Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၈၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကယ်တင်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒုန်ဖန်းရှန့်မင်သည် ဦးခေါင်းကို ညိတ်ရုံမျှပြု၍ ဒါချောင်အား မိမိ၏ အဝတ်စကို ဆွဲကိုင်ခွင့် ပြုလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုခဏ၌ပင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ပေတစ်ရာခန့် ဝေးကွာသော အရပ်သို့ ရောက်ရှိသွားကြ၏။ ယင်းမှာ ဒုန်ဖန်းရှန့်မင်၏ ‘မြေကျုံ့ခြင်း ပညာရပ်’ ပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>မြေကျုံ့ခြင်း ပညာရပ်ဟူသည် ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီး၌ အလွန်ပင် အတွေ့ရများသော သိုင်းပညာရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပေရာ လုံလောက်သော စွမ်းအင်ရှိပါက မည်သူမဆို အသုံးပြုနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> ကောင်းကင်သို့ ပျံသန်းနိုင်ခြင်း မရှိသေးမီ အချိန်ကာလ၌ ဤမြေကျုံ့ခြင်း ပညာရပ်မှာ ခရီးသွားလာရန်အတွက် အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှသော အတတ်ပညာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျင့်စဉ်အဆင့် နက်ရှိုင်းလှသော ဒုန်ဖန်းရှန့်မင်သည် အပြင်းနှင်နေသော ဝမ်ချိုင်ကိုပင် လျင်မြန်စွာ ကျော်တက်သွားပြီး မြေနက်မြေသို့ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ဆိုက်ရောက်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ရှောင်ချောင်မှာ အစီအရင်၏ အပြင်ဘက်၌ တစ်ကိုယ်လုံး သွေးအိုင်ထဲတွင် လဲလျောင်းနေသော ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကြည့်ရှုရင်း ပူပန်သောက ရောက်နေရှာ၏။</p> <p> </p> <p>ဤမျှလောက် သွေးများစွာ ဆုံးရှုံးနေခြင်းမျိုးမှာ အခြားသူတစ်ဦးဦးသာဆိုလျှင် ယခုအချိန်၌ အသက်ပျောက်နေပြီ ဖြစ်တန်ရာ၏။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ‘နတ်သက်ကြွေ ဆေးမြက်’ ၏ အရွက်များကို များစွာ စားသုံးခဲ့ဖူးသဖြင့် ထိုဆေးမြက်၏ ပြင်းထန်သော ဆေးအာနိသင် အစိတ်အပိုင်း အတော်များများမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ စိမ့်ဝင် ပျံ့နှံ့နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း စုပ်ယူ၍ မကုန်သေးသော ဆေးအာနိသင် အကြွင်းအကျန် အချို့မှာမူ သူ၏ ကိုယ်တွင်း၌ပင် ကိန်းအောင်း ပုန်းလျှိုးနေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေဆိုးနှင့် ကြုံကြိုက်ရသောအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဆေးအာနိသင် အကြွင်းအကျန်များမှာ နိုးထလာကြပြီး သူ့အတွက် သွေးအသစ်များကို အဆက်မပြတ် ထုတ်လုပ်ပေးနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အရုဏ်ဦး အလင်းရောင်မှာ ပျံ့လွင့်လာပြီဖြစ်၍ နေမင်းမှာလည်း ထွက်ပြူရန် တာစူနေလေပြီ။ တစ်ညလုံး အချိန်ကုန်လွန်ခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>ဒုန်ဖန်းရှန့်မင်အတွက်မူ မြေနက်မြေ ဒေသသို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်ပေရာ စိမ်းလန်းစိုပြည်နေသော ဝိညာဉ်ဆေးပင်များနှင့် ကြီးမားလှသော မွေးမြူရေးခြံများကို မြင်တွေ့ရသောအခါ အလွန်ပင် အံ့အားသင့်သွားရလေသည်။</p> <p> </p> <p> သို့သော်ငြား သူ၏ မျက်နှာထက်၌မူ မည်သည့် ခံစားချက်ကိုမျှ ဖော်ပြခြင်း မပြုခဲ့ပေ။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှေ့မှောက်သို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာကြသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ အစီအရင်ကို ပိတ်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သောကြောင့် အစီအရင်မှာ အသက်ဝင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>“အစ်မ... အစ်မ နောက်ဆုံးတော့ ပြန်လာပြီပေါ့၊ ဖုန်းအစ်ကို့ကို ကြည့်ပါဦး၊ သွေးတွေ အများကြီး ထွက်နေတယ်” ဟု ရှောင်ချောင်က ငိုယိုကာ ဒါချောင်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားရှာသည်။</p> <p> </p> <p>ဒါချောင်ကလည်း “မကြောက်ပါနဲ့ ရှောင်ချောင်၊ ဒါက ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးပဲ၊ သူ ဖုန်းအစ်ကို့ကို သေချာပေါက် ကယ်တင်ပေးနိုင်မှာပါ” ဟု လျင်မြန်စွာပင် နှစ်သိမ့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး ဖုန်းအစ်ကို့ကို ကယ်ပေးပါဦးရှင့်” ဟု ရှောင်ချောင်က ငိုကြွေးကာ တောင်းပန်ရှာ၏။</p> <p> </p> <p>ဒုန်ဖန်းရှန့်မင်သည် ခေါင်းညိတ်ပြကာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နောက်ကျောဘက်၌ ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ဖဝါးကို ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပုခုံးပေါ်သို့ တင်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ကြီးမားလှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားတို့မှာ အရေပြားမှတစ်ဆင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်သွားပြီးနောက်တွင်မူ ရှုပ်ထွေးပွေလီလှသော သွေးကြောများကို ဒုန်ဖန်းရှန့်မင် မြင်တွေ့လိုက်ရလေတော့၏။</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် ဒုန်ဖန်းရှန့်မင်က မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး “ချင်ယွမ်ဖုန်းဟာ ကျင့်စဉ်ဖောက်ပြန်တဲ့ ဝေဒနာကို ခံစားနေရပေမယ့် အခက်ခဲဆုံးဖြစ်တဲ့ စိတ်အာဃာတမိစ္ဆာရဲ့ အတားအဆီးကိုတော့ ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့ပြီ။ ဒါကြောင့် အခုအချိန်မှာ သူ့ရဲ့ ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ သွေးကြောတွေကို ကုသပေးလိုက်ရုံနဲ့ သူ ပြန်ကောင်းလာမှာပါ၊ မပူကြနဲ့တော့” ဟု မိန့်ကြားလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“အို... ကောင်းလိုက်တာ၊ ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ် ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး” ဟု ဆိုကာ ဒါချောင်နှင့် ရှောင်ချောင်တို့မှာ ဒုန်ဖန်းရှန့်မင်ကို အရိုအသေပြု၍ ဦးညွှတ်ကြကုန်၏။</p> <p> </p> <p>ဒုန်ဖန်းရှန့်မင်သည် စကားမဆိုတော့ဘဲ မျက်လုံးများကို မှိတ်လျက် သူ၏ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအားများကို ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ပို့လွှတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် နွေးထွေးသော ခံစားမှုကို ရရှိလိုက်ပြီးနောက် မိမိနှင့် မသက်ဆိုင်သော စွမ်းအင်တစ်မျိုး မိမိခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်လာသည်ကို သိရှိသွားသဖြင့် အလွန်ပင် လန့်ဖျပ်သွားရ၏။</p> <p> </p> <p>“မစိုးရိမ်နဲ့၊ ငါက မင်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ပဲ” ဟူသော အသံမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နားထဲသို့ တိုးဝင်လာလေသည်။</p> <p>ထိုအခါမှ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သက်ပြင်းချနိုင်တော့၏။</p> <p> </p> <p>ဒုန်ဖန်းရှန့်မင် ကိုယ်တိုင် သူ့ကို လာရောက်ကယ်တင်ခြင်းပင်။</p> <p>“ကောင်းပြီ... မျှော်လင့်ချက် ရှိသွားပြီ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဒုန်ဖန်းရှန့်မင်၏ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် ကျယ်ပြောလှပေရာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ကိုယ်တွင်းသို့ ရောက်သောအခါ မရေမတွက်နိုင်သော ပုံသဏ္ဌာန်များအဖြစ် အသွင်ပြောင်းကာ ရှုပ်ထွေးနေသော သွေးကြောများဆီသို့ အပြင်းနှင်သွားပြီး ယင်းတို့ကို မူလနေရာများသို့ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ရောက်ရှိစေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း ကိုယ်တိုင် ကြိုးစားမှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဒုန်ဖန်းရှန့်မင်၏ ကုသမှု အရှိန်အဟုန်မှာ အဆပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ ပိုမိုမြန်ဆန်လှပေသည်။</p> <p> </p> <p>တဖြည်းဖြည်းနှင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ သွေးကြောများမှာ မူလအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားကာ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအားများမှာလည်း အဟန့်အတားမရှိ စီးဆင်းသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>ပြောင်းပြန်စီးဆင်းနေသော သွေးများလည်း ရပ်တန့်သွားသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သေဘေးမှ နောက်ဆုံးတွင် လွတ်မြောက်ခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချိုင်မှာလည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကာ အိမ်ဘေး၌ လှဲလျောင်း၍ အသာအယာ နားနေလေတော့သည်။</p> <p>နေမင်းသည် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းပေါ်သို့ ခုန်တက်လာကာ မြေနက်မြေ တစ်ပြင်လုံးကို အလင်းရောင် ပေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဒုန်ဖန်းရှန့်မင်လည်း ဤအချိန်၌ ကုသမှုကို ရပ်တန့်လိုက်၏။</p> <p>“ဆရာကြီး... ဖုန်းအစ်ကို ဘယ်လိုနေသေးလဲဟင်” ဟု ဒါချောင်က အပြေးအလွှား လာရောက် မေးမြန်းရှာသည်။</p> <p> </p> <p>ဒုန်ဖန်းရှန့်မင်က ဒါချောင်ကို ပြုံးပြလျက် “မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ သူ အခု အဆင်ပြေသွားပါပြီ၊ မကြာခင် နိုးလာတော့မှာပါ” ဟု မိန့်ကြားလိုက်၏။</p> <p>ဒါချောင်နှင့် ရှောင်ချောင်တို့လည်း ထိုအခါမှ စိတ်အေးသွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြသော်လည်း သူတို့၏ စိတ်အစဉ်မှာမူ အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်နေကြပေသည်။</p> <p>“ဆရာကြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး ထိုင်ပါဦး” ဟု ဆိုကာ ရှောင်ချောင်က ဒုန်ဖန်းရှန့်မင်အတွက် ထိုင်ခုံတစ်ခု ယူလာပေး၏။</p> <p> </p> <p>ဒါချောင်ကလည်း ဤနေရာ၌ အလျှံပယ် စိုက်ပျိုးထားသော ကျူးယွမ်လက်ဖက်ကို အသုံးပြု၍ ဒုန်ဖန်းရှန့်မင်အတွက် လက်ဖက်ရည် တစ်အိုး ခပ်ပေးလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဒုန်ဖန်းရှန့်မင်သည် ခေါင်းညိတ်၍ လက်ခံလိုက်ပြီးနောက် ထိုအခါမှသာ အိမ်ပတ်ပတ်လည်ရှိ အခြေအနေများကို သေချာစွာ မြင်တွေ့နိုင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>မြောက်ဘက်တွင် ကြီးမားသော ရေကန်ကြီးတစ်ခု ရှိနေပြီး အနောက်ဘက်တွင် မွေးမြူရေးခြံ ရှိနေ၏။ အရှေ့ဘက်နှင့် တောင်ဘက်တို့တွင်မူ စိမ်းစိုနေသော အပင်များ ရှိနေကြရာ ယင်းတို့အထဲတွင် ဝိညာဉ်ဆေးပင်များစွာ ပါဝင်နေပြီး သိမ်မွေ့သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ထုတ်လွှတ်နေကြသဖြင့် ဤနေရာရှိ ကမ္ဘာဦးစွမ်းအင်မှာ အလွန်ပင် ပေါကြွယ်ဝလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>သာမက ဒုန်ဖန်းရှန့်မင်သည် အိမ်၏ နောက်ဘက်ရှိ ဝိညာဉ်ဆေးပင် နှစ်ပင်ကိုလည်း မြင်တွေ့လိုက်ရသေး၏။ တစ်ပင်မှာ ရွှေရောင်မိုးကြိုးများ ရစ်ပတ်နေသော အပင်ငယ်လေး ဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ပင်မှာမူ သိမ်မွေ့သော အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်နေသည့် နတ်မိမယ် ဆေးမြက်ပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီကောင်လေးကတော့ မဆိုးဘူးပဲ” ဟု ဒုန်ဖန်းရှန့်မင်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိ၏။</p> <p>မကြာမီပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြန်လည် ကျန်းမာလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည့်အပြင် အင်အားများလည်း ပြည့်ဝနေတော့၏။</p> <p> </p> <p>“ကယ်တင်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး” ဟု ဆိုကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထရပ်၍ လက်အုပ်ချီကာ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအကြိမ်နှင့် ဆိုလျှင် ဒုန်ဖန်းရှန့်မင်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား ကယ်တင်ခဲ့သည်မှာ သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ရှိခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>“အားနာမနေပါနဲ့” ဟု ဒုန်ဖန်းရှန့်မင်က တည်ငြိမ်စွာပင် ပြန်လည်မိန့်ကြားလိုက်၏။ “ဒါပေမဲ့ မင်း ငါ့ကို မပြောရသေးတဲ့ အကြောင်းအရာတွေ အများကြီး ရှိနေပုံရတယ်နော်”</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ စိတ်ထဲ၌ ခါးသက်မှုကို ခံစားလိုက်ရ၏။ မည်သည့်နေရာက ရောက်လာမှန်းမသိသော ရေကန်ကြီး၊ မွေးမြူရေးခြံနှင့် ဝိညာဉ်ဆေးပင်များ... ဤအရာအားလုံးကို သူ မည်သို့မျှ ရှင်းပြနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>“ဒါချောင်နဲ့ ရှောင်ချောင်၊ မင်းတို့နှစ်ယောက် သွားပြီး စားစရာ တစ်ခုခု ပြင်ဆင်လိုက်ကြဦး၊ ငါ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးနဲ့ နှစ်ယောက်ချင်း စကားပြောချင်လို့” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဆိုလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဒါချောင်နှင့် ရှောင်ချောင်တို့လည်း နားလည်မှုရှိရှိ ခေါင်းညိတ်ပြကာ မီးဖိုချောင်အတွင်းသို့ ဝင်သွားကြကုန်၏။</p> <p>“ကဲ... ပြောပါဦး၊ တကယ်တမ်း ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ” ဟု ဒုန်ဖန်းရှန့်မင်က ပြုံးလျက် မေးမြန်းလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး “ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး... ကျွန်တော် တကယ်ပဲ တောင်းပန်ပါတယ်၊ တချို့အရာတွေကို ကျွန်တော် ရှင်းမပြနိုင်လို့ပါ” ဟု ဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ရှင်းမပြနိုင်ဘူး ဟုတ်လား” ဒုန်ဖန်းရှန့်မင်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ပြုံး၍ ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အရာအားလုံးကို ထိုးထွင်းသိမြင်နေသော အကြည့်မျိုး ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး...” ချင်ယွမ်ဖုန်းက အားနည်းစွာ ပြုံးပြလိုက်ရင်း “မစူးစမ်းတာက ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်၊ ကျွန်တော် တကယ်ပဲ မပြောနိုင်လို့ပါ”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီလေ... တချို့အရာတွေကို ငါ မမေးဘဲ ထားပေးနိုင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်း ဘာလို့ ကျင့်စဉ်ဖောက်ပြန်ရတာလဲ” ဟု ဆိုကာ ဒုန်ဖန်းရှန့်မင်က ချင်ယွမ်ဖုန်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ရေကန်များနှင့် ငါးကန်များမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လျှို့ဝှက်ချက်များ ဖြစ်ပေရာ ဒုန်ဖန်းရှန့်မင် အနေဖြင့် ယင်းတို့ကို လျစ်လျူရှုထားပေးနိုင်သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မိစ္ဆာဝင်ရောက်မှုမှာမူ တစ်စုံတစ်ခုကြောင့် ဖြစ်ရမည်မှာ သေချာလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ဒုန်ဖန်းရှန့်မင် အနေဖြင့် ဤအချက်ကို သိရှိထားရန် လိုအပ်ပေသည်။ အကြောင်းမူကား ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏ အတွက် အရေးပါသော သူတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းအား တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်သွားသည်ကို သူ မမြင်လိုသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော့်ရဲ့ ပါရမီတွေ ဘာကြောင့် ဆုံးရှုံးသွားရလဲဆိုတာကို ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး သိထားမှာပါ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခါးသီးစွာ ဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဒုန်ဖန်းရှန့်မင်က ခေါင်းညိတ်၍ “ငါ အနည်းငယ်တော့ ကြားဖူးပါတယ်၊ မင်း ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းကို မရောက်ခင်ကတည်းက မင်းအကြောင်း ငါကြားခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်း အခုလို အတိတ်က စိတ်ဒဏ်ရာတွေကို ကျော်လွှားနိုင်ပြီး ကျင့်စဉ်အဆင့်တွေ တိုးတက်လာတယ်ဆိုတာက မင်းဟာ ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို သက်သေပြနေတာပဲ”</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး “ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ ပါရမီတွေက ပြန်ကောင်းမွန်လာတာ မဟုတ်ပါဘူး။ အခုလို အင်အားတွေ တိုးတက်လာရတာက တစ်စုံတစ်ရာသော ကံကောင်းတဲ့ တွေ့ကြုံမှုတွေကြောင့်ပါ” ဟု ပြောကြားလိုက်လေတော့သတည်း။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save