Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၄၅</h2> <h2 style="text-align: center;">ဘယ်သူလဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>အားချိုးသည် ကျုံးမင်းဝေ၏မျက်လုံးများကို သတိပြုမိသောအခါ သူမသည် ကော်လာကို မခို့တရို့ပိတ်လိုက်ပြီး ကျုံးမင်းဝေကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် စိုက်ကြည့်ရင်း</p> <p>“အရှင့်သား ဘာကြည့်နေတာလဲ”</p> <p>“ဒီအမာရွတ်...”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေက အားချိုးကိုကြည့်ရင်း သူ့မျက်လုံးများက အနည်းငယ် စိတ်အားထက်သန်နေသည်။</p> <p>“အဲဒီနှစ်က လူတွေကို ကယ်တင်ရင်း ကျန်ခဲ့တာလား။”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့”</p> <p>အားချိုးက သက်ပြင်းချကာ ရဲရဲတင်းတင်းပြောလိုက်သည်။ သူသည် ကျုံးမင်းဝေအား နှုတ်ခမ်းစူရင်း ဆက်လက် တိုင်ကြားခဲ့သည်။</p> <p>“ကျွန်မဝင်သွားတော့ ခန်းမထဲမှာ အရပ်ရှည်ရှည် လူတစ်ယောက် မူးလဲနေတာတွေ့တယ်လေ သူ့ကို အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပြီး မီးထဲက ဆွဲထုတ်ခဲ့တာ။ အလျင်လိုနေတော့သူ့မျက်နှာကို မတွေ့လိုက်ရဘူး သူဘယ်သူလဲဆိုတာသာ သိရင် ကျွန်မလျော်ကြေး သွားတောင်းပြီးနေလောက်ပြီ။ အဲဒီနေ့ မီးလောင်ပြီးတဲ့ဒဏ်ရာတွေကို လင်ဇီးလိမ်းဆေး လိမ်းတာ အထိရောက်ဆုံးပဲလို့ကြားဖူးတယ် အမာရွတ်တွေ မကျန်တော့ဘူးတဲ့။”</p> <p>“အဲဒီလူရဲ့အသက်ကို ကယ်ခဲ့တာပဲ သူ့ကို လိမ်းဆေး တောင်းတာက သိပ်အများကြီး မဟုတ်ပါဘူး၊ ပြောရရင် သူ့အဝတ်အစားတွေက သာမန်လူနဲ့မတူဘူး လင်ဇီးလိမ်းဆေးကို သူ တတ်နိုင်လောက်ပါတယ်။ “</p> <p>အားချိုးက ညည်းတွားပြီး ပြောရင်း အသံက ပိုကျယ်လာသည်။</p> <p>ကျုံးမင်းဝေသည် သူမ၏ ပါးစပ်ကို ကြည့်ကာ သူ၏လည်စေ့သည် အပေါ်အောက် လှုပ်ယမ်းသွားသည် ။ တစ်ခုခု ပြောချင်ပေမယ့် မပြောခဲ့ဘဲ သူ့မျက်လုံးတွေ ရုတ်တရက် နစ်မြုပ်သွားပြီး မျက်ခုံးများ ကြုံ့သွားလေသည်။</p> <p>“အရှင့်သား ပြောကြည့် ကျွန်မ တကယ် ကံဆိုးတယ်မလား”</p> <p>အချိန်အတော်ကြာ တုံ့ပြန်မှု မရှိတာကြောင့် အားချိုးသည် ကျုံးမင်းဝေ၏ မေးစေ့အား အနည်းငယ် ကြည့်ကာ မေးခဲ့သည်။</p> <p>သူပြောတာက အမှန်ပင်။ အားချိုးသည် အလွန်ကံမကောင်းခဲ့ပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အမည်မသိလူကြောင့် ဤရုပ်ဆိုးသောအမာရွတ်များ ကျတ်ခဲ့သလို၊ ကျောက်ကွေ့ဖေးအား စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေကာ သွမ့်အိမ်တော်သို့ ပို့ခံလိုက်ရပြီး တစ်နည်းနည်းဖြင့် ဒီနင်းဂုတသို့ ရောက်လာသည်၊၊</p> <p>သို့သော် မီးကြောင့်မဟုတ်လျှင် အားချိုး နင်းဂုတသို့ ဘယ်လိုလုပ်ရောက်လာနိုင်ပါ့မလဲ။</p> <p>ပြီးတော့ အကျည်းတန်တဲ့အမာရွတ်က အားချိုးကို သူ့နံဘေးကို ပို့ဆောင်ပေးတဲ့ သော့ချက်ပါပင်။</p> <p>ကျုံးမင်းဝေက သူ့ကိုယ်သူ အကြိမ်ကြိမ်တွေးလိုက်သည်၊ ဒီလိုမှမဟုတ်ရင် သူမ ဒီလိုရုပ်ဆိုးမှုကို ကြုံမည်မဟုတ်ပေ။</p> <p>အားချိုးသည် ကျုံးမင်းဝေ ၏ တွေးတောမှုကို လုံးဝသဘောမပေါက်ပေ။ သူမသည် ကျုံးမင်းဝေကို တည့်တည့်ကြည့်နေသည်။ မုတ်ဆိတ်ကို ရိတ်ထားတဲ့ ကျုံးမင်းဝေက အရင်ကထက် အများကြီး ပိုချောမောပြီး ပိုငယ်ပုံပေါ်နေသည်။ အရင်က ဒုက္ခိတ လူလတ်ပိုင်းအရွယ်ဆိုလျှင် အခုချိန်မှာတော့ ချောမောတဲ့ မျက်နှာရှိတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။</p> <p>ဟုတ်တယ်၊ ဒီမျက်လုံးတွေကလွဲရင် ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်နှင့်တူပေသည်။</p> <p>သူမ သူ့ကို ပထမဆုံးအကြိမ်တွေ့ခဲ့တုန်းကလိုပင်။</p> <p>အဲဒီနှစ်လိုပဲ၊ ကောင်းကင်ကြီး အလင်းရောင်အောက်မှာ သူဟာ လွတ်လပ်၊ သီးသန့်ဆန်ပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိမြင့်မြတ်နေသည်။ သူမ သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်လျှင် တခြားကမ္ဘာရဲ့ မသေမျိုးလို့ ထင်ရလောက်သည်။</p> <p>……</p> <p>ကျုံးမင်းဝေက သူ့စိတ်ကို ငြိမ်သက်စေပြီး အားချိုးကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save