Book List

<h2 style="text-align: center;">​အပိုင်း ( ၃၄၉ )</h2> <h2 style="text-align: center;">နင် ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီလိုပုံစံ ဖြစ်သွားရတာလဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​ထုန်ယောင်က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်တယ်။ "ရပါတယ်၊ ဒီတစ်ခေါက် မဝယ်ဖြစ်လည်း နောက်တစ်သုတ် စောင့်ရတာပေါ့။ နိုင်ငံတော်က ဒီမူဝါဒကို ချမှတ်ပေးထားပြီဆိုတော့ နောင်ကျရင် ရောင်းမယ့်အိမ်တွေ သေချာပေါက် ရှိလာဦးမှာပါ။ တို့တွေ ပိုက်ဆံအရင် စုထားလို့ ရတာပေါ့"</p> <p>​"ဒါဆိုလည်း ပြီးရောလေ။ လမ်းမှာ ဂရုစိုက်သွားဦးနော်၊ မနက်ဖြန်ကျရင် ငါ နင့်ဆီ လာလည်မယ်" ထုန်ယောင်ကို မကူညီနိုင်ခဲ့လို့ ဝမ်ချွန်း စိတ်ထဲမှာ နည်းနည်းတော့ မတင်မကျ ဖြစ်နေတုန်းပဲ။</p> <p>​သူတို့နှစ်ယောက် ထွက်သွားတော့ ကျောက်ဝမ်ခိုင်က ဝမ်ချွန်းရဲ့ ပခုံးကို ဖွဖွလေးပုတ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။ "ဒေါက်တာဆစ်မှာ သူ့အစီအစဉ်နဲ့သူ ရှိနေမှတော့၊ တို့တွေက သူ့ဆုံးဖြတ်ချက်ကို လေးစားရမှာပေါ့"</p> <p>​အဲဒီလို ပြောနေတုန်းမှာပဲ ကျောက်ဝမ်ခိုင်ရဲ့ အကြည့်တွေက ဆစ်ချန် ထွက်သွားတဲ့ ဘက်ဆီကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။</p> <p>​ဝမ်ချွန်းက သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။ "ငါက ယောင်ယောင့်ကို ကူညီချင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ဒေါက်တာဆစ်က တို့ကို အရင် ကူညီပေးလိုက်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ အခုတော့ တို့က သူတို့ကို ပြန်မကူညီနိုင်တော့ဘူး။ ယောင်ယောင်တို့ နေတဲ့နေရာက အရမ်းကျဉ်းတာ၊ ဒီတစ်ခေါက်သာ အိမ်မရရင် နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့ ရဦးမလဲ မသိဘူး"</p> <p>​စီးပွားရေးက အရှိန်အဟုန်နဲ့ တိုးတက်လာတော့ ကျိုတိုကို လူတွေ အစုလိုက်အပြုံလိုက် ရောက်လာကြပြီး အိမ်ရာ လိုအပ်ချက်ကလည်း အရမ်းမြင့်မားနေတာလေ။ ဒီရောင်းတမ်းဝင် အိမ်ရာတွေဆိုတာ ဆူဖြိုးနေတဲ့ ဝက်တစ်ကောင်လိုပဲ၊ ကျိုတိုတင်မကဘဲ တခြားပြည်နယ်က လူတွေကပါ မျက်စိကျနေကြတာ။</p> <p>​အဆက်အသွယ်သာ မရှိရင် အိမ်တစ်လုံးရဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပဲ။</p> <p>​ကျောက်ဝမ်ခိုင်က နှုတ်ခမ်းထောင့်လေး ကွေးရုံတင် ပြုံးပြီး နှစ်သိမ့်လိုက်တယ်။ "ရပါတယ်၊ ဒေါက်တာဆစ် စိတ်ပြောင်းသွားတဲ့ အချိန်ကျရင် ငါ အချိန်မရွေး ကူညီပေးလို့ ရတယ်။ ငါ့အတွက်တော့ အိမ်တစ်လုံးဆိုတာ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ တကယ်လို့ မင်းက ထုန်ယောင်ကို တကယ် ကူညီချင်တယ်ဆိုရင် သူ့ကို သီးသန့် တိုင်ပင်ကြည့်လေ။ ထုန်ယောင်သာ သဘောတူရင် အိမ်အရင် ဝယ်လိုက်ပြီးမှ ဒေါက်တာဆစ်ကို ပြောပြလို့ ရတာပဲ"</p> <p>​"မဖြစ်ဘူးလေ" ဝမ်ချွန်းက သူ့အကြံကို ချက်ချင်း ငြင်းလိုက်တယ်။ "ဒေါက်တာဆစ်က တော်တဲ့ ဆရာဝန် တစ်ယောက်ပါ။ ဒီကိစ္စတွေကြောင့် သူ့အလုပ်ကို ထိခိုက်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ တို့က ကူညီရာမရောက်ဘဲ ဒုက္ခပေးသလို ဖြစ်သွားမှာပေါ့။ သူတို့ရဲ့ ဆန္ဒကိုပဲ တို့တွေ လေးစားရမယ်"</p> <p>​တကယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က ဒီအကြောင်းကို သိသွားပြီး ဆစ်ချန်က လာဘ်စားတယ်လို့ ပြဿနာရှာရင် ဆစ်ချန်ရဲ့ အနာဂတ် ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်။</p> <p>​အိမ်တစ်လုံးအတွက်နဲ့တော့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အလားအလာတွေကို မဖျက်ဆီးသင့်ဘူးလေ။</p> <p>​သူက ထုန်ယောင်ကို ကူညီချင်တာပဲ ရှိတာ၊ ဒုက္ခမပေးချင်ပါဘူး။</p> <p>​အခု ထုန်ယောင်ရဲ့ နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကလည်း ဝင်ငွေကောင်းနေတာပဲ။ ပိုက်ဆံစုထားရင် နောင်ကျရင် အိမ်ဝယ်ဖို့က မခက်ခဲပါဘူး။</p> <p>​"မင်းပြောတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်ကြတာပေါ့" ကျောက်ဝမ်ခိုင်က ဒီကိစ္စကို ဆက်ပြီး အတင်းအကျပ် မပြောတော့ဘူး။ သူ့စကားတွေက မိန်းမဖြစ်သူ စိတ်သက်သာရာရအောင် ပြောပေးလိုက်ရုံသက်သက်ပါပဲ။</p> <p>​သူက ဝမ်ချွန်းကို အိမ်အရင် ပြန်ပို့ပေးပြီးမှ ဦးလေးဖြစ်သူကို ကြည့်ဖို့ ဆေးရုံကို ပြန်လာခဲ့တယ်။</p> <p>​...</p> <p>​ညစာစားတဲ့ နေရာက ဝန်ထမ်းအိမ်ရာနဲ့ သိပ်မဝေးတော့ နာရီဝက်လောက် လမ်းလျှောက်ရုံပါပဲ။ ညရှစ်နာရီပဲ ရှိသေးတော့ သူတို့နှစ်ယောက် အေးအေးဆေးဆေး လမ်းလျှောက်ပြန်လာကြတယ်။</p> <p>​လမ်းမှာ ထုန်ယောင်က ကျောက်ဝမ်ခိုင် အကြောင်းကို စကားစလိုက်တယ်။ သူ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေတာက "ကျောက်ဝမ်ခိုင် ပြောသွားတဲ့ စကားတွေထဲမှာ တစ်ခုခု ရှိနေသလိုပဲ။ စကားထာတွေ ဝှက်ပြောနေသလိုမျိုး။ ရှင် ဆေးရုံမှာ သူနဲ့ တစ်ခုခု အဆင်မပြေတာ ရှိခဲ့လို့လား"</p> <p>​အကြောင်းပြချက်အရ ဆိုရင်တော့ ဆစ်ချန်က ကျောက်ဝမ်ခိုင်ရဲ့ ဦးလေးကို ခွဲစိတ်ပေးတာ အောင်မြင်ခဲ့တာပဲ။ ကျောက်ဝမ်ခိုင်က ဆစ်ချန်ကို ကျေးဇူးမတင်ရင်တောင်မှ ဒီလို ထူးထူးဆန်းဆန်း လေသံမျိုးနဲ့ မပြောသင့်ဘူးလေ။</p> <p>​သူတို့အပေါ် အထင်သေးတဲ့ ပုံစံမျိုးလည်း မဟုတ်ဘဲ၊ ဆစ်ချန်ရဲ့ ဖြောင့်မတ်တဲ့ အမူအယာကို ခနဲ့တဲ့တဲ့ လုပ်နေသလိုမျိုး ခံစားရတာ။</p> <p>​ဆစ်ချန်က ထုန်ယောင်ရဲ့ လက်ကို ကိုင်ထားပြီး သူ့လက်ဖဝါးလေးကို လက်ချောင်းလေးတွေနဲ့ ဖွဖွလေး ပွတ်ပေးနေတယ်။ သူက ရှေ့ကို ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောပြတယ်။ "ကျောက်ဝမ်ခိုင် ဦးလေးရဲ့ ယာဉ်တိုက်မှုက မတော်တဆ ဖြစ်တာ မဟုတ်လောက်ဘူး။ သူက သူ့အတွက် တစ်ခုခု လုပ်ပေးစေချင်တာ၊ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်က သူ့ဆန္ဒကို လျစ်လျူရှုခဲ့တယ်"</p> <p>​ခဏရပ်ပြီးနောက် သူက ဆက်ပြောတယ်။ "ဒါမှမဟုတ် သူက အဲဒီမတော်တဆမှုကို တမင်လုပ်ကြံတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သွားအောင် လုပ်ချင်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်"</p> <p>​"..."</p> <p>​ထုန်ယောင် ခေါင်းထဲမှာ လျှပ်စီး အပစ်ခံလိုက်ရသလိုမျိုး တွန်ခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။</p> <p>​သူက အံ့သြတကြီး မျက်လုံးပြူးပြီး "ကျောက်ဝမ်ခိုင်ကို ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရတုန်းက သူက ပါးနပ်ပြီး ကောက်ကျစ်တဲ့သူလို့ ထင်ခဲ့တာ။ သူက ရာဇဝတ်မှု ကျူးလွန်ရဲတဲ့အထိ ဒီလောက်တောင် ရက်စက်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး"</p> <p>​ဝမ်ချွန်းရဲ့ အပြစ်ကင်းပြီး သဘောကောင်းတဲ့ ပုံစံလေးကို တွေးမိတော့ ထုန်ယောင် သူ့အတွက် စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားမိတယ်။ ဝံပုလွေ တစ်ကောင်နဲ့ နေ့တိုင်း အတူနေနေရတာ ဘယ်လောက်တောင် အန္တရာယ် များလိုက်မလဲ။</p> <p>​ပြီးတော့ ဝမ်ချွန်းက ကျောက်ဝမ်ခိုင်ကို အရမ်းချစ်တာကို တွေးမိပြန်တော့ ထုန်ယောင် ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ဘူး။</p> <p>​အခု ဝမ်ချွန်းဆီ သက်သေတွေ သွားပြရင်တောင် ဝမ်ချွန်းက ယုံချင်မှ ယုံမှာလေ။</p> <p>​ဝမ်ချွန်းထက်စာရင် သူ ပိုစိုးရိမ်တာက ဆစ်ချန်ပဲ။ "ရှင်က သူ့ကို မကူညီခဲ့ဘူး၊ အခုလည်း သူ ကမ်းလှမ်းတဲ့ အကူအညီကို ငြင်းလိုက်ပြန်ပြီဆိုတော့၊ သူ ရှင့်ကို အခက်တွေ့အောင် လုပ်မှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူ့ဦးလေးကို တစ်ခုခု ထပ်လုပ်ဖို့ အခွင့်အရေး ယူမလား"</p> <p>​အဲဒီလိုသာ ဆိုရင် ရဲကို တိုင်သင့်သလား။</p> <p>​ဒါက အသက်အန္တရာယ်နဲ့ ပတ်သက်နေတာကိုး။</p> <p>​ဆစ်ချန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး စဉ်းစားကာ သုံးသပ်ပြတယ်။ "သူ ဆေးရုံက လူတွေနဲ့တော့ အဆက်အသွယ် မလုပ်ရသေးဘူး ထင်တယ်၊ မဟုတ်ရင် ကိုယ့်ဆီမှာ အကူအညီ လာတောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျောက်ဝမ်ယွီကလည်း တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေမှန်း သိလို့ အခု သတိထားပြီး စောင့်ကြည့်နေတယ်။ ကျောက်ဝမ်ခိုင်က အရမ်း သတိကြီးတဲ့သူပဲ။ ကျောက်ရုံဝေ သတိမရသေးသရွေ့တော့ သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အန္တရာယ်ဖြစ်မယ့် ကိစ္စမျိုး လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p>​ထုန်ယောင် သက်ပြင်းချနိုင်သွားတယ်။ သူက သူ့နဖူးကို လက်နဲ့ပုတ်ပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပြောတယ်။ "နောက်ဆုံးတော့ သူငယ်ချင်းကောင်း တစ်ယောက် ရပါပြီဆိုမှ၊ ဒီလို စိတ်ရှုပ်စရာတွေ ဖြစ်လာမယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ တကယ် ခေါင်းကိုက်စရာပဲ"</p> <p>​ဆစ်ချန်က ထုန်ယောင်ရဲ့ လက်ကို ညင်ညင်သာသာ ညှစ်ပြီး နှစ်သိမ့်ပေးကာ သတိပေးလိုက်တယ်။ "မင်း ဝမ်ချွန်းနဲ့ သူငယ်ချင်း လုပ်တာက ပြဿနာ မရှိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျောက်ဝမ်ခိုင်နဲ့တော့ အရမ်း မပတ်သက်မိအောင် သတိထားနော်။ သူက အရမ်း ကောက်ကျစ်တယ်။ သူ့ဦးလေး ကိစ္စကို ကြည့်ရင် သူ့အကျိုးစီးပွားအတွက်ဆို ဘာမဆို လုပ်မယ့်သူပဲ။ သူက တို့တွေနဲ့ အမြင်ချင်း လုံးဝ မတူဘူး၊ အဆက်အဆံ နည်းနိုင်သမျှ နည်းတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ ပြီးတော့ အကျိုးအမြတ် အနည်းငယ်အတွက်နဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားကို အပျက်စီး မခံပါနဲ့"</p> <p>​ဆစ်ချန်က သူ့ကို သွယ်ဝိုက်ပြီး သတိပေးနေတယ်ဆိုတာ ထုန်ယောင် သိတာပေါ့။ သူက နောက်ပြောင်တဲ့ လေသံနဲ့ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်တယ်။ "စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်မက ပိုက်ဆံမက်တာ မှန်ပေမယ့်၊ အဲဒါကို ရိုးရိုးသားသား ရှာရမယ်ဆိုတာ သိပါတယ်။ အကျိုးအမြတ်လေး နည်းနည်းအတွက်နဲ့တော့ ကိုယ်ကျင့်တရား မကောင်းတဲ့ ကိစ္စမျိုး ကျွန်မ မလုပ်ပါဘူး"</p> <p>​နောင်ကျရင် ဆစ်ချန်က ကမ္ဘာကျော် ဆရာဝန်ကြီး တစ်ယောက် ဖြစ်လာမှာလေ၊ သူ့ကြောင့်နဲ့ ဆစ်ချန်ရဲ့ အနာဂတ်ကို အပျက်စီး မခံနိုင်ပါဘူး။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ ကျောက်ဝမ်ခိုင်ကြောင့်နဲ့တော့ ဝမ်ချွန်းနဲ့ သူငယ်ချင်းအဖြစ် ဖြတ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျောက်ဝမ်ခိုင်နဲ့ပဲ ခပ်ခွာခွာ နေလိုက်ရုံပေါ့။</p> <p>​ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျောက်ရုံဝေ ကိစ္စကလွဲရင် ကျောက်ဝမ်ခိုင်နဲ့ တခြား ပတ်သက်စရာ ရှိလာမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။</p> <p>​သူတို့ လင်မယား လမ်းမှာ စကားပြောရင်းနဲ့ အိမ်ရာဝင်း အဝင်ဝကို ရောက်လာကြတယ်။ ဆစ်ဘိုရီရဲ့ ကလေးလပြည့်ပွဲအတွက် ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက်ပေးရမလဲ ဆိုတာကို ထုန်ယောင်က ဆစ်ချန်နဲ့ တိုင်ပင်နေတုန်း၊ လမ်းဘေးကနေ လူတစ်ယောက် ရုတ်တရက် ခုန်ထွက်လာတာကြောင့် ထုန်ယောင် လန့်သွားတော့တယ်။ ဆစ်ချန်က ထုန်ယောင်ကို သူ့အနောက်ကို ဆွဲပို့ပြီး ကာကွယ်ပေးလိုက်ကာ၊ လမ်းပေါ်ကနေ ပြေးထွက်လာတဲ့ လူကို သတိနဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်။ ဘယ်သူလဲဆိုတာ မြင်လိုက်ရတော့ သူတို့ နှစ်ယောက်လုံး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြတယ်။</p> <p>​"ဆောင်ယု?" ထုန်ယောင်က ဆစ်ချန်ရဲ့ အနောက်ကနေ လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ဖုန်းတောင်းစား တစ်ယောက်လို ပေကျံနေတဲ့ လူကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ "နင် ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီလိုပုံစံ ဖြစ်သွားရတာလဲ"</p> <p>​သူ့ရှေ့က ဆောင်ယုကတော့ အရမ်းကို ညစ်ပတ်နေပြီး၊ မျက်နှာကလည်း ပေတေကာ အဝတ်အစားတွေကလည်း စုတ်ပြတ်နေတာပဲ။ လမ်းဘေးက ဖုန်းတောင်းစား တစ်ယောက်နဲ့ လုံးဝ မခြားနားဘူး။ ထုန်ယောင်ဆို သူ့ကို မှတ်တောင် မမှတ်မိချင်ဘူး။</p> <p>​"မရီး... အစ်ကိုကြီး..." ဆောင်ယုက နစ်နာသူ တစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်ပြီး စကားပြောပြောချင်းပဲ မိန်းမကြီး တစ်ယောက်လို ငိုချလိုက်တော့တာပဲ။</p> <p>​ထုန်ယောင်ကတော့ ဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး တကယ် အံ့သြသွားတယ်။ မျက်လုံးပြူးပြီး ဘာပြောရမှန်းတောင် မသိတော့ဘူး။</p> <p>​ဆစ်ချန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး "အပေါ်တက်မှ စကားပြောကြတာပေါ့" လို့ ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​ဒါက အိမ်ရာဝင်း အဝင်ဝလေ၊ ဆေးရုံက လူတွေ အမြဲ အဝင်အထွက် ရှိနေတဲ့ နေရာဆိုတော့ စကားပြောဖို့ မသင့်တော်ဘူးပေါ့။</p> <p>​အပေါ်တက်ဖို့ ဆစ်ချန်က ခေါ်လိုက်တော့ ဆောင်ယုက ချက်ချင်းပဲ မျက်ရည်သုတ်ပြီး သူတို့နောက်က လိုက်လာတော့တယ်။ အပေါ်ရောက်တော့ ထုန်ယောင်က နေ့လယ်က ကျန်တဲ့ ထမင်းကြွင်းတွေကို ထမင်းကြော် ကြော်ပေးလိုက်တယ်။ စားပွဲပေါ် ချပေးလိုက်တာနဲ့ ဆောင်ယုက တစ်သက်လုံး ငတ်ပြတ်လာတဲ့ လူတစ်ယောက်လို အငမ်းမရ စားတော့တာပဲ၊ ခဏလေးအတွင်းမှာပဲ ထမင်းတစ်ပန်းကန် ကုန်သွားတော့တယ်။</p> <p>​</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၄၉ ) ပြီးဆုံး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save