Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၄၈ )</h2> <h2 style="text-align: center;"> မစ္စတာကျောက်ကို ဒုက္ခပေးစရာ မလိုပါဘူး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​ကျောက်ဝမ်ခိုင်က ကူညီပေးမယ်လို့ ကိုယ်တိုင်ပြောလာတာကို ကြားတော့ ဝမ်ချွန်းက အမြန် ဖြည့်ပြောလိုက်တယ်။ "ဒေါက်တာဆစ်၊ ယောင်ယောင်... နင်တို့ အိမ်ကိစ္စအတွက် စိတ်ပူမနေနဲ့တော့။ အာခိုင်က လူသိများတယ်။ နင်တို့သာ ဝယ်ချင်တယ်ဆိုရင် သူ သေချာပေါက် ကူညီပေးနိုင်မှာပါ"</p> <p>​"သေချာတာပေါ့" ကျောက်ဝမ်ခိုင်က ဝိုင်ခွက်ကို ကိုင်ထားပြီး ကုလားထိုင်နောက်မှီကို သက်သောင့်သက်သာ မှီလိုက်ကာ တခစ်ခစ် ရယ်လိုက်တယ်။ "ကျွန်တော်က လူသိများပါတယ်။ အိမ်တစ်လုံးကိစ္စ ဆိုတာ ထားလိုက်ဦး၊ ဒေါက်တာဆစ်ကို ပိုနာမည်ကြီးတဲ့ ဆေးရုံတစ်ခုဆီ အလုပ်ပြောင်းပေးဖို့ ဆိုတာတောင် သေးငယ်တဲ့ ကိစ္စလေးပါ။ ဒေါက်တာဆစ်ကို ချက်ချင်း ညွှန်ကြားရေးမှူး ရာထူးတောင် ရအောင် လုပ်ပေးနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ဒေါက်တာဆစ် ကိုယ်တိုင်က ဒီလို စိတ်ကူးရှိမရှိ ဆိုတာပေါ်မှာ မူတည်သေးတာပေါ့။ ဒေါက်တာဆစ်က သူ့ကိုယ်သူပဲ အားကိုးချင်ပြီး ဖြတ်လမ်းက မသွားချင်ဘူး ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော့် အကူအညီက အလကား ဖြစ်သွားမှာပဲ မဟုတ်လား"</p> <p>​ကျောက်ဝမ်ခိုင်ရဲ့ အကြည့်တွေက ဆစ်ချန်ဆီ ရောက်သွားပြီး၊ ဆစ်ချန်နဲ့ သူ နှစ်ယောက်တည်းသာ နားလည်နိုင်မယ့် စကားတွေကို ပြောနေတာပါ။</p> <p>​အစကတော့ ကျောက်ဝမ်ခိုင် ကူညီပေးမယ်လို့ ကမ်းလှမ်းလာချိန်မှာ ထုန်ယောင် အရမ်း ဝမ်းသာသွားတာ။ ဒီညစာစားပွဲရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကလည်း အိမ်ကိစ္စအတွက်ပဲလေ။ ဒါပေမဲ့ သူ အပိုတွေ တွေးနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူ့အထင်ပဲ မှားနေတာလားတော့ မသေချာဘူး၊ ကျောက်ဝမ်ခိုင်ရဲ့ စကားတွေက နည်းနည်း ထူးဆန်းနေတယ်လို့ သူ ခံစားလိုက်ရတယ်။ အဲဒီစကားတွေထဲမှာ တခြား ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အရာတစ်ခုခု ရှိနေသလိုမျိုးပဲ။</p> <p>​ထုန်ယောင်ရဲ့ အကြည့်တွေက သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ကူးလူးနေပြီး နေ့ခင်းက ဘာတွေများ ဖြစ်ခဲ့ကြတာလဲလို့ စဉ်းစားနေမိတယ်။</p> <p>​ဝမ်ချွန်းကလည်း တစ်ခုခုကို ရိပ်မိသွားပြီး ကျောက်ဝမ်ခိုင်ရဲ့ အင်္ကျီကို တိတ်တိတ်လေး ဆွဲကာ ဆူလိုက်တယ်။ "အာခိုင်... ရှင် ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။ ဒေါက်တာဆစ်က ဆေးရုံမှာ အဆင်ပြေနေတာကို။ သူက အရည်အချင်းရှိတဲ့သူပဲ၊ ဘာလို့ အလုပ်ပြောင်းရမှာလဲ"</p> <p>​ပြီးတော့ သူက ချက်ချင်းပဲ ရယ်မောဟန်လုပ်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။ "ဒေါက်တာဆစ်၊ ယောင်ယောင်... အတည်မမှတ်ကြနဲ့နော်၊ အာခိုင်က နောက်နေတာပါ"</p> <p>​ထုန်ယောင်လည်း လိုက်ပြီး တခစ်ခစ် ရယ်လိုက်ကာ စကားပြောဖို့ ပြင်လိုက်ပေမယ့်၊ ဆစ်ချန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လေသံနဲ့ ဝင်ပြောတာကို ကြားလိုက်ရတယ်။ "ကိုယ့်ရဲ့ ခိုင်မာတဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေအပေါ်မှာ တည်ဆောက်ထားတဲ့ ဖြတ်လမ်းဆိုရင်တော့ သဘာဝကျကျ ကောင်းမွန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူများအပေါ် မှီခိုရမယ်ဆိုရင်တော့၊ ပိရမစ်ရဲ့ ထိပ်ဆုံးမှာ ရပ်နေရရင်တောင်မှ မတည်မငြိမ်နဲ့ စိုးရိမ်ကြောက်လန့်နေရမှာပဲ။ အုတ်မြစ် မကောင်းရင် အိမ်ပြိုကျနိုင်တဲ့ အန္တရာယ် ရှိတယ်လေ။ ကျွန်တော်ကတော့ လက်တွေ့ကျကျ ခြေခြေမြစ်မြစ် နေရတာကို ပိုအသားကျတယ်လို့ ထင်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဆရာဝန်အလုပ်ဆိုတာ တခြား အလုပ်တွေနဲ့ မတူဘူးလေ၊ နည်းနည်းလေး ပေါ့ဆလိုက်တာနဲ့ အသက်နဲ့ သေခြင်း ပြဿနာ ဖြစ်သွားနိုင်တယ်"</p> <p>​ကျောက်ဝမ်ခိုင်က ရုတ်တရက် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်တယ်။ "ဒေါက်တာဆစ်က တကယ့်ကို ဖြောင့်မတ်တဲ့ ယောကျ်ားတစ်ယောက်ပါပဲ"</p> <p>​သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ စကားပြောဆိုမှုက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးလို့ ထင်ရပေမယ့်၊ ပိုမိုနက်နဲတဲ့ အရာတစ်ခုကို ဖုံးကွယ်ထားပုံရတယ်။ ထုန်ယောင်က ကျောက်ဝမ်ခိုင်ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာကို တိတ်တိတ်လေး အကဲခတ်ကြည့်လိုက်တော့ ဒီလူက နားလည်ရခက်လွန်းတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရပြီး၊ ဝမ်ချွန်း ပြောပြဖူးတဲ့ ပုံစံနဲ့ လုံးဝကို ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေတယ်။</p> <p>​ကြည့်ရတာ ကိုယ့်မိန်းမကို အရမ်းချစ်တဲ့ ယောကျ်ားတိုင်းက ဖြောင့်မတ်တည်ကြည်ပြီး ပွင့်လင်းတဲ့သူတွေ ဖြစ်နေဖို့ မလိုဘူးဆိုတဲ့ သဘောပဲ။</p> <p>​သူတို့လေးယောက် ကိုယ်စီ အတွေးတွေနဲ့ ညစာကို အဆုံးသတ်လိုက်ကြတယ်။ ကျောက်ဝမ်ခိုင်က ဆစ်ချန်နဲ့ ထုန်ယောင်ကို အိမ်အထိ ကားနဲ့ လိုက်ပို့ပေးမယ်လို့ ကမ်းလှမ်းပေမယ့် ဆစ်ချန်က ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေးပဲ ငြင်းပယ်လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျောက်ဝမ်ခိုင်က အံ့သြမသွားဘဲ ဝမ်ချွန်းရဲ့ ပခုံးကို ဖက်ထားရင်း ပြုံးယောင်ယောင်လေးနဲ့ပဲ နေနေတယ်။</p> <p>​"ဒေါက်တာဆစ်... အများကြီး တွေးမနေပါနဲ့။ ကျွန်တော်က လူကောင်းကြီး တစ်ယောက် မဟုတ်ပေမယ့်၊ ကျွန်တော့်မိန်းမကို ပေးထားတဲ့ ကတိတွေကိုတော့ အမြဲတမ်း တည်အောင် လုပ်ပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့ အိမ်ကိစ္စအတွက် စိတ်ပူမနေပါနဲ့၊ အဆင်ပြေသွားအောင် ကျွန်တော် သေချာပေါက် ကူညီပေးပါ့မယ်"</p> <p>​သူ့စကားကို ကြားတော့ ဝမ်ချွန်းက ပျော်ရွှင်တဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်တယ်။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ ဆစ်ချန်က ပြောလိုက်တယ်။ "အိမ်ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မစ္စတာကျောက်ကို ဒုက္ခမပေးတော့ပါဘူး"</p> <p>​ဆစ်ချန်ရဲ့ စကားကြောင့် ထုန်ယောင် နည်းနည်း အံ့သြသွားပေမယ့် သူ့ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သူ လေးစားပါတယ်။</p> <p>​"ယောင်ယောင်... နင်တို့ တကယ် အိမ်မဝယ်ချင်တော့ဘူးလား" ထုန်ယောင်က ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး လက်လျှော့လိုက်ရတာလဲ ဆိုတာကို ဝမ်ချွန်း နားမလည်နိုင်ဘူး ဖြစ်နေတယ်။</p> <p>​ဝမ်ချွန်း အများကြီး တွေးမနေစေဖို့အတွက် ထုန်ယောင်က ယုံကြည်နိုင်လောက်တဲ့ အကြောင်းပြချက် တစ်ခုကို ရှာပြောလိုက်တယ်။ "နင့်ဦးလေးက အာချန် အလုပ်လုပ်တဲ့ ဆေးရုံမှာ တက်နေတာလေ၊ ပြီးတော့ အာချန်က သူ့ကို ကုသပေးနေတဲ့ ဆရာဝန်ပေါ့။ ဒီတစ်ခါ နင်တို့က ငါတို့ကို အိမ်ဝယ်ဖို့ ကူညီပေးလိုက်တယ်ဆိုတာကို တခြားလူတွေ သိသွားပြီး ဆေးရုံမှာ ပြဿနာ လုပ်လာကြရင် ကြည့်မကောင်းဘူးလေ။ ဘယ်လောက်ပဲ ရှင်းပြရှင်းပြ ရှင်းလင်းသွားမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p>​ဝမ်ချွန်းက အရင်က ဒီလိုမျိုး မစဉ်းစားမိခဲ့ဘူး။ အခု ထုန်ယောင်ရဲ့ စကားကို ကြားတော့မှပဲ သူ သဘောပေါက်သွားတယ်။ "ယောင်ယောင်... ငါ စဉ်းစားတာ မလုံလောက်ခဲ့ဘူး၊ ဒီအချက်ကို အရင်က လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ဘူး"</p> <p>​</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၄၈ ) ပြီးဆုံး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save