Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၆၁</h2> <h2 style="text-align: center;">သူကသူ၊ သူမကသူမ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“ဘယ်လိုခံစားရလဲ။ ဟိုနေ့ကထက် အများကြီး ပိုကောင်းလာပြီမလား”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေရဲ့ ဘယ်ဘက်ပခုံးကို ကိုင်ပြီး အားချိုးက</p> <p>“မနေ့တုန်းကဆို ကျောက်တုံးလို မာကျောနေတာ အခုတော့ ပျော့သွားပြီ။ ဘယ်လို ခံစားရလဲ၊ ညောင်းနေတုန်းပဲလား။”</p> <p>“မြေပဲကြိုက်လား”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေက ပြန်မဖြေဘဲ အားချိုးကို မေးသည်။</p> <p>“ကျွန်မ အရမ်းကြိုက်တယ်။ ကြော်လိုက်ရင်ဆို မွှေးလွန်းလို့ တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ဆက်တိုက်ပဲဟီးဟီး”</p> <p>အားချိုးက ဖြေလိုက်သည်။ မြေပဲအကြောင်း ပြောတာနဲ့ အားချိုးရဲ့ မျက်လုံးတွေက မျဉ်းနှစ်ကြောင်းအဖြစ် ကွေးသွားလေသည်။ သူမက ကျုံးမင်းဝေ၏ ပုခုံးကိုဆွဲ၍ ရယ်ရင်း</p> <p>“အဝတ်လျှော်ဌာနအတွက် အစားအစာတွေထဲမှာ တစ်နေ့တစ်နေ့ ပေါက်စီမဟုတ်ရင် အရွက်ချဉ်တွေပဲပေးတာ။ မြေပဲကို မစားရဘူးလေ၊ အဲ့တော့ နန်းတော်မှာ စားရဖို့ နည်းလမ်းရှာရမှာပေါ့။ ဥပမာ၊ တခြားလူတွေအတွက် အဝတ်လျှော်ပေးရင် အဝတ်ဆယ်ထည်ဆို သရေစာ တစ်ခုခုရနိုင်တယ်။”</p> <p>“အင်း၊ မြေပဲနဲ့ သရေစာတွေအပြင် ဘာစားချင်သေးလဲ”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေက ထပ်မေးသည်။ အားချိုး၏ နွေးထွေးပြီး ဝမ်းနည်းစရာကောင်းတဲ့ အတိတ်အကြောင်း ပြောသည်အား သူနားထောင်ရတာ ကြိုက်ပေသည်။</p> <p>“အများကြီးရှိတယ်၊ ကျွန်မပြောပြမယ်၊ ကျွန်မက အဝတ်လျှော်ဌာနက တခြားနန်းတွင်းသူတွေထက် ပိုကံကောင်းတယ်လေ”</p> <p>အားချိုးက လှောင်ပြောင်ပြီး ကျုံးမင်းဝေ၏ နှာသီးဖျားကို ညင်သာစွာ ညှစ်လိုက်သည်။</p> <p>ကျုံးမင်းဝေနှင့် အချိန်အတော်ကြာ ဆက်ဆံပြီးနောက် သူမ ပို၍ ရဲရင့်လာခဲ့သည်။ အစတုန်းက ဒူးထောက်ပြီး ခွင့်လွှတ်ဖို့တောင်းဆိုခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ကျုံးမင်းဝေအား အခါအားလျော်တိုင်း အနိုင်ကျင့်လေ့ရှိသည့် အလေ့အကျင့်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း အားချိုးနှင့် ကျုံးမင်းဝေတို့က မသင့်လျော်ဟု မထင်ခဲ့ပေ။</p> <p>အကြောင်းမှာ သူတို့ တောင်ပေါ်မှာ ဘယ်လောက်ကြာကြာ နေရဦးမလဲ မသိတာကြောင့်ပင်။ တောင်ပေါ်၌ အကြာကြီး ပျင်းစရာကောင်းသော အချိန်များကို ဖြတ်သန်းနေရသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့ရဲ့ ဖုံးကွယ်မှုကို တဖြည်းဖြည်း ဆုတ်ခွာပြီး စစ်မှန်တဲ့ အသွင်က ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူသည် ဂုဏ်အသရေပေါင်းများစွာရှိသော မင်းသားတစ်ပါးမဟုတ်သလို သူမသည်လည်း နိမ့်ကျသောအရည်အချင်းရှိသည့် နန်းတွင်းသူမဟုတ်ပါပေ။</p> <p>“စဉ်းစားကြည့်လေ။ တော်ဝင်မီးဖိုချောင်ကလူတွေက တစ်နေ့လုံးဘာလုပ်ရသလဲ၊ ကြက်၊ ဝက်၊ ငါး၊ အမဲတွေရဲ့ သွေးတွေကို အမြဲကိုင်နေရတာ။ ပြီးတော့ ဟင်းချက်တဲ့အိုးတွေက မီးခိုးတွေ၊ ဆီတွေနဲ့ ပြည့်နေသေးတယ်။ လျှော်ရခက်တာပေါ့။ ဒါကြောင့် တော်ဝင်မီးဖိုချောင်က ပို့တဲ့အဝတ်တွေကို အဝတ်လျှော်ဌာနက နန်းတွင်းသူတွေက ရှောင်ကြတယ်။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်မက အလုပ်စလုပ်ခါစဆိုတော့ ဘာမှ နားမလည်ခဲ့ဘူး။ တော်ဝင်မီးဖိုချောင်က အဝတ်အစားတွေကို ယူလျှော်နေခဲ့တာ။ “</p> <p>အားချိုးဟာ အတိတ်က မိုက်မဲတဲ့ အရာတွေကို တွေးပြီး ရယ်မိသည်။</p> <p>“လျှော်လို့လဲပြီးရော ကျွန်မ လက်တွေများ ရစရာကိုမရှိဘူး။ အဲ့တုန်းက တော်ဝင်မီးဖိုချောင်က အဝတ်အစားတွေကို ဘယ်တော့မှ မလျှော်တော့ဘူးလို့ ကျိန်ဆိုခဲ့တယ်၊ ဒါပေမယ့် နောက်တစ်ခါ ထပ်လျှော်ခဲ့တယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတာ သိလား”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေက သူ့နှုတ်ခမ်းတွေကို ဖွဖွပြုံးရင်း အားချိုးရဲ့ ပြုံးနေတဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ပါးစပ်ထောင့်မှာလည်း ဆက်တိုက်တက်လာသည်။</p> <p>“ဟာဟားဟား၊ အရှင့်သားရဲ့ဥပမာက အရမ်းသင့်လျော်တယ်”</p> <p>အားချိုးက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“နောက်နေ့ ကျွန်မ တော်ဝင်မီးဖိုချောင်ကို အဝတ်အစားတွေ ပို့လိုက်တော့ အဲ့ကစားဖိုမှူးတွေက ကျွန်မကို ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပြီး စာဖိုမှူးရှဲ့ဆို ကျွန်မကို မြေပဲဆန်အထုပ်အကြီးကြီးတစ်ထုပ်ကိုတောင် ပေးခဲ့သေးတယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save