Book List

<h2 style="text-align: center;">​အပိုင်း ( ၃၄၄ )</h2> <h2 style="text-align: center;"> ဦးလေးကို ခွဲစိတ်ပေးခဲ့တဲ့ ဆရာဝန်က သူပဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ကျောက်ဝမ်ခိုင် ပြောလိုက်တဲ့ စကားကြောင့် ဝမ်ချွန်း နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားပြီး မေးလိုက်တယ်။ "အာခိုင်... ရှင်က ဆစ်ချန်ကို သိနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်"</p> <p>​ကျောက်ဝမ်ခိုင်က တိုးတိုးလေး ရယ်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။ "ငါ့ဦးလေးကို ခွဲစိတ်ပေးတဲ့ ဆရာဝန်က သူလေ"</p> <p>​"တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ" ဝမ်ချွန်းက နည်းနည်း အံ့သြသွားပြီး ဆက်ပြောတယ်။ "အဲဒီလိုဆိုရင် ငါ အခု ယောင်ယောင့်ဆီ သွားပြောမှ ဖြစ်တော့မယ်။ သူတို့ ဒီည တို့နဲ့ တွေ့ဖို့ အချိန်ရမှာ မဟုတ်လောက်ဘူး"</p> <p>​"သွားစရာ မလိုပါဘူး" ကျောက်ဝမ်ခိုင်က ဝင်ပြောတယ်။ "ဦးလေးရဲ့ ခွဲစိတ်မှုက ပြီးတော့မှာပါ။ တို့တွေ ချိန်းထားပြီးသား ဆိုတော့ အခုမှ ဖျက်လိုက်ရင် မကောင်းပါဘူး။ ပြီးတော့ ဆစ်ချန်က ဦးလေးရဲ့ ဦးဆောင်ခွဲစိတ်ဆရာဝန် ဖြစ်နေမှတော့၊ ကျေးဇူးတင်တဲ့ အနေနဲ့ သူတို့ကို ညစာဖိတ်ကျွေးတာက စိတ်ခံစားချက်အရရော အကြောင်းအကျိုးအရပါ သင့်တော်ပါတယ်"</p> <p>​"ဒါပေမဲ့ ဦးလေးရဲ့ အခြေအနေက..."</p> <p>​ဝမ်ချွန်းက နည်းနည်း တွန့်ဆုတ်နေတယ်။ ခွဲစိတ်မှုသာ မအောင်မြင်ရင် သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ညစာသွားစားတာက မသင့်တော်ဘူးလေ။</p> <p>​ကျောက်ဝမ်ခိုင်က ဝမ်ချွန်းရဲ့ ပခုံးကို ပုတ်ပြီး တိုးတိုးလေး အားပေးလိုက်တယ်။ "ငါ့ဦးလေး ကိစ္စအတွက် စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါ ရှင်းလိုက်ပါ့မယ်။ ဒီည မင်းက ငါနဲ့အတူ ညစာလာစားဖို့ပဲ လိုတာပါ။ မင်းမှာ သူငယ်ချင်းကောင်း တစ်ယောက် ရဖို့က ရှားတယ်လေ၊ ဒါကြောင့် တခြားကိစ္စတွေကြောင့် တွေ့ရမယ့် အခွင့်အရေးကို အလွတ်မခံသင့်ဘူး၊ အဲဒါက မင်းတို့ရဲ့ သူငယ်ချင်း သံယောဇဉ်ကို ထိခိုက်စေနိုင်တယ်"</p> <p>​မမျှော်လင့်ထားတဲ့ မိသားစု အရေးပေါ် ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်လာရင် လူတိုင်း နားလည်ပေးနိုင်မှာ ဖြစ်လို့ ထမင်းတစ်နပ်လောက်နဲ့ ထုန်ယောင်က သူ့ကို စိတ်ဆိုးမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ဝမ်ချွန်း ပြောချင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ကျောက်ဝမ်ခိုင်က အရမ်း သွားချင်နေတာကို မြင်ရပြီး၊ ဆစ်ချန်က သူ့ဦးလေးရဲ့ ဦးဆောင်ခွဲစိတ်ဆရာဝန် ဖြစ်နေတာကို ထည့်တွေးလိုက်တော့ သူ ဆက်မငြင်းတော့ဘူး။</p> <p>​သူတို့နှစ်ယောက် အရေးပေါ်ခန်း အဝင်ဝမှာ ခဏလောက် ရပ်နေတုန်း၊ လက်မောင်းမှာ ဆေးပိုက်တန်းလန်းနဲ့ ယိုင်နဲ့နဲ့ ဖြစ်နေတဲ့ ဖန်ရှုကျင်းကို တွဲပြီး ကျောက်ဝမ်ယွီ ရောက်လာတယ်။</p> <p>​"အန်တီ" ဝမ်ချွန်းက ဖန်ရှုကျင်းကို တွဲကူဖို့ အမြန်ပြေးသွားပြီး နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်တယ်။ "အန်တီ... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ရမယ်နော်။ ဦးလေးက အသက်ရှည်မယ့် ကံပါပါတယ်။ သူ သေချာပေါက် ဘာမှဖြစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"</p> <p>​တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပိတ်ထားတဲ့ ကယ်ဆယ်ရေးခန်း တံခါးကို ကြည့်ပြီး ဖန်ရှုကျင်းရဲ့ မျက်ရည်တွေ ပြန်ကျလာကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုရင်း ပြောတယ်။ "နင့်ဦးလေးက ကောင်းကောင်းကြီး ရှိနေတာကို၊ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလို ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျတာမျိုး ရုတ်တရက်ကြီး ဖြစ်လာရတာလဲ"</p> <p>​"ကံဆိုးတာလား ဒါမှမဟုတ် တစ်ယောက်ယောက်က တမင် လုပ်ကြံတာလား ဆိုတာကတော့၊ အဖေ သတိရလာရင် အမှန်တရား ပေါ်လာမှာပါ" ကျောက်ဝမ်ယွီက ကျောက်ဝမ်ခိုင်ကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။</p> <p>​ဝမ်ချွန်း ရင်ထဲ ရုတ်တရက် အေးစက်သွားပြီး မသိစိတ်ကနေ ကျောက်ဝမ်ခိုင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်မိတယ်။</p> <p>​ကျောက်ဝမ်ခိုင်က ဝမ်ချွန်းနား လျှောက်သွားပြီး သူ့လက်သေးသေးလေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ ကျောက်ဝမ်ယွီကို ပြန်ပက်လိုက်တယ်။ "ဦးလေးရဲ့ ယာဉ်တိုက်မှုမှာ သံသယဖြစ်စရာ တစ်ခုခု ရှိတယ်လို့ ထင်ရင် ရဲကို တိုက်ရိုက် တိုင်လိုက်လေ။ ရဲက သေချာ စုံစမ်းစစ်ဆေးပေးလိမ့်မယ်။ မင်း ဒီမှာ ရမ်းတုတ်နေတာထက်စာရင် အများကြီး ပိုကောင်းတယ်"</p> <p>​ကျောက်ဝမ်ယွီက သွားကြိတ်လိုက်တယ်။ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်တော့်အဖေ သတိရလာတာနဲ့ ရဲကို သေချာပေါက် တိုင်မှာပါ။ သူ့ကို ထိခိုက်အောင် လုပ်တဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမဆို ကျွန်တော် အလွတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p>​"ငါ စောင့်ကြည့်နေပါ့မယ်" ကျောက်ဝမ်ခိုင်က လက်တစ်ဖက်နဲ့ ဝမ်ချွန်းရဲ့ လက်ကို ကိုင်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ကို အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်ထားကာ၊ ဘာအမှားမှ မလုပ်ထားတဲ့ သူတစ်ယောက်လို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ ကြောက်ရွံ့မှု ကင်းမဲ့နေတယ်။</p> <p>​ကျောက်ဝမ်ခိုင်ရဲ့ ယုံကြည်မှုရှိပြီး ကြောက်ရွံ့မှု ကင်းမဲ့နေတဲ့ ဟန်ပန်ကို မြင်တော့၊ ကျောက်ဝမ်ယွီရဲ့ မျက်နှာက ဖရဲသီးခွံလို မည်းမှောင်သွားတယ်။ ကျောက်ဝမ်ခိုင်ကို စိုက်ကြည့်နေပေမယ့် သူ့ကို ဖြေရှင်းဖို့ ဘာနည်းလမ်းမှ မရှိဘူးလေ။</p> <p>​ကျောက်ဝမ်ခိုင်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သက်သေအထောက်အထားတွေ အားလုံးက သူ့အဖေ့လက်ထဲမှာ ရှိနေတာ။ သူ့အဖေဆီမှာ ဘယ်လို သက်သေမျိုး ရှိနေလဲ ဆိုတာကို သူ လုံးဝ မသိပေမယ့်၊ သူ့အဖေရဲ့ မတော်တဆမှုက မတော်တဆ ဖြစ်တာ မဟုတ်ဘူးလို့ သူ့အလိုလို သိစိတ်က ပြောနေတယ်။</p> <p>​ဒါက ကျောက်ဝမ်ခိုင်နဲ့ သေချာပေါက် ပတ်သက်နေရမယ်။</p> <p>​အရင်က အရာအားလုံးကို အဖေကပဲ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာလေ။ အခု ဆုံးဖြတ်ချက်ချမယ့်သူ ရုတ်တရက် မတော်တဆမှု ဖြစ်သွားတော့၊ ကျောက်ဝမ်ခိုင်အပေါ် နက်ရှိုင်းတဲ့ ရန်လိုမှုတွေ ခံစားနေရပေမယ့်၊ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိတဲ့ ခေါင်းဖြတ်ခံထားရတဲ့ ယင်ကောင်လို ဖြစ်နေပြီး သူ့အဖေ သတိရလာမယ့် အချိန်ကို စောင့်ရုံကလွဲလို့ သူ ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူး။</p> <p>​နေ့စဉ်ဘဝမှာ အိမ်ရှင်မ တစ်ယောက်သက်သက်သာ ဖြစ်တဲ့ ဖန်ရှုကျင်းကလည်း ဘာအကြံဉာဏ်မှ မရှိဘဲ၊ အရာအားလုံးကို သူ့ယောက်ျားကပဲ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာ။</p> <p>​အခု သူ့ယောက်ျား အခြေအနေက အသည်းအသန် ဖြစ်နေပြီး၊ သူ မရှိတဲ့ အချိန်မှာတော့ ဖန်ရှုကျင်းက ဘာမှ မတွေးခေါ်နိုင်တော့တဲ့ ချို့ယွင်းနေတဲ့ စက်ယန္တရား တစ်ခုလို ဖြစ်နေတယ်။</p> <p>​ဒါ့အပြင် သားဖြစ်သူနဲ့ တူဖြစ်သူကြားက အဆက်မပြတ် ရန်လိုမှုတွေကြောင့်၊ သားဖြစ်သူရဲ့ စကားတွေကို စဉ်းစားဖို့တောင် အချိန်မရဘဲ ယောက်ျားဖြစ်သူရဲ့ အခြေအနေကိုပဲ လုံးလုံးလျားလျား အာရုံစိုက်နေရတယ်။</p> <p>​ခွဲစိတ်ခန်းထဲက မီးက ဆက်တိုက် လင်းနေတာမို့၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှု ရှိနေပုံရတဲ့ ကျောက်ဝမ်ခိုင် ကလွဲလို့၊ အဲဒီမှာ ရှိနေတဲ့ လူတိုင်းရဲ့ ရင်ထဲမှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေ ဖြစ်ပေါ်နေတယ်။ ကျောက်ဝမ်ခိုင်ရဲ့ ယုံကြည်မှုက ကျောက်ဝမ်ယွီကို ပိုပြီးတောင် စိတ်မအေး ဖြစ်စေတယ်။</p> <p>​ဆရာဝန်ကို လဲပေးဖို့ ဆေးရုံကို မတောင်းဆိုခဲ့မိတာကို အခုမှ သူ နောင်တရနေတယ်။ ကျောက်ဝမ်ခိုင် ဒီလောက် တည်ငြိမ်နေတာကို ကြည့်ရရင်၊ သူနဲ့ ဆရာဝန်ကြားမှာ သဘောတူညီချက် တစ်ခုခုများ ရှိနေမလား။</p> <p>​ကျောက်ဝမ်ခိုင်က ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်တွေအတွင်းမှာ အလင်းရော အမှောင်ကပါ လူတော်တော်များများနဲ့ အဆက်အသွယ် လုပ်ခဲ့တာ။ အရာအားလုံးကို ခြယ်လှယ်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည် သူ့မှာ အပြည့်အဝ ရှိတယ်။</p> <p>​တကယ်လို့ အဲဒီလိုသာဆိုရင် သူ့အဖေ အသက်ရှင်နိုင်မယ့် အခွင့်အရေးက နည်းပါးသွားပြီ။</p> <p>​ကျောက်ဝမ်ယွီ စိတ်မအေးရလေလေ၊ ပိုပြီး စိုးရိမ်ပူပန်လာလေလေ ဖြစ်ပေမယ့် သူ ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူးလေ။ သူ့အဖေက အရေးပေါ်ခန်းထဲမှာ ခွဲစိတ်မှု ခံယူနေရတာဆိုတော့ ဘုရားတရုံကလွဲလို့ တခြား မရှိတော့ဘူး။</p> <p>​ဝမ်ချွန်းလည်း နည်းနည်း စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေတယ်။ ကျောက်ဝမ်ယွီရဲ့ စကားတွေက အပေါ်ယံ အဓိပ္ပာယ်ထက် ပိုတဲ့ တစ်ခုခုကို ညွှန်ပြနေသလိုပဲ။</p> <p>​ဦးလေးရဲ့ ယာဉ်တိုက်မှုက အာခိုင်နဲ့ ပတ်သက်နေသလိုပဲ။</p> <p>​အဲဒီလိုဆိုရင် အာခိုင်က ရာဇဝတ်မှု ကျူးလွန်ထားတာ မဟုတ်ဘူးလား။</p> <p>​စိုးရိမ်စိတ်တွေကြောင့် သူ့လက်ဖဝါးတွေ ချွေးစေးပြန်နေပြီး မျက်နှာကလည်း အနည်းငယ် ဖြူရော်နေတယ်။</p> <p>​ကျောက်ဝမ်ခိုင်က သူ့ရဲ့ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ အခြေအနေကို သတိထားမိသွားပြီး၊ တခြား အကြောင်းပြချက် တစ်ခုနဲ့ သူ့ကို အပြင်ခေါ်ထုတ်သွားတယ်။ ဘယ်သူမှ မရှိတဲ့ အပြင်ဘက်ကို ရောက်တာနဲ့၊ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေတဲ့ ဝမ်ချွန်းက ကျောက်ဝမ်ခိုင်ရဲ့ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်ပြီး မေးလိုက်တယ်။</p> <p>​"အာခိုင်... ဦးလေးရဲ့ ယာဉ်တိုက်မှုက ရှင်နဲ့ တစ်ခုခု ပတ်သက်နေလား"</p> <p>​ကျောက်ဝမ်ခိုင်က ရယ်လိုက်ပြီး သူ့ဆံပင်တွေကို ဖွဖွလေး ပွတ်သပ်ပေးကာ ပြောတယ်။ "ကောင်မလေး အရူးအမူးတွေ လျှောက်တွေးမနေနဲ့။ ဦးလေးရဲ့ ယာဉ်တိုက်မှုက ငါနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ပတ်သက်နိုင်မှာလဲ။ ဦးလေးနဲ့ ငါ ကုမ္ပဏီမှာ သဘောထား ကွဲလွဲမှု တချို့ ရှိပေမယ့်၊ ရာဇဝတ်မှုတော့ ငါ သေချာပေါက် မကျူးလွန်ဘူးလေ။ တို့မိသားစုမှာ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရှိပြီး လိုချင်တာ အကုန်လုံးလည်း ရှိတယ်။ ငါ ဘာကို မကျေမနပ် ဖြစ်စရာ ရှိလို့လဲ"</p> <p>​ကျောက်ဝမ်ယွီရဲ့ စကားတွေကြောင့် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေတုန်းပဲ ရှိသေးတဲ့ ဝမ်ချွန်းက "ဒါပေမဲ့ ဝမ်ယွီက..." လို့ ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​ကျောက်ဝမ်ခိုင်က သူ့စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်တယ်။ "ဝမ်ယွီက ငါနဲ့ အမြဲတမ်း အဆင်မပြေဘူးလေ။ သူက သူများအောက်မှာ မနေချင်ဘူး။ မင်းလည်း သိတာပဲ။ အခု ဦးလေး မတော်တဆမှု ဖြစ်သွားတော့၊ ငါ့ကို စိန်ခေါ်ဖို့ သူ့မှာ အင်အား နည်းသွားပြီဆိုတော့ သဘာဝကျကျပဲ ငါ့ကို ရွှံ့တွေနဲ့ ပက်မှာပေါ့။ ဒါကို မင်း မယုံဘူး မဟုတ်လား။ အာချွန်း... ငါ ဘယ်လို လူမျိုးလဲဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား။ မင်းလည်း ကျောက်ဝမ်ယွီလိုပဲ ငါ့ကို လူသတ်သမားလို့ ယုံကြည်နေတာလား"</p> <p>​နောက်ဆုံး စကားတွေကို သူ ပြောလိုက်တဲ့အခါ သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ အနည်းငယ် နစ်နာနေတဲ့ ပုံပေါက်နေတာမို့၊ ဝမ်ချွန်းက သူ နည်းနည်း အကြောင်းအကျိုး မဆီလျော် ဖြစ်နေပြီလို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။</p> <p>​ဟုတ်တာပေါ့။</p> <p>​သူ့ရဲ့ အာခိုင်က ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို လုပ်မှာလဲ။</p> <p>​တစ်လောကလုံးက အာခိုင်ကို မယုံကြည်ရင်တောင် သူကတော့ သူ့ကို ခိုင်ခိုင်မာမာ ယုံကြည်ပေးရမှာပေါ့။</p> <p>​သူ တောင်းပန်လိုက်တယ်။ "အာခိုင်... တောင်းပန်ပါတယ်။ တခြားလူတွေ ပြောတဲ့ စကားလေး တစ်ခွန်းနဲ့တင် ရှင့်ကို ကျွန်မ သံသယ မဝင်သင့်ပါဘူး"</p> <p>​"မင်းက သဘောကောင်းလွန်းလို့ပါ" ကျောက်ဝမ်ခိုင်က ဒီအတွက် ဒေါသမထွက်တဲ့ပုံနဲ့ သူ့လက်ကို ကိုင်ပြီး ပြောတယ်။ "သွား... ဦးလေး အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ ဆိုတာကို အရင်သွားကြည့်ကြမယ်၊ ကျန်တာ နောက်မှ ပြောကြတာပေါ့"</p> <p>​"အင်း" ဝမ်ချွန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။</p> <p>​သူတို့နှစ်ယောက် အထဲပြန်ဝင်ဖို့ လှည့်လိုက်တုန်း၊ သူနာပြုမလေး တစ်ယောက်နဲ့ တည့်တည့် ဝင်တိုက်မိသွားတယ်။ မမျှော်လင့်ဘဲ ဝင်တိုက်မိလိုက်တာကြောင့် ဝမ်ချွန်း လဲကျမတတ် ဖြစ်သွားတယ်။</p> <p>​ကျောက်ဝမ်ခိုင်က ဝမ်ချွန်းကို ထိန်းကိုင်ပေးလိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဆူလိုက်တယ်။ "ဘယ်လို လမ်းလျှောက်နေတာလဲ"</p> <p>​"တောင်းပန်ပါတယ်... တောင်းပန်ပါတယ်ရှင်" လင်းမန် အထပ်ထပ်အခါခါ တောင်းပန်လိုက်တယ်။ သူ အရမ်း မြန်မြန် ပြေးလာတာဆိုတော့ ထောင့်ချိုးနားက လူတွေကို သတိမထားမိလိုက်ဘူး။</p> <p>​"ရပါတယ်" ဝမ်ချွန်းက နူးနူးညံ့ညံ့ ပြန်ဖြေပြီး ခေါင်းယမ်းလိုက်တယ်။ သူ ဆက်ပြီး ပြဿနာ ရှာဖို့ အစီအစဉ် မရှိပါဘူး။</p> <p>​ဝမ်ချွန်းကို ဝင်တိုက်မိတာက သူနာပြု တစ်ယောက်ဆိုတာ မြင်တော့၊ ကျောက်ဝမ်ခိုင်က ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ဝမ်ချွန်းကို ခေါ်ပြီး ရှေ့ဆက် လျှောက်သွားတယ်။</p> <p>​လင်းမန် သက်ပြင်းချနိုင်သွားတယ်။ စောစောက လူက ဩဇာတိက္ကမ အရမ်းကြီးမားပြီး၊ သူ့ဝတ်စုံကတင် အနည်းဆုံး ယွမ်တစ်ထောင်လောက် တန်မှာ သေချာတယ်။ သာမန်လူတော့ မဟုတ်ဘူးလေ။ ကံကောင်းလို့ သူ ဆက်ပြီး ပြဿနာ မရှာတာ၊ မဟုတ်ရင် ဒီတစ်ခါ သူ အလုပ်ပြုတ်သွားနိုင်တယ်။</p> <p>​</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၄၄ ) ပြီးဆုံး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save