Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၅၄</h2> <h2 style="text-align: center;">မင်းလည်ပင်းကို ကြည့်ခွင့်ပေ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“မှောင်နေပြီဆိုတော့ ကျွန်မ အေးသလိုခံစားရလို့ ထူတာတစ်ခုခုပြောင်းဝတ်လိုက်တာ။”</p> <p>အားချိုးရဲ့မျက်လုံးတွေက ကျုံးမင်းဝေ ကို ရှောင်ဖယ်လိုက်ပြီး နောက်ကောက်ညှင်းထုပ်ကိုယူကာ သူ့ဆီ ပို့ပေးလိုက်သည်။ သူမက အဝတ်အစားအကြောင်း ဆွေးနွေးတာကို အမြန်အဆုံးသတ်ချင်နေတာ သိသာနေသည်။</p> <p>“နောက်တစ်ခုစားဦး၊ ပူနေသေးတယ်...”</p> <p>“မင်းဝတ်ထားတဲ့ ကော်လံကို ဖြုတ်လိုက် ငါကြည့်ဦးမယ်”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေသည် သူမ၏ စကားများကို ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး အားချိုး၏ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကြယ်သီးတပ်ထားသော လည်ပင်းကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“အရှင့်သား ဘာလုပ်နေတာလဲ”</p> <p>အားချိုး၏ မျက်နှာသည် ရုတ်တရက် နီရဲလာပြီး သူမ၏ ခေါင်းမှာ အောက်သို့ ကျဆင်းသွားသည်။ သူမလက်ထဲက ကောက်ညှင်းထုပ်တွေအကုန်လုံးကို ချလိုက်ကာ</p> <p>ကျုံးမင်းဝေက စကားမပြောတော့ချေ။ သူသည် အားချိုး ၏လက်ထဲရှိ စေးကပ်နေသော ကောက်ညှင်းထုပ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ခဏကြာတော့ သူက ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>အားချိုးက အမြန် ဖယောင်းတိုင်ကို ယူရန် ဘေးခန်းသို့ သွားလိုက်သည်။ တကယ်တော့ သူမ ဖယောင်းတိုင်ကို မထွန်းချင်ပေ။ သူမသည် တမင် တောင်ပေါ်၌ အချိန်အတော်ကြာ လမ်းလျှောက်ပြီး မှောင်တာကိုစောင့်ပြီးမှ ပြန်လာခဲ့ခြင်းပေ။ ထုံးစံအတိုင်း သူမ ကံမကောင်းခဲ့ဘဲ ကျုံးမင်းဝေ က ဖယောင်းမီးထွန်းခိုင်းနေသည်။ သူမ မငြင်းနိုင်ခဲ့ချေ။</p> <p>ထို့နောက် ဖယောင်းတိုင်ကို စားပွဲထောင့်စွန်းနားတွင် တင်လိုက်သည်။ သူမ ကုတင်အစွန်းတွင် ထိုင်ကာ ခေါင်းငုံ့၍ ဗန်းနှင့် တူများကို ရှင်းလင်းရန် ယူသွားခါနီးတွင် ကျုံးမင်းဝေ စကားကို ကြားလိုက်ရပြန်သည်။</p> <p>အားချိုး၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် မျက်ရည်ဝဲလာသည်။ သူမပါးစပ်က မပြောပေမယ့် ကျုံးမင်းဝေ က သူမအား ချာတိတ်လေးလို့ ခေါ်တာကို ကြားရတာ သဘောကျသည်။ သူမနာမည်က အားချိုးလို့ အရင်က ပြောခဲ့ဖူးပေမယ့် သူမကို အဲ့လို ဘယ်တုန်းကမှ မခေါ်ခဲ့ပေ။</p> <p>အားချိုးက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပေမယ့် ပန်းကန်နဲ့ တူတွေကို ဘေးဖယ်ကာ လည်ပင်းပေါ်က ကြယ်သီးတွေကို ကောက်ကိုင်လိုက်လေသည်။ သူမ ကြိုးကို ဖြည်လိုက်ရင်း</p> <p>“ဒီ အမာရွတ်တွေကို ကျွန်မဘာသာတောင် မမြင်ချင်တာ။ ရှင်ကဘာလို့ ကြည့်ချင်နေတာလဲ”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေက ပြန်မဖြေ။ သူက အားချိုး၏ တုန်ရီနေသော လက်များကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမသည် အလွန်ကြီးမားသော ပေါင်မုန့်ကြီးများကို ဆီနှင့်ထုပ်ကြော်နိုင်သည်။ ညစ်ပတ်သောအဝတ်များကိုလည်း သန့်ရှင်းအောင် ဆေးကြောနိုင်သေးသည်။ သူ၏ အနာများကိုပင် လိမ်းဆေးများအထပ်ထပ်လိမ်းပေးသည်။ သူမ၏ လက်တို့သည် သန့်ရှင်းပြီး သက်တောင့်သက်သာဖြစ်စေသော လက်များဖြစ်သည်။ အခု သူတို့က ကြယ်သီးတွေကို တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ဖြုတ်နေခဲ့ကြသည်။</p> <p>သူမ၏ လည်တိုင်ကို ဖြည်လိုက်ပြီးနောက် အားချိုးရဲ့ အဖြူရောင် လည်ပင်းမှာ နက်မှောင်တဲ့ အနီရောင် အမာရွတ်တွေက ပေါ်လွင်လာခဲ့သည်။</p> <p>ကျုံးမင်းဝေက အမာရွတ်ကို သေချာ ကြည့်နေရာ အားချိုးက မဝံ့မရဲ မေးလိုက်သည်။</p> <p>ကျုံးမင်းဝေ ၏ လည်စေ့သည် အထက်အောက် လှုပ်ရှားသွားသည်။</p> <p>အားချိုးက ရှက်တာကြောင့် ခေါင်းငုံ့ကာ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်သည်။</p> <p>အားချိုးသည် အလင်းက အလွန်မှိန်ဖျော့သဖြင့် သဲလွန်စကို မမြင်နိုင်လောက်ဟုတွေးလိုက်သည်။ လက်ရှိတွင် အားချိုးသည် ကျုံးမင်းဝေ ၏ ခန္ဓာကိုယ်နားသို့ နာခံမှုဖြင့် ရောက်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကျုံးမင်းဝေ ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်အထိ နီးကပ်သွားသည်။ သူမ အရမ်းထိတ်လန့်နေတာကြောင့် အမူအရာက ထူးဆန်းလွန်းမှန်း သူမသိသည်။ လည်ပင်းကို အမြန်ဖုံးထားရမည်ပင်။ ကျုံးမင်းဝေ က သံသယမဝင်နိုင်ပေမယ့် အဝါရောင်ဖယောင်းတိုင်မီးအလင်းရောင်အောက်က ကျုံးမင်းဝေ ရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ကြည့်ရင်း နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် သူမ အမှားလုပ်မိသလိုခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save