Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၄၉</h2> <h2 style="text-align: center;">အလှမ်းဝေးတယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ဒီနေ့တော့ ဈေးကွက်ထဲမှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်မျိုးစေ့တွေ ရှိ၊ မရှိ သွားကြည့်ရပေမည်။ သူမ ခြံကို ရှင်းပစ်ခဲ့သဖြင့် ဟင်းရွက်မျိုးစေ့တွေ ဝယ်လို့ရခဲ့ရင် ပြန်လာတဲ့အခါ တန်းစိုက်လို့ရနိုင်သည်။ ထိုအခါ သူမတို့ စားစရာ ဝယ်ရန် တောင်ပေါ်ကထပ်ဆင်းဖို့ မလိုလောက်သဖြင့် ငွေလဲမကုန်တော့ပေ။</p> <p>သူမ နောက်ဆုံးအကြိမ် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းခဲ့စဉ်က ယွမ်ငွေ ငါးဆယ့်ခြောက်စ သုံးစွဲခဲ့သည်။ ယခု သူမတွင် လေးဆယ့်နှစ်ယွမ်ကျော်ရှိသေးသည်။ လူနှစ်ယောက်စာ ထမင်း၊ ခေါက်ဆွဲ၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်၊ အသားဝယ်ရပေမည်။ သူမသည် အိမ်ကိုပြင်ရန် လူတစ်ယောက်ကိုလည်း ရှာဖွေလိုသေးသည်၊ မည်မျှကုန်ကျမည်ကို သေချာမသိပေ။</p> <p>အဟွတ်။</p> <p>ဒီလိုဆက်လုပ်လို့မဖြစ်တော့ဘူး ငါအလုပ်ရှာရမယ်။</p> <p>သူမသည် အဝတ်လျှော်ခြင်းအလုပ်ကို ကောင်းကောင်းလုပ်တတ်သော်လည်း နင်းဂုတသည် မြို့တော်ကဲ့သို့ မျိုးရိုးမြင့်မိသားစုကြီးတွေ အများကြီးမရှိပေ။ ဤနေရာတွင် အစေခံမိန်းကလေးများကို ငှားရမ်းရန် ငွေကြေးတတ်နိုင်သော မိသားစု အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ ထို့အပြင် ကျုံးမင်းဝေ အိမ်တွင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်ကို သူမ စိတ်မချပေ။ အနီးနားတွင် အလုပ်တစ်ခုရှာနိုင်လျှင် အချိန်တိုင်း အပြင်ထွက်ရန် မလိုအပ်တော့ချေ။</p> <p>အားချိုးသည် တစ်လမ်းလုံး အလုပ်ရှာရန် စီစဉ်နေပြီး တောင်ခြေရင်းသို့ မသိလိုက်ခင် ရောက်လာသည်။ နေ့တစ်ဝက်လောက် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် ရေငတ်လာတာကြောင့် အားချိုးသည် သူ့ရှေ့က ခြံစည်းရိုးကို လှမ်းကြည့်လျက် တွေးကာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။</p> <p>“လူရှိလား”</p> <p>အားချိုး တံခါးလာခေါက်လိုက်သည်။</p> <p>တံခါးကိုဖွင့်လိုက်သောအခါ အရပ်ရှည်ရှည်ပိန်ပိန်လူငယ်တစ်ယောက်ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မ တောင်ပေါ်လမ်းလျှောက်နေတာကြာတော့ ရေဆာနေလို့လေ။ သခင်လေးချန်ဆီမှာ ရေသောက်လို့ အဆင်ပြေလား မသိဘူး။”</p> <p>ချန်ချင်းရွှမ် က အားချိုးကို အထဲဝင်ခိုင်းပြီး သူမနောက်ကျောက ဝါးခြင်းတောင်းကို ယူ၍ တံခါးမှာချဖို့ ကူညီပေးခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူကထိုင်ချကာ အဖြူရောင် ကြွေလက်ဖက်ရည်အိုးကို ကိုင်၍ လက်ဖက်ရည်ငှဲ့ပေးတော့မည့်အချိန် ရုတ်တရက် သူ တစ်ခုခုကို တွေးပြီး အားချိုးဘက်လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါဆို စံပယ်နဲ့ပဲ သောက်ကြတာပေါ့။ လက်ဖက်ခြောက်က အရမ်းမွှေးတယ်၊ မိန်းကလေး ကြိုက်လောက်တယ်”</p> <p>အားချိုး နားလည်သွားပြီး ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် သူမလက်ကို ပွတ်သပ်ရင်း</p> <p>“ကျွန်မ အဲဒီအကြောင်း သိပ်မသိပါဘူး။ ရေနွေးဆို ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မက အကုန်သောက်တယ်”</p> <p>ချန်ချင်းရွှမ် က လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ကာ အားချိုးရှေ့မှာ ထား၍ ပြုံးပြလိုက်သည်။</p> <p>“နောက်တစ်ခါ ကျွန်တော် မိန်းကလေးအတွက် တခြားလက်ဖက်ခြောက်ပြောင်းတိုက်မယ်။”</p> <p>“မဟုတ်ဘူး မလိုပါဘူး၊ ကျွန်မ သောက်လဲ ဘာမှ အရသာမခံနိုင်ဘူး။ ကျွန်မအတွက် ကောင်းတဲ့ လက်ဖက်ခြောက်သုံးရင် အလဟသပဲ ဖြစ်သွားမှာ။”</p> <p>အားချိုးက အရမ်းပြန်ပြောပြီး ချန်ချင်းရွှမ် ရှေ့ချပေးတဲ့ ကြွေလက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကြည့်ရင်း အလုပ်ရှုပ်နေသည်။</p> <p>ဒီလိုလှပတဲ့ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို သူမ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပေ။ နန်းတော်ထဲက ရောက်လာတယ်ဆိုပေမဲ့ သူမသည် နန်းတွင်းတွင် အလုပ်ကြမ်းသမားတစ်ယောက်သာဖြစ်ပြီး သခင်တွေကို အနီးကပ်အစေခံရန် အခွင့်အရေးမရှိခဲ့ပေ။ ဒါကြောင့် သူမဟာ အကောင်းကိုမမြင်ခဲ့ဖူးချေ။ ထို့ကြောင့် လှပသော ကြွေထည်ပစ္စည်းများကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးမလွှဲနိုင်တော့။</p> <p>ချန်ချင်းရွှမ် သည် သူမ ခွက်ကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်နေတာကိုမြင်ပြီး ခွက်မှာ တစ်ခုခုမှားနေသည်ဟု သူထင်ခဲ့သည်။ အချိန်အတော်ကြာအောင် စောင့်ပြီးမှ မေးလိုက်သည်။</p> <p>အားချိုးက ချန်ချင်းရွှမ်အား ခေါင်းကို ကုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဖန်ခွက်က အရမ်းလှလို့လေ၊ ငါးသုံးကောင်ကို ဆွဲထားတဲ့လက်ရာကတော်တော်လှလို့ငေးမိသွားတာ။ ရယ်စရာတော့ဖြစ်ကုန်ပါပြီ။”</p> <p>ချန်ချင်းရွှမ်သည် သူမကို ချစ်စရာကောင်းသည်ဟုမြင်ပြီး လက်ဖက်ရည်ဗန်းထဲက ခွက်တစ်ခွက်ကို ထုတ်ကာပြောလိုက်သည်။</p> <p>“အင်း၊ အမြင်ကောင်းသားပဲ”</p> <p>ထိုခွက်ကို ရေအိုင်နှင့်ငါးများ ခြယ်သထားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save