန်ပဲလေ။ ခွဲစိတ်တဲ့အခါ လုပ်သင့်တာလေးပဲ လုပ်ပြီး အရမ်းကြီး မကြိုးစားပါနဲ့။ ခွဲစိတ်မှု မအောင်မြင်ရင်တောင် ကျွန်တော်တို့ ခင်ဗျားကို အပြစ်မတင်ပါဘူး၊ ပြီးတော့ ခင်ဗျားအတွက် ပင်ပန်းကြေး အများကြီး ပေးပါ့မယ်။ စောစောက ကျွန်တော် ပြောခဲ့တာတွေကိုတော့ ရင်ထဲ မထားပါနဲ့။ ခင်ဗျားကို ရည်ရွယ်ပြီး ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး"</p> <p>​ဆစ်ချန်က ကျောက်ဝမ်ခိုင်ရဲ့ အကြည့်ကို ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာ ပြန်ကြည့်ပြီး အေးစက်စက် လေသံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ "နားလည်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"</p> <p>​</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၄၂ ) ပြီးဆုံး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save