Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၄၆</h2> <h2 style="text-align: center;">နည်းနည်းလှုပ်လာတယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“ဘာဖြစ်တာလဲ”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေက သူ့စိတ်ကို ငြိမ်သက်စေပြီး အားချိုးကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>“ဟင့်အင်း ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး”</p> <p>အားချိုးက အမြန် လွှဲလိုက်ပေမယ့် သူမရဲ့ပါးပြင်ပေါ်က အပူရှိန်က သူမရဲ့ခံစားချက်ကို ထုတ်ဖော်ပြသနေခဲ့သည်။ သူမ ဝမ်းနည်းစွာနဲ့ မျက်နှာကို ပွတ်သပ်ပြီး နှစ်ခေါက်ချောင်းဆိုးလိုက်သည်။</p> <p>“ဘာလို့ ဒီလောက်ပူနေတာပါလိမ့်”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေက သူမကို ကြည့်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို လှုပ်လိုက်ကာ တစ်ခုခုပြောဖို့ပြင်လိုက်သည်။</p> <p>ယခုအခါတွင် သူသည် စကားပြောတာနဲ့ သူများကိုအားကိုးနေရတာလွဲလို့ အခြားအရည်အချင်းမရှိပေ။ သူက တကယ့် အမှိုက်ပင်။</p> <p>အားချိုးသည် ကျုံးမင်းဝေ၏လက်ကို ထပ်မံယူလိုက်သည်။ ကျုံးမင်းဝေရဲ့လက်က တကယ်လှပသည်။ သူ့လက်များကို အားချိုးက နေ့တိုင်း ဆေးကြောသန့်စင်ခဲ့တာကြောင့် ဖြူဖျော့နေသည်အပြင် လက်သည်းတွင် အညစ်အကြေးများလည်း မရှိ။ အားချိုးက ကတ်ကြေးယူဖို့ အလျင်စလို မလုပ်ခဲ့ပေ။ အဲဒီအစား သူမက ကျုံးမင်းဝေ ရဲ့ လက်ချောင်းတွေကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ့ကိုကြည့်၍</p> <p>ကောင်မလေးသည် သူ့လက်ကို သူမ၏ နူးညံ့နွေးထွေးသော လက်ဖြင့် ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သည်။ ကျုံးမင်းဝေ၏ နှလုံးခုန်သံမြင်လာလေသည်။ သူက အားချိုးရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ကြည့်ပြီး ပါးစပ်ကို ပြန်ဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ အရမ်းပျော်နေပုံဖြင့်</p> <p>အားချိုး အံ့အားသင့်ပြီး ပျော်ရွှင်သွားတာကြောင့် ကျုံးမင်းဝေကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဖိညှစ်လိုက်မိသည် ။ ထို့နောက် မျက်လုံးဖွင့်ကာ ကြည့်လိုက်ရာ သူမလက်ဖဝါးထဲက လက်ချောင်းက အနည်းငယ်တုန်နေခဲ့သည်။ စက္ကန့်အနည်းငယ်သာဆိုသော်လည်း အားချိုးသည် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ခုန်သွားသည်။</p> <p>“ကျုံးမင်းဝေ...ကျုံးမင်းဝေ... ရှင့် လက်ချောင်းတွေ လှုပ်နေတယ်”</p> <p>အားချိုးက အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားနေတာကြောင့် ကျုံးမင်းဝေရဲ့ နာမည်ကို တိုက်ရိုက်ခေါ်ပြီး သူ့လက်ချောင်းတွေကို ဆွဲကိုင်ထားသည်။ သူမသည် ခုတင်ပေါ်မှ ခုန်ထကာ လက်ညှိုးကို စိုက်ကြည့်ရင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ကျုံးမင်းဝေ၊ ထပ်စမ်းကြည့်ပါဦး၊ တခြားလက်ချောင်းတွေရော လှုပ်နိုင်သေးလား”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေလည်း အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေပေသည်။ သူသည် အမြဲမတုန်မလှုပ် အေးဆေးတည်ငြိမ်သူဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ၏နဖူးတစ်ပြင်လုံး၌ ချွေးများ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ့လက်တွေကို ရွှေ့ဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် တစ်နည်းနည်းနဲ့တော့ အရမ်းခက်နေဆဲပင်။ သူသည် အစွမ်းကုန်သုံးကာ ဆက်တိုက် ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့သော်လည်း သူ့လက်ချောင်းများက ထပ်မရွေ့တော့ပေ။</p> <p>အချိန်အကြာကြီး ကြိုးစားပြီးနောက် ကျုံးမင်းဝေသည် မောပန်းနွမ်းနယ်လာသည်။ သူ့မျက်လုံးတွေက စိတ်ပျက်မှုတွေအပြည့်ဖြစ်သွားကာ သက်ပြင်းချ၍ ပြန်ချထားလိုက်သည်။</p> <p>“အဆင်ပြေပါတယ်။ အရှင့်သား ပြန်ကောင်းဖို့ကိုပဲအားရုံထား။ အဲဒါကို စိတ်မပူနဲ့။ ဖြည်းဖြည်းချင်းသွားကြရအောင်။”</p> <p> အားချိုးက လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး နည်းနည်းလေး ပွတ်ပေးလိုက်သည်။ တင်းမာသောလက်ကို ပျော့ပျောင်းစေလိုက်ပြီး ကတ်ကြေးကိုယူကာ ကျုံးမင်းဝေ ၏လက်မကို ဆွဲကိုင်၍</p> <p>“ဒီနေ့ဒီလောက်ပဲနော်။ အရမ်းအားမထုတ်နဲ့၊ မနက်ဖြန်မှ ဆက်လေ့ကျင့်ကြမယ်။”</p> <p>“ငါတကယ်အသုံးမကျတာပဲ။”</p> <p>“အသုံးမဝင်ဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလို့လဲ အရှင့်သား ကြိုးစားရင်အသုံးမကျဆိုတာမရှိပါဘူး”</p> <p>အားချိုးက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်တွေကို ကြည့်လိုက်သည်။ မတတ်နိုင်ဘဲ သူမနှလုံးသားက ပျော့ပျောင်းလာပြီး သူမထပ်ပြောသောအခါတွင် အသံက ကြည်လင်လာသည်။</p> <p>“ကျွန်မ အရှင့်သားကို နေ့တိုင်း နွေးနွေးထွေးထွေး နှိပ်နယ်ပေးရင် သွေးလည်ပတ်မှု ကောင်းလာလိမ့်မယ်။”</p> <p>“ဒီကြိုးစားမှုအားလုံးက ဖြုန်းတီးရာကျတယ်”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေ ရဲ့ နှလုံးသားက တကယ်ကို စိတ်ဓာတ်ကျနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save