Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၄၈</h2> <h2 style="text-align: center;">စိတ်ဆိုးခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ညနေမှာတော့ သိုးကျောင်းသားရဲ့ ပိုက်ဆံအိတ်နဲ့ ကြာဇံမုန့်တွေက ကျန်နေတုန်းပင်။ ထို့ကြောင့်အားချိုးက အကုန်ရောပေါင်းပြီး ဟင်းပေါင်းချက်ခဲ့လိုက်သည်။ ပုံစံက ယာဂုနဲ့တူသည်။ ချက်ပြုတ်နေတုန်း ဆားတစ်ဇွန်းပိုထည့်လို့ရပြီး အရသာကတော့ ဂျုံယာဂုထက် ပိုကောင်းပေသည်။</p> <p>ကျုံးမင်းဝေသည် ဂျုံယာဂုအငန်၊ မှိုနှင့်ကြက်ရေခွံ ဂျုံယာဂု၊ နံရိုးယာဂု၊ ဆာရှိမီယာဂု စသဖြင့် စာဖိုမှူးက အစုံ ချက်ပြုတ်ကျွေးဖူးသော်လည်း အားချိုး ပြုလုပ်သော ဂျုံယာဂုသည် ယခင်ပုံစံနှင့်မတူ ပေါ့ပါး၍ ရိုးရှင်းနေသည်။ ကျုံးမင်းဝေက ယာဂုနှစ်ပန်းကန် သောက်လိုက်တာတောင် မကျေနပ်နိုင်သေးပေ။ ပန်းကန်ပြားပေါ်ရှိ မုန့်လုံးကြီးကြီးကို ကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p>နေ့လည်က အဖြစ်အပျက်ကြောင့်လား မသိ၊ အားချိုးမှာ စည်းကမ်းတွေ အများကြီးရှိလာခဲ့သည်။ ကျုံးမင်းဝေကို ယာဂုနှစ်လုံးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ကျွေးပြီး စကားသိပ်မပြောခဲ့ပေ။ တတိယမြောက်ပန်းကန်ကို ကောက်ယူလိုက်သောအခါ ကျုံးမင်းဝေက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ သူ မစားချင်တော့ပေပ။ အားချိုးက မုန့်ပေါင်းကို သူ့ပါးစပ်ထဲကို ထည့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>“မင်း ညက မီးဖိုချောင်ထဲအိပ်တာလား”</p> <p>သူ့ပါးစပ်ထဲ မုန့်ကို မျိုချပြီးနောက် ကျုံးမင်းဝေက သူ့နှလုံးသားထဲမှာ ရက်အတော်ကြာအောင် မြိုသိပ်ထားတဲ့ မေးခွန်းကို မေးလိုက်သည်။ နေ့ခင်းဘက်တုန်းက၊ အားချိုးသည် သွမ့်မိသားစု မီးဖိုချောင်တွင်နေထိုင်ရင်း အမြဲအေးကာ နိုးလာသည်ဟုပြောတုန်းက ကျုံးမင်းဝေ ဝမ်းနည်းခဲ့မိသည်။ ထိုအချိန်တွင် အားချိုး၏ဆံပင်ပေါ်ရှိ ကောက်ရိုးကိုကြည့်ရင်း သူပို၍ပင် စိတ်မကောင်းဖြစ်လာသည်။</p> <p>“ဘေးခန်းကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးရင် ဘေးခန်းမှာနေလို့ရတယ်၊ မီးဖိုချောင်ထဲမှာမနေနဲ့”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေက တိုးတိုးလေးပြောသည်။ သူဒီလိုမပြောချင်ပေမယ့် မပြောဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။</p> <p>“တောင်ဘက်နံရံကိုကပ်ပြီးအိပ်၊ ပူနွေးပြီး နေရောင် ရနိုင်တယ်။”</p> <p>အားချိုး၏နှလုံးသား နွေးထွေးလာကာ သူမ၏မျက်လုံးများသည် အနည်းငယ်စိုစွတ်လာခဲ့သည်။ သူမ ပါးစပ်ထဲသို့ နှစ်လုတ်သုံးလုတ်စားပြီးနောက် အောက်ကိုငုံ့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ရပါတယ်၊ မီးဖိုခန်းထဲမှာ ရေမယိုစိမ့်ပါဘူး။ နေရာကလဲကြီးတော့ အဆင်ပြေတယ်”</p> <p>“မင်းဘာလို့ အခန်းထဲမှာ မနေရတာလဲ။ ဘယ်မိန်းကလေးက မီးဖိုခန်းမှာနေလို့လဲ”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေက အနည်းငယ် စိတ်ဆိုးသွားပြီး စကားစမြည်ပြောသောအခါ အနည်းငယ် အသံကျယ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>“မင်း ဆံပင်မှာ တနေကုန် ကောက်ရိုးတွေနဲ့ရှုပ်နေတာ မင်းမြင်လား။ ဘယ်မိန်းကလေးက မင်းလိုနေလို့လဲ။”</p> <p>အားချိုးသည် ပန်းကန်များကို ချလိုက်ပြီး အမြန်ဆံပင်ကို သပ်လိုက်သည်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း သူမသည် ကောက်ရိုးတစ်မျှင်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ သူမသည် ကောက်ရိုးမျှင်ကို ခပ်ဖွဖွကိုင်ရင်း</p> <p>ကျုံးမင်းဝေက သူမ၏မျက်နှာကို မမြင်နိုင်ပေ။ သူ့မျက်နှာကို နံရံဘက်သို့ လှည့်ထားပြီး သူ့ကိုယ်သူအနည်းငယ် ဒေါသထွက်နေခဲ့သည်။ သူသည် သူမကို ကိုယ်တိုင်ရှင်းခိုင်းရုံကလွဲလို့ ဘာမှမတတ်နိုင်ပေ။ သူသည် အသက်သုံးဆယ်ကျော်ယောက်ျားတစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း ဒေါသထွက်သော အခါ ဆယ်ကျော်သက်မိန်းမငယ်လေး၏ သက်ရောက်မှုကို ခံနေရဆဲပင်။</p> <p>အားချိုးသည် ကျုံးမင်းဝေကိုကြည့်ကာ စကားရပ်လိုက်သည်။ သူမ ဘာမှမပြောတော့ဘဲ ပန်းကန်များနှင့် တူများအားလုံးကို ထုတ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>သူမ ခန်းမဆောင်မှ ထွက်လာသောအခါ ဘေးခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားကာ တံခါးကို ညင်သာစွာ တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး သစ်သားသေတ္တာကြီးအနည်းငယ်မှလွဲ၍ လွတ်နေသော အခန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏မျက်ခုံးသည် အလွန်စိုးရိမ်သောကြောင့် ကြုတ်သွားသည်။</p> <p>အားချိုးသည် တောင်ပေါ်မှဆင်းခဲ့ရပြန်သည်။ အိမ်ထဲမှာ ထမင်း သိပ်မကျန်တော့တာကြောင့် အစားအသောက်နှင့် အသားဟင်းသီး ဟင်းရွက်အချို့ဝယ်ရန် တောင်ပေါ်မှဆင်းခဲ့ရသည်။ တကယ်တော့ တောင်ပေါ်မှာ စားလို့ရတဲ့ ဟင်းရွက်အများကြီးရှိပေသည်။ သူမသည် တောရိုင်း ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကိုလည်း နှစ်သက်သော်လည်း ကျုံးမင်းဝေမှာ နေ့တိုင်းမစားနိုင်ပေ။ ထိုနေ့တွင် သူမ ဆေးရုံတက်နေချိန် သမားတော်သတိပေးလိုက်သလို သူ့လို လူနာတစ်ယောက်က အာဟာရမပြည့်စုံလို့ မရချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save