Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၅၇</h2> <h2 style="text-align: center;">ကိုယ်လုပ်တော်နှစ်ဦး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“နင်းဂုတမှာ၊ အကြောက်တရားရှိတာက ကောင်းတဲ့အရာပဲ။ အကြောက်တရားရှိမှ နာခံတတ်မှာ အဲဒါက မင်းအတွက်ရှင်သန်ဖို့လမ်းပဲ။”</p> <p>လောင်ကျန်းသည် အားချိုး၏ မျက်နှာကို ပွတ်သပ်ပြီး ခပ်ဖွဖွအော်ရင်း လှည့်ထွက်သွားသည်။</p> <p>အားချိုး၏ ခြေထောက်များ ပျော့သွားပြီး တပြိုင်နက် သူမသည် ရုတ်တရက် နံရံအောက်ခြေအထိ ထိုင်ကျသွားလေသည်။</p> <p>……</p> <p>အားချိုးသည် မီးဖိုချောင် စားပွဲရှေ့တွင် ထိုင်ကာ ကျုံးမင်းဝေ ကျန်ခဲ့သော ကောက်ညှင်းထုပ်များကိုစားရင်း မထချင်တော့ပေ၊ သူမ အိပ်ယာပေါ်လှဲချလိုက်သည်။ သူမ အနက်ရောင်ခေါင်မိုးကို စိုက်ကြည့်ရင်း လက်ချောင်းများက လည်ပင်းကို ညင်သာစွာ ဖုံးအုပ်ထားခဲ့သည်။ ထိုနေရာ၌ အနီရောင်လက်ရာကြီးအပြင် ဘာမှမရှိတော့ချေ၊ အားချိုး အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားကာ ငိုချင်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>အခုချိန်ကစပြီး သူမ မိဘတွေနဲ့ ဘာမှ ဆက်သွယ်မှုမရှိတော့ပေ။</p> <p>အားချိုး သူ့ကိုယ်သူ စောင်ထဲတွင် မြှုပ်လိုက်ပြီး သက်ပြင်း အရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။</p> <p>မယ်တော်ကြီးသည် ကာလအတန်ကြာ နာမကျန်းမှုမှ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။ ကျုံးဇီဟန်မှာ ပျော်ရွှင်ပြီး သူအားတဲ့အချိန်တိုင်း မယ်တော်ကြီးဆီ အတူထမင်းစားပြီး စကားပြောဖို့ လာလေ့ရှိသည်။ အနောက်ဆောင်ရှိ မောင်းမမိဿံများစွာကလည် မယ်တော်ကြီးဆီ လည်ပတ်ရန် စီနင်း နန်းတော်သို့ ရောက်ရှိလာတတ်သည်။ မယ်တော်ကြီးသည် ထိုကိုယ်လုပ်တော်များကို တွေ့ရန် ပျင်းလွန်းလှသော်လည်း ကျောက်ကွေ့ဖေးနှင့် ရှုဖေးတို့လို ကိုယ်လုပ်တော်ကရောက်လာလေသည်။</p> <p>“မယ်တော်ကြီး၊ ရှုဖေးနဲ့ ကျောက်ကွေ့ဖေးတို့ အခု အပြင်မှာ တူတူစောင့်နေကြပါတယ်။”</p> <p>မယ်တော်ကြီးသည် ပင်မခန်းမထဲတွင် ကျမ်းဂန်များကို ဖတ်ရှုနေစဥ် သူမ၏အစေခံပိချောင် ဝင်လာပြီး</p> <p>“သူတို့တွေ ဒီလောက်သဟဇာတဖြစ်ဖို့ဆိုတာ ရှားတယ်။ ဝင်ခိုင်းလိုက်ပါ”</p> <p>မယ်တော်ကြီးက တိုးတိုးလေးပြောကာ တာအိုဗုဒ္ဓပုတီးစေ့များကို ဖြည်းညှင်းစွာချ၍ ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ငေးရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p>“မကြာခင် နွေရာသီရောက်လာပြန်တော့မယ်”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့။”</p> <p>ပိချောင်သည် ဦးညွှတ်ပြီး မကြာမီ ကျောက်ကွေ့ဖေးနှင့် ရှုဖေးကို ခေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p>“မယ်တော်ကြီးကို ဂါဝရပြုပါတယ်”</p> <p>လူနှစ်ယောက်က မယ်တော်ကြီးကို နှုတ်ဆက်လာသည်။</p> <p>“ထတော့”</p> <p>မယ်တော်ကြီးသည် ခေါင်းငုံ့ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုင်ခုံများကို ကြည့်ရင်း ပိချောင်အား ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့။”</p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မယ်တော်ကြီး”</p> <p>ကျောက်ကွေ့ဖေး နှင့် ရှုဖေးတို့ ထိုင်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ထိုင်နေကြပေမယ့် မပျင်းရိရဲ မတ်နေကြသည်ပင်။ ယခုအချိန်တွင် ပိချောင်သည်တင် သူတို့၏ လေးလံသော ပုလဲခေါင်းဆောင်းကြီးများကို ကြည့်ပြီး သူတို့အစား ပင်ပန်းမိသည်။ မယ်တော်ကြီးအား သူတို့က ဘယ်တုန်းကမှ အမှားမလုပ်ရဲပေ၊ အချစ်ဆုံး ကျောက်ကွေ့ဖေး ပင်လျှင် အမှားအယွင်းမရှိဝံ့။</p> <p>“မယ်တော်ကြီးရဲ့အသားအရေက အရင်တုန်းကထပ် တော်တော်ကောင်းနေတာကို မြင်ရတာ ပျော်ရွှင်မိပါတယ်”</p> <p>ပြုံးရင်း ရှုဖေးက အကျီလက်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ရာကိုထုတ်ပြီး မယ်တော်ကြီးအားဦးညွတ်ကာ ပေးလိုက်သည်။</p> <p>“လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က မင်းကော တောင် မယ်တော်ကြီးဆီ လာနှုတ်ဆက်သေးတယ်။ မယ်တော်ကြီးက ဆေးအနံ့တွေပြင်းတယ်ဆိုလို့ ကျွန်မကို အမွှေးအိတ်လုပ်ပြီး ပို့ပေးဖို့ ပြောခဲ့သေးတာ။”</p> <p>ကျုံးမင်းကောသည် ဒုတိယမြောက်မင်းသားဖြစ်သည်။</p> <p>မယ်တော်ကြီးသည် အိတ်ကိုယူ၍ အပေါ်တွင် ပန်းထိုးထားသည်များကို ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ သူမက ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး</p> <p>“မင်းကောက စဉ်းစားတတ်သားပဲ”</p> <p>“ဟုတ်တယ်၊ မင်းကောကသားသမီးတာဝန်ကျေပွန်တယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က အရှင်မင်းကြီးလည်း ကျန်းမာရေး မကောင်းဘူးဆို။ မင်းကောက အစ်မတော်ကို အရှင်မင်းကြီးအတွက်ကော မလုပ်ပေးခိုင်းဘူးလား။”</p> <p>ကျောက်ကွေ့ဖေးက ရှုဖေးကို ကြည့်ပြီး ရယ်မောရင်း</p> <p>“အစ်မတော် အပင်ပန်းခံရှာသားပဲ။ ညီမတော်သာဆိုရင် အဲ့လိုအမွှေးအိတ်တွေ အများကြီးကို မြန်မြန် မချုပ်လုပ်နိုင်လောက်ဘူး “</p> <p>ရှုဖေး၏ မျက်နှာသည် ရုတ်တရက် အေးခဲသွားပြီးနောက် သူမက ထပ်မံပြုံးလိုက်ပြီး</p> <p>“ညီမတော် အရွှန်းဖောက်နေပါပြီ။ မိဘတွေရဲ့ တာဝန်က သားသမီးတွေကို လူကြီးမိဘအပေါ်သိတတ်ဖို့သင်ပေးရမှာပဲ၊ ဒီလိုလုပ်ပေးရတာက မိခင်တစ်ယောက်ရဲ့တာဝန်ပါပဲ”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save