Book List

<h2 style="text-align: center;">​အပိုင်း ( ၃၄၆ )</h2> <h2 style="text-align: center;"> ယွမ်ချိုင်ကျိန်း လာလည်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ယွမ်ချိုင်ကျိန်းရဲ့ စကားတွေကြောင့် ထုန်ယောင် ဘာပြောရမှန်း မသိဖြစ်သွားတယ်။</p> <p>​"အခုရော ဘယ်လိုလုပ်မလို့လဲ"</p> <p>​"မနေ့ကပဲ ကွာရှင်းတဲ့ ကိစ္စတွေ အကုန်ပြီးသွားပြီ" ယွမ်ချိုင်ကျိန်းက ဝမ်းနည်းတဲ့ပုံစံ လုံးဝမရှိဘဲ ပြောလိုက်တယ်။ အဲဒီအစား သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ စိတ်သက်သာရာရသွားတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ရှိနေတယ်။ "ယောင်ယောင်... နင် သိမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီကာလအတွင်းမှာ ငါ ကိုယ်ရောစိတ်ပါ အရမ်း ပင်ပန်းခဲ့ရတာ။ ကံကောင်းလို့ နောက်ဆုံးတော့ ငါ လွတ်မြောက်သွားပါပြီ။ သူ့အရိပ်အယောင်တွေ အပြည့်ရှိနေတဲ့ အဲဒီအိမ်ထဲကို ဝင်သွားတိုင်း ငါ ပျို့အန်ချင်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအိမ်က ငါ့မိဘတွေ ငါ့အတွက် ဝယ်ပေးထားတာလေ။ ဒါကြောင့် အဲဒါကို ရောင်းပစ်လိုက်ပြီး စုဆောင်းငွေတွေကို တစ်ဝက်စီ ခွဲယူလိုက်တယ်။ အိမ်ထောင်ကျပြီးမှ သူစတင်ခဲ့တဲ့ စက်ရုံကိုတော့ ငါ မတောင်းခဲ့ဘူး။ သားလေးရဲ့ အုပ်ထိန်းခွင့်ကိုတော့ ငါ ရထားတယ်။ သူ့မှာ လာတွေ့ခွင့် ရှိပေမယ့်၊ ငါက သူ့ကို လုံးဝ မမြင်ချင်တော့ဘူး။ ဒါကြောင့် နိုင်ငံခြားသွားဖို့ စာရွက်စာတမ်းတွေ လုပ်နေတယ်၊ သားလေးနဲ့အတူ အဲဒီမှာပဲ သွားနေဖို့ စဉ်းစားထားတာ"</p> <p>​နိုင်ငံခြားကို ရောက်သွားရင် ဆစ်ဝေမင်းက သူတို့ကို လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီလူယုတ်မာကြီး ဆစ်ဝေမင်းနဲ့ သူ့သားကို ဘာအဆက်အသွယ်မှ မရှိစေချင်တော့ဘူး။</p> <p>​သူ့ဘဝမှာ ဆစ်ဝေမင်းကို နောက်ထပ် ဘယ်တော့မှ မမြင်ချင်တော့ဘူး။ ဆစ်ဝေမင်း လုပ်ခဲ့တာတွေကို တွေးမိတိုင်း သူ ပျို့အန်ချင်လာတယ်။ ဆစ်ဝေမင်းကို အရှင်လတ်လတ် အရေခွံခွာ သတ်ပစ်ချင်စိတ်ကို မနည်း ထိန်းထားရတယ်။</p> <p>​ယောက်ျားကောင်း တစ်ယောက်ကို ရထားပြီလို့ သူ ထင်ခဲ့ပေမယ့်၊ တကယ်တမ်းကျတော့ ဒီလောက် ရွံစရာကောင်းတဲ့ သူတစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့တာကိုး။</p> <p>​ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကွာရှင်းလိုက်ရလို့ တော်သေးတာပေါ့၊ ဒါမှ ဆစ်ဝေမင်းကို ဆက်မြင်နေစရာ မလိုတော့မှာလေ။</p> <p>​ယွမ်ချိုင်ကျိန်းရဲ့ ခံစားချက်တွေကို နားလည်သွားတဲ့ ထုန်ယောင်က ပြောလိုက်တယ်။ "အန်တီလေးက ဦးလေးလေးကို အရမ်း မုန်းနေတော့ 'အန်တီလေး' ဆိုတဲ့ အခေါ်အဝေါ်ကိုတောင် ဆက်မကြားချင်တော့ဘူး ထင်တယ်။ စိတ်မရှိဘူးဆိုရင် အခုကစပြီး အစ်မယွမ်လို့ပဲ ခေါ်လို့ရမလား။ သမီး ငယ်ငယ်တုန်းက အဲဒီလိုပဲ ခေါ်ခဲ့ဖူးတယ်လေ"</p> <p>​ထုန်ယောင်ရဲ့ စကားတွေကြောင့် ယွမ်ချိုင်ကျိန်း စိတ်ထိခိုက်သွားပြီး အားပေးစကား ပြောလိုက်တယ်။ "ယောင်ယောင်... နင်က တကယ် နားလည်ပေးနိုင်တဲ့ သူပဲ။ ဒီရှုပ်ထွေးတဲ့ ကိစ္စတွေသာ မရှိခဲ့ရင် အရာအားလုံးက အရမ်း ကောင်းနေမှာ။ ဆစ်ဝေမင်းက ဒီလောက် ညစ်ပတ်တဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို လုပ်ရဲလောက်အောင် ရွံစရာကောင်းတဲ့ သူတစ်ယောက် ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ငါ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးဖူးခဲ့ဘူး။ ရှောင်ချန်က သူ့ကို ဘာလို့ အဲဒီလောက် မုန်းနေရတာလဲ ဆိုတာကို အရင်က ငါ နားမလည်ခဲ့ဘူး။ သူတို့ရဲ့ ညစ်ပတ်တဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေကို သိလိုက်ရတော့မှပဲ သူ ဘယ်လို လူစားမျိုးလဲ ဆိုတာကို ငါ သဘောပေါက်သွားတော့တယ်"</p> <p>​"ဒီကိစ္စကို သိလိုက်ရတော့ သမီးလည်း လန့်သွားတာပဲ။ အာချန်က ဘာလို့ သူ့အမေအပေါ် အဲဒီလောက် အေးစက်နေရတာလဲ ဆိုတာကို အရင်က နားမလည်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီအကြောင်းတွေကို သိသွားတော့ ဒါက ကိုယ်ကျင့်တရားနဲ့ မညီဘူး ဆိုပေမယ့်၊ ချွေးမတစ်ယောက် အနေနဲ့ သမီး ဝင်ပြောခွင့် မရှိလို့ ဘာမှမသိချင်ယောင် ဆောင်နေခဲ့တာ။ အစ်မယွမ်က ဦးလေးလေးနဲ့ အိမ်ထောင်ကျတာ နှစ်တွေ အများကြီး ကြာနေပြီဆိုတော့၊ တကယ်လို့သာ ဒါတွေကို မသိခဲ့ဘူးဆိုရင် ဒါကလည်း ကံကောင်းမှု တစ်မျိုးပဲလို့ သမီး ထင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာက ဖန်တီးထားလို့ပဲလား မသိဘူး၊ နောက်ဆုံးတော့လည်း အစ်မ သိသွားခဲ့တာပဲ"</p> <p>​တကယ်တော့ ထုန်ယောင် ကောင်းကောင်း နားလည်ထားတဲ့ အချက်တစ်ခုက ယွမ်ချိုင်ကျိန်းသာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခံစားချက်တွေကို ဘေးဖယ်ထားနိုင်ပြီး မကွာရှင်းခဲ့ဘူး ဆိုရင် သူ့ဘဝက ဆိုးရွားနေမှာ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာပါပဲ။</p> <p>​ဒီဖြစ်ရပ်ကြီး ရှိနေတဲ့အတွက် ဆစ်ဝေမင်းက အရှက်ရပြီး ယွမ်ချိုင်ကျိန်းကို နေရာတကာ အလျှော့ပေးနေမှာ အသေအချာပဲ။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ ယွမ်ချိုင်ကျိန်းကတော့ ဒီလို ဆက်ဆံရေးမျိုးကို လက်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။</p> <p>​ယွမ်ချိုင်ကျိန်းက အစွဲအလမ်း ကြီးလွန်းတော့ ဒီလို ကိစ္စတွေကို လက်မခံနိုင်ဘူး။</p> <p>​သူကိုယ်တိုင်သာ ဆိုရင်လည်း လက်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်တာ အမှန်ပါပဲ။</p> <p>​ဒီဖြစ်ရပ်မှာ ယွမ်ချိုင်ကျိန်းက အပြစ်ကင်းဆုံး နစ်နာသူ တစ်ယောက်ပါ။ ဆစ်ဝေမင်းက သူ့အတွက် ကပ်ဘေးတစ်ခုပဲလို့ ပြောရင် လုံးဝ မှန်ကန်နေမှာပဲ။</p> <p>​ယွမ်ချိုင်ကျိန်းက ခါးသက်သက် ရယ်မောလိုက်တယ်။ "ငါ ကိုယ်တိုင်က ရိုးအလွန်းလို့ ဖြစ်ရတာပါ။ ငါ စောစောကတည်းက ရိပ်မိသင့်တာ။ ရှောင်ဟွေးက နင့်ဦးလေးနဲ့ အရမ်းတူပြီး၊ သူ့အပေါ်ထားတဲ့ သံယောဇဉ်ကလည်း ပုံမှန် မဟုတ်ဘူးလေ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်တုန်းက သူ ဒီလို လူမျိုး ဖြစ်မယ်လို့ ငါ မယုံကြည်ခဲ့ဘူး၊ ပြီးတော့ နင့်ယောက္ခမကလည်း သူ့ထက် အများကြီး ပိုအသက်ကြီးနေတယ်လို့ ထင်ရတာကိုး"</p> <p>​ထုန်ယောင် တခစ်ခစ် ရယ်လိုက်တယ်။ "အစ်မယွမ်... အစ်မ အဲဒီလို ထင်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ငါ့ယောက္ခမရဲ့ ငယ်ရွယ်တုန်းက ပုံစံကို အစ်မ မမြင်ဖူးလို့ပါ။ အဲဒီတုန်းက သူက ရွာမှာ အလှဆုံး အမျိုးသမီးလေး တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး၊ သူ့ကို သဘောကျတဲ့ လူတွေ အများကြီးပဲ"</p> <p>​ယွမ်ချိုင်ကျိန်း အံ့သြသွားပြီး လင်းဖန်ရင်းရဲ့ မျက်နှာသွင်ပြင်တွေကို ပြန်တွေးကြည့်တော့ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားပေမယ့် နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသေးတယ်။ "ငါ သိပ်နားမလည်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ရှိတယ်။ သူတို့ အချင်းချင်း သဘောကျနေကြပြီး၊ နင့်ယောက္ခထီးလည်း ဆုံးသွားပြီဆိုတော့ နင့်ဦးလေးက ဘာလို့ ထွက်သွားရတာလဲ။ ပေါ်တင်ကြီး အတူတူ နေလို့ မရဘူး ဆိုရင်တောင်မှ၊ သူတို့ရဲ့ တိတ်တိတ်ပုန်း အချစ်ကို ဘယ်သူကမှ ဝင်စွက်ဖက်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ"</p> <p>​ဒါ့အပြင် အဲဒီခေတ်က တောရွာတွေမှာ ညီဖြစ်သူက အစ်ကို့မိန်းမကို ပြန်ယူတယ် ဆိုတာက ရှားပါးတဲ့ ကိစ္စမှ မဟုတ်တာ။ ဆစ်ဝေမင်းက ဘာလို့ အိမ်ကနေ ထွက်သွားပြီး ကျိုတိုကို ရောက်လာရတာလဲ။</p> <p>​ဆစ်ဝေမင်းသာ ကျိုတိုကို မလာခဲ့ရင် သူတို့ ဆုံတွေ့ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူ အိမ်ထောင်မကျခင်က သူ့ကို လိုက်နေတဲ့ ထူးချွန်တဲ့ ယောက်ျားတွေ အများကြီး ရှိခဲ့တာ။ ဆစ်ဝေမင်းနဲ့သာ မဆုံခဲ့ရင် သူ့ဘဝက ကောင်းမွန်နေမှာပဲ။</p> <p>​သူ့ယောက္ခထီး သေဆုံးရတဲ့ အကြောင်းရင်းကို ပြန်တွေးမိတော့ ထုန်ယောင်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှာ ခနဲ့တဲ့တဲ့ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။ "အဲဒီတုန်းက ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ သမီး သိပ်မသိပေမယ့်၊ သမီး သိထားသလောက်တော့ သမီး ယောက္ခထီးက သူတို့ရဲ့ ဖောက်ပြန်မှုတွေကို ဆေးရုံမှာ သိသွားခဲ့တာ။ ဒေါသထွက်ပြီး ဒုတိယထပ်ကနေ ခုန်ချလိုက်တော့ အောက်ပိုင်း သေသွားခဲ့တယ်။ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ဘာကများ သူ့ကို ထပ်ပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့လဲ မသိပေမယ့် သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားခဲ့တယ်"</p> <p>​ထုန်ယောင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မပြောလိုက်တဲ့ ကိစ္စတွေ ရှိနေပေမယ့်၊ ယွမ်ချိုင်ကျိန်းကတော့ သဘောပေါက်သွားပြီး သူ့မျက်နှာ တော်တော်လေး ဖြူရော်သွားတယ်။</p> <p>​ဆစ်ဝေမင်းရဲ့ မိန်းမဖြစ်သူ အနေနဲ့ သူ့ရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေကို တခြားသူတွေထက် သူက ပိုသိတာပေါ့။ သူနဲ့ စတွေ့တုန်းက ဆစ်ဝေမင်း အသက်က သုံးဆယ်နီးပါး ရှိနေပြီ ဆိုပေမယ့် သူ့ရဲ့ လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ တောင်းဆိုမှုက အမြဲတမ်း မြင့်မားနေခဲ့တာ။</p> <p>​လင်းဖန်ရင်းနဲ့ အတူရှိနေတုန်းက သူက အသက် နှစ်ဆယ်ကျော်လေးပဲ ရှိသေးပြီး သွေးဆူတဲ့ အရွယ်လေ။ မရီးဖြစ်သူကလည်း အမြဲတမ်း အနားမှာ ရှိနေပြီး၊ အစ်ကိုဖြစ်သူကလည်း အိပ်ရာထဲ လဲနေတာဆိုတော့၊ တချို့ကိစ္စတွေက တွေးကြည့်နေစရာတောင် မလိုဘဲ ရှင်းလင်းနေပါတယ်။</p> <p>​မြစ်ကမ်းနားမှာ အမြဲ လမ်းလျှောက်နေရင် တစ်နေ့ မဟုတ် တစ်နေ့တော့ ဖိနပ် စိုမှာပဲလေ။ ရှောင်ချန် အဖေက တစ်ခုခုကို တွေ့သွားပြီး၊ အဲဒါက သူ့ကို အရမ်း စိတ်ထိခိုက်သွားစေလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။</p> <p>​ဆစ်ဝေမင်းက အပြစ်ရှိစိတ်ကြောင့် အိမ်ကနေ ထွက်သွားတာ ဖြစ်ရမယ်။</p> <p>​ရှောင်ဟွေး ကြီးလာရင် လူတွေက အတင်းအဖျင်း ပြောကြမှာကို သူ ကြောက်နေခဲ့တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။</p> <p>​တိုတိုပြောရရင် သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက သူတို့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေအတွက် အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေကြရတာပဲ။</p> <p>​အကြောင်းအကျိုးတွေကို ဆက်စပ်ကြည့်ပြီးတဲ့နောက် ကွာရှင်းဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာ မှန်ကန်တယ်ဆိုတာကို ယွမ်ချိုင်ကျိန်း ပိုပြီး ယုံကြည်သွားတယ်။ ကံကောင်းလို့ သူက ပြတ်ပြတ်သားသားနဲ့ ကွာရှင်းခွင့် တောင်းခဲ့တာ၊ မဟုတ်ရင် တစ်သက်လုံး ရွံရှာနေရတော့မှာ။</p> <p>​မကြာခင် သူ နိုင်ငံခြားကို ရောက်တော့မှာမို့ သူ့ဘဝမှာ ဒီလို ပျို့အန်ချင်စရာကောင်းတဲ့ လူကို နောက်ထပ် မြင်တွေ့ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။</p> <p>​ယွမ်ချိုင်ကျိန်းက နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ မနက်ခင်း တစ်ခုလုံး ထိုင်နေပြီးနောက်၊ နှုတ်ဆက်တဲ့ အနေနဲ့ ထုန်ယောင်ကို နေ့လယ်စာ လိုက်ကျွေးတယ်။</p> <p>​ညနေဘက်မှာ ဝမ်ချွန်းနဲ့ ညစာစားဖို့ ချိန်းထားတာကြောင့် ထုန်ယောင်က အလုပ်စောစောဆင်းပြီး သန့်စင်ပြင်ဆင်လိုက်တယ်။ သူက တမင်သက်သက် အရမ်းကြီး လှပနေအောင် မပြင်ဆင်ပေမယ့်၊ နည်းနည်း ပိုပြီး သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝတ်ဆင်လိုက်တော့ တကယ့်ကို ကျက်သရေရှိတဲ့ ပုံပေါက်နေတယ်။</p> <p>​ဆစ်ချန် အလုပ်က ပြန်လာတော့ ထုန်ယောင်က သူ့အတွက် လဲစရာ အဝတ်အစားတွေကို ပြင်ဆင်ပေးထားပြီးပြီ။ ခဏလောက် ရေမိုးချိုး သန့်စင်ပြီးတဲ့နောက် သူတို့နှစ်ယောက် ဝမ်ချွန်းနဲ့ ချိန်းထားတဲ့ စားသောက်ဆိုင်ကို ထွက်လာခဲ့ကြတယ်။</p> <p>​ဒီစားသောက်ဆိုင်က အလယ်အလတ်ကနေ အထက်တန်းစား အဆင့်ရှိတဲ့ ဆိုင်တစ်ဆိုင်ပါ။ တရုတ်နဲ့ အနောက်တိုင်း အစားအစာ နှစ်မျိုးလုံး ရနိုင်ပြီး၊ သူ့ရဲ့ အတွင်းပိုင်း အလှဆင်ထားမှုက အဲဒီခေတ်ကာလအတွက်တော့ ကြီးကျယ်ခမ်းနားတယ်လို့ ဆိုရမယ်။</p> <p>​စားသောက်ဆိုင်ထဲမှာ အေးချမ်းတဲ့ တေးဂီတသံလေး လွင့်ပျံ့နေပြီး ဧည့်သည်တွေက တိုးတိုးသက်သာပဲ စကားပြောနေကြတယ်။ ဘယ်သူကမှ ဆူဆူညံညံ အသံမထွက်ကြဘူး။</p> <p>​ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီးနောက် ဒီလို အဆင့်မြင့် စားသောက်ဆိုင်မှာ ညစာစားဖူးတာ ဒါက ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ။ အရင်က လီစီးတီးမှာတုန်းကတော့ ဒီခေတ်က လူတော်တော်များများ ဆင်းဆင်းရဲရဲ နေကြရတယ်လို့ သူ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ကျိုတိုကို ပြောင်းလာပြီးနောက်မှာတော့ သူ့အမြင်တွေ ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။</p> <p>​ကျိုတိုမှာ ချမ်းသာတဲ့ သူတွေ မရှားပါဘူး။ ဒါကြောင့် သဘာဝကျကျပဲ ကုန်ကျစရိတ်ကြီးတဲ့ နေရာတွေလည်း မရှားဘူးလေ။</p> <p>​အရင်ဘဝက လောကကြီး အကြောင်းကို အများကြီး မြင်ဖူးထားတဲ့ ထုန်ယောင်က၊ ဒီအချိန်မှာ ဒီလို ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ နေရာမျိုး ရှိနေတာကို တွေ့လိုက်ရလို့ အံ့သြသွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ဆီမှာ သိသာတဲ့ တုံ့ပြန်မှုမျိုး မရှိသလို၊ လောကကြီးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့သူလို ကြောက်ရွံ့တုံ့ဆိုင်းနေတဲ့ ပုံလည်း မပေါက်ဘူး။ သူက အရမ်းကို တည်ငြိမ်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပါပဲ။</p> <p>​ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဘဝနှစ်ခုစလုံးကို ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီးတဲ့ သူ့အတွက်တော့ ဒါက သေးငယ်တဲ့ မြင်ကွင်းလေး တစ်ခုပါပဲ။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ ဆစ်ချန်ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကတော့ သူ့အတွက် အံ့သြစရာ ဖြစ်သွားတယ်။</p> <p>​</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၄၆ ) ပြီးဆုံး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save