Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၉</h2> <h2 style="text-align: center;">မကိုင်ထားနဲ့</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ကျုံးမင်းဝေက မုန့်ကို မျိုချလိုက်ပြီးနောက် အလျင်အမြန် ရေနှစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ အသက်ရှင် လွတ်မြောက်ခဲ့သော်လည်း မုန့်ကို အမြန်ထပ်မစားရဲတော့ပေ။ သူနည်းနည်းစိတ်ရှုပ်သွားသည်။ သူသည် အသက်သုံးဆယ်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး အမြဲတမ်းတည်ငြိမ်ကာ ဆင်ခြင်တုံတရားရှိသည်။ ဒီကောင်မလေးရှေ့မှာမှ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပျာယာခတ်နေရတာလဲ။ ဒီကောင်မလေးဆီက ကူးစက်ခံရတာဖြစ်မယ်။</p> <p>ဒါပေမယ့် ဒီပေါင်မုန့်ကြီးကတော့ တကယ်အရသာရှိတယ်။</p> <p>အားချိုးက သူ့လက်ထဲက ပေါင်မုန့်တစ်ဝက်ကို လေမှုတ်လိုက်သည်။ သူမက နောက်ထပ်ကိုက်ကြည့်ပြီး မပူတော့ကြောင်း အတည်ပြုခဲ့သည်။ ထို့နောက် ကျုံးမင်းဝေထံသို့ ပို့လိုက်သည်။</p> <p>“မပူတော့ဘူး၊ စားလိုက်ပါဦး”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေသည် လျှာကျက်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း မွှေးပြီး ဆီနစ်နေသော ပေါင်မုန့်ကြီးကို ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိပေ။</p> <p>အားချိုးက သူ့ကို လက်တစ်ဖက်နဲ့ ကျွေးပြီး နောက်လက်တစ်ဖက်နဲ့ ဖက်ထုပ်ကို စားနေသည်။ စားနေတုန်း သူမက</p> <p>“ဒီနေ့ နဂါးလှေတော်ပွဲတော်လေ။ ဇုံဇီမစားဘဲ ဖက်ထုပ်တွေ စားနေကြတာ ဟား၊ ရယ်ရတယ်နော်”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေသည် သူ့စိတ်ထဲတွင် တိတ်တိတ်လေး မထီမဲ့မြင်ပြုနေသော်လည်း ပါးစပ်က ဘာမှမပြောပေ။ ပေါင်မုန့်တစ်ဝက်ကို သုံးကိုက်လောက်နှင့် စားကုန်သွားခဲ့သည်။ စားပြီးတာတောင် သူ့နှုတ်ခမ်းပေါ်ဆီနစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ထပ်စားချင်နေသေးသည်။</p> <p>အားချိုးက ကျုံးမင်းဝေဆီ ပေါင်မုန့်ကြီးတစ်လုံးကို ပေးလိုက်ပြီး</p> <p>ကျုံးမင်းဝေက အနည်းငယ် ပြန်တွေးပြီး ချက်ခြင်းပင် ပေါင်မုန့် မစားချင်တော့ပေ။ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် သူသည် မုန့်ပေါင်းအကြီးလေးလုံးအထိ စားခဲ့သည်။ ခေါင်းမဖော်တမ်းစားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူ ရပ်တန့်သွားသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ အစားအသောက်တိုင်းသည် အားချိုး ၏ “သတိထားဦး” စကားဖြင့် စတင်ခဲ့သည်။</p> <p>ပေါင်မုန့်ကိုစားပြီးနောက် အားချိုးသည် ရေနွေးအိုးနှစ်လုံးကို တည်လိုက်သည်။ အရင်နေ့ကတည်းက သူမ ကျုံးမင်းဝေရဲ့ခေါင်းကို လျှော်ပေးဖို့စဉ်းစားထားပေမယ့် အလုပ်များနေတာကြောင့် မလုပ်အားခဲ့ပေ။ သူမ တောင်ပေါ်မှဆင်းတုန်းက ဆပ်ပြာ၊ ပုံးနှင့် အခြားပစ္စည်းများကို ဝယ်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတော့ အားလုံးအဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။</p> <p>အားချိုးသည် အခန်းထဲရှိ ရေပုံးကြီးတစ်ခုနှင့် ရေနွေးပုံးတစ်ပုံးကို ဆွဲကာ ဝင်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် ကျုံးမင်းဝေကို ကုတင်အစွန်းဘက်သို့ ရွှေ့ကာ ခေါင်းလျှော်ရန် ကုတင်စွန်းတွင် ခေါင်းကို လှဲချလိုက်သည်။</p> <p>ကျုံးမင်းဝေက ခေါင်းအုံးကို ရေစိုစွတ်သွားမည်စိုးသောကြောင့် ဆောလျင်စွာပြောသည်။</p> <p>“ဟုတ်ပြီ၊ အရှင့်သား နေလို့မကောင်းဘူးဆို ကျွန်မကို ချက်ချင်းပြောနော်။”</p> <p>အားချိုးက ခွေးခြေခုံရှာပြီး ကုတင်အစွန်းအောက်တွင်ထား၍ ရေဇလုံကို ထိုခုံပေါ်မှာ တင်ထားလိုက်သည်။ အားချိုးသည် ကျုံးမင်းဝေ၏ ဆံထုံးကို ဖြည်လိုက်ပြီး ရှုပ်ပွနေသော ဆံပင်များကို စုစည်းကာ ရေဇလုံထဲသို့ ထည့်လိုက်သည် ။ သူမလက်က ဆံပင်များကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>ကျုံးမင်းဝေရဲ့ ဆံပင်တွေက တကယ့်ကို ညစ်ပတ်နေသည်ပင်။ ပထမရေဇလုံနှစ်ထပ်ကွမ်းသည် သူ့ခေါင်းပေါ်ရှိ အညစ်အကြေးများကို ချွတ်နေသော်လည်း ပြောင်အောင်အထိ မဆေးကြောနိုင်သေးပေ။ ရေက ညစ်နောက်နေခဲ့ပြီး တတိယရေရောက်သည့်အခါတွင်တော့ အရမ်းနောက်ကျိမနေတော့ချေ။ အားချိုးသည် ဆပ်ပြာကို ကိုင်လိုက်ပြီး ကျုံးမင်းဝေ၏ဆံပင်ပေါ်တွင် ပွတ်လိုက်သည်။ သူမက ကျုံးမင်းဝေရဲ့ ဦးရေပြားကို ပွတ်သပ်ရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p>ကျုံးမင်းဝေက သူ့မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ထားပြီး ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ အားချိုးရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကြောင့် သူ့မျက်ခုံးတွေက ခဏရွေ့သွားသည်။</p> <p>အားချိုးသည် သူ့သက်တောင့်သက်သာရှိဖို့ကို အလွန်အာရုံစိုက်တာကြောင့် အင်အားနည်းနည်းထပ်ဖြည့်လိုက်ရာ ကျုံးမင်းဝေက ပိုကျယ်လောင်စွာ ညည်းတွားလိုက်မိသည်။ အားချိုးက မရယ်ဘဲမနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p>“အရှင့်သား ခေါင်းလျှော်ခံရင် ဒီလိုအသံမျိုးစုံထွက်နေကျလား။ အစေခံတွေ ရယ်ကြမှာမစိုးဘူးလား</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save