Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၅၆</h2> <h2 style="text-align: center;">လုယက်ခံရခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“အင်း ဒါဆို ကျွန်မသွားပြီ”</p> <p>အားချိုး မတ်တပ်ထရပ်ပြီး ထုံးစံအတိုင်း ကျုံးမင်းဝေအား သန့်ရှင်းသောအနှီးကို ပြောင်းလဲပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျုံးမင်းဝေ၏ စောင်ကို ခြုံပေးကာ ဖယောင်းကို မှုတ်ထုတ်ပြီး အမှောင်ထဲတွင် ဗန်းဖြင့် ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>အမှောင်ထဲတွင် ကျုံးမင်းဝေသည် ခေါင်းအုံးကို ကိုက်နေခဲ့ပြီး သူသည် ခွန်အားအားလုံးကို စုစည်းရန် သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ သူ့စိတ်ကို မဖြေလျှော့ရပေ၊ သူ့မျက်လုံးတွေမှာ မျက်ရည်တွေ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ နည်းနည်းလေးသာ စိတ်လျှော့လိုက်ပါက မျက်ရည်တွေ စီးကျလာပေလိမ့်မည်။</p> <p>……</p> <p>မီးဖိုချောင်ထဲတွင်။</p> <p>အားချိုးသည် ကော်လာမြင့်သော ၀တ်စုံကို ထင်းမီးပုံပေါ် ၌ ဖြည်ချလိုက်ပြီး အဝတ်ဗလာဖြင့် ထင်းပုံရှေ့တွင် ထိုင်လိုက်သည် ။ သူမ လည်ပင်းကို လက်နဲ့ ပွတ်ကြည့်လိုက်သည်။ နေ့ခင်းဘက်တုန်းက လောင်ကျန်း၏ လက်သည် သူမ၏လည်ပင်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ညစ်ထားခဲ့သည်။ ယခုထိ အားချိုးသည် သူမ၏လည်ပင်းတွင် နာကျင်မှုကို ခံစားနေရဆဲဖြစ်သည်။ နာကျင်မှုကြောင့် ပွတ်သပ်နေသည်လား ဒါမှမဟုတ် သူမနှလုံးသားထဲက ကြောက်ရွံ့မှုတွေကို ဖယ်ထုတ်ပစ်ချင်လို့လား မသိ၊ သူမ လည်ပင်းကိုသာ အထပ်ထပ် ပွတ်သပ်နေမိသည်။</p> <p>ပွတ်သပ်ရင်း အားချိုးသည် ရုတ်တရက် သူမမျက်နှာကို ဒူးပေါ်တွင် မြှုပ်လိုက်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုလေသည်။ သူမသည် အလွန်ပိန်လှီလှပြီး ထိုင်ချလိုက်ချိန်တွင် သူမ၏ ကျောရိုးရှိ အရိုးများ၏ အသံကိုပင်ကြားနေရသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူမ၏ ငိုကြွေးသံနှင့်အတူ ကျောရိုးက အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“သခင်မလေးသွမ့်၊ ကျန်းကျင်းရဲ့လက်ထဲကို မရောက်နိုင်ဘူးဆိုတဲ့ ပစ္စည်းမျိုး နင်းဂုတမှာ မရှိဘူး။ ငါမျက်စိကျတာနဲ့ အနှေးနဲ့အမြန်ဆိုသလို ငါ့ရဲ့အပိုင်ဖြစ်သွားရမှာပဲ။ မင်းရဲ့ လေဖြတ်နေတဲ့ယောကျ်ားက ဘာမှမကူနိုင်ဘူး ဟီးဟီး”</p> <p>တိတ်ဆိတ်တဲ့ထောင့်တစ်ခုမှာ လောင်ကျန်းက အားချိုးကို ပိတ်ဆို့ထားခဲ့သည်။ သူ့လက်ချောင်းကို ဆန့်ထုတ်ပြီး သူမ၏ အဖြူရောင် ကျောက်စိမ် ဆွဲသီးကို ကိုင်ထားလေသည်။</p> <p>သူသည် အားချိုး၏ ထိတ်လန့်နေသော အမူအရာကို ကြည့်လိုက်ရင်း အရမ်းကျေနပ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>အားချိုးက သူ့ကို တောင်းပန်ရန် ခေါင်းယမ်းပြသော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောနိုင်ပေ။ သူမ အရမ်းကြောက်နေခဲ့သည်။ ထိုညက လောင်ကျန်းကို ပထမဆုံးအကြိမ်မြင်တုန်းကထက် သူမပို၍ပင် ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။</p> <p>“မင်းအမေ ဒါကို ဘာလို့ချန်ထားပေးခဲ့လဲဆိုတာ နားမလည်နိုင်စရာပဲ”</p> <p>လောင်ကျန်းသည် နူးညံ့သော အပြုံးဖြင့် ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကို ဆွဲဖြုတ်လိုက်ပြီး အားချိုးကို နံရံပေါ်တွန်းလိုက်သည်။ အားချိုး မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာတင် သူမမျက်နှာပေါ်ကို ဝိုင်နံ့က ဖြန်းခနဲ ပက်ဖြန်းလာခဲ့သည်။</p> <p>အားချိုးက အနောက်မှာ ပုန်းဖို့ကြိုးစားပေမဲ့ သူမ၏ကျောသည် နံရံကို ကပ်နေခဲ့သည်။ လောင်ကျန်းကို မကြည့်ဝံ့သဖြင့် သူမမျက်လုံးတွေက ဝါးခြင်းတောင်းကြီးမှာ စိုက်ကျနေခဲ့သည်။ ထိုထဲတွင် လက်ဖက်ခြောက်အိုးတစ်လုံး ရှိနေသေးသည်။</p> <p>လောင်ကျန်း၏ မျက်လုံးများသည်လည်း သူမနောက်သို့ လိုက်သွားပြီး ရုတ်တရက် အားချိုး၏လည်ပင်းကို ကိုင်လိုက်သည်။ သူ့လက်ကို ဖိအားအနည်းငယ်ထည့်၍ အားချိုးအား မော့ကြည့်စေကာ လောင်ကျန်းက</p> <p>“ဘာလဲ၊ ဒီဆွဲသီးအတွက် လက်ဖက်ခြောက်တစ်ဘူးနဲ့ လဲချင်တာလား ကောင်မလေး၊ ငါ့ကို အရူးများထင်နေလား...”</p> <p>လောင်ကျန်းသည် အားချိုး၏ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ပြုံး၍</p> <p>“လေဖြတ်နေတဲ့ ဒုက္ခိတနဲ့ လက်ထပ်ရတာ ခက်ခဲတယ် မဟုတ်လား။ ကျွတ်ကျွတ်ကျွတ်၊ မြို့တော်ရဲ့ မျိုးရိုးမြင့်မိသားစုက သတို့သမီးရဲ့ အရသာကို မြည်းစမ်းဖူးချင်ပေမယ့် မင်းမျက်နှာက ရွံစရာကောင်းလွန်းလို့ မကြည့်နိုင်ဘူး။”</p> <p>အားချိုး လှုပ်လို့မရတော့ပေ၊ သူက သူမ၏ လည်ပင်းကို အတင်းညှစ်ထားခဲ့သည်။</p> <p>လောင်ကျန်းသည် သူမ၏ သရဲတစ္ဆေသရဲအသွင်အား ကြည့်ရန် အလွန်ပျင်းရိနေခဲ့သည်။ သူက ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ရုတ်တရက် လက်ကို မြှောက်၍ အားချိုးရဲ့လည်ပင်းကို ညစ်ပြီးမှ အောက်သို့ ပြန်တွန်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save