Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၅၂</h2> <h2 style="text-align: center;">ကြွေလက်ဖက်ရည်ကြမ်း ပန်းကန်လုံး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“တကယ်တော့ ဒါက စံပယ်ပန်းလက်ဖက်ခြောက်လေးတင်ပါ။ ပိုက်ဆံအများကြီး မတန်ဘူး”</p> <p>ချန်ချင်းရွှမ် က အားကိုးရာမဲ့ အပြုံးလေးနဲ့ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဟုတ်ပြီ၊ ကျွန်မ အခုပဲ ပိုက်ဆံ ပေးလိုက်မယ်”</p> <p>အားချိုးက သူမခါးအိတ်ကပ်ထဲက ပိုက်ဆံအိတ်ကိုယူပြီး အံကြိတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် ယွမ်သုံးဆယ်ကိုယူကာ အိတ်ကို အိတ်ကပ်ထဲ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။ ပြီးလျှင် သူမက လှည့်၍ ယွမ်သုံးဆယ်ကို ချန်ချင်းရွှမ်အား ပေးလိုက်သည်။</p> <p>“သခင်လေးချန်၊ ရေကြည့်ပါဦး ကွက်တိပဲ။”</p> <p>ချန်ချင်းရွှမ် က ခေါင်းညိတ်ပြီး</p> <p>“ဟုတ်ပါပြီ”</p> <p>အားချိုးက</p> <p>“ရှင် ရေကြည့်လိုက်ပါဦး”</p> <p>ချန်ချင်းရွှမ်သည် သူမရှေ့တွင် ရေတွက်ခဲ့ရပြီးနောက် အားချိုးအား အားကိုးရာမဲ့ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ယွမ်သုံးဆယ်ပြည့်တယ် ၊ မိန်းကလေး အခု စိတ်အေးသွားပြီလား?”</p> <p>“ကျွန်မ ဘာမှမစိုးရိမ်ပါဘူး။ ရှင်ကသာ ကိုယ့်ဘက်က ဆုံးရှုံးရမှာကို မကြောက်တာ။”</p> <p>အားချိုးက လက်ဖက်ခြောက်အိုးကို ဝါးခြင်းတောင်းထဲသို့ထည့်ကာ ခြင်းတောင်းကို ထမ်းပြီး ချန်ချင်းရွှမ်အား နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p>ချန်ချင်းရွှမ် က ပြောရင်း သူ့ကိုယ်သူ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်က စားပွဲထိုးအတိုင်းတူညီနေတာကို သတိထားမိပြီး ရယ်ချင်သွားသည်။</p> <p>အားချိုးသည် ကြားကြောင်းပြသရန် လက်ဝှေ့ယမ်းပြပြီးနောက် ခြံစည်းရိုးဆီသို့ ခြေလှမ်းလိုက်သည်။</p> <p>“ဘာတွေသဘောကျနေတာလဲ ပါးစပ်ကိုမစိဘူး။”</p> <p>နေ့လယ်စာစားချိန်အထိ ချန်ချင်းရွှမ်က ပြုံးနေသေးသဖြင့် အဖွားချန်က မတတ်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော် အရမ်းစိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်နဲ့တွေ့ခဲ့လို့”</p> <p>ချန်ချင်းရွှမ်က စံပယ်ပွင့်ဖက်ကိုကြည့်ရင်း ငေးငိုင်နေသော အားချိုးကို တွေးမိပြီး ခဏလောက် စိတ်ရှုပ်သွားပေမယ့် သူ့ပါးစပ်က ခုထိမစိနိုင်သေးပေ။</p> <p>“မိန်းကလေးလား”</p> <p>အဖွားချန်ရဲ့ ဆဌမအာရုံက အရမ်းတိကျပေသည်။</p> <p>“နာမည်က ဘာလဲ၊ ဘယ်ကလဲ၊ မိသားစုထဲမှာ လူဘယ်နှစ်ယောက်ရှိလဲ၊ သူ့လယ်ထဲမှာ နွားဘယ်နှစ်ကောင်ရှိလဲ၊ မြန်မြန်ပြောစမ်း”</p> <p>“အဖွား”</p> <p>ချန်ချင်းရွှမ်၏ ပါးစပ်သည် ရုတ်တရက် အောက်သို့ ပြန်ရွေ့သွားသည်။</p> <p>……</p> <p>အဲဒီနေ့မှာတွင် အားချိုး ပြန်ရောက်တာ အရမ်းနောက်ကျတာကြောင့် မှောင်မည်းနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။</p> <p>ကျုံးမင်းဝေသည် အချိန်အကြာကြီး စောင့်ဆိုင်းနေပြီး သူမကို စိတ်ပူနေခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် တံခါးဖွင့်သံကိုကြားလိုက်သောအခါ နှလုံးသားက မြေပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ဆင်းသွားကာ စိတ်အေးရသော်လည်း အားချိုးကို ထပ်၍ ဒေါသဖြစ်မိသည်မှာ မလွဲမသွေပင်။ ဒီကောင်မလေးက စည်းကမ်းမဲ့လွန်းလှသည်။ တောင်ပေါ် ဒီလောက်အကြာကြီး လျှောက်သွားပြီး ခုမှအိမ်ပြန်လာဖို့သတိရတယ်။</p> <p>တံခါးက ပွင့်သွားလေသည်။ အားချိုးက ဗန်းကို ကိုင်ပြီး ကုတင်ရှေ့မှာ ချလိုက်သည်။ သူမ ကျုံးမင်းဝေ ရဲ့ မျက်နှာကို သုတ်ဖို့ အဝတ်ထည်လေးကို ယူပြီး ပြုံးပြုံးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျုံးမင်းဝေ သည် စိတ်ဆိုးနေဆဲမို့ အားချိုးကို မတွေ့ချင်ပေ။ မျက်နှာ သုတ်ပေးနေတာကို မျက်လုံးပိတ်လျက် ခံယူနေရာမှ ကျုံးမင်းဝေ ရုတ်တရက် မျက်လုံးပွင့်လာပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဘာအနံ့လဲ။”</p> <p> </p> <p>အားချိုးသည် အမြန် ဗန်းထဲမှ ကြွေထည်အထူကြီးတစ်ပန်းကန်ကို ယူကာ ကျုံးမင်းဝေ ဆီ ပို့ပေးလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမက</p> <p>“ကျွန်မ ယူလာခဲ့တာကို ကြည့်၊ ကြိုက်ကိုကြိုက်စေရမယ်”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေ က သူ့ရှေ့က စံပယ်ပွင့်ဖက် လက်ဖက်ခြောက်များဖြင့် ပြည့်နေသာ ကြွေထည်ပန်းကန်လုံးကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့ အနံ့က အရမ်းပြင်းလေသည်။ ကျုံးမင်းဝေ သည် ကြွေထည်ပန်းကန်လုံးကြီးနှင့် ထူထပ်သော စံပယ်ပန်းပွင့်ဖက်များကို ကြည့်နေမိသည်။ သူ နည်းနည်း ရယ်ချင်သွားရသည်။ ဒီမိန်းကလေးက ဒီလောက် သိမ်မွေ့တဲ့အလုပ်ကို တစ်ခါမှ မလုပ်ဖူးလောက်ပေ။</p> <p>“ရှင်တို့မျိုးရိုးမြင့်သခင်လေးတွေက ဇီဇာကြောင်တာ ကျွန်မသိထားတယ် ဒါကြောင့် မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ခွက်သွားရှာတာ၊ မတွေ့လို့  ပန်းကန်လုံးနဲ့ ရေနွေးကြမ်းလုပ်လိုက်ရတယ်”</p> <p>အားချိုး ရှက်သွားပြီး နှာခေါင်းကို အနည်းငယ်ပွတ်ကာ ပန်းကန်လုံးကို ကျုံးမင်းဝေ ၏ပါးစပ်ဆီသို့ ထပ်မံ ပေးလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>“ပန်းကန်က သိပ်မကောင်းပေမယ့် ရေနွေးကြမ်းက ကောင်းပါတယ်၊ အနံ့လည်း ကောင်းတယ် ရှင်ကြိုက်လောက်မှာ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save