Book List

<h2 style="text-align: center;">​အပိုင်း ( ၃၄၃ )</h2> <h2 style="text-align: center;"> လူယောင်ဖန်ဆင်းထားတဲ့ ခွေးတွေလို ဟန်ဆောင်ကောင်းတဲ့သူတွေကို သူ အများကြီး မြင်ဖူးတယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <h2> </h2> <p> </p> <p> </p> <p>​ဆစ်ချန်က သူ့ဆိုလိုရင်းကို နားလည်သွားပြီလို့ ထင်ပြီး ကျောက်ဝမ်ခိုင် သဘောကျသွားပုံရတယ်။</p> <p>​"ဒေါက်တာဆစ်... ခင်ဗျားက တော်တော် အလားအလာရှိတဲ့သူလို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်။ ကျွန်တော်က ရန်ကျီးဆေးရုံက ဆေးရုံအုပ်ကြီးနဲ့ သိတယ်။ ခင်ဗျားသာ အလုပ်ပြောင်းချင်ရင် အဲဒီမှာ သုံးနှစ်ကနေ ငါးနှစ်အတွင်း ညွှန်ကြားရေးမှူး ရာထူးရအောင် ကျွန်တော် သေချာပေါက် လုပ်ပေးနိုင်တယ်" လို့ ကျောက်ဝမ်ခိုင်က ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​ကျောက်ဝမ်ခိုင်က စကားကို လှည့်ပတ်မနေဘဲ တိုက်ရိုက်ပဲ ပြောချလိုက်ပြီး ဆက်ပြောတယ်။ "ဒေါက်တာဆစ်... သွားပြီး ခွဲစိတ်မှု မြန်မြန်လုပ်လိုက်ပါ။ ဖိအားတွေ ဘာတွေ ခံစားမနေနဲ့ဦး။ ခင်ဗျား အလုပ်ပြီးသွားရင် အသေးစိတ်ကို ဆွေးနွေးဖို့ အချိန်တစ်ခု ပြန်ချိန်းကြတာပေါ့"</p> <p>​ဆစ်ချန်က ကျောက်ဝမ်ခိုင်ကို ခံစားချက်ကင်းမဲ့တဲ့ မျက်နှာနဲ့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခွဲစိတ်ခန်းထဲကို ချက်ချင်း လှည့်ဝင်သွားတယ်။</p> <p>​ဆစ်ချန်ရဲ့ ဟန်ပန်ကို ကျောက်ဝမ်ခိုင်က ဘာမှ အပြစ်မမြင်ပါဘူး။ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ အကျိုးအမြတ်တွေအတွက် ဟန်ဆောင်ကောင်းပြီး မျက်နှာလိုမျက်နှာရ လုပ်တတ်တဲ့ သူတွေ အများကြီးနဲ့ သူ ကြုံဖူးပြီးသားလေ။ ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ အကျိုးအမြတ်တွေ ရှေ့မှာ ဘယ်သူကမှ နောက်ဆုတ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။</p> <p>​သူ့ဦးလေးကို ကယ်တင်ဖို့က လွယ်ကူတဲ့ ကိစ္စတော့ မဟုတ်ဘူး။ ပြောင်းပြန်ပြောရရင် မတော်တဆမှုလေး တစ်ခုခု ဖြစ်သွားအောင် လုပ်ဖို့က လက်ချောင်းလေးတွေ နည်းနည်း လှုပ်ရှားလိုက်ရုံပဲလေ။</p> <p>​ဆစ်ချန်က အကျိုးအပြစ်တွေကို သေချာ ချိန်ဆတတ်တဲ့ ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ သူတစ်ယောက်ဆိုတာကို သူ မြင်တယ်။</p> <p>​ပိတ်သွားတဲ့ အရေးပေါ် ခွဲစိတ်ခန်း တံခါးတွေကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ကျောက်ဝမ်ခိုင်က လှည့်ထွက်သွားတယ်။</p> <p>​ခွဲစိတ်မှုက ဒီလောက် မြန်မြန် ပြီးမှာ မဟုတ်တော့ သူ ဆက်စောင့်နေစရာ အကြောင်းမရှိဘူးလေ။</p> <p>​"ဦးလေး ယာဉ်တိုက်မှု ဖြစ်တယ်ဆို။ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်ရတာတုန်း။ အခုရော အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိသေးလဲ"</p> <p>​ကျောက်ရုံဝေ ယာဉ်တိုက်မှု ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို ကြားတော့ ဝမ်ချွန်း လန့်သွားတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က သူနဲ့ တွေ့တုန်းကတောင် ကျောက်ရုံဝေက တက်တက်ကြွကြွနဲ့ ရယ်မောနေသေးတာလေ။ အခုကျမှ ရုတ်တရက်ကြီး ဆေးရုံမှာ အသက်လုနေရတယ်ဆိုတော့ ဘယ်သူမဆို အံ့အားသင့်သွားမှာပဲ။</p> <p>​ကျောက်ရုံဝေက အပြုံးနောက်ကွယ်မှာ ဓားဝှက်ထားတဲ့ ကျားတစ်ကောင်လိုပဲ။ ဝမ်ချွန်းကို မြင်ရင် အမြဲတမ်း ပြာပြာသလဲ လုပ်တတ်ပြီး တူမချွေးမကောင်းလေးပါဆိုပြီး အမြဲ ချီးကျူးတတ်တယ်။ ပြီးတော့ ဝမ်ချွန်းအပေါ် ကောင်းကောင်းထားဖို့ ကျောက်ဝမ်ခိုင်ကိုလည်း အမြဲ ပြောလေ့ရှိတယ်။</p> <p>​မိသားစု စီးပွားရေး ကိစ္စတွေကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ရင်၊ ဝမ်ချွန်းက ဒီဦးလေးကို တကယ် သဘောကျတာပါ။</p> <p>​ဝမ်ချွန်းရဲ့ လန့်ဖြန့်ပြီး စိုးရိမ်နေတဲ့ အခြေအနေနဲ့ ယှဉ်ရင် ကျောက်ဝမ်ခိုင်ကတော့ အရမ်းကို တည်ငြိမ်နေတယ်။ သူ့လေသံထဲမှာ လှောင်ပြောင်တဲ့ အရိပ်အယောင်လေးတောင် ပါသေးတယ်။ "အခြေအနေက တော်တော် ဆိုးတယ်၊ သူ အသက်ရှင်နိုင်ဖို့ မလွယ်လောက်တော့ဘူး။ နောက်ဆုံးအနေနဲ့ ဂါရဝပြုဖို့ မင်းကို ဆေးရုံ လိုက်ပို့ပေးမယ်။ ဒါက မင်းအပေါ် ဟန်ဆောင်ကောင်းခဲ့တဲ့ သူ့ရဲ့ အတုအယောင် စေတနာတွေကို ပြန်ဆပ်ပေးတာပဲ"</p> <p>​ဝမ်ချွန်း - "..."</p> <p>​ဦးလေးက လူကောင်း မဟုတ်ဘူး၊ သူ့အပေါ် ကောင်းပြနေတာတွေ အားလုံးက ဟန်ဆောင်တာတွေချည်းပဲလို့ ကျောက်ဝမ်ခိုင်က သူ့ရှေ့မှာ အမြဲ ပြောခဲ့ဖူးတယ်။ ဦးလေးပြောတဲ့ စကားတွေကို လွယ်လွယ်နဲ့ မယုံဖို့နဲ့ သူတို့အပေါ် သံယောဇဉ် မတွယ်ဖို့လည်း ပြောခဲ့သေးတယ်။ နောက်ကွယ်မှာ သူတို့တွေ အကွက်ဆင်နေကြတယ် ဆိုတာကို ဝမ်ချွန်း သိထားတော့ ကျောက်ဝမ်ခိုင် ပြောတာ မှားတယ်လို့ သူ မထင်ပါဘူး။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ အခုလို အသက်လုနေရတဲ့ အချိန်ကြီးမှာတောင် ကျောက်ဝမ်ခိုင်က ဒီလောက် ဂရုမစိုက်ဘဲ အေးစက်စက် နိုင်နေတာက သူ့အတွက် နားလည်ရ နည်းနည်း ခက်နေတယ်။</p> <p>​ယောက္ခထီး ဆုံးပါးသွားပြီး ကတည်းက ကျောက်ဝမ်ခိုင်က သူ့ကလွဲရင် ကျန်တဲ့ သူအားလုံးအပေါ် အေးစက်စက် နိုင်လာတယ်လို့ ထင်ရတယ်။</p> <p>​ဝမ်ချွန်းရဲ့ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေတဲ့ မျက်နှာထားကို ကျောက်ဝမ်ခိုင် သတိထားမိပေမယ့် အများကြီး မရှင်းပြတော့ဘူး။ သူတို့ ဆေးရုံကို ရောက်တဲ့အချိန်အထိ ခွဲစိတ်မှုက မပြီးသေးပါဘူး။</p> <p>​ဆေးရုံရောက်တော့မှပဲ ဦးလေးဖြစ်သူက ဆစ်ချန် အလုပ်လုပ်နေတဲ့ ဆေးရုံကို ရောက်နေမှန်း ဝမ်ချွန်း သိလိုက်ရတယ်။</p> <p>​ဦးလေးက ဆေးရုံရောက်နေပြီး ဒီည သူတို့ရဲ့ ညစာစားမယ့် အစီအစဉ်လည်း ပျက်လောက်ပြီဆိုတော့ ဝမ်ချွန်းက ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​"အာခိုင်... အခု ဦးလေး မတော်တဆမှု ဖြစ်သွားပြီဆိုတော့ ဒီည တို့တွေ ယောင်ယောင်နဲ့ သေချာပေါက် တွေ့ဖြစ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ယောင်ယောင့်ယောက်ျားက ဒီဆေးရုံမှာ အလုပ်လုပ်တာဆိုတော့။ ငါ ဝန်ထမ်းအိမ်ရာဘက်ကို သွားပြီး ယောင်ယောင့်ကို ကြိုသွားပြောလိုက်ဦးမယ်နော်"</p> <p>​ကျောက်ဝမ်ခိုင်နဲ့ ကျောက်ရုံဝေတို့ ကြားမှာ ဘယ်လိုပဲ နောက်ကျော ဓားနဲ့ထိုးတာတွေ ရှိနေပါစေ၊ အပေါ်ယံ ဟန်ဆောင်မှုလေးတော့ ထိန်းထားဖို့ လိုသေးတယ်လေ။</p> <p>​ဦးလေး သတိမရလာခင်အထိ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ဆေးရုံမှာ နေသင့်တယ်။ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ညစာသွားစားဖို့ ထွက်သွားတာက မသင့်တော်ဘူးပေါ့။</p> <p>​ကျောက်ဝမ်ခိုင် မျက်လုံးလေး မှေးကျဉ်းသွားပြီး မေးလိုက်တယ်။ "ထုန်ယောင်ရဲ့ ယောက်ျား နာမည်က ဘယ်လိုခေါ်တာတုန်း"</p> <p>​"သူ့နာမည်က ဆစ်ချန်ပါ" လို့ ဝမ်ချွန်းက ပြန်ဖြေတယ်။</p> <p>​ကျောက်ဝမ်ခိုင်က တိုးတိုးလေး ရယ်လိုက်ပြီး ရေရွတ်လိုက်တယ်။ "ကိစ္စတွေက ဒီလောက်အထိ တိုက်ဆိုင်နေလိမ့်မယ်လို့ ယုံနိုင်စရာတောင် မရှိဘူး"</p> <p>​ဒီနေ့ သူ ဆုံခဲ့တဲ့လူက ထုန်ယောင်ရဲ့ ယောက်ျား ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။ ကောင်းကင်ဘုံက သူ့ကို ကူညီပေးနေသလိုပါပဲ။</p> <p>​</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၄၃ ) ပြီးဆုံး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save