Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၄၀</h2> <h2 style="text-align: center;">အရသာ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“သူတို့ မရယ်ရဲပါဘူး”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေက နှေးကွေးသော အသံဖြင့် ပြောသည်။ သူ့လည်စေ့က လှုပ်သွားတာကြောင့် အားချိုးသည် မျက်လုံးဖွင့်တော့မည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း မျက်လုံးမှိတ်ထားဆဲဖြစ်သည်။ ခဏကြာတော့ အားချိုးက သူ့အသံကို ကြားလိုက်ရပြန်သည်။</p> <p>“သူတို့က မင်းလောက် ခေါင်းလျှော်တာ မကောင်းဘူး။”</p> <p>အားချိုးသည် သူ့ပါးစပ်က ထွက်လာ‌သော စကားကြောင့် အနည်းငယ် ဘဝင်မြင့်သွားသည်။</p> <p>“ကျွန်မလို ချက်ပြုတ်၊ အဝတ်လျှော်၊ ကောင်းကောင်းခစားပြီး ခေါင်းပါလျှော်ပေးတဲ့ အစေခံမျိူး မင်းသားတွေ့ဖူးလို့လား။”</p> <p>မင်းက အစေခံမဟုတ်ဘူး။</p> <p>ကျုံးမင်းဝေ ရဲ့ နှလုံးသားက ပထမဆုံးအကြိမ် တုံ့ပြန်ခဲ့ပေမယ့် သူ ထုတ်မပြောခဲ့ပေ။</p> <p>ဆံပင်များကိုဆေးကြောပြီးနောက် အားချိုးသည် အဆင်သင့်ရှိနေသော တဘက်ကိုယူကာ ကျုံးမင်းဝေ၏ဆံပင်ကို သေချာသုတ်ပေးသည်။ ကျုံးမင်းဝေရဲ့ ကျန်းမာရေးက မကောင်းတာကြောင့် ကျုံးမင်းဝေ အအေးမိသွားမှာကို သူမ ကြောက်သဖြင့် မနက်စောစောကတည်းက စောင်သုံးလေးခုလောက် ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။ ယခုတော့ ဤစောင်တစ်ထည်သည် အားချိုး၏လက်ထဲတွင် ရှိနေပြီး ကျုံးမင်းဝေ၏ ဆံပင်များကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးနေသည်။</p> <p>“အခန်းက ကုတင်ပေါ်မှာ နေရောင်မထိုးနိုင်လောက်အောင်ကို ကျယ်တယ်”</p> <p>“အရှင့်သားရဲ့ အိပ်ရာကသာ တောင်ဘက်နံရံဘက်ကိုကပ်နေရင် အဲ့ဒီမှာ ပြတင်းပေါက်တွေ ရှိတော့ အပြင်မထွက်ဘဲတောင် နေရောင်ကို ရနိုင်တယ်။ အခုထက် ပိုသက်သာမှာပဲ။”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေက အမှန်အတိုင်းပြောနေတာဖြစ်သည်၊ အားချိုးသည် လုံ့လဝီရိယရှိပြီး မနက်တိုင်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဘယ်တော့မှ မညစ်ပတ်စေပေ။ စောင်သည်လည်း နေ့တိုင်း နေပူထဲ လှန်းထားတာကြောင့် နေရောင်ခြည်၏ရနံ့နှင့်အတူ ပူနွေးနေသည်။ အရင်ကထက် အဆပေါင်း ထောင်ချီ ပိုအဆင်ပြေပေသည်။ မြို့တော်တုန်းကဆိုလဲ သူ့အိပ်ရာခင်းတွေက ရေနဲ့အမွှေးဆီတို့နဲ့ရောလျှော်တာကြောင့် အိပ်ရာပေါ် အမွှေးနံ့များသာ ရှိနေသည်။ အစေခံများသည် နေရောင်ခြည်၏အရသာကို တစ်ခါမျှ မသိကြပေ။</p> <p>ထိုအရာက ခေါင်းမှ ခြေထောက်အထိ နွေးထွေးစေနိုင်တဲ့ အနံ့တစ်ခုပင်။</p> <p>ဒါက အားချိုးက သူ့ဆီ ယူဆောင်လာတဲ့ အရသာပင်။ ဤသည်မှာ အသစ်စက်စက်ဖြစ်ပြီး လိုက်လျောညီထွေဖြစ်ရန် လွယ်ကူသည်။</p> <p>“နေပူစာမလှုံရင် ဆောင်းရာသီမှာ အရမ်းအေးနေမှာ။ နင်းဂုတမှာ ဆောင်းရာသီက အရမ်းအေးပြီး ရှည်တယ်လို့ ကြားခဲ့တယ်။ ဒီကုတင်ပေါ် နေရောင်ခြည်မရောက်ရင် အရမ်းအေးနေလိမ့်မယ်”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေ စကားမပြောပေ။ နင်းဂုတရဲ့ ဆောင်းရာသီမှာ နေ့ရောညပါ အေးနေပြီး ပါးစပ်တောင် မပိတ်နိုင်ဘူးဆိုတာ သူသိထားခဲ့သည်။ စူးရှသောအအေးဓာတ်က သူ့အား ပြန်အမှတ်ရလာစေသည်။ ထိုအချိန်တွင် ကျုံးမင်းဝေသည် အနွေးထည်ပုဝါဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားခံရတောင် ပြန်တုန်ရီလာခဲ့သည်။</p> <p>အားချိုးက အံ့အားသင့်သွားပြီး ချက်ချင်း မိမိကိုယ်ကို ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။</p> <p>“ကျွန်မ အရှင့်သား ခေါင်းကို အကြာကြီးလျှော်လိုက်မိတာပဲ၊ အရှင့်သား အေးနေမှာသေချာတယ်။”</p> <p>အားချိုး၏ မျက်ခုံးသည် ပို၍ပင် တွန့်သွားသည်။ ထိုအခိုက်တွင် သူမဘာမှပြန်မပြောဘဲ ချည်ထည်တစ်ထည်ကို ရှာဖွေကာ ကျုံးမင်းဝေ ၏ဆံပင်ကို စည်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျုံးမင်းဝေကို ကုတင်ဆီသို့ ရွှေ့ကာ ကောင်းကောင်းအိပ်ပျော်စေခဲ့သည်။ အားချိုးသည် နောက်ထပ် ချည်ထည်တစ်ထည်ကို ရှာပြီး ကျုံးမင်းဝေ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ပတ်ထားသည်။ လေယိုစိမ့်မှု မရှိစေရန် ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် စိတ်သက်သာရာရစေခဲ့သည်။ တစ်ဖန် ကျုံးမင်းဝေက</p> <p>“ဆံပင်က တစ်ဝက်ခြောက်နေပြီမို့ ခဏကြာရင် ခြောက်သွားလိမ့်မယ်။”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေက သူမကို မိုက်မဲတယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့် လုံးဝစိတ်မခုသလို နွေးထွေးမှုကိုပါ ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျုံးမင်းဝေက အားချိုးအား</p> <p>“ဟိတ်၊ ငါ့ကို မုတ်ဆိတ်ရိတ်ပေးပါဦး”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save