Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၅</h2> <h2 style="text-align: center;">ယွီတန်ချွန်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“အရှင်မင်းကြီး၊ ပြန်ကြွတော်မူပါမယ်”</p> <p>မိန်းမစိုး၏ စူးရှသောအသံပြီးနောက် မယ်တော်ကြီးသည် ရုတ်တရက် သွေးများအန်ထွက်လာလေသည်။</p> <p>“မယ်တော်ကြီး၊ မယ်တော်ကြီး”</p> <p>မယ်တော်ကြီး၏ အစေခံ ပိချောင်သည် အသံကြားပြီးနောက် အိပ်ခန်းထဲသို့ အမြန်ပြေးသွားခဲ့သည်။ ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ သွေးစက်များကို ကြည့်ပြီး ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်ကု ခြေထောက်များ ပျော့ပျောင်းလာသဖြင့် ကုတင်ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်သည်။ အမြန် မယ်တော်ကြီး၏ ပါးစပ်ကို သုတ်ကာ မျက်ရည်များဖြင့်</p> <p>“မယ်တော်ကြီး ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ။”</p> <p>“စစ်ယောင် စစ်ယောင်...”</p> <p> မယ်တော်ကြီးသည် ခေါင်းကို ငုံ့ကာ ခါလိုက်သည်။</p> <p>“စစ်ယောင် အရီးတော် တောင်းပန်ပါတယ် မင်းကို တကယ် တောင်းပန်ပါတယ်... “</p> <p>“သမားတော် သွားခေါ်ကြ သမားတော် အမြန်။”</p> <p>အစေခံက အမြန် မယ်တော်ကြီးအား လှဲလျောင်းစေပြီးမှ သမားတော်ကို ခေါ်ခိုင်းသည်။</p> <p> </p> <p>နေရောင်အောက်တွင် တံခါးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖြတ်သွားသည့် ကျုံးဇီဟန်၏ မျက်နှာသည် စိတ်တိုနေပုံပေါ်သည်။ သူ့မေးစေ့ကို လက်တစ်ဖက်နှင့် ကိုင်ကာ နန်းတော် နံရံအနီပေါ်ရှိ သစ်ကိုင်းများနှင့် နွယ်များ ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည့် ဘီလူးတစ်ကောင်ဟု ထင်ရသည့် အရိပ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“မယ်တော်ကြီးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က သိပ်မကောင်းတဲ့ပုံပါပဲ။ စီနင်းနန်းဆောင်က တော်ဝင်သမားတော်ကို သွားပင့်နေကြတာပါ။”</p> <p>ကျုံးဇီဟန်သည် မျက်ခုံးများကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ကြုံ့ထားပြီး  နံရံပေါ်ရှိ သစ်ကိုင်းများနှင့် နွယ်ပင်များ၏ ရောင်ပြန်ဟပ်မှုကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ အကြာကြီး တိတ်နေပြီးနောက် သူက</p> <p>ကျိုးရူဟိုင်သည် နွေဦးပန်းပင်များကို ကြည့်လိုက်ရင်း သူ့မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ကြောက်လန့်သွားသည်။ သူက တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။</p> <p>“အရှင်မင်းကြီး၊ ဒါစတုတ္ထမင်းသားလေးမွေးလာတုန်းက စိုက်ဖို့ အမိန့်ပေးထားတာတဲ့အပင်တွေပါ။”</p> <p>ကျောက်ကွေ့ဖေးသည် “ယွီတန်ချွန်း”ကို အနှစ်သက်ဆုံးဖြစ်သော်လည်း ယွီတန်ချွန်းသည် တောင်ဘက်ရှိ ပန်းပင်တစ်ပင်ဖြစ်သည်။ မြောက်ဘက်ရှိ လေအေးသည် ယွီတန်ချွန်းကိုစိုက်ရန် မလွယ်ကူပေ။ သို့သော်လည်း အရှင်မင်းကြီးက ဂရုတစိုက် ပြုစုပျိုးထောင်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ နောက်ဆုံး စတုတ္ထမင်းသားလေး ဖွားမြင်တဲ့နှစ်၌ ဧကရာဇ်မြို့တော်မှာ အမြစ်ကို စိုက်ထားခဲ့ပြီး ယွီတန်ချွန်းပန်းများသည် နှစ်စဉ်ပွင့်နေခဲ့သည်။</p> <p>ကျုံးဇီဟန်က စကားမပြောဘဲ ကျိုးရူဟိုင်ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။ ကျိုးရူဟိုင်က အမြန်ပင် သူ့ကို ဦးညွှတ်ပြီး</p> <p>“ ကျောက်ကွေ့ဖေးက ညစာပြင်ဆင်ပေးထားပါတယ်တဲ့ “</p> <p>“မယ်မယ်၊ အရှင်မင်းကြီး ကျွန်တော်တို့နန်းဆောင်ကို လာတော့မယ်ထင်ပါရဲ့၊ ကျင်းယွမ်ဂိတ်ကို ကျော်လာပြီ”</p> <p>ယန်ရှီး နန်းဆောင်ရဲ့ ခေါင်းဆောင် မိန်းမစိုးက ဝမ်းသာအားရ ဝင်လာပြီး</p> <p>ကျောက်ကွေ့ဖေး အရမ်းပျော်သွားခဲ့သည်။ အမြန် လှပသော အဝတ်အစားများနှင့် လက်ဝတ်ရတနာများကို ခင်းကျင်းနေစဉ် သူမ၏နောက်ကွယ်မှ တတိယမြောက်မင်းသား ကျုံးမင်းကျန်းအားအပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဒီနေ့ မိတ်ကပ်လိမ်းရင် လှပါ့မလား၊ များသွားမလားမသိဘူး။”</p> <p>“မယ်တော်က နဂိုကတည်းကလှပြီးသားပါ၊ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖြစ်ဖြစ် ထူထပ်တဲ့မိတ်ကပ်ပဲဖြစ်ဖြစ် အမြဲလှပါတယ်”</p> <p>ကျုံးမင်းကျန်းက ပြုံးလျက် ကျောက်ကွေ့ဖေးကို ခန်းမအပြင်သို့ ခေါ်ဆောင်ရင်း</p> <p>“ခမည်းတော်က မယ်တော့်ကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံတာပဲ၊ ပွဲတော်ရက်တွေမှာ မယ်တော့်ဆီကိုလာတယ်။”</p> <p>“သားတော် ပြောတာမှန်တယ်။ အရှင်မင်းကြီးက မယ်တော်တို့နန်းဆောင်ကို အရမ်းကြင်နာပေးတယ်။ ဒါပေမယ့် တချို့ ဒါကိုမမြင်နိုင်တဲ့ နှိမ့်ချတဲ့လူတချို့ရှိနေ‌သေးတယ်လေ။ မယ်တော်တို့နန်းဆောင်ကို ပြိုင်ပြီး မျက်နှာသာရဖို့ တိုက်ခိုက်နေကြတာ အရှက်လဲမရှိဘူး။”</p> <p>သူမက အေးစက်စွာ ဟစ်အော်လိုက်သည်။ သူမလက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး အနီရောင်ပတ္တမြားနားကပ်အသစ်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ ခမ်းနားထည်ဝါစွာ ကွပ်ထားသောရွေသည် အရောင် တောက်ပနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save