Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၄၅ )</h2> <h2 style="text-align: center;"> မစ္စတာကျောက်နှင့် စကားပြောခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​...</p> <p>​သူတို့နှစ်ယောက် ထွက်သွားတာ ခဏလေးပဲ ရှိသေးတယ်။ အရေးပေါ်ခန်းဆီ ပြန်ရောက်လာတော့ ကယ်ဆယ်ရေးခန်း တံခါးက ပွင့်နေပြီဖြစ်ပြီး၊ ကျောက်ဝမ်ယွီရော ဖန်ရှုကျင်းပါ အဲဒီမှာ မရှိကြတော့ဘူး။</p> <p>​ဝမ်ချွန်းက နားမလည်နိုင်စွာနဲ့ မေးလိုက်တယ်။ "ဦးလေးရဲ့ ခွဲစိတ်မှု ပြီးသွားပြီလား"</p> <p>​တစ်ခုခု မှားယွင်းနေတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရတဲ့ ကျောက်ဝမ်ခိုင်က စိုးရိမ်သွားပုံရတယ်။ သူနာပြု တစ်ယောက် ထွက်လာတာကို မြင်တော့ သူက ချက်ချင်း အနားသွားပြီး မေးလိုက်တယ်။ "ခွဲစိတ်နေတဲ့ လူနာကော ဘယ်လိုနေလဲ"</p> <p>​သူနာပြုက သူတို့ကို လူနာရှင်တွေလို့ ထင်ပြီး စိတ်ပူနေတာ သက်သာသွားအောင် ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ "သူ့ကို အထူးကြပ်မတ်ကုသဆောင်ကို ပြောင်းရွှေ့လိုက်ပါပြီ။ စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ပါဘူး။ ခွဲစိတ်မှု အောင်မြင်ပါတယ်ရှင်"</p> <p>​"ခွဲစိတ်မှု အောင်မြင်တယ် ဟုတ်လား" ကျောက်ဝမ်ခိုင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားတယ်။</p> <p>​"ဟုတ်ပါတယ်ရှင်၊ ခွဲစိတ်မှုက တကယ်ကို အောင်မြင်ပါတယ်" လို့ သူနာပြုက အတည်ပြုပေးပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားတယ်။</p> <p>​ကျောက်ဝမ်ခိုင် မျက်နှာမကောင်းတာကို သတိထားမိသွားတဲ့ ဝမ်ချွန်းက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်တယ်။ "အာခိုင်... ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်"</p> <p>​"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး" ကျောက်ဝမ်ခိုင်က သူ့မျက်နှာထားကို ပြန်ပြင်လိုက်ပြီး "ဦးလေးဆီ အရင်သွားကြည့်ကြတာပေါ့" လို့ ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​သူတို့နှစ်ယောက် အထူးကြပ်မတ်ကုသဆောင် တံခါးဝကို ရောက်သွားချိန်မှာပဲ၊ ဆစ်ချန်နဲ့ ကျောက်ဝမ်ယွီတို့က လိုအပ်တာတွေ မှာကြားပြီးလို့ အပြင်ထွက်လာကြတယ်။</p> <p>​မထွက်သွားခင်မှာ ဆစ်ချန်ရဲ့ အကြည့်က ကျောက်ဝမ်ခိုင်ဆီကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားတယ်။</p> <p>​ဝမ်ချွန်းက အစကတော့ ဆစ်ချန်ကို နှုတ်ဆက်ချင်ခဲ့ပေမယ့်၊ သူ့ရဲ့ ကမန်းကတန်း လျှောက်သွားတဲ့ ခြေလှမ်းတွေရယ်၊ အခုက အလုပ်ချိန် ဖြစ်နေတာရယ်၊ သူတို့ကလည်း ဦးလေးရဲ့ လူနာခန်းရှေ့မှာ ရောက်နေတာရယ်ကြောင့် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ စကားတွေ ပြောဖို့ မသင့်တော်ဘူးလို့ ထင်လိုက်တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ သူ ဆစ်ချန်ကို မတားဖြစ်လိုက်ဘူး။</p> <p>​ကျောက်ဝမ်ခိုင်ကို မြင်တော့ ကျောက်ဝမ်ယွီ မျက်နှာပေါ်မှာ အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်လို အမူအရာ ပေါ်လာတယ်။ "ခင်ဗျား သိပ်ကြာကြာ ပျော်နေရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော့်အဖေ သတိရလာတဲ့ အချိန်အထိသာ စောင့်နေလိုက်... အဲဒီအခါကျရင် ထောင်ထဲသွားဖို့သာ ပြင်ထားတော့"</p> <p>​ကျောက်ဝမ်ယွီက ကျောက်ဝမ်ခိုင်လောက် သူ့ခံစားချက်တွေကို ဖုံးကွယ်တဲ့ နေရာမှာ မကျွမ်းကျင်ဘဲ စိတ်ထဲရှိတဲ့အတိုင်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပြတတ်ပေမယ့်၊ သူက ဉာဏ်မကောင်းဘူးလို့တော့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူး။</p> <p>​သူ့အဖေရဲ့ ယာဉ်တိုက်မှုက လုံးဝ မတော်တဆ ဖြစ်တာနဲ့ မတူဘူး၊ အထူးသဖြင့် ယာဉ်မောင်းက အခုထိ လွတ်မြောက်နေတုန်းလေ။ သူ့အဖေ သတိရလာပြီး ယာဉ်တိုက်မှုကို သတင်းပေးတဲ့သူကို ရဲက ဖမ်းမိသွားတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက်၊ ကျောက်ဝမ်ခိုင် ဘယ်လောက်ပဲ ဆင်ခြေပေးပေး အသုံးဝင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။</p> <p>​ကျောက်ဝမ်ခိုင်က တိုးတိုးလေး ရယ်လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ အထင်သေးတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ပေါ်လာတယ်။ "ယာဉ်တိုက်မှု ဖြစ်တုန်းက မင်း အဲဒီမှာ မရှိနေလို့သာပဲ၊ မဟုတ်ရင် မင်းဦးနှောက်ပါ ထိခိုက်သွားပြီလို့ ငါ ထင်မိမှာ"</p> <p>​အဲဒီလို ပြောပြီးတာနဲ့ သူက ကျောက်ဝမ်ယွီကို ဂရုမစိုက်သလို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး လူနာခန်းထဲ ဝင်သွားတယ်။ သူ့လုပ်ရပ်ကို မြင်တော့ ကျောက်ဝမ်ယွီလည်း ကမန်းကတန်း လိုက်ဝင်သွားတယ်။</p> <p>​ကျောက်ဝမ်ယွီက အသင့်အနေအထားနဲ့ သတိပေးလိုက်တယ်။ "ကျွန်တော့်အဖေကို တစ်ခုခု လုပ်ဖို့များ မကြိုးစားနဲ့နော်"</p> <p>​ကျောက်ဝမ်ခိုင်က သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားပြီး အသက်ရှူစက် တပ်ထားရတဲ့ ကျောက်ရုံဝေကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ ဖန်ရှုကျင်းဘက်ကို လှည့်ပြီး စကားပြောတယ်။</p> <p>​"အန်တီရှုကျင်း... အခု ဦးလေး အဆင်ပြေသွားပြီဆိုတော့ ကျွန်တော် ကုမ္ပဏီကို ပြန်သွားရဦးမယ်။ သူ လုပ်လက်စ မပြီးသေးတဲ့ ပရောဂျက် တစ်ခု ရှိသေးတယ်၊ အဲဒါကို စီမံခန့်ခွဲဖို့ စီစဉ်ရဦးမယ်"</p> <p>​"ကောင်းပါပြီ၊ မင်း သွားပြီး အလုပ်တွေကိုသာ သေချာ စီစဉ်လိုက်ပါ။ အန်တီ ဒီမှာ ရှိပါတယ်၊ ဘာမှ စိတ်မပူနဲ့နော်" လို့ ဖန်ရှုကျင်းက အမြန် ပြန်ဖြေတယ်။</p> <p>​ဖန်ရှုကျင်းကို နှုတ်ဆက်ပြီး ထွက်လာတော့ ဝမ်ချွန်းလည်း သူ့ကို နှုတ်ဆက်စကား ပြောခဲ့တယ်။</p> <p>​သူတို့နှစ်ယောက် အပြင်ထွက်လာတော့ လင်းမန်နဲ့ သွားဆုံတယ်။</p> <p>​ကျောက်ဝမ်ခိုင် ခြေလှမ်းရပ်လိုက်ပြီး မေးတယ်။ "မင်းက ဒီက တာဝန်ကျ သူနာပြုလား"</p> <p>​"ဟုတ်ပါတယ်ရှင်" လင်းမန် ရင်ထဲ ဒိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး သူတို့နှစ်ယောက် ပြဿနာ လာရှာတာလားဆိုတဲ့ စိုးရိမ်စိတ်နဲ့ နည်းနည်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားတယ်။</p> <p>​အံ့သြစရာကောင်းတာက ကျောက်ဝမ်ခိုင်က သူ့ကို ခပ်မြန်မြန် တစ်ချက်ကြည့်ရုံပဲ ကြည့်ပြီး အပြင်ကို ထွက်သွားတယ်။</p> <p>​အဲဒီတော့မှပဲ သူက အခန်းထဲက လူနာရဲ့ ဆွေမျိုး တစ်ယောက်မှန်း လင်းမန် သဘောပေါက်သွားပြီး နည်းနည်း စိုးရိမ်သွားတယ်။</p> <p>​သူ့ကို ကြည့်ရတာ လူကောင်းပုံ မပေါက်သလို၊ သူ သွားစစရာ မသင့်တဲ့ သူမျိုး ဆိုတာကတော့ သေချာတယ်။</p> <p>​"အာချွန်း... မင်း ထုန်ယောင်ဆီ သွားမလို့ မဟုတ်လား။ သွားနှင့်လေ။ ငါက ဦးလေးရဲ့ အခြေအနေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဒေါက်တာဆစ်ကို သွားမေးလိုက်ဦးမယ်"</p> <p>​ဆေးရုံ အဆောက်အအုံထဲကနေ ထွက်လာပြီးနောက် ကျောက်ဝမ်ခိုင်က အကြောင်းပြချက် တစ်ခုရှာပြီး ဝမ်ချွန်းကို လွှတ်လိုက်တယ်။</p> <p>​ပင်မဧည့်ခန်းမဆောင်မှာ ဆစ်ချန်ရဲ့ ဌာနကို စုံစမ်းပြီးတဲ့နောက် သူက ဒုတိယထပ်ကို တန်းသွားလိုက်တယ်။</p> <p>​ဆစ်ချန် သူ့ဌာနထဲကနေ အထွက်မှာပဲ သူနဲ့ သွားဆုံတယ်။ နှုတ်ခမ်းကို ခပ်ဖွဖွစေ့ပြီး သူက ပြောလိုက်တယ်။ "ဒေါက်တာဆစ်... ကျွန်တော့်ဦးလေးရဲ့ အခြေအနေလေး သိချင်လို့ပါ"</p> <p>​ဆစ်ချန်က အလုပ်သဘောဆန်တဲ့ လေသံနဲ့ ပြန်ဖြေတယ်။ "ခွဲစိတ်မှုက အောင်မြင်ပါတယ်"</p> <p>​ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဘယ်သူမှ မရှိတာကို မြင်တော့ ကျောက်ဝမ်ခိုင် မျက်လုံးလေး မှေးကျဉ်းသွားတယ်။ သူက ပြောတယ်။ "ဒေါက်တာဆစ်... ခင်ဗျားရဲ့ အရည်အချင်းတွေက မှတ်လောက်သားလောက် ဖြစ်တယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အရင်က ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို အထင်လွဲသွားတယ်လို့ ထင်တယ်။ ပိုပြီး ရှင်းလင်းသွားအောင် ပြောပြရမလား စဉ်းစားနေတာ။ တို့နှစ်ယောက်လုံး အကျိုးအမြတ် ရနိုင်မယ့် အပေးအယူ တစ်ခုကို ပူးပေါင်းလုပ်လို့ ရပါတယ်"</p> <p>​"မစ္စတာကျောက်... တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်တော်က ဆရာဝန်ပါ၊ စီးပွားရေးသမား မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါကြောင့် ခင်ဗျားနဲ့ ဘာအပေးအယူ၊ ဘာအရောင်းအဝယ်မှ မလုပ်နိုင်ပါဘူး" ဆစ်ချန်က ခဏရပ်ပြီးမှ ဆက်ပြောတယ်။ "ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ ဆေးရုံကို ရောက်လာတဲ့ ဒဏ်ရာရ လူနာတွေကို ကုသပေးရမယ့် တာဝန်ရှိသူ တစ်ယောက်အနေနဲ့၊ ကျွန်တော့်တာဝန်ကို ကျွန်တော် လုပ်ရုံသက်သက်ပါပဲ"</p> <p>​ဆစ်ချန်ရဲ့ သွယ်ဝိုက်ပြောတဲ့ စကားကို ကျောက်ဝမ်ခိုင် နားလည်သွားပြီး လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်တယ်။ "ဒေါက်တာဆစ်... အရမ်းကြီး ဖြောင့်မတ်နေတာက ကောင်းတဲ့အရာ မဟုတ်ပါဘူး။ ခင်ဗျားက အရွယ်ငယ်သေးတော့ အရည်အချင်းရှိရုံနဲ့ ဘဝမှာ အခွင့်အလမ်းတွေ အများကြီး ရလိမ့်မယ်လို့ ထင်နေတာကိုး။ ခင်ဗျား သိလာပါလိမ့်မယ်၊ အောင်မြင်တဲ့ လူတိုင်းရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ လျှို့ဝှက်ချက် တချို့ ရှိနေတယ်ဆိုတာကို။ ဘဝမှာ ကံကောင်းတဲ့ အခွင့်အရေးတွေက အမြဲတမ်း ပေါ်လာတတ်တာ မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါတွေကိုသာ ခိုင်ခိုင်မာမာ ဆုပ်ကိုင်မထားရင်၊ နောက်ကျ နောင်တရတဲ့အခါ အချိန်နှောင်းသွားလိမ့်မယ်"</p> <p>​ဆစ်ချန်က ကျောက်ဝမ်ခိုင်ရဲ့ စကားတွေကို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပဲ နားထောင်နေပြီး နောက်ဆုံးမှာ ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ "သတိပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးပါပဲ"</p> <p>​စကားတွေ ဒီလောက်တောင် ပြောပြီးတာကို ဆစ်ချန်က အေးစက်စက် နိုင်နေတုန်းပဲ ဆိုတာကို ကျောက်ဝမ်ခိုင် မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။ ဆစ်ချန်ရဲ့ သဘောထားနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သူ နည်းနည်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကာ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်စမ်းသပ်ကြည့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ "ဒေါက်တာဆစ်... ကျွန်တော် စကားကို လှည့်ပတ်ပြောရတာ မကြိုက်ဘူး။ ခင်ဗျားမှာ တခြား အတွေးတွေ၊ တောင်းဆိုချက်တွေ ရှိရင် လွတ်လွတ်လပ်လပ်သာ ပြောပါ။ ကျွန်တော်က ကျိုတို တစ်မြို့လုံးကို လက်ဝါးကြီး မအုပ်နိုင်ပေမယ့်၊ အတော်အသင့်တော့ အောင်မြင်မှုတွေ ရှိထားပါတယ်။ ဖြစ်နိုင်သမျှတော့ ခင်ဗျားရဲ့ တောင်းဆိုချက်တွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးဖို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပေးပါ့မယ်"</p> <p>​ဆစ်ချန်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေ တင်းမာသွားတယ်။ သူက အေးစက်စက် လေသံနဲ့ ပြန်ပြောတယ်။ "မစ္စတာကျောက်... ခင်ဗျား အထင်လွဲနေပြီ။ ကျွန်တော်က အသက်တွေကို ကယ်တင်ပေးရတဲ့ ဆရာဝန် တစ်ယောက်သက်သက်ပါ။ လူတွေကို ကယ်တင်ဖို့က ကျွန်တော့် တာဝန်ပဲ၊ လူနာရဲ့ အသက်ကို သုံးပြီး အပေးအယူ မလုပ်နိုင်ပါဘူး။ ဒါက ဆရာဝန် တစ်ယောက်ရဲ့ ကျင့်ဝတ်သိက္ခာ အခြေခံစည်းမျဉ်းပဲ။ လူနာရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ရန်ငြိုးတွေကို ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်ဘူး။ ဆေးရုံကို ရောက်လာတဲ့ ဘယ်သူမဆို ကျွန်တော့်အမြင်မှာတော့ ကုသမှု ခံယူဖို့ လိုအပ်နေတဲ့ လူနာတွေပါပဲ။ သူက ရာဇဝတ်ကောင် ဖြစ်နေရင်တောင် တရားဥပဒေက လိုအပ်တဲ့ အပြစ်ဒဏ်ကို ပေးပါလိမ့်မယ်"</p> <p>​ယောက်ျား နှစ်ယောက်ရဲ့ အကြည့်တွေ ဆုံသွားကြတယ်။ နောက်မဆုတ်ဘဲ ကြောက်ရွံ့မှု ကင်းမဲ့စွာနဲ့ ဆစ်ချန်က ပြန်လည် စိုက်ကြည့်နေချိန်မှာ၊ ကျောက်ဝမ်ခိုင်ရဲ့ စူးရှတဲ့ အကြည့်က ဓားသွားတစ်လက်လို ခံစားရတယ်။ တစ်ခဏလောက် တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် ကျောက်ဝမ်ခိုင်က တခစ်ခစ် ရယ်လိုက်တယ်။</p> <p>​"ဒေါက်တာဆစ်... ခင်ဗျားက ကိုယ်ကျင့်တရားကောင်းသယောင် ဟန်ဆောင်နေတာပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ တကယ်ပဲ မွန်မြတ်တဲ့သူပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ခင်ဗျား နောက်ဆုံးတော့ ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံတယ်။ ဒါက အချိန်ပြဿနာပါပဲ။ ဘယ်သူမှ ကိုယ့်ရဲ့ မူလရည်ရွယ်ချက်ကို ထာဝရ ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်မယ်လို့ ကျွန်တော် မယုံဘူး။ တစ်ယောက်ယောက်က အဲဒီလို လုပ်နိုင်တယ် ဆိုရင်တောင်၊ အဲဒါက သူ့ရှေ့မှာ ချထားတဲ့ သွေးဆောင်ဖြားယောင်းမှုက မလုံလောက်သေးလို့ပဲ" သူက ခဏရပ်ပြီးမှ ထပ်ပြောလိုက်တယ်။ "တို့တွေ ပြန်တွေ့ကြသေးတာပေါ့"</p> <p>​စကားပြောပြီးတဲ့နောက် ကျောက်ဝမ်ခိုင်က လှည့်ပြီး အဆောက်အအုံထဲကနေ ထွက်သွားတယ်။</p> <p>​ထင်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ဝမ်ချွန်းက မိသားစု ဝန်ထမ်းအိမ်ရာမှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ မတွေ့ခဲ့ဘူး။ အထူးအခြေအနေမျိုး မရှိရင် ထုန်ယောင်က ဒီလိုအချိန်တွေမှာ နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာပဲ ရှိနေတတ်တာ။</p> <p>​ဝမ်ချွန်း ခန့်မှန်းတာ မှန်ပါတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ထုန်ယောင်က တကယ်ပဲ နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ ရှိနေခဲ့တယ်။</p> <p>​သူ ရောက်သွားချိန်မှာပဲ သူ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ လူတစ်ယောက် ဝင်လာတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။</p> <p>​သူတို့ မတွေ့ရတာ တော်တော် ကြာနေပြီလေ။ ယွမ်ချိုင်ကျိန်းက အများကြီး ပိန်ကျသွားပြီး အရိုးနဲ့ အရေပဲ ကျန်တော့မတတ် ဖြစ်နေတယ်။</p> <p>​သူက သိသိသာသာကို အိုမင်းသွားပြီး လောကကြီးကို စိတ်ပျက်နေတဲ့ ပုံပေါက်နေတယ်။</p> <p>​ထုန်ယောင်ကို မြင်တော့ သူက ခါးသက်သက် အပြုံးလေးတစ်ခု ပြုံးပြပြီး သူ့ရဲ့ မကြာသေးခင်က အခြေအနေတွေကို ပြောပြတော့တယ်။</p> <p>​သူနဲ့ ဆစ်ဝေမင်းတို့ ကွာရှင်းဖို့ လုပ်နေကြတယ်။ အစကတော့ ဆစ်ဝေမင်းက သိပ်မလိုလားလို့ အချိန်ဆွဲနေခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ပြတ်သားမှုကို မြင်တော့ ကလေး အုပ်ထိန်းခွင့်နဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ခွဲဝေဖို့ သူ စပြီး တိုက်ပွဲဝင်လာတယ်။</p> <p>​ဒီအကြောင်းတွေကို ပြောရင်းနဲ့ သူက သူ့ကိုယ်သူ လှောင်ပြောင်လိုက်တယ်။ "ယောင်ယောင်... ဆက်ဆံရေး တစ်ခုက ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းမွန်နေပါစေ၊ ကွာရှင်းဖို့ အကြောင်းပေါ်လာပြီဆိုတာနဲ့ အားလုံးက အကျိုးစီးပွားတွေ အပေါ်မှာပဲ မူတည်သွားတော့တယ် ဆိုတာကို ငါ နောက်ဆုံးတော့ သဘောပေါက်သွားပြီ။ တစ်ဖက်လူက သူ့ရဲ့ အစစ်အမှန် အရုပ်ဆိုးတဲ့ မျက်နှာကို ပြသလာတော့တာပဲ။ ချစ်ခဲ့ကြတဲ့ နေ့ရက်တွေကလည်း ရယ်စရာတစ်ခုလို ဖြစ်သွားတော့တာပဲ"</p> <p>​</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၄၅ ) ပြီးဆုံး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save