Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၈၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဝိညာဉ်အဆောင်လက်ဖွဲ့</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရှောင်လင်သည် စကားအဆုံး၌ ဆိုင်အတွင်းမှ အစီအရင်တစ်ခုကို ထုတ်ဖော်ပြသလေသည်။ ယင်းမှာ ထိုက်ချင်း နတ်လေပြည် အစီအရင်ထက်ပင် အဆင့်မြင့်မားသော စတုတ္ထအဆင့် အစီအရင်ဖြစ်ရာ ဝိညာဉ်ဆင်ဧရာကိုပင် အချိန်အတော်ကြာအောင် အလွယ်တကူ ပိတ်လှောင်ထားနိုင်စွမ်းရှိချေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့ရာတွင် ယင်း၏တန်ဖိုးမှာ ယုံကြည်မှုတန်ဖိုး သန်းနှင့်ချီ၍ ပေးဆောင်ရမည်ဖြစ်သဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းတစ်ယောက် လုံးဝလက်လျှော့လိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အချိန်အတော်ကြာ ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း စုဆောင်းမိသော ယုံကြည်မှုတန်ဖိုးမှာ လေးသိန်းကျော်မျှသာ ရှိသေးရာ အပေါဆုံးဖြစ်သည့် အသိဉာဏ်ပွင့် ဆေးလုံးနှင့် လဲလှယ်ရန်ပင် မလုံလောက်သေးချေ။</p> <p> </p> <p>"ဒါထက် ပိုပြီး လက်တွေ့ကျတာမျိုး မရှိတော့ဘူးလား" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မတတ်သာသည့်လေသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် " ရုတ်တရက်တာဝန် ပေါ်ပေါက်လာပါပြီ။ ရေနေမှော်သားရဲ ၁၀ ကောင်အား ဖမ်းဆီးရန်။ အရှင်သခင် လက်ခံမည်လား" ဟူသော ရှောင်လင်၏ အသံက ရုတ်ချည်း ထွက်ပေါ်လာချေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာသွားမိသည်။ ဤကဲ့သို့သော ရုတ်တရက်တာဝန်မျိုး ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>စဉ်းစားကြည့်လျှင် ဤတာဝန်မှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း အမှန်တကယ် လိုအပ်နေချိန်မှသာ ပေါ်လာတတ်သဖြင့် သူ၏ လက်ရှိအခြေအနေအပေါ် မူတည်၍ ဖန်တီးပေးထားခြင်းလည်း ဖြစ်တန်ရာ၏။</p> <p> </p> <p>"ဆုလာဘ်က ဘာလဲ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အလောတကြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဝိညာဉ်ပိတ်လှောင် အဆောင်လက်ဖွဲ့ တစ်ခုပါ" ဟု ရှောင်လင်က ဆို၏။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားကာ "ဒီ ဝိညာဉ်ပိတ်လှောင် အဆောင်လက်ဖွဲ့ဆိုတာက အတိအကျ ဘယ်လိုမျိုးလဲ" ဟု ပြန်မေးလေသည်။</p> <p> </p> <p>"အဆောင်လက်ဖွဲ့ဆိုသည်မှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကမ္ဘာ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ကိန်းဝပ်နေပြီး သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးရဲ့ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်များ ထည့်သွင်းထားခြင်း ဖြစ်တယ်။ ၎င်းပေါ်ရှိ အင်းကွက်များကို သတ်မှတ်ထားသော ပုံစံများဖြင့် ရေးဆွဲထားကာ အထူးလုပ်ဆောင်ချက်များ ရှိတယ်" ဟု ရှောင်လင်က တည်ငြိမ်စွာ ရှင်းပြသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး "အဆောင်လက်ဖွဲ့အကြောင်းကတော့ ငါသိတာပေါ့၊ အခု ငါသိချင်တာက ဝိညာဉ်ပိတ်လှောင် အဆောင်လက်ဖွဲ့ရဲ့ အစွမ်းကို ပြောတာ"</p> <p> </p> <p>အဆောင်လက်ဖွဲ့ သို့မဟုတ် ဝိညာဉ်အဆောင်လက်ဖွဲ့ဟူသည် ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးပေါ်ရှိ ထူးခြားသော စွမ်းအင်ပုံစံတစ်မျိုး ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>အဆောင်စက္ကူပေါ်တွင် ရေးဆွဲထားသည့် အင်းကွက်များအလိုက် အာနိသင်ချင်း ကွဲပြားကြကုန်၏။ အချို့မှာ တိုက်ခိုက်ရန်၊ အချို့မှာ ကာကွယ်ရန်နှင့် အချို့မှာ ထူးခြားသော လုပ်ဆောင်ချက်များအတွက် ဖြစ်ရာ အလွန်ပင် အသုံးဝင်လှပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အဆောင်လက်ဖွဲ့များတွင်လည်း အဆင့်အတန်း ခွဲခြားထားမှု ရှိသေးသည်။ ပထမအဆင့် အဆောင်လက်ဖွဲ့များမှာ အစွမ်းအနိမ့်ဆုံးဖြစ်ပြီး နဝမအဆင့်မှာမူ အံ့ဖွယ်အကောင်းဆုံး ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p> ထို့ပြင် ဤတိုက်ကြီးပေါ်တွင် အဆောင်လက်ဖွဲ့ ဖန်တီးသူများလည်း ရှိကြပြီး ၎င်းတို့၏ အဆင့်အတန်း သတ်မှတ်ချက်မှာလည်း ဆေးဖော်စပ်သူများနှင့် လက်နက်သွန်းလုပ်သူများကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>အဆောင်လက်ဖွဲ့ ရေးဆွဲရာတွင် အသုံးပြုသော အင်းကွက်များမှာ အထူးအာနိသင်များရှိပြီး အတွေ့ရလည်း များလှသည်။ မှော်လက်နက် အများစုတွင်လည်း ၎င်းတို့၏ စွမ်းအား သို့မဟုတ် အထူးအာနိသင်များကို မြှင့်တင်ရန် အင်းကွက်များကို ထွင်းထုလေ့ရှိကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယေဘုယျအားဖြင့် အင်းကွက်များ ပိုမိုရှုပ်ထွေးပြီး ကြီးမားလေလေ၊ ယင်း၌ ကိန်းဝပ်နေသော အစွမ်းမှာလည်း ပိုမိုကြီးမားလေလေ ဖြစ်ပေရာသည်။</p> <p> </p> <p>သို့ရာတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လုယန့်ဓားပေါ်တွင်မူ မည်သည့်အင်းကွက်မျှ ရှိမနေချေ။ အကြောင်းမှာ လုယန့်ဓား၏ ထူးခြားသော ဂုဏ်သတ္တိမှာ ထက်မြက်မှုနှင့် ခိုင်ခံ့မှုတို့ဖြစ်ရာ အခြားသော အပိုအလှအပများ မလိုအပ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍သာ လုယန့်ဓားပေါ်တွင် အင်းကွက်များ ထွင်းထုလိုက်ပါက ယင်း၏အဆင့်မှာ တစ်ဆင့် သို့မဟုတ် နှစ်ဆင့်မျှ မြင့်တက်သွားနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဝိညာဉ်ပိတ်လှောင် အဆောင်လက်ဖွဲ့ဆိုတာ တတိယအဆင့် အဆောင်လက်ဖွဲ့ တစ်မျိုးပါ။ မြေပြင်ပေါ်မှာ အကျဉ်းထောင်တစ်ခု ဖန်တီးပြီး သတ်မှတ်နယ်ပယ်အတွင်းမှာရှိတဲ့ ဘယ်သက်ရှိကိုမဆို ပိတ်လှောင်ထားနိုင်ပါတယ်"</p> <p>ဟု ရှောင်လင်က အေးဆေးစွာ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားတော့သည်။ အကယ်၍ ဤဝိညာဉ်ပိတ်လှောင် အဆောင်လက်ဖွဲ့သာ ရှိပါက သူသည် မြေကမ္ဘာနက်ရှိုင်းသော ကြယ်တာရာမြက်ပင်ကို ရရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒါက ပထမအဆင့် မြင့်မားတဲ့ သားရဲအဆင့် နဝမအဆင့်ရှိတဲ့ ဆင်ဧရာကြီးကိုရော ပိတ်လှောင်နိုင်ပါ့မလား" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အလောတကြီး မေးမြန်းသည်။</p> <p> </p> <p>"အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် ကုန်ဆုံးတဲ့ အချိန်အထိတော့ ထိန်းထားနိုင်ပါတယ်" ဟု ရှောင်လင်က ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။</p> <p>တတိယအဆင့် ဝိညာဉ်အဆောင်လက်ဖွဲ့ တစ်ခုသည် နဝမအဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးကိုပင် ထိခိုက်စေနိုင်သည်ဖြစ်ရာ ဆင်ဧရာကြီးကို ပိတ်လှောင်ထားနိုင်သည်မှာ မဆန်းလှပေ။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီလေ၊ ရေနေမှော်သားရဲ ဆယ်ကောင် မဟုတ်လား။ ငါ အခုပဲ သွားဖမ်းပေးမယ်" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ရှောင်လင်၏ ပုံရိပ်မှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အသိစိတ်ထဲမှ ဖြည်းညင်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်း ပြုံးမိသွားချေပြီ။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူသာ ဝိညာဉ်ပိတ်လှောင် အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို ရရှိခဲ့ပါက ဝမ်မင်ကျိ ရှာဖွေတွေ့ရှိထားသော နေရာသို့ ချက်ချင်းသွား၍ မြေကမ္ဘာနက်ရှိုင်းသော ကြယ်တာရာမြက်ပင်နှင့် ကမ္ဘာမြေခြင်ဆီအရည်တို့ကို ရယူရန် ကြိုးပမ်းတော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် တစ်ညလုံး ဟိုလှည့်ဒီစောင်းနှင့် အိပ်မပျော်ခဲ့သဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ အတော်ပင် နုံးချိနေရကား တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်လိုက်ပြီး ကျင့်ကြံခြင်း အခြေအနေသို့ ဝင်ရောက်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> ဤအခြေအနေတွင် ခန္ဓာကိုယ်သည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကမ္ဘာ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူကာ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးရာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများကို အကုန်အစင် ပျောက်ကွယ်စေပြီး အိပ်စက်ခြင်းနှင့် အလားတူသော အကျိုးကျေးဇူးကို ရရှိစေသည့်အပြင် ကျင့်စဉ်အဆင့်ကိုလည်း မြှင့်တင်ပေးနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုနေရာ၌ တစ်မနက်လုံး ထိုင်နေခဲ့ရာ သူ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် နေမှာ မွန်းတည့်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>စိတ်အာဃာတမိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းပြီးနောက်တွင်မူ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ယခင်ကထက် ပို၍ လန်းဆန်းတက်ကြွလာကာ အနည်းဆုံးတော့ ယင်းတို့ ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်လာမည်ကို လောလောဆယ်တွင် စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ဒါချောင်နှင့် ရှောင်ချောင်တို့သည်လည်း အိပ်ချင်မူးတူး မျက်လုံးများဖြင့် အခန်းထဲမှ ထွက်လာကြရာ အင်အားအနည်းငယ် ပြန်လည် ပြည့်ဝလာပုံရပေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာလို့ အကြာကြီး မအိပ်ကြတာလဲ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ကိုယ်လက်ဆန့်ထုတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဖုန်းအစ်ကိုလည်း အတူတူပဲ မဟုတ်လား၊ ကျွန်မတို့လည်း အိပ်လို့မရတော့လို့ပါ" ဟု ဒါချောင်က ပြုံးလျက် ဆို၏။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ "မင်းတို့ အရင်နားနေကြဦး၊ ငါနဲ့ ဝမ်ချိုင် အပြင်ခေတ္တ သွားလိုက်ဦးမယ်"</p> <p> </p> <p>"ဖုန်းအစ်ကို၊ ဘယ်ကို သွားမလို့လဲ" ဟု ရှောင်ချောင်က ထိုစဉ် မေးမြန်းလေသည်။</p> <p>"ဒီတစ်ခေါက် ခရီးက နည်းနည်း အန္တရာယ်ရှိလို့ မင်းတို့ကို ခေါ်သွားလို့ မရဘူး" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံး၍ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အပြင်သို့ လိုက်ခွင့်မရကြောင်း ကြားလိုက်ရသဖြင့် ရှောင်ချောင်မှာ ချက်ချင်းပင် နှုတ်ခမ်းဆူသွားပြီး စိတ်ကောက်သွားသည့်အလား ရှိနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ကို သင်ပေးစရာ သိုင်းပညာရပ်တစ်ခု ရှိပါတယ်။ အဲဒါကို တတ်မြောက်သွားရင် ဒီလို မှော်သားရဲတွေကို မင်းတို့ ကိုယ်တိုင် ထိန်းကျောင်းနိုင်မှာနော်။ ဘယ်လိုလဲ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဆွဲဆောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ်လား" ဟု ရှောင်ချောင်က အံ့အားသင့်စွာ မေးသည်။</p> <p>"ငါ မင်းတို့ကို ဘယ်တုန်းက ညာဖူးလို့လဲ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရယ်မောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီတွင် သူသည် ဒါချောင်နှင့် ရှောင်ချောင်တို့ကို ဝိညာဉ်သားရဲထိန်းကျောင်းရေး ပညာရပ်ကို သင်ကြားပေးလိုက်ပြီး အဆိုပါ မှော်သားရဲများကို တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ထိန်းကျောင်းနိုင်စေရန် လေ့ကျင့်ခိုင်းထားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဝမ်ချိုင်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဝမ်တောင်တန်းဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဦးတည်ထွက်ခွာလာခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် ဝမ်တောင်တန်းသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းအတွက် မကုန်ခမ်းနိုင်သော ရတနာသိုက်ကြီးသဖွယ် ဖြစ်နေချေပြီ။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အိမ်နောက်ဖေးရှိ မြေကွက်တွင် ရေချိုကန်တစ်ခုသာ ရှိသဖြင့် လျူရှာမြစ်မှ ဖမ်းဆီးရမည့် ရေနေမှော်သားရဲများကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ရန် မလွယ်ကူပေ။</p> <p> </p> <p> ထို့ကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကုန်းမြေပေါ်ရှိ ရေနေမှော်သားရဲများကိုသာ အာရုံပြောင်းလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ဝမ်တောင်တန်းအတွင်း၌ မြစ်ချောင်းအင်းအိုင်များစွာ ရှိနေသဖြင့် ရေနေမှော်သားရဲများလည်း များစွာ နေထိုင်ကြကုန်၏။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် ဝမ်ချိုင်တို့သည် ဝမ်တောင်တန်းသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာကြပြီး ရေနေမှော်သားရဲများ ရှိနိုင်မည့် မြစ်ချောင်းများကို စတင် ရှာဖွေကြလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့ရာတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်း ထွက်ခွာသွားပြီး မကြာမီမှာပင် မြေနက်မြေဆီသို့ ရထားလုံးတစ်စီး ဖြည်းညင်းစွာ ဆိုက်ရောက်လာပြီး အစီအရင်၏ အပြင်ဘက်၌ ရပ်တန့်သွားချေသည်။</p> <p> </p> <p> ဒါချောင်နှင့် ရှောင်ချောင်တို့သည် အဝေးမှ ရထားလုံးကို လှမ်းမြင်ရသဖြင့် အစီအရင်၏ အနားသို့ လာရောက်ကာ အပြင်ဘက်သို့ အကဲခတ်ကြည့်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>အဆိုပါ ရထားလုံးမှာ အလွန်ပင် သာမန်ကာလျှံကာ အမျိုးအစားဖြစ်ပြီး ဆွဲလာသော မြင်းများမှာလည်း သာမန်မြင်းများသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> ရထားလုံးပေါ်မှ ဆင်းလာသူမှာလည်း ရိုးရိုးသားသား အဘိုးအိုတစ်ဦးသာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ထိုအဘိုးအိုမှာ အသက် ခြောက်ဆယ် သို့မဟုတ် ခုနစ်ဆယ်ခန့် ရှိပုံရပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အရေးအကြောင်းများ ထင်ကျန်နေသော်လည်း ကျောပြင်မှာမူ မတ်နေဆဲဖြစ်ကာ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာလည်း အားမာန်အပြည့် ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>"မိန်းကလေးတို့၊ ချင်ယွမ်ဖုန်းဆိုတဲ့သူကို သိကြလား။ သူ ဒီမှာ နေတယ်လို့ ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းကနေ တစ်ဆင့် ကြားသိခဲ့ရလို့ပါ" ဟု အဘိုးအိုက မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဒါချောင်နှင့် ရှောင်ချောင်တို့မှာ သတိထားမိသွားကြကာ "အဘိုးက ဘယ်သူလဲ" ဟု ပြန်မေးကြ၏။</p> <p>အဘိုးအိုက ပြုံးလျက် "ငါ့နာမည်က လီဖုပါ။ သခင်လေး ချင်ယွမ်ဖုန်းရဲ့ အစေခံဟောင်းတစ်ယောက်ပါ" ဟု ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"ဖုန်းအစ်ကိုရဲ့ အစေခံ ဟုတ်လား" ဒါချောင်မှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏ နောက်ကြောင်းနှင့် ပတ်သက်၍ မည်သည့်အခါမျှ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလေ့မရှိသဖြင့် သူသည် တစ်ချိန်က အောင်မြင်ကျော်ကြားခဲ့သူတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်းကို ဒါချောင်တို့ မသိခဲ့ကြပေ။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်၊ သူ့ကို မတွေ့ရတာ တစ်နှစ်တောင် ရှိသွားပြီ။ သခင်လေး ယွမ်ဖုန်း တစ်ယောက် နေကောင်းရဲ့လားလို့ သိချင်လို့ပါ" လီဖုက ရထားလုံးပေါ်မှ ဆင်းကာ ပြုံးရွှင်စွာ မေးမြန်းလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဒါချောင်နှင့် ရှောင်ချောင်တို့သည် လီဖုမှာ လူလိမ်ဖြစ်နေမည်ကို စိုးရိမ်မိကြသော်လည်း မြေနက်မြေအတွင်း၌ အဆင့်မြင့် မှော်သားရဲများစွာ ရှိနေသဖြင့် သိပ်တော့ မကြောက်ကြပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူတို့သည် အစီအရင်ကို ဖွင့်ပေးလိုက်ပြီး လီဖုကို အထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြလေတော့သတည်း။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save