Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၈</h2> <h2 style="text-align: center;">မုန့်ထုပ်ကြီး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“ထပါ”</p> <p>ကျုံးမင်းကျန်းသည် အမြန် ကျိုးရူဟိုင်ကို ထရန် ကူညီပေးပြီး</p> <p>“ကုန်းကုန်း မယ်တော်နဲ့ပြောစရာရှိရင် ကျွန်တော်ရှောင်ပေးရမလား”</p> <p>“မလိုပါဘူး အရှင့်သား၊ ကျွန်တော့်ကို အရှင်မင်းကြီးက အမိန့်တော်ပါးခိုင်းလိုက်တာပါ”</p> <p>ကျိုးရူဟိုင်က ကျုံးမင်းကျန်းကိုကြည့်ရင်း ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“တတိယမြောက် မင်းသားလည်း ရှိရင် ရှောင်နေစရာ မလိုပါဘူး။ မယ်မယ်နဲ့ အတူတူ နားထောင်လို့ရပါတယ်”</p> <p>အမိန့်တော်။</p> <p>ကျုံးမင်းကျန်း နှင့် ကျောက်ကွေ့ဖေးတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်ကာ ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။</p> <p>“ကိုယ်လုပ်တော်ကျောက်နဲ့ မင်းသားသုံး အမိန့်ကို နားထောင်ပါ”</p> <p>“ကိုယ်တော့်ရဲ့သားတော်ကို ဒဏ်ခတ်ခဲ့တာ အခုဆို မင်းသားကြီးလဲ သင်ခန်းစာတစ်ခုရသွားနိုင်ပြီ။ ဒီလောက်ဆို လုံလောက်ပြီထင်တယ်။”</p> <p>ကျိုးရူဟိုင်က အသံနက်ကြီးဖြင့် ပြောသည်။ စကားပြီးသောအခါ ကျိုးရူဟိုင်သည် လူနှစ်ယောက်ကို အနည်းငယ် ဦးညွှတ်ပြသည်။</p> <p>ကျိုးရူဟိုင် ခန်းမထဲက ထွက်သွားခဲ့သည်။ ကျုံးမင်းကျန်းသည် အမြန် ကျောက်ကွေ့ဖေး ထလာနိုင်ရန် ကူညီပေးလိုက်သည်။ သူက ကျောက်ကွေ့ဖေးကို စိတ်မသက်မသာ ကြည့်ပြီး</p> <p>“မယ်တော်၊ ခမည်းတော်က ကျွန်တော်တို့ အိမ်ရှေ့စံကို နန်းချတုန်းက ဝင်စွက်ဖက်လို့ အပြစ်တင်နေတာလား။”</p> <p>“မဟုတ်ဘူး၊ သူသေသွားတဲ့ဝမ်းကွဲအကြောင်း ထပ်တွေးနေပြန်ပြီ”</p> <p>ကျောက်ကွေ့ဖေးက သူ့သွားတွေကိုအံကြိတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဒင်းကို သူ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာတာတောင် မေ့မရသေးဘူး...”</p> <p>ကျောက်ကွေ့ဖေးက ခွက်ထဲက လက်ဖက်ရည်အားလုံးကို သောက်ပြီးနောက် ကျုံးမင်းကျန်းအား ပြောလိုက်သည်။ “ငါတို့လူတွေကို နင်းဂုတက မင်းသားကြီးဆီကနေ ထွက်ခဲ့ဖို့ ပြောလိုက်တော့။ နောင်ကျမှ အဲ့မင်းသား သူ့ဘာသူသေသွားပါစေ”</p> <p>မေလ ငါးရက်နေ့၊ ကျားရှန်၏သုံးဆယ်နှစ်မြောက်၊ နင်းဂုတတွင်။</p> <p>ဒီနဂါးလှေပွဲတော်နေ့မှာ ကျုံးမင်းဝေက အားချိုး ပြောခဲ့တဲ့ မုန့်ထုပ်ကြီးကို စားခဲ့ပါတယ်။</p> <p>သိုးထိန်းပိုက်ဆံအိတ်ကို အားချိုးက မနက်အစောကြီး ချက်ခဲ့လေသည်။ အားချိုးသည် အရွက်နုများနှင့် အမြစ်များကို ဆေးကြောသန့်စင်ပြီး မနက်ခင်းတုန်းက ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ပါဝင်ပစ္စည်းတွေနဲ့ ရောနှောကာ ခုတ်ထစ်၍ အဖိုးတန် ဝက်သားတုံးတစ်ပန်းကန်ကို ချက်လိုက်သည်။</p> <p>ပေါင်းထားသောပေါင်မုန့်ကို ကြော်ပြီးနောက် အားချိုးသည် ပျော်ရွှင်စွာယူဆောင်လာပြီး ကျုံးမင်းဝေရှေ့တွင် ထားလိုက်သည်။</p> <p>“သိုးထိန်း ပိုက်ဆံအိတ်အပြင်၊ ဟင်းကောင်းတွေလည်း ရှိသေးတယ်၊ အရှင့်သား ခန့်မှန်းကြည့်ပါဦး။”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေသည် သူ့ရှေ့ရှိ ပေါက်စီကို ကြည့်ပြီး အားချိုး၏ ကောက်ကျစ်သော မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ မထိန်းနိုင်ဘဲ ပြုံးနေသည်။ ဒီကောင်မလေး မနက်အစောကြီးကတည်းက ဓားခုတ်သံတွေအကျယ်ကြီးလုပ်နေတာကို သူ ဘာမှ မကြားနိုင်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား။</p> <p>ကျုံးမင်းဝေသည် အားချိုး၏မျက်နှာကိုကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ ကျေနပ်မှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်တာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မိန်းကလေး၏ ကျေနပ်မှုကို ဖြည့်ဆည်းပေးရန်အတွက် သူ ရူးချင်ယောင်ဆောင်ခဲ့သည်။</p> <p>“အသားလေ။ ကျွန်မ တကူးတက အသားဝယ်လာခဲ့တယ်။ အသားက လေးငါးကျင်းလောက် ကျန်သေးတယ်။ ကျွန်မသေချာ အထားခံအောင်ချက်ထားတော့ ရက်တော်တော်ကြာအောင် စားလို့ရလောက်တယ်။”</p> <p>အားချိုးက ပိုဂုဏ်ယူသွားသည်။ သူမက ကြီးမားတဲ့ ပေါင်မုန့်ကြီးကို ဖြတ်ပြီး ကျုံးမင်းဝေဆီ ပို့ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>ကျုံးမင်းဝေသည် ဆီကြော်မုန့်လုံးကြီးကြီးကို ကြည့်ပြီး နောက်ထပ် မထိန်းချုပ်ထားနိုင်တော့ပေ၊ တကယ့်ကို ထူးဆန်းတဲ့ အသီးအရွက်တွေရဲ့ အနံ့ပင်။ မစားရသေးပေမယ့် ကြည့်လိုက်တော့ အရသာရှိမယ်ဆိုတာ သူသိသည်။ ထို့ကြောင့် အားချိုး ကျွေးတာကို အသာတကြည်ပဲ ပါးစပ်ကိုဖွင့်ကာ ကိုက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လျှာကျက်သွားတော့သည်။</p> <p>“ဘာလို့တန်းစားလိုက်တာလဲ ဒီလောက်ပူကျပ်နေတာကို လောင်သွားဦးမယ်။”</p> <p>အားချိုးက အမြန် စားပွဲပေါ်ကနေ ရေတစ်ခွက်ကို ယူပေးလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save