“မပြောပါနဲ့တော့ ကျွန်မကံပဲ”
အားချိုး၏ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ထိုးလိုက်သလိုပင်။ သူမ ကုတင်ပေါ်ထိုင်ရင်း ဒီနှစ်တွေအတွင်း သူ့မရဲ့ ကံဆိုးမှုတွေအကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။
အားချိုးသည် မွေးရာပါအစေခံမဟုတ်ခဲ့ပေ။ သူမသည် ကောင်းမွန်သော မိသားစုမှလာခဲ့သည်။ သူမသည် မျိုးရိုးမြင့်မိသားစု၏ အကြီးဆုံးသခင်မလေးဖြစ်သော်လည်း သူမဘဝမှာ ပျော်ရွှင်စရာမကောင်းခဲ့ပေ။ ကျားရှန် သက်တမ်းအနှစ်နှစ်ဆယ်၊ အားချိုး အသက်လေးနှစ်အရွယ်တွင် သူမ၏ဖခင်သည် အမတ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး အထက်လူကြီးကို စော်ကားပြောဆိုခဲ့သည်။ အားချိုး၏ ကံကြမ္မာက သူမလမ်းလျှောက် စကားပြောတတ်စအရွယ်တွင် ပြီးဆုံးသွားသည်၊ သူ့အဖေနဲ့အမေက သေဒဏ်ပေးခံလိုက်ရပြီး သူမသည်လည်း နန်းတွင်းသူတစ်ဦးဖြစ်လာကာ အဝတ်လျှော်ဌာနတွင် အလုပ်လုပ်ခဲ့ရသည်။
ဒါပေမဲ့ လေးနှစ်အရွယ် မိန်းကလေးက ဘယ်လိုလုပ် အဝတ်အစားတွေကို လျှော်ပေးနိုင်မည်နည်း။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့်၊ အဝတ်လျှော်ဌာနမှ အဒေါ်များသည် မိဘမရှိသော သနားစရာကလေးဟူ၍ ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးသောကြောင့် အားချိုးသည် အဝတ်လျှော်ဌာနတွင် ၁၃ နှစ်အထိ အရမ်း အလုပ်ကြမ်းမလုပ်ခဲ့ရပေ။
အသက် 13 နှစ်မှာ အားချိုးဟာ ကံကောင်းဖို့ ရှားရှားပါးပါး အခွင့်အရေး ရခဲ့သည်။ သူမ၏ ချိုမြိန်သော ပါးစပ်ကြောင့် သူမအား အဝတ်လျှော်ဌာနအကြီးအကဲက အရှင်မင်းကြီး၏ အချစ်ဆုံး ကျောက်ကွေ့ဖေး၏ ယန်ရှီးနန်းတော်သို့ အကြံပြုခဲ့သည်။ သူမသည် အဝတ်လျှော်ဌာနတွင် အစေခံလုပ်သောအခါ သူမ၏ လစဉ်လစာက ငွေအနည်းငယ်သာရှိခဲ့သည်။ ယန်ရှီးနန်းတော်သည် အဝတ်လျှော်ဌာနထက် ပိုသက်တောင့်သက်သာပြီး အခြေအနေက ပိုကောင်းပေသည်။ အစားအသောက်နှင့် အဝတ်အစားများ သုံးစွဲမှုလည်း ပိုမိုမြင့်မားသည်။ ထို့အပြင် ပွဲတော်တွေမှာ ဆုပေးတာတွေလဲရှိခဲ့သည်။ တစ်နှစ်ကြာပြီးနောက် အားချိုးသည် ငွေနှစ်လျန်ကို သိမ်းဆည်းနိုင်ခဲ့သည်။
အားချိုး ရဲ့ ကံကောင်းတဲ့လမ်းကလဲ ကြာရှည်မခံခဲ့ပေ။ ယန်ရှီးနန်းတော်တွင် နှစ်နှစ်ကြာ အဝတ်လျှော်ပြီးနောက်၊ ကျားရှန်၏ နှစ်သုံးဆယ်ပြည့် နှစ်သစ်အကြိုတွင် နန်းတော်သည် မီးရှူးမီးပန်းများ ပစ်လွှတ်ခဲ့သည်။ ဘိုးဘွားစနစ်အရ ထိုနေ့တွင် နန်းတော်အတွင်းရှိ အစေခံများသည် လူတန်းစားမခွဲခြားဘဲ မီးရှူးမီးပန်းများ လာရောက်ကြည့်ရှုကြသည်။ ဒါကြောင့် နန်းတော်ထဲက အမြဲဦးညွတ်နေရသော အစေခံတော်တော်များများဟာ နန်းတော်ထဲ၌ မီးရှုးမီးပန်းများကို ကြည့်နိုင်ခဲ့သည်။ သူမက မီးရှူးမီးပန်းကြည့်ရတာ ပျင်းရိလာတာကြောင့် အပြင်ထွက်ပြီး တာဝန်အချောင်ခိုမယ့် အစားသူမသည် တစ်ညလျှင် ငွေနှစ်စဖြင့် အလုပ်လုပ်ရန် တွေးခဲ့သည်။
ထို့အပြင် သူမသည် အခြားနန်းတွင်းသူများကဲ့သို့ အတွေးလဲမရှိခဲ့ပေ။ သူမက လှပသော နန်းတွင်းဝတ်စုံများဝတ်ထားသော်လည်း၊ သူမ၏ ရာဇဝတ်သားအစေခံတစ်ဦးဟူသော အထောက်အထားကို တစ်သက်လုံးအမှတ်ရနေမည်ဖြစ်သည်။ ထုံးစံအတိုင်း၊ သူမသည် သခင်အဖြစ်ပြောင်းရန် မတွေးခဲ့ဖူးပေ။
ညနေခင်းတွင် အားချိုးသည် အခန်းထဲတွင် မှိန်းနေတဲ့အချိန် မီးတောက်သံကြောင့် ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။ တံခါးကို တွန်းလိုက်သောအခါတွင် မီးသည် ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး လွှမ်းနေခဲ့၏။ ကျင်းရန်နန်းဆောင်နှင့် ယန်ရှီး နန်းဆောင်ကြားတွင် တံတိုင်းတစ်ခုသာ ခြားပေသည်။ ထုံးစံအတိုင်း သူမ လျစ်လျူမရှုနိုင်ဘဲ အမြန်ရေသယ်သွားခဲ့သည်။
တစ်နာရီအကြာတွင်၊ ကျင်းရန်နန်းဆောင်၌ သက်တော်စောင့်များနှင့် အစေခံတစ်စု၏ ကြိုးပမ်းမှုကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် မီးငြိမ်းသွားခဲ့သည်။ အားချိုး၏ ညာလက်မောင်း ၊ ညာလက်ကောက်ဝတ်မှ လက်မောင်းအထိ ၊ ပခုံး နှင့် လည်ပင်း ၊ မေးစေ့ များက မီးလောင်ခံလိုက်ရသည်။ တကယ့်ကို ပူလောင်ခဲ့ရသည်။ အားချိုးကိုက်ခဲစွာဖြင့် ယန်ရှီနန်းတော်သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် မီးကို ကြိုးကြိုးစားစား ငြိမ်းခဲ့သည့်အတွက် ကံဆိုးခြင်းမှ ဆုလာဘ်များ ရရှိနိုင်မလားဟု တွေးမိသည်။
နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် ကျောက်ကွေ့ဖေး၏အနီးကပ်၏အစေခံ ချွေ့ပင်း ရောက်ရှိလာသော်လည်း ဆုလာဘ်မရရှိခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူမ၏ ရိုးသားမှုနှင့် ရဲရင့်မှုကို ချီးကျူးခဲ့သည်။ ချွေ့ပင်းသည် သူမ၏ မျက်နှာကို ကြည့်ကာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။
နောက်ပိုင်းမှာ အခန်းထဲက အစေခံငယ်တစ်ယောက်က သူမ ကိုယ်လုပ်တော်ကျောက်ကို စော်ကားမိသွားကြောင်း တိတ်တဆိတ်ပြောပြခဲ့သည်။
***