Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၆၃</h2> <h2 style="text-align: center;">အရမ်းတုံးတယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“မငိုပါဘူး ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ကိစ္စကို ဘာလို့ငိုရမှာလဲ”</p> <p>အားချိုးသည် သူမမျက်နှာကို အုပ်ထားရင်း ကြုံသလို သုတ်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမက ကျုံးမင်းဝေ၏ လက်ကို နီရဲသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“အခု ဘယ်လိုခံစားရလဲ၊ ထပ်လှုပ်ရှားလို့ရသေးလား”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေက သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို လှည့်လိုက်သည်။ သူက အနည်းငယ် နှေးကွေးပြီး တုန်ရီနေသော်လည်း အားချိုးသည် အလွန်ပျော်ရွှင်နေမိသည်။</p> <p>“ကျွန်မကို လက်တစ်ချောင်းထောင်ပြပါ့လား”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေသည် လက်ကို စူးစူးစိုက်စိုက်အားဖြည့်ရင်း လက်သီးဆုပ်ကာ အားချိုးအား လက်ညှိုးတစ်ချောင်း ထောင်ပြပေးလိုက်သည်။</p> <p>“နောက် နှစ်ချောင်းရော”</p> <p>အားချိုးက ခုနကလိုမငိုတော့ဘဲ ပိုလို့တောင် ရယ်လာသည်။</p> <p>အားချိုး၏ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများက တောက်ပနေပြီး ထိုလူ၏လက်ကိုသာ တိုက်ရိုက် စိုက်ကြည့်နေသဖြင့် ထိုလူ၏မျက်နှာရှိ နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုကိုမူ သူမ မမြင်လိုက်ရပေ။</p> <p>လက်သုံးချောင်းထောင်ပြီးနောက် ကျုံးမင်းဝေသည် သူမ ဘာမှမပြောခင် လက်ချောင်း ထောင်ပြလိုက်သေးသည်။ သူသည် အနည်းငယ်သာ လှုပ်ရှားရသေးသော်လည်း ပင်ပန်းနေပြီပင်။ အားချိုးက သူပင်ပန်းမှာ စိုးသောကြောင့် သူ့လက်ကို နောက်တစ်ကြိမ် နှိပ်နယ်ပေးလိုက်သည်။ ကျုံးမင်းဝေက</p> <p>အားချိုးက လျစ်လျူရှုပြီး သူ့လက်ချောင်းတွေကို ဆက်လက် နှိပ်နယ်ပေးနေသေးသည်။</p> <p>ကျုံးမင်းဝေက နှိပ်ပေးနေသော အားချိုးကို ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။</p> <p>“နှစ်သစ်ကူးအကြိုနေ့မှာ စာဖိုမှူးရှဲ့က မင်းကို ဖက်ထုပ်တွေ ခိုးပေးခဲ့တာလား”</p> <p>“ဟုတ်တယ်။ သူက ကျွန်မအတွက် အရသာသုံးမျိုး ဖက်ထုပ်ပေါင်း အခုနှစ်ဆယ်တောင် ပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်မဘဝမှာ ပထမဆုံးအနေနဲ့ ဒီလိုအရသာရှိပြီး သန့်ရှင်းတဲ့ ဖက်ထုပ်တွေကို စားဖူးတာပဲ။ အဘိုးရှဲ့က ကျွန်မအတွက် ဟုန်ပေါင်းလဲပြင်ပေးထားသေးတယ်။ ငွေနှစ်ယွမ်တည်းတောင်မှ ကျွန်မဘဝမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် မုန့်ဖိုးရဖူးပြီး ငွေအဲ့လောက်အများကြီးကိုလဲ ခုမှမြင်ဖူးတာလေ။”</p> <p>အားချိုးမှာ ချိုမြိန်တဲ့ အပြုံးမျိုးဖြင့် ပြုံးရင်း စကားစမြည် နည်းနည်းပြောသည်။</p> <p>“ ဒါပေမယ့် အဲဒီနေ့မှာ အဘိုးရှဲ့က ကျွန်မကို မွေးစားချင်တယ်လို့ပြောတယ်”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေက အားချိုးကို ကြည့်နေသည်။ ယခုအချိန်တွင် အားချိုး၏ အဘိုးရှဲ့သည် မည်သူဖြစ်သည်ကို သူ ခန့်မှန်းနိုင်နေပြီဖြစ်သည်။ ဒါ့ကြောင့် အားချိုး၏ငြင်းဆိုမှုကို ပို၍ပင်အံ့သြမိသည်။ အချို့သော အဆင့်အတန်းရှိသည့် အမျိုးသားအများစုသည် သားတစ်ဦး၊ နှစ်ဦးကို သားအဖြစ် မွေးစားကြတာများပေသည်။ ရှဲ့ကျန့်လန်ကဲ့သို့သော တော်ဝင်မီးဖိုချောင်၏ စာဖိုမှူးချုပ်မှာဆို ပြောစရာပင်မလိုပေ၊ နန်းတွင်းသူများက သူ့ကို ဖခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုချင်သူများပင်။</p> <p>အားချိုးက ခေါင်းညိတ်ပြီး ပါးစပ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်းဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p>“ကျွန်မမှာ မိဘတွေရှိပြီးသား၊ တခြားသူတွေကို ဘာလို့ ဖခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုနိုင်မလဲ။ ကျွန်မ မိဘတွေက ကျွန်မ တခြားလူကို အဖေလို့ ခေါ်တယ်ဆိုတာ သိသွားရင် ဘယ်လောက်ဝမ်းနည်းလိုက်ကြမလဲ။”</p> <p>အားချိုးက သူမလည်ပင်းကို မသိစိတ်မှထိရင်း လှမ်းပြောသည်။ အရေပြားကို ထိလိုက်တာနဲ့ ချက်ချင်း သူမလက်ကို တိတ်တိတ်လေးချလိုက်ပြီး ကျုံးမင်းဝေ၏လက်ကို ဆက်လက်နှိပ်ပေးနေသည်။</p> <p>လည်ပင်းရှိ အနီရောင်အရာတွေမှာ ပျောက်သွားပြီး အခုအခါ အနီရင့်အမာရွတ်တွေသာ ကျန်တော့သည်။ ကျုံးမင်းဝေက အမာရွတ်ကို ကြည့်ရင်း ခဏကြာတော့ သူ့မျက်လုံးတွေကို လွှဲလိုက်ပြီး</p> <p>“ရှဲ့ကျန့်လန်က မင်းအတွက် နောက်ခံအနေနဲ့ဆို ကောင်းပါတယ်”</p> <p>“ဟုတ်တယ်၊ သူက တော်ဝင်မီးဖိုးချောင်ရဲ့ စာဖိုမှူးချုပ်လေ ငါ့အတွက်စားစရာတွေ ပြင်ပေးနေကြဆိုတော့ သဘာဝကျကျ သိတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ စာဖိုမှူးချုပ်ရှဲ့က မကောင်းတဲ့လူမဟုတ်ပါဘူး”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save