Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၆၄</h2> <h2 style="text-align: center;">မင်းလုပ်ထားတဲ့ ဖက်ထုပ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“ငါတို့ တစ်နေ့လုံးမစားရသေးဘူးနော်”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေက ပြုံးပြပြီး နူးညံ့တဲ့အသံနဲ့ပြောသည်။</p> <p>“ ဖက်ထုပ်လုပ်မှာလား</p> <p>“ဟုတ်တယ်၊ အရင်တစ်ခေါက်မုန့်လုပ်တုန်းက အသားနည်းနည်း ကျန်သေးတယ်။ ဟေး ဟေး ဒီတစ်ခါဖက်ထုပ်ကိုတော့ ကျွန်မက အများကြီးလုပ်ထားမှာ”</p> <p>အားချိုးက ပြုံးလျက် ကျုံးမင်းဝေ၏ နှာခေါင်းကို ဆွဲလိုက်သည်။</p> <p>“ရှင်ရော ဘာစားချင်လဲ”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေ အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း အမေးကို ခဏတာ မဖြေနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p>ဘာမှမစားချင်ပေ၊ ဘုရင်ဆိုတာ အကြိုက်ဆုံးအစားအစာမရှိ၊ ဒါကို မယ်တော်ကြီးက သင်ပေးခဲ့တာဖြစ်သည်။</p> <p>ငယ်ငယ်တုန်းက သူကြက်ကြော်ကို ကြိုက်ခဲ့သော်လည်း မယ်တော်ကြီးက ပိချောင်အား ကြက်ကြော်ပန်းကန်ကို ဖယ်ရှားရန် ပြောခဲ့သည်။ သူသည် မအူမလည်ဖြင့် ပန်းကန်ပြားပေါ်ရှိ ကြက်ကြော်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့ရသည်။</p> <p>သူ ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုက်ပါစေ၊ အများဆုံး သုံးခုသာ စားလို့ရသည်။ ဒါက ငယ်ငယ်လေးကတည်းက သူ သင်ယူခဲ့ရတဲ့ ဧကရာဇ်အတတ်ပညာပင်။ ထိုအချိန်တုန်းက သူနှစ်သက်သော ကြက်ကြော်ကို အဘယ်ကြောင့် မစားသုံးနိုင်သည်အား  နားမလည်ခဲ့။ ထို့ကြောင့် စီနင်းနန်းတော်တွင် သောင်းကျန်းခဲ့ဖူးသည်။</p> <p>သူမက သူ့မျက်ရည်များကို သုတ်ပေးပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလာခဲ့သည်။</p> <p>နောက်ပိုင်း သူကြီးပြင်းလာတဲ့အခါ သူတကယ်နားလည်လာခဲ့သည်။</p> <p>အဘွားတော်၏မျှော်လင့်ချက်အတိုင်း သူသည် နှလုံးမဲ့ပြီး မြင့်မြတ်သော အရှေ့နန်းတော်၏ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားအဖြစ်သို့ တဖြည်းဖြည်း ကြီးပြင်းလာခဲ့သည်။ သူ့စိတ်နေသဘောထားက ပိုပိုပြီး တည်ငြိမ်လာကာ၊ သူ့ရဲ့ အပြုံးကလည်း စိတ်ရင်းလျော့နည်းလာသည်။ ထို့နောက် မယ်တော်ကြီး၏ ကြီးမြတ်သော ဉာဏ်ပညာကို ပို၍ ပို၍ ကျေးဇူးတင်လာခဲ့သည်။</p> <p>အစားအစာကိုသာ ကြိုက်ရင် ထိန်းချုပ်ရတာမဟုတ်၊ လူတွေအတွက်လဲ အတူတူပင်။ မဟုတ်ရင် ကိုယ့်မှာ အားနည်းချက်ရှိသွားပြီး ဓားနဲ့ထိုးလို့ရမယ့်နေရာလည်း ရှိလာပေလိမ့်မည်။</p> <p>အားချိုးသည် အနည်းငယ် စိတ်မရှည်တော့ဘဲ ကျုံးမင်းဝေ၏ နှာခေါင်းကို ထပ်၍ ပုတ်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p>ကျုံးမင်းဝေက သူ့စိတ်နှလုံးပျော့သွားတယ်လို့ ခံစားနေရပြီး အားချိုးကို ပြုံးပြလိုက်သည်။</p> <p>အားချိုး ဝမ်းသာအားရ ကုတင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ ဘယ်ကမှန်းမသိတဲ့သီချင်းကို ညီးရင်းထွက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>မိုးရွာတာ နှစ်ရက်ကြာပြီးးနောက် ယနေ့တွင် မိုးတိတ်သွားချေပြီ။ ကျုံးမင်းဝေအား မနက်စာ ကျွေးပြီးနောက် အားချိုးသည် နောက်ကျောတွင် ဝါးခြင်းတောင်းတစ်ခုနှင့် ထွက်သွားခဲ့သည်။ မိုးရွာပြီးရင် တောင်ပေါ်မှာ မှိုတွေပေါ်လာလိမ့်မည်။ အားချိုးက မှိုအမျိုးအစားတွေအကြောင်းကို သိပ်မသိပေမယ့် သူမက စားလို့ရမရကိုတော့ သိသေးသည်။ သူမ တစ်လမ်းလုံး ရပ်ပြီး ကောက်ရင်း တောင်ခြေရင်းအရောက်တွင် မှိုကို ခြင်းတောင်းတစ်ဝက်စာလောက် ကောက်ယူပြီးပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ချင်းရွှမ် ခြံထဲရေလောင်းနေရင်း ထွက်လာသည်။ သူသည် ခြံစည်းရိုးနားတွင် မှိုကောက်နေတဲ့ အားချိုးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ရှင်”</p> <p>အားချိုး လန့်သွားသည်။ သူမသည် ခြံစည်းရိုးအစွန်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ မှိုကောက်နေဆဲဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူမ ရှက်သွားပြီး</p> <p>ချန်ချင်းရွှမ်က သူမ ပင်ပန်းနေသည်ကို မြင်လိုက်သည်။</p> <p>“အိမ်မှာ ရေနွေးကြမ်းအသစ်ဖောက်ထားတယ်။ လာမြည်းလှည့်လေ မိန်းကလေး”</p> <p>အားချိုးက တကယ်ကို ရှက်ရွံ့တတ်ပြီး တစ်ဖက်လူအတွက် အမြဲတမ်း အားနာတတ်သည်။ သူမ ဖိနပ်ပေါ်က ရွှံ့တွေကို ကြည့်ရင်း ပိုလို့တောင် ရှက်သွားရသည်။ ထို့ကြောင့် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမလက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး</p> <p>“မလိုပါဘူး၊ ကျွန်မ ရေမဆာဘူး။ ကျွန်မ မှိုကောက်လို့ မပြီးသေးဘူး၊ ရှင့်ကို တစ်ဝက်ပေးခဲ့မယ်လေ!”</p> <p>“မင်းဝင်ပြီး ရေနွေးကြမ်းမသောက်ရင် ကျွန်တော် မှိုကို လက်မခံဘူးနော်”</p> <p>အားချိုးက သူ့နောက်ကနေ ခြံဝင်းထဲ လိုက်သွားပြီး ခြေလှမ်းတိုင်း သူမဖိနပ်ရှိ ရွှံ့တွေကို ဖယ်ရှားနေခဲ့သည်။ ချန်ချင်းရွှမ်က ပင်မခန်းမထဲကို ဝင်သွားသည်။ ယနေ့၌ ပင်မခန်းမဆောင်တွင် ချန်ချင်းရွှမ် တစ်ယောက်တည်းမဟုတ်ပဲ ပြတင်းပေါက်ရှေ့တွင် ပန်းထိုးနေသည့် မီးခိုးရောင်ဆံပင်နှင့် အဘွားလည်း ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save