Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၅၅</h2> <h2 style="text-align: center;">စိတ်မဆိုးပါနဲ့</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ကျုံးမင်းဝေ သည် မျက်တောင်မခတ်ဘဲ အနီရောင်အကွက်အမာရွတ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ အမာရွတ်က တကယ်ကို ကြည့်မကောင်းလှချေ။ သူ့ဘေးနားက ဖြူဖွေးတဲ့အသားအရည်နဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် ပိုပိုပြီး သိသာထင်ရှားနေခဲ့သည်။ ကျုံးမင်းဝေ သည် ကျောက်စိမ်း၏ အပြစ်အနာအဆာကို စိုက်ကြည့်နေသကဲ့သို့ အမာရွတ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ရုတ်တရက် ကျုံးမင်းဝေ က</p> <p>“အရင်က မင်းရဲ့ကျောက်စိမ်းလည်ဆွဲရော”</p> <p>ဟုမေးလိုက်သည်။</p> <p>အားချိုး၏ ခန္ဓာကိုယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး မတ်တတ်ထထိုင်ကာ သူမလက်ချောင်းများက ကြယ်သီးကို လျင်မြန်စွာ တပ်လိုက်သည်။ ဒါပေမယ့် မည်သို့အသုံးဝင်မည်နည်း။ ကျုံးမင်းဝေ က သူမလည်ပင်းမှာ ဘာမှမရှိတာကို တွေ့လိုက်ပြီပင်။ ကျုံးမင်းဝေ ၏ အသံသည် ရုတ်တရက် ဖိအားပေးလာသည်။</p> <p>“ပြုတ်ကျတာလား တစ်ယောက်ယောက်လုသွားတာလား။”</p> <p>“ဟင့်အင်း မဟုတ်ဘူး”</p> <p>အားချိုး လည်ပင်းကို ထိတ်လန့်တကြားနဲ့ ခါပြီး ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။</p> <p>“မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ ဒီတိုင်း မှောင်နေလို့ ဘာမှမြင်ရဘဲ ပြုတ်ကျပျောက်သွားခဲ့တာ...”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေသည် အားချိုး၏ အထိတ်တလန့် အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ကာ သူ့ရင်ဘတ်သည် ဒေါသတကြီး နိမ့်လိုက်မြင့်လိုက်ဖြစ်နေသည်။ သူ သွားတွေ အံကြိတ်ပြီး</p> <p>တမင် မြင့်မားသော ကော်လာနှင့် ဝတ်စုံကို ပြောင်းလဲရန်အထိ သူမ ပါးနပ်စွာ တွေးခဲ့မိတာကြောင့် ကျုံးမင်းဝေ ရှာဖွေတွေ့ရှိမည်မဟုတ်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း သံသယ ဖြစ်နေခဲ့သေးသည်။</p> <p>သူက ဘယ်လိုလူမျိုးမို့လို့လဲ။ ဒီလို ပါးနပ်တဲ့ အကြံအစည်လေးက အိမ်ရှေ့စံမင်းသားရဲ့ မျက်လုံးကို မည်သို့တားနိုင်မည်နည်း။</p> <p>ကျုံးမင်းဝေက သူမကို ဒေါသအရမ်းထွက်ပြီး မျက်နှာကို လှည့်လိုက်သည်။ သူ ဒေါသအရမ်းထွက်နေတာကြောင့် နှလုံးနဲ့ အဆုတ်တွေ ပေါက်ကွဲတော့မတတ်ပင်။</p> <p>အားချိုးက ပြန်ချော့နေသည်၊ သူမ ကျုံးမင်းဝေကို ကြောက်သည်ပင်။ ထို့ထက်ပို၍ ယခုက ကျုံးမင်းဝေသည် သိသိသာသာ ဒေါသထွက်နေတာ ဖြစ်သည်။ သူက ပိုလို့တောင် ကြောက်နေရပြီး ကုတင်အစွန်းမှာ ထိုင်ရင်း ကျုံးမင်းဝေရဲ့ နောက်ကျောကို မဝံ့မရဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p>ကျုံးမင်းဝေသည် သူ့ရှေ့က နံရံကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် မောဟိုက်လာသည်။</p> <p>ဒါပေမယ့် အရှင့်သား ဒေါသထွက်နေတာ သိသာပါတယ်။</p> <p>အားချိုးက သူ့ခေါင်းနောက်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး ဘာမှ ဆက်မပြောနိုင်တော့ပေ။</p> <p>အပြင်တွင် အနိုင်ကျင့်ခံခဲ့ရတာက သူမ ဖြစ်သော်လည်း ကျုံးမင်းဝေအား ချော့ပေးနေရသည်။ အားချိုး ပါးစပ်က ဘာပြောရမှန်းတောင် မသိတော့ပေ။ သူမ၏လက်ချောင်းများသည် အိပ်ရာခင်းခင်းပေါ်၌ စက်ဝိုင်းပုံအထပ်ထပ်ဆွဲပြီး နောက်ဆုံးတွင်၊ သူမ၏လက်ချောင်းများသည် ကျုံးမင်းဝေ ၏လက်ချောင်းများကို မဝံ့မရဲနှင့်ထိလိုက်သည်။</p> <p>အားချိုးသည် ထိုလူ၏လက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ မြင်လေလေ ပိုဝမ်းနည်းလေလေဖြစ်သည်။ သူမ ဘာကို စိတ်မကောင်းဖြစ်မှန်းမသိတော့ချေ။ ဒါပေမယ့် သူမ ဝမ်းနည်းသလို ခံစားနေရသည်။ ခဏကြာတော့ သူမက အသက်ရှုသွင်းပြီး</p> <p>သူ့ရဲ့ ပုံမှန်တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်ရရှိသွားတဲ့ ကျုံးမင်းဝေက အချိန်အတော်ကြာပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဟင့်အင်း မဟုတ်ဘူး ဘာလို့ အရှင့်သား ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် အပြစ်တင်နေတာလဲ။ ဒါကျွန်မရဲ့ ပေါ့လျော့မှုပဲကို”</p> <p>အားချိုးက အလျင်စလိုပြောပြီး သူမမျက်နှာကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး သုတ်၍ စိတ်လျော့ပါးသွားဟန် ဆောင်လိုက်သည်။</p> <p>“ တစ်ပတ်လောက်ဆို သူ့ဘာသူ ပျောက်သွားမှာပါ။ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ တခြားနေရာ ဘာမှမဖြစ်သွားဘူး။ တကယ်တော့ အဲဒီဆွဲသီးလေး ဝတ်ထားတာ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာပြီဆိုတော့ ငြီးငွေ့သွားပြီလေ၊ နောက်မှ တခြားဟာထပ်ဝယ်တော့မယ်...”</p> <p>ရုတ်တရက် ကျုံးမင်းဝေက အားချိုး စကားကို ဖြတ်လိုက်သည် ။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save