Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၅၃</h2> <h2 style="text-align: center;">မွှေးကြိုင်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ကျုံးမင်းဝေ ပါးစပ်ကိုဖွင့်ပြီး ရေနွေးကြမ်းကို သောက်လိုက်သည်။ တကယ်မွှေးပေသည်။ ဖီးနစ်တန်ကွန်းကဲ့သို့သော မွှေးကြိုင်သည့် လက်ဖက်ရည်ကိုတောင် သူသောက်ဖူးသော်လည်း ဤ ကြွေထည်ကြမ်းပန်းကန်လုံးကြီးထဲမှ စျေးပေါသော စံပယ်ပန်း လောက်တော့ မမွှေးပေ။</p> <p>“မွှေးလား”</p> <p>အားချိုးက မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် မေးသည်။</p> <p>“အင်း မွှေးတယ်”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေ က သူမရဲ့ နက်မှောင်တဲ့ မျက်လုံးတွေကို ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ ဒီလောက်မွှေးတဲ့ ရေနွေးကြမ်းကို တစ်ခါမှ မသောက်ဖူးဘူး</p> <p>“ဟားဟား။ ဒါပေါ့ ကျွန်မ ရေနွေးကြမ်းအိုးထဲမှာ ပန်းအကြီးကြီးတစ်ပွင့်ကို ခူးပြီး ထည့်လိုက်သေးတယ်”</p> <p>အားချိုးက နည်းနည်း ဘဝင်မြင့်သွားပြီး ကျုံးမင်းဝေကို ရေနွေးကြမ်း ထပ်တိုက်လိုက်သည်။ ရေနွေးကြမ်းက နံ့သာထက်တောင် ပိုမွှေးသလိုပင်။</p> <p>ကျုံးမင်းဝေ အံ့သြစွာမေးလိုက်သည်။ သူသည် အားချိုးကို ငွေအကြောင်း မမေးသော်လည်း သူတို့၏ အခြေအနေကို သူလည်း သိသည်။ အားချိုး၏ပုံစံကိုကြည့်လိုက်တာနဲ့ သူမက စျေးသက်သာတဲ့ လက်ဖက်ခြောက်ဝယ်ရန်ပင် မတတ်နိုင်ကြောင်း သူသိသည်။</p> <p>“အရှင့်သား ကြိုက်ရင် ကျွန်မ နေ့တိုင်းတစ်ခွက်လုပ်ပေးမယ်”</p> <p>အားချိုး အနည်းငယ်ရှက်နေခဲ့ပြီး စံပယ်လက်ဖက်ခြောက်အကြောင်း မပြောချင်ဘူးဆိုတာ သိသာနေသည်။ သူမက ရေနွေးကြမ်းခွက်အလွတ်ကို ဘေးဖယ်ထားကာ အဝါရောင် ကောက်ညှင်းအိတ်များကို ကျုံးမင်းဝေဆီသို့ အမြန်ယူဆောင်လာခဲ့သည်။</p> <p>“မြည်းကြည့်ပါဦး၊ ကျွန်မ စျေးထဲမှာဝယ်ခဲ့တာ။ နင်းဂုတရဲ့နာမည်ကြီးအစားအစာတဲ့၊ ကပ်စေးနှဲလို့ခေါ်တယ်။”</p> <p>သူ့လိုအိပ်ရာပေါ်ကမထနိုင်တဲ့လူကို ကောက်ညှင်းကဲ့သို့ အစာမကြေဖြစ်နိုင်သော အစာကျွေးရန် မသင့်တော်သော်လည်း အားချိုးသည် ကျုံးမင်းဝေ မြည်းစမ်းကြည့်စေချင်သေးသည်။</p> <p>ကျုံးမင်းဝေက ဝါးနေတုန်းပင်။ သူသည် ဒီလို အဆီအနှစ်အရသာတွေ မစားရတာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး ဒါက သူမ ကြိုက်တဲ့အရသာဖြစ်နိုင်သည်။ ကျုံးမင်းဝေက မေးစေ့ကို ပင့်ပြီး အားချိုးအား ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>အားချိုးက နောက်ထပ် ကောက်ညှင်းထုတ်ကို ယူ၍ ကျုံးမင်းဝေဆီ ပေးလိုက်ပြီး</p> <p>“ဘယ်လောက်ပဲ အရသာရှိရှိ နှစ်ခုပဲ စားရမယ်နော်။ ဒါတွေက အစာကြေခက်တယ်၊ အိုးထဲမှာ ရှိသေးတော့ နောက်မှ သပ်သပ် ထပ်ယူလာပေးမယ်။”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေ သည် အားချိုး ခွံ့သော နောက်ထပ် ကောက်ညှင်းထုပ်တစ်ဝက်ကို စားလိုက်သည်။ ကောက်ညှင်းထုပ်ကို စားနေစဉ် ကျုံးမင်းဝေသည် အားချိုး၏ အကျီလက်ကို အချိန်အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်။ ရုတ်တရက် ထူးထူးခြားခြား တစ်ခုခုကို သူ သတိပြုမိသွားပြီး စားနေတာကို ရပ်၍ အားချိုးအား မျက်မှောင်ကြုတ်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“ဘာလို့ဒီလောက်နောက်ကျနေတာလဲ”</p> <p>အားချိုး၏လက်မှာ တုန်သွားပြီး ကောက်ညှင်းထုပ်တစ်ဝက်က ကုတင်ပေါ် ပြုတ်ကျသွားသည်။ သူမ သိသိသာသာ တုန်လှုပ်သွားတာပင်။ သူမ အမြန်ကောက်ညှင်းထုပ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ကျုံးမင်းဝေကို ထပ်မကျွေးတော့ချေ။ သူမက ခေါင်းငုံ့ပြီးပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဒီတိုင်း၊ ပစ္စည်းတွေ ပတ်ရှာဝယ်နေရတာနဲ့ အပြန်နောက်ကျသွားတယ်...”</p> <p>“အရမ်းနောက်ကျနေပြီကို၊ ဘတွေထပ်ဝယ်ချင်သေးတာလဲ”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေသည် အားချိုး၏ ထူထဲသော ကော်လာကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ့မျက်လုံးတွေက အနည်းငယ် လေးလံနေသည်။ မေလကဲ့သို့ နှစ်ဝက်၏အစောပိုင်းနွေရာသီတွင် ထိုကဲ့သို့သောထူထဲသော အဝတ်အစားကိုဝတ်ဆင်ရန်မလိုအပ်ပေ။ ထို့အပြင် ကော်လာသည် အလွန်မြင့်မားနေသေးသည်။ နံနက်ခင်းတုန်းက ကောင်မလေးသည် မိုးပြားရောင် ကော်လာဝိုင်း နွေရာသီဝတ်စုံကို ၀တ်ထားပြီး အခုမှ ဆောင်းဦးပေါက်ဝတ်စုံကို ပြန်ပြောင်းလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save