Book List

<h2 style="text-align: center;">​အပိုင်း ( ၃၅၀ )</h2> <h2 style="text-align: center;"> ဆောင်ယု ရောက်လာခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​သူက နင်ပြီး လေတောင်တက်နေပေမယ့် ပန်းကန်ကို ကိုင်ကာ မျက်နှာပူပူနဲ့ မေးလိုက်တယ်။ "မရီး... ထပ်ရှိသေးလားဟင်"</p> <p>​ထုန်ယောင်က ဘာမှမတတ်နိုင်ဘဲ ခေါင်းယမ်းလိုက်တယ်။ "ကျန်တဲ့ထမင်းတွေ အကုန်ကြော်လိုက်ပြီ။ နင် ဗိုက်ဆာနေသေးရင် သကြားမုန့်လေးတွေ စားလိုက်လေ။ ငါ့အမေ ကြော်ထားတဲ့ သကြားမုန့် နည်းနည်း ကျန်သေးတယ်"</p> <p>​ဆောင်ယုက အမြန် ပြန်ဖြေတယ်။ "သကြားမုန့်လည်း ရပါတယ်"</p> <p>​ဒါကို ကြားတော့ ထုန်ယောင် မီးဖိုချောင်ထဲ ပြန်ဝင်ပြီး သကြားမုန့်တွေ ယူလာပေးတယ်။ သူ သကြားမုန့် တော်တော်များများကို စားပြီး ရေတစ်ပန်းကန်လုံး အကုန်မော့သောက်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာတော့၊ သူ စားလို့ အတော်လေး ဝသွားပြီဆိုတာ မြင်တာနဲ့ ထုန်ယောင်က သိချင်စိတ်နဲ့ မေးလိုက်တော့တယ်။</p> <p>​"နင် ဘာတွေဖြစ်လာတာလဲ၊ ရှောင်ဟွေးကော ဘယ်ရောက်သွားလဲ"</p> <p>​ရှောင်ဟွေး နာမည်ကို ကြားလိုက်တာနဲ့ ဆောင်ယုက ဒေါသထွက်ပြီး စိတ်တိုသွားတယ်။ သူက မကျေမနပ်ဖြစ်နေတဲ့ မိန်းမကြီး တစ်ယောက်လို ညည်းတွားတော့တာပဲ။ "မရီး... အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော်လည်း မရီးတို့ကို လာပြီး ဒုက္ခမပေးချင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ သွားစရာ နေရာမရှိတော့လို့ပါ။ ရှောင်ဟွေး ပြောင်းလဲသွားပြီ။ သူက ကျွန်တော့်ကို အသုံးမကျဘူးဆိုပြီး အထင်သေးနေတာ၊ ပြီးတော့ ကွာရှင်းမယ်ချည်းပဲ ပူဆာနေတယ်။ ကျွန်တော်က မကွာရှင်းချင်တော့ သူက ကျွန်တော့်ကို ရိုက်တယ်၊ ကုတ်တယ်။ ကျွန်တော်က သူ့ကို တစ်ချက်လေး တွန်းလိုက်မိတာကို သူက သူ့ဦးလေးလေးဆီ ပြေးသွားပြီး ငိုယိုတိုင်တောတော့တာပဲ။ အဲဒီတော့ ဦးလေးလေးက လူတွေခေါ်လာပြီး ကျွန်တော့်ကို ထိုးကြိတ်ပြီး နှင်ထုတ်လိုက်တယ်။ အငှားအခန်းကလည်း စပေါ်ငွေ ကုန်သွားပြီ၊ ကျွန်တော့်မှာ ပိုက်ဆံလည်း မရှိသလို အိမ်လည်း ပြန်လို့မရဘူး။ လမ်းဘေးမှာ လေလွင့်နေတာ ငါးရက်တောင် ရှိနေပြီ။ ဒီမနက်ဆို ဗိုက်ဆာလွန်းလို့ သတိတောင်လစ်မလို ဖြစ်သွားသေးတယ်။ တခြား ဘာရွေးချယ်စရာမှ မရှိတော့လို့ မရီးတို့ဆီ လာခဲ့ရတာပါ"</p> <p>​စကားဆုံးသွားတော့ ဆောင်ယု အသံထွက်ပြီး ငိုချလိုက်တော့တယ်။ သူက ဆင်းရဲတဲ့ နောက်ခံကနေ လာတယ်ဆိုပေမယ့် ဒီလောက်အထိ ဒုက္ခရောက်တာမျိုးတော့ တစ်ခါမှ မကြုံဖူးဘူးလေ။</p> <p>​ဒါ့အပြင် သက်သောင့်သက်သာ ဘဝနဲ့ နေလာခဲ့တာ အတန်ကြာပြီဆိုတော့၊ ရုတ်တရက်ကြီး လမ်းဘေးမှာ လေလွင့်သွားရတဲ့ အဖြစ်ကို ဘယ်သူမှ ခံနိုင်ရည်ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။</p> <p>​အလုပ်မရှိ၊ မိန်းမမရှိ၊ ပြားစေ့တစ်စေ့မှတောင် မရှိဘဲနဲ့ သူစိမ်းဆန်တဲ့ မြို့ကြီးရဲ့ လမ်းမတွေပေါ်မှာ တစ်ယောက်တည်း လေလွင့်နေရတော့၊ ဝက်ခြံထဲမှာ အသတ်ခံရဖို့ စောင့်နေတဲ့ ဝက်တွေထက်တောင် သူ့ဘဝက ပိုပြီး သနားစရာ ကောင်းနေတယ်လို့ ဆောင်ယု ခံစားရတယ်။</p> <p>​ဆစ်ချန်ရဲ့ တင်းမာနေတဲ့ မျက်နှာထားကို သတိထားမိတဲ့ ထုန်ယောင်က ဆက်မေးလိုက်တယ်။ "လင်းမန်က နင်တို့နှစ်ယောက်လုံးအတွက် အလုပ်ရှာပေးထားတယ် မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ ရှောင်ဟွေးက ရုတ်တရက်ကြီး နင့်မှာ အလုပ်မရှိဘူးဆိုပြီး အထင်သေးသွားရတာလဲ"</p> <p>​"သူ့အကြောင်းတော့ မပြောပါနဲ့တော့။ သူကြောင့်သာ ရှောင်ဟွေးက ဒီလောက် မြန်မြန် ပြောင်းလဲသွားရတာ" လင်းမန် နာမည်ကို ကြားတော့ ဆောင်ယု ပိုပြီး ဒေါသထွက်လာတယ်။ သူက နှပ်ရည်တွေ မျက်ရည်တွေကို သူ့ဖိနပ်ပေါ် ပွတ်သုတ်လိုက်ပြီး သွားကြိတ်ကာ ပြောတယ်။ "ရှောင်ဟွေး သူ့ကို သိကတည်းက၊ သူက ရှောင်ဟွေးကို အဆင့်မြင့်တဲ့ နေရာတွေ ခဏခဏ ခေါ်သွားပြီး မိတ်ကပ်လိမ်းတာတွေ သင်ပေးတယ်။ ပြီးတော့ နေရာတကာမှာ နှာခေါင်းတစ်ထောင်ထောင်နဲ့ မာနကြီးဖို့လည်း သင်ပေးသေးတယ်။ သူ ရှာပေးတဲ့ အလုပ်က ပင်ပန်းရုံတင်မကဘူး လစာကလည်း စားဝတ်နေရေးအတွက်တောင် မနည်းလောက်အောင် သုံးရတာ။ ရှောင်ဟွေးရဲ့ ဇိမ်ခံ သုံးစွဲမှုတွေအတွက်ဆို ဝေလာဝေးပေါ့"</p> <p>​ဒီနေရာရောက်တော့ ဆောင်ယု အသံလေး တိမ်ဝင်သွားတယ်။ "တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ရှောင်ဟွေးက ကျွန်တော်ရှာတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ မလောက်ဘူးဆိုပြီး ညည်းတွားလာတယ်။ သူက တစ်နေကုန် ဂျီကျနေတော့ ကျွန်တော်လည်း အလုပ်ပြောင်းဖို့ကလွဲပြီး ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး။ ကံမကောင်းချင်တော့ အလုပ်ပြောင်းပြီး နှစ်ရက်အကြာမှာပဲ ကျွန်တော် အလုပ်ဖြုတ်ခံလိုက်ရတယ်။ လင်းမန်ကလည်း ကျွန်တော်တို့ကို ဆက်ပြီး ဂရုမစိုက်တော့ဘူး"</p> <p>​"ပိုဆိုးတာက ရှောင်ဟွေးရဲ့ ဦးလေးလေးက မိန်းမနဲ့ ကွာရှင်းပြီးတဲ့နောက်၊ ရှောင်ဟွေးကို လာရှာပြီး ပိုက်ဆံတွေပေးကာ အလိုလိုက်တော့တာပဲ။ အခု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မင်းသမီးလေး တစ်ပါးလို့ ထင်နေတဲ့ ရှောင်ဟွေးက ကျွန်တော့်ကို အထင်သေးလာပြီး၊ ဘာမှ အသုံးမကျတဲ့သူ တစ်ယောက်လို နှိမ့်ချဆက်ဆံလာတာ။ အဲဒီကနေစပြီး စောစောက ကျွန်တော် ပြောပြခဲ့တဲ့ ပြဿနာတွေ ဖြစ်လာတာပါပဲ"</p> <p>​ဆောင်ယုက အသံတိုးတိုးနဲ့ ဟိုရောက်ဒီရောက် ရှုပ်ယှက်ခတ်အောင် ပြောနေပေမယ့်၊ ထုန်ယောင်ကတော့ အခြေအနေကို အကြမ်းဖျင်း သဘောပေါက်လိုက်ပါတယ်။ ကျိုတိုရဲ့ ဇိမ်ကျကျ နေထိုင်မှုတွေအောက်မှာ မျောပါသွားတဲ့ ရှောင်ဟွေးရဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေကြောင့်ပဲ အရည်အချင်း မရှိပုံပေါက်နေတဲ့ ဆောင်ယုကို အထင်သေးသွားတာပဲ။</p> <p>​ဆစ်ဝေမင်းက ယွမ်ချိုင်ကျိန်းနဲ့ ကွာရှင်းလိုက်ပြီး ကလေး အုပ်ထိန်းခွင့်ကို ယွမ်ချိုင်ကျိန်း ရသွားတယ်။ သူ့အနားမှာ သားလေး မရှိတော့တာမို့ မလွဲမသွေ သမီးဖြစ်သူဆီ ပြန်လှည့်လာခဲ့တာပေါ့။ သမီးဖြစ်သူကလည်း ဒီလို ယောက်ျားမျိုးကို လက်ထပ်မိတာ နောင်တရနေတာကို မြင်တော့၊ ဒီအခွင့်အရေးကို ယူပြီး သမက်ကို အစားထိုးဖို့ သူ ကြိုးစားတာပဲ။</p> <p>​လင်းမန်က ဆောင်ယုနဲ့ ရှောင်ဟွေးကို လျစ်လျူရှုလိုက်တဲ့ ကိစ္စကတော့၊ ရှောင်ဟွေးကတစ်ဆင့် ဆစ်ချန်ဆီ ချဉ်းကပ်လို့ မရနိုင်တော့ဘူး ဆိုတာကို သဘောပေါက်သွားလို့ ဖြစ်လောက်တယ်။ သူ အဲဒီအစီအစဉ်ကို လက်လျှော့လိုက်တာ သေချာတယ်။</p> <p>​ရှင်းရှင်းပြောရရင် မြေဇာပင် ဖြစ်သွားတဲ့ ဆောင်ယုကလွဲလို့၊ ကျန်တဲ့ ဘယ်သူကမှ နစ်နာမှု မရှိခဲ့ဘူး။</p> <p>​ထုန်ယောင်က နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားပြီး မျက်နှာထား တင်းမာနေတဲ့ ဆစ်ချန်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ ဆောင်ယုကို မေးလိုက်တယ်။ "ဒါဆို အခု နင် ဘာဆက်လုပ်ဖို့ အစီအစဉ် ရှိလဲ"</p> <p>​ဆောင်ယုလည်း ဆစ်ချန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ဒေါသထွက်နေတဲ့ အရိပ်အယောင် မတွေ့ရတာကြောင့် တုံ့ဆိုင်းဆိုင်းနဲ့ ပြန်ဖြေတယ်။ "ရှောင်ဟွေးက ကွာရှင်းခွင့် မတောင်းသရွေ့ သူက ကျွန်တော့် မိန်းမပါပဲ။ သူ ကျိုတိုမှာ ရှိနေမှတော့ ကျွန်တော်လည်း အိမ်မပြန်နိုင်ဘူး။ တစ်ရွာလုံးက ကျွန်တော် အိမ်ထောင်ကျသွားပြီဆိုတာ သိနေတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ပြန်သွားရင် အားလုံးရဲ့ အလှောင်ခံ ဖြစ်သွားမှာပေါ့"</p> <p>​ထုန်ယောင် - ...</p> <p>​ပိုက်ဆံလည်းမရှိ၊ အိမ်ပြန်ဖို့လည်း ဆန္ဒမရှိဘူးဆိုတော့ သူက ကျိုတိုမှာပဲ ဖုန်းတောင်းစား လုပ်ဖို့ စဉ်းစားနေတာလား။</p> <p>​သူ့မှာ ဆောင်ယုအပေါ် တာဝန်ရှိတာ မဟုတ်လို့ ထုန်ယောင်က ဘာအကြံဉာဏ်မှ မပေးတော့ဘဲ၊ ဆစ်ချန် ဘယ်လို တုံ့ပြန်မလဲဆိုတာကိုပဲ တိုက်ရိုက် ကြည့်နေလိုက်တယ်။</p> <p>​ထုန်ယောင်ရဲ့ အကြည့်ကို ဖမ်းမိတော့ ဆစ်ချန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်တယ်။ "မင်းတို့ ကျိုတိုကို စရောက်တုန်းက ကိုယ် ပြောခဲ့တယ်လေ၊ အိမ်ပြန်ချင်ရင် ကိုယ် ရထားလက်မှတ် ဝယ်ပေးမယ်လို့။ အိမ်မပြန်ဘူး ဆိုရင်တော့ ကျိုတိုမှာ ဘယ်လို အသက်ရှင်ရပ်တည်ရမလဲ ဆိုတာ ကိုယ့်ဘာသာ စဉ်းစား"</p> <p>​သူ့ရဲ့ ယုတ္တိဗေဒက တော်တော်လေး ရှင်းလင်းပါတယ်။ ဆောင်ယုသာ လီစီးတီးကို ပြန်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိရင် ဆစ်ချန်က ဘာအကူအညီမှ ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဆောင်ယုသာ အိမ်ပြန်ဖို့ ဆုံးဖြတ်မယ်ဆိုရင်တော့၊ သူတို့ ဇာတိရွာ တစ်ရွာတည်းသားတွေ ဖြစ်နေတာကို ထောက်ထားပြီး ဆစ်ချန်က ဆောင်ယုအတွက် အိမ်ပြန်လက်မှတ်တော့ ဝယ်ပေးမှာပါ။</p> <p>​ဒီလို အဖြေမျိုး ထွက်လာမယ်ဆိုတာကို ဆောင်ယု ကြိုတွေးထားခဲ့ပေမယ့်၊ ဆစ်ချန်ဆီကနေ တိုက်ရိုက် ကြားလိုက်ရတော့ သူ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့သွားတယ်။ သူက ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုရင်း ပြောတယ်။ "အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုကြီးနဲ့ မရီးကသာ ကျွန်တော့်ကို မကူညီရင် ကျွန်တော် တကယ်ပဲ လမ်းဘေးရောက်သွားမှာ။ ကျွန်တော် အများကြီး အကူအညီ မတောင်းပါဘူး၊ အလုပ်တစ်ခုလောက်ပဲ ရှာပေးပါ။ ဘာပြဿနာမှ မရှာဘူးလို့ ကတိပေးပါတယ်။ ဘယ်လောက် ပင်ပန်းတဲ့ အလုပ်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဘယ်လောက် ခက်ခဲတဲ့ အလုပ်ပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော် လုပ်ပါ့မယ်"</p> <p>​ဆစ်ချန် မတုံ့ပြန်ရသေးခင်မှာပဲ သူက လက်ကိုမြှောက်ပြီး သစ္စာဆိုလိုက်တယ်။ "အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော် ကျိန်ရဲပါတယ်။ တကယ်ပဲ အလုပ်တစ်ခုလေးပဲ လိုချင်တာပါ။ တခြား ဘယ်သူ့ကိုမှ ထပ်ပြီး အားမကိုးတော့ပါဘူးလို့ ကျွန်တော် ကတိပေးတယ်။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ယောကျ်ားတစ်ယောက်က ဆင်းရဲပြီး အရည်အချင်း မရှိဘူးဆိုရင်၊ ကိုယ့်မိန်းမကတောင် အထင်သေးတယ် ဆိုတာကို ကျွန်တော် ကောင်းကောင်း သဘောပေါက်သွားပါပြီ။ ကိုယ့်လက်နှစ်ဖက်ကို သုံးပြီး ပိုက်ဆံရှာမယ်၊ ကျိုတိုမှာ ဆက်နေပြီး ကျွန်တော် လုံးဝ အသုံးမကျတဲ့သူ တစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ရှောင်ဟွေး သိအောင် လုပ်ပြမယ်"</p> <p>​ကျိုတိုမှာ နေရတဲ့ ကာလအတွင်း သူက သာယာတဲ့ ဘဝကို မြည်းစမ်းခွင့် ရခဲ့တယ်လေ။ အခု လေလွင့်နေတဲ့ ဘဝကို ရောက်သွားတော့မှပဲ မိန်းမတွေကိုချည်း အားကိုးနေလို့ မရဘူးဆိုတာ သူ သဘောပေါက်သွားတယ်။ အဲဒါက ယောကျ်ားမာနကို ထိခိုက်စေတာကိုး။</p> <p>​သူ့ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြန်ဆယ်ချင်တယ် ဆိုရင်တော့ ကြိုးကြိုးစားစား အလုပ်လုပ်ပြီး ပိုက်ဆံရှာမှ ရမယ်လေ။</p> <p>​ဆောင်ယုရဲ့ ပြတ်သားတဲ့ မျက်လုံးတွေကို ကြည့်ပြီး ဆစ်ချန်က အေးစက်စက် လေသံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ "မင်း ကျိုတိုမှာ ဆက်နေချင်တယ် ဆိုရင်တော့ သူများအပေါ် မှီခိုဖို့ တွေးနေတာတွေကို ရပ်လိုက်တော့"</p> <p>​ဆောင်ယု မျက်နှာက စိတ်ဆင်းရဲနေတဲ့ ပုံပေါက်သွားတယ်။ "တခြားသူတွေကို ဆက်ပြီး အားကိုးနေလို့ မရဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခု ကျွန်တော့်ဆီမှာ ပြားစေ့တစ်စေ့မှ မရှိဘူး။ ထမင်းဝယ်စားဖို့တောင် ပိုက်ဆံမရှိလို့ အသက်ဆက်ရှင်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။ အစ်ကိုကြီး... မရီး... ကျွန်တော်သာ အခြေအနေ အရမ်း မဆိုးရွားနေရင် အစ်ကိုကြီးတို့ဆီ လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး"</p> <p>​ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးတဲ့နောက် သူက အရှက်မရှိဘဲ ပြောလိုက်တယ်။ "အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော့်ကို ယွမ်နှစ်ဆယ်လောက် ချေးပေးလို့ ရမလား။ သုံးလအတွင်း အကြေပြန်ဆပ်ပါ့မယ်လို့ ကတိပေးပါတယ်"</p> <p>​တကယ်တော့ ကျိုတိုမှာ နေခဲ့ရတဲ့ အချိန်တွေအတွင်း ဆောင်ယု တစ်ခု သတိထားမိခဲ့တာက၊ အလုပ်ရဖို့ အဆက်အသွယ် လိုအပ်တဲ့ လီစီးတီးနဲ့ မတူဘဲ ဒီမြို့မှာက ကြိုးစားချင်စိတ် ရှိတဲ့သူတိုင်း အလုပ်ရှာလို့ ရတယ်ဆိုတာပါပဲ။</p> <p>​စက်ရုံတစ်ရုံမှာ ဂျုံအိတ်တွေ သယ်ရတဲ့ အလုပ်တွေ ရှိပြီး လစာလည်း မဆိုးဘူးဆိုတာကို သူ သတိထားမိခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနေရာက စားစရိတ် နေစရိတ် မပေးတဲ့အပြင်၊ ကြမ်းတမ်းတဲ့ ကာယလုပ်အားကို သုံးရမှာဖြစ်လို့ ဗိုက်ဆာနေရင် သူ လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။</p> <p>​ဘယ်မှာ အိပ်ရမလဲ ဆိုတဲ့ ကိစ္စအတွက် တံတားအောက်မှာ ဖြစ်သလို အိပ်လို့ရပေမယ့်၊ တံတားအောက်မှာက စားစရာ ပြဿနာကိုတော့ မဖြေရှင်းနိုင်ဘူးပေါ့။</p> <p>​ဆောင်ယုက ကျိုတိုမှာပဲ ဆက်နေပြီး အလုပ်လုပ်ချင်တာ တကယ်ပါ။ ဒါပေမဲ့ ဆစ်ချန်က သူ့ကို ဒီအခွင့်အရေး ပေးမလား၊ မပေးဘူးလား ဆိုတာကိုတော့ သူ မသိဘူး။</p> <p>​ဒါကြောင့် သူက ဆစ်ချန်ကို မျှော်လင့်တကြီး စိုက်ကြည့်နေရုံကလွဲပြီး ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူး။</p> <p>​"ငါ မင်းကို ပိုက်ဆံတော့ မချေးနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီည တစ်ညစာအတွက်တော့ တည်းခိုခန်း တစ်ခန်း စီစဉ်ပေးမယ်။ အိမ်ပြန်မလား၊ ကျိုတိုမှာပဲ ဆက်နေမလား ဆိုတာကတော့ မင်းဘာသာ ဆုံးဖြတ်" ဆစ်ချန်က မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူတို့ရဲ့ စကားပြောဆိုမှု ပြီးဆုံးသွားပြီ ဆိုတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း အရိပ်အယောင် ပြလိုက်တယ်။</p> <p>​ဆစ်ချန်ရဲ့ ပြတ်သားတဲ့ သဘောထားကို မြင်တော့၊ ဆက်ပြောနေလည်း အလကားပဲဆိုတာ ဆောင်ယု သိလိုက်လို့ မျက်ရည်အပြည့်နဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်တယ်။ "ကျေးဇူးပါပဲ အစ်ကိုကြီး"</p> <p>​</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၅၀ ) ပြီးဆုံး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save